I SA/Go 129/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Z.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu oddala skargę. I SA/Go 129/12 U Z A S A D N I E N I E Skarżący Z.P. wniósł skargę na decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2012r. utrzymującą w mocy decyzję własną z [...] listopada 2011r. odmawiającą uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008r. dotyczącej ustalenia skarżącemu zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Rozstrzygniecie organu podatkowego zapadło na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Pełnomocnik skarżącego, doradca podatkowy K.K., pismem z dnia [...] lipca 2011r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008r. nr [...]. Jako podstawę wniosku podała art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji, ale nie znanych organowi wydającemu decyzję. Uzasadniając wniosek wskazano, że przedmiotem sporu były między innymi kwestie, zobowiązania skarżącego wynikające z faktur VAT zakupu usług transportowych od firmy Usługi R.W. oraz wydatki na zakup nieruchomości położonej w miejscowości [...]. W obu przypadkach zarówno organ kontroli skarbowej jak i Dyrektor Izby Skarbowej uznali, że skarżący faktycznie wydatkowała z własnych środków pieniężnych zakup wskazanych wyżej usług oraz nieruchomości, co zostało uwzględnione przy ustaleniu zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów. Z takim rozstrzygnięciem nie można się jednak zgodzić. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący w 2001 roku nabywał usługi transportowe między innymi od firmy Usługi R.W.. Na stronie 10 uchylonej przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2007r. znajduje się zestawienie faktur potwierdzających zakup usług od UT R.W. na łączną kwotę 207.234,03 zł. W trakcie postępowania podatkowego skarżący wielokrotnie wskazywał, iż nie uregulował w 2001 roku zobowiązań wynikających z niniejszych faktur. Na potwierdzenie powyższego wskazał na brak przelewów z tego tytułu na rachunku bankowym strony oraz brak dowodów ,,KP" potwierdzających zapłatę za niniejsze zobowiązania. Ponad to oświadczył, że zobowiązania te miały zostać skompensowane wierzytelnością, która miała przysługiwać skarżącemu od R.W.. R.W. zamierzał kupić w 2001 roku od skarżącego ciągnik siodłowy i przysługującymi wierzytelnościami od skarżącego pokryć wynikające z tego zakupu zobowiązanie. Do transakcji jednak nie doszło, zatem skarżący w 2002 roku uregulował zaległe zobowiązania wobec R.W.. W materiale dowodowym niniejszej sprawy znajduje się również pismo R.W. z dnia [...] listopada 2007 r. potwierdzające, że skarżący w 2001 roku nie uregulował należności za usługi transportowe świadczone przez R.W. na łączną kwotę 203.720,33 zł. W decyzji z dnia [...] marca 2008r, Dyrektor Izby Skarbowej przyjął stanowisko organu l instancji we wskazanym wyżej zakresie, tj. uznał że płatności za faktury VAT wystawione przez firmę usługi R.W., były dokonywane w formie oraz terminach wskazanych na poszczególnych fakturach. Skarżący, powołał się na oświadczenie R.W. z dnia [...] stycznia 2009r., załączone do wniosku, w którym kontrahent strony wskazuje na przyczynę braku zapłaty za usługi wykonane przez R.W.. R.W. oświadczył, że ustalił z skarżącym, iż zakupi od niego w korzystnej cenie, ciągnik siodłowy z naczepą wywrotką. Swoją wierzytelność miał zatem zaliczyć na poczet mającego powstać zobowiązania. Kontrahent miał do skarżącego pełne zaufanie z uwagi na brak problemów z dotychczasowym rozliczaniem. Do transakcji jednakże nie doszło, ponieważ R.W. zdecydował się nie powiększać taboru, a do rozliczenia zaległych płatności doszło w 2002 rok. W ocenie skarżącego, potwierdzone w oświadczeniu okoliczności, są nowymi okolicznościami w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił oświadczenia strony o braku zapłaty za wykonane przez firmę R.W. usługi transportowe, m in. z powodu braku wyjaśnień kontrahenta strony, co do przyczyn braku zapłaty za zakupione usługi przez skarżącego. W piśmie z dnia [...] stycznia 2007r. R.W. powołuje się jedynie na okoliczność braku zapłaty za zobowiązania wynikające ze wskazanych faktur. Wyjaśnienia R.W., co do przyczyn braku roszczeń w stosunku do skarżącego z tytułu przedmiotowych usług nie pojawiły się zarówno na etapie postępowania kontrolnego jak i podatkowego. Zdaniem strony skarżącej załączone wyjaśnienia mają istotne znaczenie dla sprawy z następujących przyczyn. Po pierwsze, brak wyjaśnień R.W. uzasadniało stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie. Po drugie wyjaśnienia R.W. są zbieżne z oświadczeniem strony w tym zakresie, zatem Dyrektor Izby Skarbowej winien powziąć co najmniej poważne wątpliwości co do słuszności swojego rozstrzygnięcia i wyjaśnić niniejszą kwestię w trakcie np. przesłuchania R.W. w charakterze świadka. Jak wskazuje na to zgromadzony materiał dowodowy, organy skarbowe nie dysponowały żadnymi dowodami potwierdzającymi zapłatę za rzeczone faktury (np. dowód zapłaty KP, czy tez potwierdzenia przelewu na rachunkach bankowych stron transakcji), oświadczenia strony oraz R.W. potwierdzają brak zapłaty za niniejsze faktury, zatem organ skarbowy powinien na niniejszą okoliczność przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające. W zakresie podniesionych przez Dyrektora Izby Skarbowej przyczyn nie uwzględnienia oświadczenia strony o braku zapłaty w 2001 roku za większość FV wystawionych przez firmę Usługi R.W., skarżący uważa, że w świetle przedłożonego oświadczenia wydają się one bezzasadne. Strona nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie, ze płatności z 2001 roku miały zostać skompensowane (np. porozumienie, umowa przedwstępna zakupu ciągnika), ponieważ umowa pomiędzy R.W. a skarżącym miała charakter ustny. Jak wskazuje na to załączone oświadczenie, R.W. miał do skarżącego pełne zaufanie. Kolejną kwestię sporną stanowiło rozliczenie dokonanego przez skarżącego zakupu domku jednorodzinnego w miejscowości [...]. Od początku postępowania skarżący wykazywał, że nie poniósł fizycznie wydatku na zakup tej nieruchomości w kwocie 237.630,00 zł. Faktycznie zakup nieruchomości został skompensowany wierzytelnościami przysługującymi skarżącemu od Spółdzielni Mieszkaniowej. Spółdzielnia "S" zalegała skarżącemu z zapłatą za świadczone przez niego usługi w 2000 oraz 2001 roku na łączną kwotę 225.520,80 zł. Z kolei Spółdzielnia Mieszkaniowa "S" była dłużnikiem Spółdzielni Mieszkaniowej "W" mającej siedzibę w tym samym budynku, co SM "S" W trakcie postępowania strona przedłożyła dokumenty potwierdzające, że SM "S" miała zaległości wobec strony Skarżący wskazał, że w decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2007r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, nie dał wiary wyjaśnieniom strony. Tym samym uznał za wydatek wnioskującego kwotę 237.630,00 zł. - tytułem zapłaty za zakup nieruchomości. Ponad to nie uznał za przychody strony należności za świadczone przez stronę w 2001 roku na rzecz SM "S" usługi transportowe. Tym samym organ z jednej strony nie uwzględnił oświadczenia strony w części dotyczącej wzajemnych rozliczeń pomiędzy SM "S", SM "W" a skarżącym, z drugiej natomiast strony uznał za wiarygodne oświadczenie w części dotyczącej braku zapłaty za świadczone usługi przez SM "S". Nieuwzględnienie stanowiska strony, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uzasadnia następującymi przesłankami. Po pierwsze strona nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających składane oświadczenia, tj. wspólne rozliczenia pomiędzy SM "S", SM "W" oraz skarżącym. Ponad to na dowodzie KP jako wpłacający widnieje Z.P.. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy stanowisko organu skarbowego l instancji. Skarżący w załączeniu do wniosku przedłożył oświadczenie B.K., który był świadkiem wzajemnych rozliczeń pomiędzy spółdzielniami a skarżącym. B.K. był ze skarżącym na spotkaniu z Prezesem Spółdzielni "S" w związku z próbą odzyskania przez niego środków pieniężnych od SM "S". W trakcie niniejszego spotkania Prezes Spółdzielni oświadczył, że nie ma środków pieniężnych na spłatę zadłużenia wobec strony, ale może zaproponować w rozliczeniu "domek jednorodzinny". Wskazane oświadczenie stanowi nową okoliczność w sprawie, istniejącą w dniu wydania decyzji a nie znaną Dyrektorowi Izby Skarbowej. Na poszczególnych etapach postępowania skarżący nie wskazała świadka, który uczestniczył we wspólnych rozliczeniach pomiędzy wyżej wskazanymi podmiotami. Organy skarbowe obu instancji poza uzyskanym oświadczeniem strony (zarówno w formie pisemnej jak i w trakcie przesłuchania w charakterze strony) nie przesłuchiwały żadnych osób na będącą przedmiotem sporu okoliczność. Dotyczy to zarówno pracowników strony jak i pracowników Spółdzielni (np. księgowych), czy też samych Prezesów Spółdzielni; którzy jak wskazuje na to strona uczestniczyli bezpośrednio w całym procederze. Podniesiona nowa okoliczność w sprawie (czyli oświadczenie B.K.) ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż potwierdza złożone przez stronę oświadczenie. Jak podkreśla to w decyzji wymiarowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej oraz w ostatecznej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej, strona nie dysponowała dokumentami potwierdzających wzajemne rozliczenia. W związku z powyższym mogła powołać się jedynie na oświadczenie osoby uczestniczącej w niniejszych czynnościach, które może zostać dodatkowo potwierdzone w trakcie przesłuchania B.K. w charakterze świadka w przypadku wznowienia przez organ postępowania we wnioskowanym przez stronę zakresie. Przedłożone wyjaśnienia B.K. są zbieżne z oświadczeniem skarżącego, zatem Dyrektor Izby Skarbowej winien powziąć co najmniej poważne wątpliwości co do słuszności swojego rozstrzygnięcia i wyjaśnić niniejszą kwestię w trakcie np. przesłuchania B.K. a przede wszystkim Prezesów Spółdzielni Mieszkaniowych "S" oraz "B". Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r., Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że przedłożone oświadczenia nie spełniają wszystkich przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżący wniósł odwołanie od niniejszej decyzji, zarzucając jej obrazę art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], pomimo iż wyszły na jaw nowe istotne okoliczności sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Dyrektor Izby Skarbowej w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2011r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zarzuty odwołania stanowiły powielenie zarzutów wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. W konsekwencji stwierdził, że oświadczenie R.W. z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz B.K. z dnia [...] września 2009 r. nie spełniają wszystkich przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dokumenty te nie istniały bowiem w dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji ostatecznej nr [...], której uchylenia żądał skarżący, tj. w dniu [...] marca 2008 r. Ponadto stwierdził, że z treści ww. dokumentów nie wynikają w sprawie nowe okoliczności faktyczne. W ocenie organu odwoławczego za nową okoliczność faktyczną nie można uznać okoliczności dotyczącej sposobu rozliczenia się skarżącego z SBMiU "S" w związku z zakupem domu mieszkalnego w miejscowości [...]. Dyrektor Izby Skarbowy odniósł się ponadto do wniosku pełnomocnika skarżącego dot. przesłuchania w charakterze świadków między innymi B.K., R.W. prezesów spółdzielni "S" i "W" wskazując, że przy wznowieniu postępowania organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania nowych dowodów uzasadniających wniosek o wznowienie. Decyzja organu II instancji zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] pomimo, że wyszły na jaw nowe istotne okoliczności sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, a które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Wskazując na treść art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej podniósł, że w oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2009 r. kontrahent skarżącego, R.W., wskazał na przyczynę braku uregulowania w 2001 r. należności przez Przedsiębiorstwo Z.P. za świadczone usługi transportowe w łącznej kwocie 203.720,33 zł. Wyjaśnił, że kierując się pełnym zaufaniem do kontrahenta (z uwagi na brak problemów w dotychczasowym rozliczaniu się) ustalił z skarżącym, że zakupi od niego w korzystnej cenie ciągnik siodłowy z naczepą wywrotką. Swoją wierzytelność R.W. miał zatem zaliczyć na poczet mającego powstać zobowiązania. Do transakcji tej jednak nie doszło, ponieważ R.W. zdecydował o nie powiększaniu taboru, zaś rozliczenie zaległych płatności nastąpiło w gotówce w 2002 r. Podkreślono, że wyjaśnienia te mają istotne znaczenie dla sprawy, gdyż ich zbieżność z oświadczeniem skarżącego w tym zakresie oraz niedysponowanie przez organ podatkowy jakimikolwiek dowodami o uregulowaniu należności (np. dowodami zapłaty KP, czy też potwierdzeniami przelewu na rachunkach bankowych stron transakcji), potwierdza brak zapłaty przez skarżącego za usługi świadczone przez R.W. ww. kwocie w roku podatkowym. Wskazując natomiast na oświadczenie z dnia [...] lutego 2009r. skarżący podniósł, że B.K. był świadkiem spotkania skarżącego (wierzyciela) z prezesem SBMiU "S" (dłużnikiem), która z kolei była dłużnikiem SM "W", w związku z próbą odzyskania przez skarżącego środków pieniężnych od ww. spółdzielni. W trakcie tego spotkania prezes SBMiU "S" oświadczył, że nie ma środków pieniężnych na spłatę zadłużenia wobec skarżącego za świadczone usługi transportowe, proponując w ramach rozliczenia domek jednorodzinny położony w miejscowości [...]. Po kilku dniach doszło do bezgotówkowej regulacji należności w ten sposób, że SBMiU "S" wystawiła dowód wypłaty gotówki, który w SM "W" został przyjęty jako wkład mieszkaniowy, pokwitowany dowodem wpłaty. W ten sposób zakup ww. domu jednorodzinnego został skompensowany wierzytelnościami przysługującymi skarżącemu od SBMiU "S", a skarżący nie poniósł wydatku na jej zakup w kwocie 237.630 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( § 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 ). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Dokonana w tak zakreślonych granicach kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje, że jest ona zgodna z prawem. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć również należy, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym ( por. wyrok NSA z 6 grudnia 2001 r., III SA 1974/00, niepubl. ). Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania sprawy w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów, nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowieniowym. Organ prowadzący postępowanie wznowieniowe nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Jedną z okoliczności wznowienia postępowania, na którą powołał się skarżący, jest przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, czyli ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, który ja wydał. O zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące cztery przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji. W tym też znaczeniu należy rozpatrzyć, czy podniesione przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, okoliczności wypełniają wskazane kryteria? Podkreślić należy, że skarżący nie wskazał nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, ponieważ przedłożone przez niego oświadczenia złożone zostały już po dacie wydania decyzji. Wniosek skarżącego koncentruje się na wykazaniu, iż z przedłożonych oświadczeń wypływają nowe okoliczności faktyczne, które są istotne dla sprawy. Stwierdzić jednak należy, że skarżący usiłuje jedynie podważyć wcześniejszą ocenę materiału dowodowego zawartą w uzasadnieniu decyzji wymiarowych. Jednak próba podważenia tej oceny powinna nastąpić w postępowaniu zwykłym, a nie w postępowaniu wznowieniowym. Z treści obu przedłożonych do wniosku o wznowienie postępowania oświadczeń nie wynikają, jak trafnie podniósł to organ podatkowy, nowe okoliczności. Podkreślić należy, że pod pojęciem nowych okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzje, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, uznać można jedynie te okoliczności, które nie wynikały z badanego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego. Z całą pewnością do okoliczności takich nie należy badana w toku postępowania zwykłego, przed organami obu instancji okoliczność dokonanych przez Przedsiębiorstwo Z.P. płatności za faktury wystawione w 2001 r. przez firmę Usługi R.W.. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2008 r. wynika, że organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu I instancji, wg którego skarżący płatności wynikające z ww. faktur uregulował w formie i terminach wskazanych na poszczególnych dokumentach. Za nieuzasadnione uznał natomiast należy twierdzenia skarżącego, że płatności za większość faktur dokonał on w 2002 r., ponieważ jego zobowiązania miały zostać skompensowane za ciągnik siodłowy z przyczepą, który R.W. miał zamiar nabyć od skarżącego. Podkreślić należy, na co trafnie wskazał również organ podatkowy, że skarżący nie przedstawił w tym względzie jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że płatności z tytułu wystawionych w 2001 r. faktur miały być skompensowane. Nie przedłożył także umowy przedwstępnej dotyczącej zakupu ciągnika, ani też jakiegokolwiek porozumienia z R.W., z którego wynikałoby, że płatności za usługi nabyte przez skarżącego od tego kontrahenta będą księgowane jako zapłata za zakup ciągnika. Trafnie wskazał organ podatkowy, że ciężar dowodu spoczywa w tym względzie na skarżącym, ponieważ to skarżący wywodzi ze wskazanej okoliczności korzystne dla siebie skutki prawne. Organ podatkowy nie jest zobowiązany do nieograniczonego poszukiwania dowodów. Za nową okoliczność faktyczną nie może być również uznana, wskazana we wniosku, okoliczności dotyczącej sposobu rozliczenia się skarżącego z SBMiU "S" w związku z zakupem domu mieszkalnego w miejscowości [...]. W toku postępowania wymiarowego organy obu instancji (decyzja Dyrektora Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008 r.) podzieliły bowiem pogląd, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że zakup ten został dokonany w ten sposób, iż nastąpiła kompensata wierzytelności przysługujących skarżącemu od SBMiU "S" z należnością za nieruchomość nabytą przez skarżącego od SM "W" w ramach rozliczeń między tymi spółdzielniami. W uzasadnieniu decyzji organy wskazały, że skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, iż przedmiotem wzajemnych rozliczeń miedzy spółdzielniami (posiadających nieuregulowane wobec siebie płatności) miała być nieruchomość nabyta przez skarżącego oraz, że SM "W" przejęła jakiekolwiek wierzytelności należne skarżącemu od SBMiU "S". Oświadczenie B.K. z dnia [...] lutego 2009 r. oraz R.W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nie miały również istotnego znaczenia dla sprawy. Pierwsze oświadczenie nawiązuje wyłącznie, co podkreślił organ podatkowy, do kwestii poniesienia przez skarżącego wydatku na zakup domu mieszkalnego w miejscowości [...]. Treść tego oświadczenia może stanowić jedynie potwierdzenie faktu istniejących między spółdzielniami mieszkaniowymi "S" i "W" nieuregulowanych płatności. Nie stanowi natomiast dowodu na to, że zakup nieruchomości został skompensowany wierzytelnościami przysługującymi skarżącemu od SBMiU "S". Natomiast drugie oświadczenie nie jest dowodem na to, że płatności za faktury uregulowane zostały w innym okresie, niż przyjął to organ w decyzji ostatecznej. Wskazać również należy, że legalność wydanych w toku postępowania podatkowego decyzji była przedmiotem badania sądów administracyjnych. I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt I SA/Go 489/08 oddalił skargę skarżącego na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 397/09 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Za prawidłowe uznać należy również stanowisko organu w zakresie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków B.K., R.W. prezesów spółdzielni mieszkaniowych "S" i "W". Przy wznowieniu postępowania organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania nowych dowodów uzasadniających powyższy wniosek. Zakres postępowania wznowieniowego wytyczają bowiem konkretne w danym postępowaniu podstawy wznowienia. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, organ odniósł się do nich, oceniając wartość nowych dowodów i okoliczności wskazanych przez skarżącego. Zasadnie wskazał organ, że kiedy w treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej mowa jest o dowodach, należy przez to rozumieć istniejące już zeznania świadków, a nie zeznania, które potencjalnie mogłyby być przez nich złożone w przyszłości. Wskazywane przez pełnomocnika dowody z przesłuchania świadków miałyby dopiero zostać przeprowadzone, zatem nie mogłyby spełnić kryterium istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej. Ponieważ zaś okoliczności, których dotyczą nie są nowe, nie można również potraktować tych dowodów jako mających potwierdzić nowe okoliczności w sprawie. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. /-/ A. Juszczyk-Wiśniewska /-/ J. Niedzielski /-/ J. Wierchowicz