I SA/Gl 1093/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 17, art. 18, art. 23 § 4, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej ustawa egzekucyjna, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A S.A. w K. na postanowienie Burmistrza Miasta B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i uznało niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, że zobowiązana A S.A. ( dalej również Spółka ) zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia przedmiotowej egzekucji podnosząc zarzut przedawnienia obowiązku twierdząc, że dochodzone zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości dotyczyło 2003 r., a więc uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2008 r. i dowodząc, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia nie był prawnie skuteczny, skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] uznało za zasadny zarzut Spółki co do nieistnienia obowiązku w zakresie części naliczonych odsetek za zwłokę, dotyczący egzekucji po części tego samego zobowiązania na podstawie innego tytułu wykonawczego, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia przez organ egzekucyjny prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W skarżonym zażaleniem postanowieniu wierzyciel uznał zarzut Spółki co do przedawnienia obowiązku za nieuzasadniony podnosząc, że organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne jedynie w zakresie rat przedmiotowego zobowiązania podatkowego za okres od marca do maja 2003 r. oraz, że postanowienie to nie uchyliło dokonanych wcześniej czynności egzekucyjnych, które powodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia omawianego zobowiązania. W zażaleniu na to postanowienie Spółka stwierdziła, że umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego spowodowało uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych i nie można mówić o przerwaniu biegu terminu przedawnienia w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem wierzyciela, że nieumorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie pozostałych rat przedmiotowego podatku spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia co do całego zobowiązania podatkowego dotyczącego roku 2003. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia [...] określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie [...]zł. Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Niezależnie od tego Burmistrz Miasta B. wystawił na Spółkę tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...], którym objął zobowiązanie podatkowe wynikające z rat podatku przypadających za okres od marca do czerwca 2003 r. W toku podjętego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia 17 grudnia 2008 r., dokonał zajęcia prawa majątkowego, które doręczono Spółce w dniu 19 grudnia 2008 r. przy czym objęto nim m.in. należności Gminy B. z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003. Spółka wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu Nr [...], które wierzyciel, postanowieniem z dnia [...], uznał za nieuzasadnione, a rozpoznając zażalenie na to postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło je w całości i uznało zarzuty Spółki za uzasadnione. W następstwie tego organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył prowadzone na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne. Z kolei, Burmistrz Miasta B. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...], którym objął zobowiązanie podatkowe Spółki wynikające z raty podatku przypadającą za miesiąc marzec 2003 r. W związku z tym organ egzekucyjny dokonał, zawiadomieniem z dnia 21 lipca 2011 r., zajęcia prawa majątkowego, które doręczono Spółce w dniu 25 lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że kwestia przedawnienia obowiązku objętego przedmiotową egzekucją była przedmiotem rozważań przez Kolegium na etapie postępowania podatkowego w sprawie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003. Zauważyło, że w decyzji odwoławczej utrzymującej w mocy decyzją pierwszoinstancyjną organ odwoławczy powołał art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej ustalając, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek dokonania zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność, oraz że zawiadomienie o zajęciu wraz z tytułami wykonawczymi zostało doręczone Spółce w dniu 19 grudnia 2008 r. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do przedmiotowego zobowiązania podatkowego za 2003 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. W związku z tożsamością okoliczności rozpatrywanych w postępowaniu podatkowym i zgłaszanych przez Spółkę w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że w sprawie zachodzą podstawy do zastosowania przepisu art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej i konieczne jest stwierdzenie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Zarzut Spółki był bowiem przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu podatkowym. W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Spółka wniosła o jego uchylenie w całości ze względu na naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając skargę skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w sprawie zgłoszonych przez nią zarzutów, a następnie stwierdziła, że skarżone postanowienie jest błędne i powinno zostać wycofane z obiegu prawnego. Przytaczając treść art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej Spółka wskazała, że postanowienie o niedopuszczalności zarzutu może zostać wydane o tyle, o ile podniesione w zarzucie kwestie były już przedmiotem prowadzonego postępowania i zostały w tym postępowaniu rozstrzygnięte, zaś – zdaniem strony skarżącej, przedawnienie nie było przedmiotem prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia [...]. Organ ten brał pod uwagę kwestię ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego w kontekście bezprzedmiotowości tego postępowania, jednakże dokonana w tym przedmiocie ocena odnosiła się do zobowiązania należnego za cały rok podatkowy, gdy tymczasem przedmiotowe zarzuty dotyczyły jedynie należnej w tym podatku raty za miesiąc marzec 2003 r. Strona skarżąca podkreśliła, że przedawnienie zobowiązania z tytułu konkretnej raty podatku od nieruchomości w żaden sposób nie przesądza o przedawnieniu całości podatku, rozpatrywanego w ujęciu całorocznym, oraz że dla orzeczenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu niezbędne jest rozpatrzenie jego przedmiotu w uprzednio prowadzonym postępowaniu, zaś w niniejszej sprawie przedawnienie obowiązku objętego egzekucją administracyjną było jedynie "przedmiotem rozważań", nie zaś wymaganego rozpatrzenia. Jak wynika też z treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] rozważane przedawnienie nie odniosło się do podniesionej w zarzutach kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego skutkującego uchyleniem dokonanych czynności egzekucyjnych z mocy prawa. W konsekwencji – zdaniem skarżącej – nie może być mowy o takiej tożsamości przedmiotu prowadzonych postępowań, które pozwalałoby na zastosowanie art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że decyzja wymiarowa dotycząca przedmiotowego podatku za 2003 r. została uchylona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 523/11 i wyrok ten nie jest prawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać trzeba, że dotyczyło ono stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczących przedawnienia egzekwowanego obowiązku w postaci raty podatku od nieruchomości za marzec 2003 r. W myśl art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty (...) organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów (...). Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym (...) wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu ( art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej). Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być przedawnienie obowiązku ( art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej ). Zgodnie z treścią art. 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej ustawa określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylenia się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2. Wśród wymienionych w art. 2 ustawy egzekucyjnej obowiązków mieszczą się podatki ( art. 2 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej). Stosownie do brzmienia art. 17 § 1 zd. 1 i 2 ustawy egzekucyjnej, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia ( zd. 1). Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi ( zd. 2). Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ( art. 18 ustawy egzekucyjnej ). Należy w tym miejscu wskazać, że na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie ( art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej ), oraz że przepisy ustawy egzekucyjnej nie regulują kwestii rozstrzygnięć wydawanych w wyniku rozpoznania takiego zażalenia. Dlatego też w kwestii tej znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepis art. 138 w związku z art. 144 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 138 § 1 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której : 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. W sytuacji, kiedy organ odwoławczy kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji, nie wskazując na zaistniałe braki w stanie faktycznym sprawy i nie stwierdzając potrzeby przeprowadzenia postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego, ma on obowiązek zastosować instytucję reformacji i wydać decyzję orzekającą co do istoty sprawy ( tak wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r. – sygn. akt II OSK 183/10). "Istotą sprawy", w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako niezbędnego elementu postępowania toczącego się w ramach postępowania egzekucyjnego, jest wypowiedź wierzyciela ( jego stanowisko) w zakresie zgłoszonego zarzutu, przybierające formę postanowienia, które w zależności od okoliczności tak określonej sprawy – ma charakter merytoryczny lub formalny. W przypadku zaistnienia zdarzeń opisanych w art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela stwierdza niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu bez merytorycznego jego rozpoznania. Dopiero w sytuacji, gdy zarzut zobowiązanego nie mieści się w zakresie, o którym mowa w art. 34 § 1 a ustawy egzekucyjnej, nie wypełnia dyspozycji tego przepisu, wierzyciel jest obowiązany do wypowiedzi merytorycznej co do zasadności zgłoszonego zarzutu. Oznacza to, że w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, w określonym ustawą zakresie przepis art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej wyłącza stosowanie przepisu art. 34 § 1 tej ustawy. Wierzyciel nie może wypowiedzieć się merytoryczne ( art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej ) w sprawie zarzutów, o ile zarzut taki jest niedopuszczalny ( art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej ). Dlatego też można stwierdzić, że postanowienie stanowiące wypowiedź wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, jak i postanowienie stwierdzające ich niedopuszczalność, to orzeczenia dotyczące jednej i tej samej sprawy, której istotą jest stanowisko wierzyciela, uzyskanie jego wypowiedzi ( merytorycznej lub formalnej ), co do zgłoszonych przez zobowiązanego, zarzutów. Z tych przyczyn rozstrzygając tak oznaczoną sprawę, dotyczącą "stanowiska wierzyciela", w postępowaniu drugoinstancyjnym, organ orzekający, wobec stwierdzenia, że zarzut zobowiązanego, co do którego wierzyciel zajął stanowisko merytoryczne, mieścił się w dyspozycji art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej, obowiązany jest uchylić skarżone postanowienie i orzekając co do istoty sprawy wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Bezsporne w sprawie było, że postanowieniem z dnia [...] wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty Spółki, których podstawą było przedawnienie dochodzonego w toku egzekucji zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości jego raty za marzec 2003 r. Rozpoznając zażalenie na to postanowienie organ drugiej instancji stwierdził, że zarzut ten był przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu podatkowym tj. w sprawie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003, bowiem organ odwoławczy w orzeczeniu z dnia [...] utrzymanym w mocy decyzją pierwszoinstancyjną w tej sprawie stwierdził, że nie doszło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego albowiem bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Jak wynika z treści dołączonej do akt administracyjnych decyzji organu odwoławczego z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] w sprawie określenia skarżącej Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, przywołując przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy ustalił, że w dniu 17 grudnia 2008 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego, zaś zawiadomienie o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego doręczono Spółce, wraz z tytułami wykonawczymi, w dniu 19 grudnia 2009 r. przerywając w ten sposób bieg terminu przedawnienia. Uznając, że nie doszło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania organ odwoławczy rozpoznał sprawę merytorycznie orzekając co do jego istoty. Bezsporne było, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, jak w chwili wydania postanowienia pierwszoinstancyjnego, w obrocie prawnym istniała decyzja odwoławcza z dnia [...], która została uchylona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 21 grudnia 2011 r., od którego wniesiona została skarga kasacyjna do chwili obecnej nie rozstrzygnięta. Poza sporem było również, że tytuł wykonawczy z dnia [...] na podstawie którego dokonano wskazanego zajęcia, obejmował raty przedmiotowego podatku za okres od marca do czerwca 2003 r., oraz że umorzono postępowanie egzekucyjne, prowadzone w oparciu o ten tytuł, postanowieniem z dnia [...]. Powyższe ustalenia wskazują, że zarzut zobowiązanej co do przedawnienia dochodzonego egzekucją obowiązku stanowił przedmiot rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem decyzji odwoławczej z dnia [...]. W decyzji tej organ podatkowy badał czy w świetle art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej wskazane zobowiązanie uległo przedawnieniu rozstrzygając, że do przedawnienia nie doszło, gdyż nastąpiło przerwanie bieg terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony w myśl art. 70 § 4 tej ustawy. Oznacza to, że zarzut w tym przedmiocie był niedopuszczalny. Można w tym miejscu dodać, że przedawnienie zobowiązania podatkowego to instytucja prawna regulowana przepisami Ordynacji podatkowej, która odnosi się do zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 5 Ordynacji podatkowej i podatku w rozumieniu art. 6 tej ustawy z uwzględnieniem treści art. 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 tej ustawy zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe powstało w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i zostało określone przy zastosowaniu art. 21 § 3 tej ustawy. Zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalowych, w takim przypadku płatność podatku następuje w ratach w roku podatkowym, którego zobowiązanie dotyczy. Tym samym przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003 nastąpiło by z końcem 2008 r., niezależnie od terminu płatności poszczególnej raty. Przedawnienie dotyczy zobowiązania podatkowego a nie podatku czy jego raty ( rat). Przedawnieniu podlega zobowiązanie podatkowe istniejące w chwili upływu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej terminu. Skoro przedawnienie odnosi się do całego zobowiązania podatkowego i bieg terminu jego przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony, to zastosowanie takiego środka przerywa bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania bez względu na jego skuteczność i dalszy byt prawny ( tak wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt I FSK 1911/09), zaś "uchylenie tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzono postępowanie egzekucyjne, nie działa wstecz i nie unicestwia przerwania biegu przedawnienia wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną w myśl art. 70 § 4 o.p. Na podstawie art. 60 u.p.e.a. następuje bowiem uchylenie tylko czynności egzekucyjnych, a nie skutków wywołanych przez te czynności na gruncie stosunków z zakresu zobowiązań podatkowych ( tak wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1680/10). Warto również wskazać, że przepis art. 60 ustawy egzekucyjnej nie reguluje bezpośrednio skutków umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 tej ustawy. Jednak z uwagi na brak jakiejkolwiek regulacji skutków umorzenia postępowania egzekucyjnego przewidzianego tym przepisem należało uznać, że w drodze analogi znajduje zastosowanie wskazany przepis art. 60 ustawy egzekucyjnej trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej nie rodzi żadnych skutków dla bytu zastosowanych środków egzekucyjnych. Trudno również twierdzić, że zastosowane, przed umorzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej, środki egzekucyjne nie miały wpływu na przerwanie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, skoro spełniały warunki opisane w tym przepisie. Umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej oznacza uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych lecz pozostaje bez wpływu na treść art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej i jego stosowanie. Abstrahując od powyższego należy zaznaczyć, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe należne jest za cały rok podatkowy co oznacza, że zarówno deklaracja ( art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej ) jak decyzja ( art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej ) dotyczą zobowiązania rocznego choć płatnego w ratach. Tym samym, również z uwagi na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, niemożliwe jest przedawnienie "zobowiązania z tytułu konkretnej raty podatku" gdyż takie zobowiązanie podatkowe na gruncie prawa podatkowego nie istnieje. Raty dotyczą podatku a nie zobowiązania podatkowego. Skoro rozstrzygając w kwestii przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego organ podatkowy drugiej instancji miał na uwadze podnoszone w zarzutach zobowiązanego okoliczności, w tym odnoszące się do zajęcia dokonanego w dniu 17 grudnia 2008 r., uznając, iż zastosowanie tego środka przerwało bieg terminu przedawnienia i nastąpiło to bez względu na dalsze losy postępowania egzekucyjnego, w ramach którego środek ten zastosowano, to tym samym, niezależnie od podnoszonych w skardze okoliczności należało uznać, że przedawnienie ( przerwanie biegu jego terminu ) było przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym ( art. 34 § 1a ustawy podatkowej ). Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. 2012. 270) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargi oddalił.