II OSK 142/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Maciej Dybowski Protokolant: asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 września 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 191/12 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie obowiązku wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza od J. D. na rzecz S. B. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 191/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi J. D., uchylił zaskarżoną decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Stargardzie Szczecińskim z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Stargardzie Szczecińskim decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), nakazał J. D. wykonanie w terminie do 31 marca 2012 r. robót budowlanych polegających na: 1) zamontowaniu wentylacji wysokiej w odległości 2 metrów od granicy działki nr 97 oraz 2) przesunięciu studni chłonnej o 4 metry w kierunku bramy wjazdowej na działce nr 96, w celu zachowania normatywnej odległości, tj. 30 metrów od istniejącej na sąsiedniej działce nr 97 ręcznej pompy wodnej – w celu doprowadzenia robót budowlanych przy wykonanej przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki o numerze geodezyjnym 96 w Grzędzicach przy ul. Jeziornej 13, w gminie Stargard Szczeciński – do stanu zgodnego z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w związku ze stwierdzeniem wybudowania przez J. D. przydomowej oczyszczalni ścieków postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. (zmienionym następnie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. w zakresie daty wykonania obowiązku określając go na dzień 30 września 2011 r.) organ nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w urzędzie organu orzeczenia technicznego odnoszącego się do prawidłowości wykonania robót budowlanych w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wobec przedłożenia orzeczenia technicznego organ nałożył opisane w decyzji obowiązki oraz przytoczył wnioski zawarte w przedłożonej ocenie. J. D. w odwołaniu od powyższej decyzji wskazał na brak podstaw dla przyjęcia odległości 30 metrów od wzniesionego obiektu do istniejącej na sąsiedniej działce studni, a ponadto podniósł, że oczyszczalnia nie koliduje z jakimikolwiek zabudowaniami i urządzeniami na działce sąsiedniej nr 97. Dodatkowo podkreślił, powołując się na oświadczenie właścicielki sąsiedniej działki – S. B., złożone w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 16 marca 2011 r., że woda z przedmiotowej studnia nie jest używana jako pitna, a być może będzie wykorzystywana do celów gospodarczych. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w dniu 16 marca 2011 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości inwestora (działki nr 96) oraz pomierzono odległości nadziemnych części oczyszczalni celem sprawdzenia zachowania minimalnych odległości określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji stwierdzenia niezgodnych z powołanym rozporządzeniem odległości odpowietrzenia oczyszczalni od granicy działki (wymagane 2 metry) oraz studni wody od dołu chłonnego, pełniącego funkcję rozsączającą (wymagane 30 metrów), postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia orzeczenia technicznego – uwzględniającego zakres robót koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia zbiornika przepływowego do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy podkreślił, że wykonując powyższe zobowiązanie inwestor przedłożył dokumentację techniczną sporządzoną przez osobę uprawnioną, w oparciu o którą organ pierwszej instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. J. D. wniósł skargę na powyższą decyzję w zakresie dotyczącym obowiązku określonego w punkcie 2 – czyli przesunięcia studni chłonnej. Zarzucił naruszenie: art. 107 § 1 w związku z § 3 k.p.a. w zakresie sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji oraz art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny stanu faktycznego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ, że pojęcie "wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi" oznacza wodę o parametrach pozwalających na spożywanie jej przez ludzi, a nie wodę wykorzystywaną w tym celu. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z § 31 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez przyjęcie, że powołane przepisy mają zastosowanie do niniejszego stanu faktycznego (błąd subsumcji). W odpowiedzi na skargę Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie wniósł o jej oddalenie. S. B. ustosunkowując się do zarzutów skargi wniosła o jej oddalenie uznając za zasadny obowiązek przesunięcia studni chłonnej, mimo nie korzystania aktualnie ze studni znajdującej się na działce nr 97, ale zasadniczo możliwość czerpania z tego ujęcia wody pitnej winna istnieć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a., ponieważ będąca podstawą rozstrzygnięć organów, przedłożona przez stronę opinia techniczna nie może stanowić podstawy ustalenia stanu faktycznego, bez dokonania oceny zawartych w tym dokumencie stwierdzeń (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r., II OSK 462/05, LEX nr 206487). W ocenie Sądu opinia techniczna nie została oceniona przez organ administracji stosownie do art. 80 k.p.a. Sąd stwierdził, że: "Z decyzji organów obu instancji nie sposób jednak ustalić toku rozumowania organów oraz braku połączenia wniosków wypływających z oględzin oraz oceny technicznej z konkretnymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które stanowiło również podstawę prawną rozstrzygnięć organów, jednak organy te uzasadniając swoje stanowisko nie wskazały tych konkretnych przepisów". Za uzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia prawa procesowego polegający na naruszeniu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak prawnego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, w której powołano jedynie treść wniosków końcowych zawartych w przedłożonej przez stronę ocenie technicznej. Podobnie organ drugiej instancji, przedstawił jedynie dotychczasowy przebieg postępowania oraz stwierdził, że nałożenie przez organ obowiązków było prawidłowe. Sąd zaznaczył, że wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w każdej decyzji i przytoczeniu obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej decyzji, czyli na wytłumaczeniu, dlaczego właściwy organ orzekający zastosował określony przepis rozstrzygając sprawę. W ocenie Sądu powyższego wymogu nie spełnia uzasadnienie organu drugiej instancji. Zwłaszcza, że w niniejszej sprawie inwestor wybudował przydomową oczyszczalnię ścieków w oparciu o zgłoszenie na podstawie art. 30 Prawa budowlanego, a właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. S. B. w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie ewentualnie zmianę poprzez oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 145 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo braku przesłanek do uchylenia decyzji; z dalszej części skargi kasacyjnej wynika, że zarzut ten dotyczy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., a nie podanego na wstępie art. 145 k.p.a.; b) art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie na cele niniejszego postępowania; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieujęcie w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do tego jakie to okoliczności mające wpływ na uchylenie decyzji organów obu instancji nie zostały wyjaśnione. Tak lakoniczne uzasadnienie niezawierające odniesienia do tak istotnej przesłanki, która docelowo miała wpływ na wynik sprawy albowiem skutkowało to uchyleniem decyzji jest niedopuszczalne i nieprawidłowe. Rozwijając powyższe zarzuty zaznaczono, że Sąd powołując się na naruszenie przez organy obu instancji art. 7, 77 i 80 k.p.a. wskazał na niewyjaśnienie okoliczności sprawy i brak oceny orzeczenia technicznego. W ocenie skarżącej stanowisko Sądu jest niewłaściwe, albowiem opinia techniczna sporządzona w sprawie jest dowodem kluczowym pozwalającym dokonać oceny zaistniałej sytuacji i powiązania konsekwencji wadliwego wykonania oczyszczalni przez uczestnika postępowania na jego posesji. Zdaniem skarżącej Sąd uchylił decyzje obu instancji, przy braku podstaw do uchylenia, albowiem wszystkie okoliczności zostały wyjaśnione. Zdaniem skarżącej Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające wykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż zawarte w skardze zarzuty mieszczą się w hipotezie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ p.p.s.a., a w konsekwencji Sąd nie zaznaczył co nie zostało wyjaśnione w niniejszej sprawie, jakie okoliczności i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Brak poprawnego uzasadnienia wpłynął na poprawność rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd i że zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu. W ocenie skarżącej Sąd uwzględnił skargę, jednak nie wskazał, iż doszło do niewyjaśnienia okoliczności sprawy i jakich, a jeżeli wspomniał o niewyjaśnieniu jakiś okoliczności, to czy były to okoliczności merytorycznie związane z tym postępowaniem i obowiązkiem dokonania określonych czynności przez J. D.. Dalej zaznaczyła, że Sąd ograniczył się tylko do stwierdzenia, iż uchybienia przepisów postępowania jakich dopuścił się organ mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednakże Sąd nie uzasadnił bliżej swego stanowiska w tym zakresie w sposób umożliwiający skontrolowanie tego stanowiska w postępowaniu kasacyjnym, a ponadto nie dopełnił obowiązku wskazań co do dalszego postępowania, czym naruszył art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym postępowaniu umożliwić organowi usunięcie wszystkich uchybień prawa. Dalej zaznaczono, że w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, przy czym z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem skarżącej oceniając decyzję z punktu widzenia kryteriów legalności, należało stwierdzić, że została wydana bez naruszenia prawa. Ponadto przytoczono wybrane orzeczenia NSA wskazujące na zasadność uchylenia decyzji w przypadku tylko takich naruszeń przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. D. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd pierwszej instancji w sposób wyraźny stwierdził naruszenie przez organ administracji drugiej instancji przepisów k.p.a. (art. 7, 77 i 80) poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a wobec tego zasadnie Sąd uchylił decyzję stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Poniesiono również, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie wskazał, że organ orzekający nie dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto z decyzji obu instancji nie sposób ustalić toku rozumowania tych organów; brak jest połączenia wniosków wypływających z oględzin i oceny technicznej z konkretnymi przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreślono, że decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została uchylona przez Sąd, albowiem brak było przytoczenia podstawy prawnej oraz jej uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy. Wprawdzie w jej wstępie wskazano na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego), to jednak z treści całej skargi kasacyjnej wynika, że oparta ona została na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Za trafne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Z ogólnikowych rozważań sformułowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, że przyczyną uchylenia decyzji organów obu instancji było niewyjaśnienie okoliczności sprawy związane z brakiem oceny orzeczenia technicznego w przedmiocie wykonania przez inwestora robót budowlanych polegających na wykonaniu przydomowej oczyszczalni ścieków. Ponadto według Sądu Wojewódzkiego uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach nie odpowiadają wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z uwagi na brak wyjaśnienia podstawy prawnej podjętych rozstrzygnięć. Stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie mogło zostać zaakceptowane, bowiem jest ono wynikiem nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji nie odpowiadają w pełni wymogom prawnym nie zwalniała Sądu od dokonania kontroli ich legalności. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 p.p.s.a. wyrokowanie odbywa się na podstawie akt sprawy. Wbrew twierdzeniom Sądu Wojewódzkiego braki w uzasadnieniach decyzji nie były tego rodzaju, aby uniemożliwiały ocenę w zakresie stanu faktycznego sprawy i dokonanej przez organy obu instancji subsumcji w odniesieniu do przepisów prawa materialnego powołanych w podstawie podjętych rozstrzygnięć. Zaznaczyć należy, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji przedstawił ustalenia faktyczne wynikające z dokonanych przez organ pierwszej instancji oględzin nieruchomości inwestora i pomiarów dokonanych celem sprawdzenia odległości nadziemnych części wykonanej oczyszczalni od granic działek sąsiednich i znajdujących się na nich określonych obiektów. Wskazał też, że wobec stwierdzonych nieprawidłowości i wątpliwości co do możliwości doprowadzenia tak wykonanego urządzenia budowlanego do stanu zgodnego z prawem – wydane zostało postanowienie z 7 kwietnia 2011 r., nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia orzeczenia technicznego sporządzonego przez osobę uprawnioną. Jak wynika z treści postanowienia organ zawarł w nim szczegółowe uwagi co do kwestii podlegających wyjaśnieniu przez rzeczoznawcę. Z kolei Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., nawiązując do wymienionego postanowienia wyjaśnił, że orzeczenie techniczne miało odnieść się do prawidłowości wykonania robót budowlanych w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zasadami wiedzy technicznej oraz wymaganiami określonymi w art. 5 ustawy – Prawo budowlane. W orzeczeniu miały być też wskazane ewentualne czynności konieczne do wykonania w celu doprowadzenia przedmiotowych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z uzasadnienia wydanej decyzji wynika również, że organ pierwszej instancji zaakceptował ustalenia oraz wnioski zawarte w orzeczeniu technicznym i w konsekwencji nakazał inwestorowi wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu wydanej decyzji, że rozstrzygnięcie organu powiatowego znajduje oparcie w przepisach art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, a ponadto odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu inwestora. W takim stanie sprawy trudno zgodzić się z konstatacją Sądu Wojewódzkiego, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie pozwoliły "ustalić toku rozumowania organów". Tymczasem mimo lakonicznej argumentacji organów, z wydanych decyzji oraz powołanej w ich treści dokumentacji wynikały istotne okoliczności faktyczne sprawy. W szczególności należy zwrócić uwagę na ustalenia zawarte w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2011 r., które stanowiły dopełnienie uzasadnienia wydanej następnie decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. W zakresie weryfikacji materiału dowodowego, a konkretnie orzeczenia technicznego, Sąd niezasadnie przyjął, że organ powiatowy nie ocenił ustaleń poczynionych przez rzeczoznawcę. Z decyzji wnika, że organ zaakceptował "argumenty i wnioski" zawarte w orzeczeniu technicznym. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast to, czy organy zasadnie oparły podjęte rozstrzygnięcia na podstawie omawianego dowodu. Również w zakresie podstawy prawnej kontrolowanych decyzji należało uwzględnić nie tylko przepisy powołane w ich sentencjach, ale też przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – powołane w wymienionym wyżej postanowieniu. Rzeczą Sądu było wstępne rozważenie, czy w takim stanie faktycznym, jaki wynikał z materiału dowodowego zebranego w sprawie, możliwe było orzekanie przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Następnie Sąd powinien zweryfikować materiał dowodowy i dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne w celu stwierdzenia, czy wyjaśnione zostały istotne okoliczności sprawy. Ocena ustaleń faktycznych musi być bowiem dokonywana w kontekście sprecyzowanego stanu prawnego, który ma opcyjnie stanowić podstawę rozstrzygania. Oczywiście w toku ewentualnego dalszego postępowania wyjaśniającego nie jest wykluczona zmiana koncepcji co do przepisów prawa materialnego, które mają być w sprawie zastosowane na etapie końcowej subsumcji. Każdorazowo jednak przy kontroli legalności decyzji Sąd ma obowiązek w razie orzekania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku ze stwierdzonym naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a., wskazać kierunek postępowania wyjaśniającego, które ma być przeprowadzone przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ administracji. Ocena Sądu Wojewódzkiego w zaskarżonym wyroku powyższych wymogów nie spełnia. W rezultacie należało uznać, że nie zostały wykazane przesłanki warunkujące uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Sąd nie uzasadnił przy tym w ogóle z jakich względów uznał za niezbędne uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji. Wątpliwości budzi ponadto rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku, jeśli się zważy zakres złożonej do Sądu Wojewódzkiego skargi. Z tych wszystkich względów należało orzec o uchyleniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.