II SA/Łd 1115/11

Dnia 20 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant p.o. asystenta sędziego Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi K. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się orzeczenia; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. N. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98 poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta, pełniącego funkcję Starosty Miasta P. z dnia [...], nr [...], którą organ wydał M. S. pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 8 w P. (działka nr ewid. [...] obręb [...]). Wskazana decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] została sprostowana postanowieniem Prezydenta Miasta, pełniącego funkcję Starosty Miasta P. z dnia [...], nr [...]. W trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono, iż w dniu 25 marca 2010r. M. S. wniósł o pozwolenie na rozbiórkę w/w budynku mieszkalnego, będącego w złym stanie technicznym. Nadto pismem z dnia 15 kwietnia 2010r. M. S. wniósł o nadanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., ze względu na istniejące zagrożenie, spowodowane złym stanem budynku, który jest usytuowany bezpośrednio przy ruchliwym chodniku ul. A w centrum miasta. Następnie decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta pełniący funkcję Starosty Miasta P. zatwierdził projekt rozbiórki i udzielił M. S. pozwolenia na rozbiórkę w/w budynku mieszkalnego, nadając owej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wskutek odwołania złożonego przez M. N. oraz B. T. – N., Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w całości powyższą organu pierwszej instancji z dnia [...], w uzasadnieniu wskazując, iż owa decyzja została wydana przed potencjalną możliwością wypowiedzenia się stron postępowania w przedmiotowej sprawie. Kolejną decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta pełniący funkcję Starosty Miasta P., na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie wszczęte ze wskazanego na wstępie wniosku M. S. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. N., K. N. oraz B. T. – N., w jego treści podnosząc, iż decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku zawiera termin wykonania decyzji do dnia 30.04.2010r., zaś rozbiórka została wykonana po tej dacie, a zatem "rozbiórki w chwili jej podjęcia dokonywano bez zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków". Nadto mapa powykonawcza z dnia 26 lipca 2010r. prawdopodobnie nadal nie odzwierciedla rozebrania przedmiotowego budynku mieszkalnego. Ponadto B. T. – N. zażądała stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P. nr [...] z dnia [...] o pozwoleniu na rozbiórkę. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji, z uwagi na fakt, iż decyzja ta nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Kolejna decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję z dnia [...], nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W efekcie powyższego, decyzją nr [...], z dnia [...] Prezydent Miasta pełniący funkcję Starosty M. wydał pozwolenie na rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalnego, sprostowaną postanowieniem tegoż organu z dnia [...], nr [...]. Od powyższej decyzji odwołania złożyli K. N. oraz B. T. – N. oraz M. N., które nie zawierały uzasadnienia. Wojewoda [...] w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...], nr [...] wyjaśnił, iż rozbiórka przedmiotowego budynku została zakończona, a organ nadzoru budowlanego nie wniósł sprzeciwu na zawiadomienie inwestora o zakończeniu robót rozbiórkowych. Inwestor do wniosku załączył projekt rozbiórki obiektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę. Ponadto inwestor posiada wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, w tym decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...]. Zatem w ocenie organu odwoławczego inwestor, po uzupełnieniu braków w toku prowadzonego postępowania oraz działając zgodnie z przepisami Prawa budowlanego Inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na przedmiotową rozbiórkę, przedkładając wszystkie wymagane prawem dokumenty, co skutkować musiało wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Skargi na powyższą decyzję wniósł K. N., skarga nie zawierała motywów ani żądania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie motywując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1235/11 odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3, w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę M. N. na w/w na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...]. Następnie kolejną decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 53 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. – Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił w całości w/w własną decyzję z dnia [...], nr [...], zaś postanowieniem z dnia [...], nr 172/2011 zawiesił postępowanie w sprawie rozpoznania odwołań K. N., B. T. – N. oraz M. N. od decyzji Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P., nr [...], z dnia [...] o pozwoleniu na rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalnego, sprostowaną postanowieniem tegoż organu z dnia [...], nr [...], do czasu rozstrzygnięcia przez WSA w Łodzi wniosku o umorzenie postępowania ze skarg K. N. i M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. Powyższą decyzję K. N. oraz P. N. zaskarżyli do WSA w Łodzi. Skargi te zostały zarejestrowane odpowiedni pod sygnaturami: II SA/Łd 92/12 oraz II SA/Łd 93/12 i do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. W sprawie pozostaje poza sporem, że organ odwoławczy zapomniał rozpoznać zaskarżoną decyzją odwołania M. N. Powyższa okoliczność musi więc skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż nie uzyskała ona waloru ostateczności. Po rozpoznaniu wszystkich złożonych odwołań zajdzie możliwość ponownego jej zaskarżenia. Konkludując należy wskazać, iż stan faktyczny sprawy niniejszej w dacie orzekania przez Wojewodę [...] nie uzasadniał podjęcia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a ( pkt. 2 wyroku ). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 wskazanej ustawy. m.o.