II SA/Kr 563/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi D.N. na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr XXXV/469/12 z dnia 4 stycznia 2012r. w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę IISA/Kr 563/12 UZASADNIENIE Rady Miasta Krakowa nr XXXV/469/12 uchwałą z dnia 4 stycznia 2012r. wyraziła zgodę na odstąpienie od żądania od Pani K.D. zwrotu zwaloryzowanej kwoty bonifikaty udzielonej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego w budynku nr [...] w K. Pani K.D. zamierza wynająć część lokalu na działalność biura poselskiego. Jako podstawę prawną podjęcia uchwały Rada Miasta Krakowa wskazała art. 68 ust. 2c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2001r. ,nr 142 poz. 1591 z póź. Zm.) Skargę na powyższą uchwałę wniósł Pan D.N. , podnosząc, że uchwała narusza ustawowy obowiązek zwrotu bonifikaty w sytuacji wykorzystania nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, a także, że uchwała ta jest dodatkowym profitem dla osoby która już raz została obdarzona korzyścią wynikająca z 90% bonifikaty przy zakupie lokalu, co z kolei jest niezgodne z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej. Ponadto Skarżący podniósł, że jako osoba zamieszkująca na terenie Miasta Krakowa czuje się bezpośrednio pokrzywdzony brakiem gospodarności, a w szczególności tym, że uszczuplenie wpływów zostanie zrekompensowane przez obciążenie wszystkich mieszkańców -w tym także i Skarżącego -poprzez zwiększenie podatków. Podatki i ceny biletów zostały podniesione w tym samym czasie w którym została podjęta skarżona uchwała. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej odrzucenie, uzasadniając swój wniosek tym, że przedmiotowa uchwała RMK nie jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, co przesadza o niedopuszczalności jej zaskarżenia. Alternatywnie Rada Miasta Krakowa wnosiła o oddalenie skargi z powodu braku legitymacji skargowej Skarżącego tj. braku interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje Najistotniejszą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie czy zakwestionowana uchwała jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, gdyż ta właśnie okoliczność przesądza o dopuszczalności lub niedopuszczalności jej zaskarżenia. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 poz. 270, zwanym dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zdaniem Sądu kwestionowana uchwała nie należy do żadnej z wymienionych wyżej form działania administracji publicznej, która mogłaby zostać skutecznie zaskarżona do sadu administracyjnego. W ocenie Sądu sprawy dotyczące zbycia nieruchomości będącej własnością gminy nie należą do właściwości sądu administracyjnego. Gmina zbywa nieruchomości w formie odpowiednich czynności cywilnoprawnych, nie zaś w formie aktów władczych właściwych stosunkom administracyjno-prawnym, choć dokonuje tego w ramach obowiązującego porządku prawnego tj. przede wszystkim w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami. Kwestionowana uchwała dotyczyła -w największym uproszczeniu- podjęcia decyzji, czy Gmina Miejska Kraków będzie czy też nie będzie domagała się od Pani K.D. wierzytelności, jaka powstała w związku ze sprzedażą lokalu mieszkalnego za cenę uwzględniająca udzielenie bonifikaty, a następnie przeznaczenia przed upływem lat pięciu lokalu na inne cele niż mieszkalne. Sprawa dotycząca zwrotu bonifikaty jak również wyrażenia zgody lub odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej przy sprzedaży lokalu mieszkalnego jest zatem, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 k.p.c., sprawą cywilną (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 15/00, ONSA 2001, Nr 1, poz. 18). Wszelkie spory na tym tle podlegają zatem rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Na marginesie można tylko zauważyć, że zgodnie z art. 68 ust. 2c ustawy o gospodarce nieruchomościami, właściwy organ może odstąpić od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty, w innych przypadkach niż określone w ust. 2a, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku. Jest to przepis dający gminie możliwość –po uzyskaniu zgody rady, co w niniejszej sprawie miało miejsce na podstawie kwestionowanej uchwały – odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty w sytuacjach, które uzna za usprawiedliwione. Tak więc niezależnie od tego jak Sąd ocenia kwestionowana uchwałę z punktu widzenia zasad słuszności czy gospodarności, skarga - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, została przez Sąd odrzucona.