I SA/Sz 198/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...], którą dokonał zabezpieczenia na majątku małżonków K i S M przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł i odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w kwocie [...]zł, do czasu wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. (sprawa o sygn. akt I SA/Sz 259/12). Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...]r. zarządzenie zabezpieczenia nr [...], które zostało stronie doręczone 6 października 2011 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...]r. zakaz zbywania spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, znajdującego się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej [...] przy ul. S w S, objętego zarządzeniem zabezpieczenia, które zostało doręczone stronie w dniu [...]r. W dniu 13 października 2011 r. S M (data złożenia pisma w polskim urzędzie pocztowym) złożył zarzuty na zarządzenie zabezpieczenia na podstawie art.33 pkt 10 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", w postaci: 1. braku wskazania w zarządzeniu sposobu i zakresu zabezpieczenia wymaganego przez art. 156 § 1 pkt 9 u.p.e.a.; 2. brak podania w tytule wykonawczym podstawy prawnej braku obowiązku dołączenia dowodu upomnienia, wymaganego przez art. 27 § 3 w zw. z art. 33 pkt 10 i w zw. z art. 166b u.p.e.a.; 3. błędne pouczenie w zakresie podstawy prawnej zarzutu, tj. wskazanie zamiast art. 156- art. 165 u.p.e.a; 4. brak doręczenia tytułu wykonawczego małżonce strony-. Strona wniosła o uchylenie powyższego zarządzenia. Zdaniem strony, na podstawie art. 156 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zarządzenie zabezpieczenia musi zawierać wskazanie sposobu i zakresu zabezpieczenia. Ponadto pomimo wymogu, określonego w art. 27 § 3 w zw. z art. 33 pkt 10 i w zw. z art. 166b u.p.e.a, wierzyciel, będący organem egzekucyjnym nie wskazał podstawy prawnej braku obowiązku dołączenia dowodu doręczenia upomnienia. Według strony, niespełnienie ww. wymogów powoduje, że nie jest ona w stanie ustosunkować się do sposobu zabezpieczenia i skorzystać z możliwości zgłoszenia zarzutu z art. 33 pkt 8 w zw. z art. 166b u.p.e.a., tj. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Strona podniosła również, że ww. zarządzenie zawiera błędne pouczenie w zakresie podania podstawy zarzutu, w części F w pkt 7 wskazano art. 165 u.p.e.a., zamiast art. 156 u.p.e.a. Strona podała także, że jej żonie nie doręczono ww. zarządzenia i przez to nie może ona realizować przysługującej jej uprawnień. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...]na podstawie art. 33 pkt 10 w zw. z art. 156 oraz art. 166b w zw. z art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym uznał wniesione przez S M zarzuty za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny przytoczył treść art. 156 u.p.e.a. Podał, że ww. zarządzenie sporządzone zostało według wzoru stanowiącego załącznik nr 23 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) i zawiera w części F wskazanie sposobu i zakresu zabezpieczenia zgodnie z art. 164 § 1 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu z zastrzeżeniem § 2, po wydaniu zarządzenia zabezpieczenia, organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej w sposób wyżej określony. Zdaniem organu egzekucyjnego, enumeratywne wymienienie w części F ww. zarządzenia sposobów zabezpieczenia należności spełnia wymóg z art. 156 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Odnośnie niepodania w tytule podstawy prawnej braku obowiązku dołączenia dowodu upomnienia, organ egzekucyjny podał, że przedmiotem w niniejszej sprawie są zarzuty dotyczące zarządzenia zabezpieczenia, a nie zarzuty dotyczące tytułu wykonawczego, gdzie występuje obowiązek doręczenia upomnienia dłużnikowi przed wystawieniem tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny stwierdził, że wadliwie wskazano podstawę prawną zarzutu jako art. 165 zamiast art. 156 u.p.e.a., lecz pomimo tej wadliwości zgłoszony przez stronę zarzut nie jest zasadny. Organ wskazał, że ww. zarządzenie zawiera pouczenie o przysługującym zobowiązanemu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia zarzutów, z którego to prawa strona w niniejszej sprawie skorzystała. Odnośnie zarzutu braku doręczenia zarządzenia zabezpieczeniu K M, organ egzekucyjny podał, że postępowanie prowadzone przez organ kontroli podatkowej dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., za który to okres małżonkowie K i S M złożyli wspólne zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty). W myśl art. 92 § 3 ustawy ordynacja podatkowa małżonkowi wspólnie opodatkowani ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. Zgodnie z art. 133 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga. W takim przypadku organ podatkowy prowadzi jedno postępowanie i wydaje jedną decyzję wobec obojga małżonków. Wobec czego, zdaniem organu, doręczając pismo jednemu z małżonków spełnił obowiązek wobec strony i nie musi doręczać tego samego pisma drugiemu małżonkowi. Organ wskazał, że przesyłka listowa zawierająca przedmiotowe zarządzenie została zaadresowana do obojga małżonków i każdy z nich był uprawniony do odebrania tej korespondencji, a doręczenie pisma jednemu z małżonków wywołuje skutki prawne także w stosunku do drugiego z małżonków. S M złożył zażalenie na powyższe postanowienie i wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie przedmiotowego zarządzenia. Strona w zażaleniu powtórzyła podniesione przez nią zarzuty przeciwko ww. zarządzeniu wraz z ich argumentację. Strona podała, że druk zarządzenia pomija rubrykę z odrębnym numerycznym oznaczeniem przeznaczonej na wskazanie wybranego w danej sprawi sposobu zabezpieczenia. Strona wskazała, że część F wniosku przeznaczona jest na ogólne pouczenie prawne dotyczące możliwości zaskarżenia, podstaw zaskarżenia, terminu zaskarżenia, informacji o obowiązku informowania o zmianie miejsca pobytu oraz o możliwych sposobach zabezpieczenia należności pieniężnych. Strona podała, że nie posiada statków morskich i nie pobiera wynagrodzenia za pracę. Wobec czego, jej zdaniem, sposób zabezpieczenia nie został zindywidualizowany. Dyrektor Izby Skarbowej wydał w [...]r. postanowienie po rozpoznaniu zażalenia S M na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z [...] r., w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego. Podstawą zarzutu mogą być niektóre z zarzutów z art. 33 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. Organ podał, że zarzut niespełnienia przez ww. zarządzenie wymogów z art. 156 u.p.e.a., tj. brak sposobu i zakresu zabezpieczenia, brak podstawy prawnej braku obowiązku dołączenia upomnienia oraz błędne pouczenie w zakresie podstawy prawnej zarzutu. Zarzut taki mieści się w dyspozycji art. 33 pkt 10 w zw. z art. 166b u.p.e.a. Strona podniosła też kwestię braku doręczenia odpisu zarządzenia K M. Organ odwoławczy stwierdził, że ta okoliczność nie mieści się w katalogu przesłanek mogących stanowić podstawę zarzutu z art. 33 u.p.e.a. i w związku z tym nie może podlegać ocenie w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 34 u.p.e.a. Organ odwoławczy przyznał, że w ww. zarządzeniu błędnie wskazano jako podstawę prawną zarzutu art. 165 zamiast art. 156 § 1 u.p.e.a, który określa elementy zarządzenia zabezpieczenia. Jednakże, zdaniem organu, powyższe nie prowadzi do uznania zasadności zgłoszonego zarzutu, bowiem w ww. zarządzeniu podano sposób i termin wniesienia zarzutu, co czyni zadość wymogom art. 156 § 1 u.p.e.a. Organ odwoławczy podkreślił, że ww. zarządzenie zostało sporządzone według wzoru stanowiącego załącznik nr 23 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) i zawiera w części F wskazanie sposobu i zakresu zabezpieczenia zgodnie z art. 164 § 1 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu organ egzekucyjny po wydaniu zarządzenia zabezpieczenia dokonuje zabezpieczenia dokonuje zabezpieczenia należności w sposób wyżej określony. Organ odwoławczy podał, że ww. zarządzenie doręczono państwu M razem z decyzją o zabezpieczeniu, a następnie doręczono im zakaz zbywania spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy stwierdził, że z chwilą otrzymania zarządzenia zabezpieczenia zobowiązany został zawiadomiony o dopuszczonych ustawą sposobach zabezpieczenia, czym wypełniono wymóg z art. 156 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Istota postępowania zabezpieczającego wyrażająca się w tym, że służy ono zapewnieniu skuteczności przyszłego postępowania egzekucyjnego nie znajduje uzasadnienia uprzedzanie zobowiązanego do jakiego składnika majątku zobowiązanego zostaną następnie skierowane czynności zabezpieczającego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zobowiązany może wnieść skargę na czynność zabezpieczającą oraz wniosek o zmianę sposobu zabezpieczenia w trybie art. 157a u.p.e.a., jeśli uważa iż zastosowano zbyt uciążliwy środek zabezpieczający. O zakresie zabezpieczenia decyduje wysokość należności pieniężnej wskazanej przez wierzyciela w zarządzeniu zabezpieczenia. Odnośnie niepodania w ww. zarządzeniu podstawy prawnej braku obowiązku dołączenia dowodu upomnienia, organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem zabezpieczającym, którego podstawą jest zarządzenie zabezpieczenia, nie zaś tytuł wykonawczy wystawiany w postępowaniu egzekucyjnym i zasada upomnienia z art. 15 u.p.e.a w postępowaniu zabezpieczającym nie znajduje zastosowania. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania zarzutu z uzasadniony. Organ odwoławczy podał również, że postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne jest dopełnieniem postępowania jurysdykcyjnego. W przedmiotowej sprawie zabezpieczenie obejmuje decyzję o zabezpieczeniu, przewidzianym w art. 33 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w którym stroną postępowania byli małżonkowie zgodnie z art. 133 § 3 tej ustawy. Wobec czego organ uznał, że zaadresowanie przesyłki zawierającej odpis zarządzenia na małżonków Mek było prawidłowe. S M złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższe postanowienie i wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie ww. zarządzenia. Skarżący podniósł zarzuty przeciwko decyzji o zabezpieczeniu. Ponadto skarżący podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zarzucie i zażaleniu, iż przedmiotowe zarządzenie nie spełniało warunków ustawowych oraz okoliczność braku doręczenia ww. zarządzenia jego żonie KM. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Zarządzenie zabezpieczenia wydawane jest na podstawie decyzji o zabezpieczeniu organu podatkowego. Zgodnie z art. 155a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia. Jednakże ww. wniosek nie jest wymagany w przypadku, gdy wierzycielem jest jednocześnie organem egzekucyjnym. W takim przypadku organ egzekucyjny przystępuje z urzędu do zabezpieczenia na podstawie zarządzenia zabezpieczenia przez siebie wystawionego. Zarządzenie zabezpieczenia jest dokumentem urzędowym wystawionym przez wierzyciela, uprawniającym do wszczęcia i prowadzenia postępowania zabezpieczającego, który stanowi podstawę dokonania zabezpieczenia należności pieniężnych poprzez zastosowanie środków zabezpieczenia wymienionych w art. 164 u.p.e.a. Zasadność wystawienia oraz prawidłowość wypełnienia badana i oceniana jest przez organ egzekucyjny w trybach określonych w przepisach u.p.e.a. przed nadaniem klauzuli o przyjęciu zarządzenia do wykonania bądź w trybie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego. Zgodnie z art. 156 § 1 u.p.e.a. zarządzenie zabezpieczenia zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego, jego adresu, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej na wynagrodzeniu za pracę zobowiązanego - oznaczenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adres, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej - także określenie jej wysokości; 4) wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku; 5) wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji; 6) datę wydania zarządzenia zabezpieczenia, nazwę wierzyciela, który je wydał, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego, a także odcisk pieczęci urzędowej; 7) klauzulę organu egzekucyjnego o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania; 8) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów; 9) sposób i zakres zabezpieczenia. W przypadku zabezpieczania należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetwarzanie tych danych (art. 156 § 2 u.p.e.a.). Wzór zarządzenia zabezpieczenia w przypadku zabezpieczenia należności pieniężnych określony został w załączniku nr 23 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), wydanym na podstawie art. 6 § 2, art. 15 § 5, art. 26 § 2, art. 65, art. 67 § 1, art. 67c § 7 i 15, art. 109 § 1, art. 110r § 2 oraz art. 156 § 2 u.p.e.a. Wobec powyższego trudno zarzucić organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 6 Kpa. O zasadności wystawienia zarządzenia decyduje wierzyciel przez wskazanie okoliczności świadczącej o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji poprzez zaznaczenie właściwego kwadratu w poz. 45 zarządzenia. W niniejszej sprawie w ww. zarządzeniu poz. 45 zaznaczono pkt 4 i dopisano "obawa niewykonania zobowiązania z uwagi na brak środków finansowych". Zaznaczyć należy, iż wniosek wierzyciela o zabezpieczenie, o ile jest wymagany (w przedmiotowej sprawie nie był wymagany ww. wniosek), nie wymaga uzasadnienia na podstawie art. 155a u.p.e.a. (por. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Komentarz pod red. A. Kijowskiego, wydawnictwo Lex, Warszawa 2010, komentarz do art. 155a, str.1124-1125). Nadanie ww. zarządzeniu przez organ egzekucyjny klauzuli o przyjęciu zarządzenia do wykonania nastąpiło po zebraniu materiału dowodowego potwierdzającego zaistnienie przesłanki dokonania zabezpieczenia, której wynikiem jest wydana decyzja o zabezpieczeniu. Klauzula ta jest czynnością materialno-techniczną i jest sprawdzeniem przez organ egzekucyjny prawidłowości wystawienia ww. zarządzenia. Niezbędnym elementem zarządzenia zabezpieczenia jest pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu zarządzenia, prawie do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Art. 156 § 1 pkt 8 u.p.e.a. wprowadził wymóg poinformowania zobowiązanego o rodzaju środka zaskarżenia jakim jest zarzut i terminie jego złożenia, lecz nie o jego podstawach. Wzór zarządzenia zabezpieczenia należności pieniężnych w części F zawiera stosowne pouczenie wraz z podstawami zarzutu oraz informację o sposobach zabezpieczenia. W niniejszej sprawie ww. zarządzenie zawierało wszystkie elementy wynikające z art. 156 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 164 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, po wydaniu zarządzenia zabezpieczenia dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej przez: 1) zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości; 2) obciążenie nieruchomości zobowiązanego hipoteką przymusową, w tym przez złożenie dokumentów do zbioru dokumentów w przypadku nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej; 3) obciążenie statku morskiego lub statku morskiego w budowie zastawem wpisanym do rejestru okrętowego (hipoteka morska przymusowa); 4) ustanowienie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej albo której księga wieczysta zginęła lub uległa zniszczeniu; 5) ustanowienie zakazu zbywania spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Skarżący złożył na ww. zarządzenie zarzuty, które nie zostały uznane przez organ egzekucyjny. Zarzuty zawarte w skardze strony są powtórzeniem zarzutów złożonych prze nią w postępowaniu zabezpieczającym. Sąd uznał zarzut braku wskazania w zarządzeniu sposobu i zakresu zabezpieczenia wymaganego przez art. 156 § 1 pkt 9 u.p.e.a. za niezasadny, bowiem przedmiotowe zarządzenia, jak wyżej wskazano, zostało sporządzone według wzoru urzędowego i zawiera w części F wskazanie sposobu i zakresu zabezpieczenia zgodnie z art. 164 § 1 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu z zastrzeżeniem § 2, po wydaniu zarządzenia zabezpieczenia, organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej w sposób wyżej określony. Zdaniem Sądu, enumeratywne wymienienie w części F ww. zarządzenia sposobów zabezpieczenia należności spełnia wymóg z art. 156 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Wybór środka zabezpieczenia może nastąpić po ustaleniu konkretnych składników majątkowych zobowiązanego w terminie późniejszym poprzez zawiadomienie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Swoboda wyboru środka zabezpieczenia przez organ egzekucyjny ograniczona jest zasadą zastosowania najmniej uciążliwego środka zabezpieczenia (art. 7 § 2 u.p.e.a.), lecz zaznaczyć należy również, iż organ egzekucyjny ma możliwość stosowania kilku sposobów zabezpieczenia pod warunkiem wystąpienia takiej potrzeby (art. 158 u.p.e.a.) Wzór zarządzenia został Skarżący wskazał, iż ww. brak ww. zarządzenia pozbawił go możliwości złożenia zarzutu, iż zastosowany środek zabezpieczenia przez organ egzekucyjny jest zbyt uciążliwy. Zdaniem Sądu, skarżący ma prawo złożyć wniosek o zmianę zastosowanego środka, zaś organ egzekucyjny na podstawie art. 157a u.p.e.a. może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Również strona może wystąpić z wnioskiem o przyjęcie zabezpieczenia wskazanego przez nią na podstawie art. 33 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, wówczas organ egzekucyjny uchyla lub zmienia zakres zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Według Sąd, strona była świadoma takich rozwiązania na co wskazywała treść zaskarżonego postanowienia (skarga na czynność zabezpieczającą i wniosek na podstawie art. 157a u.p.e.a) oraz treść zażalenia i skargi, które wniosła w sprawie. O realizacji uprawnień przyznanych stronie decyduje ona sama. Sąd uznał zarzut braku podania w tytule wykonawczym podstawy prawnej braku obowiązku dołączenia dowodu upomnienia, wymaganego przez art. 27 § 3 w zw. z art. 33 pkt 10 i w zw. z art. 166b u.p.e.a. za niezasadny. Przedmiotem sprawy były zarzuty dotyczące zarządzenia zabezpieczenia, a nie zarzuty dotyczące tytułu wykonawczego, gdzie występuje obowiązek doręczenia upomnienia dłużnikowi przed wystawieniem tytułu wykonawczego. Sąd uznał zarzut błędnego pouczenia w zakresie podstawy prawnej zarzutu, tj. wskazanie zamiast art. 156- art. 165 u.p.e.a. za niezasadny. O zasadności zarzuty decydowałby brak takiego pouczenia w ogóle, a niniejszej sprawie ww. zarządzenie zawiera pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, zaś skarżący skorzystał z tego prawa wnosząc zarzuty. Skarżący podniósł też kwestię braku doręczenia odpisu zarządzenia jego żonie KM. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że ta kwestia nie mieści się w katalogu przesłanek mogących stanowić podstawę zarzutu z art. 33 u.p.e.a. i w związku z tym nie może podlegać ocenie w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 34 u.p.e.a. Jednakże organ egzekucyjny wyjaśnił tę kwestię i wskazał, że w przedmiotowej sprawie zabezpieczenie obejmuje decyzję o zabezpieczeniu, przewidzianym w art. 33 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w którym stroną postępowania byli małżonkowie zgodnie z art. 133 § 3 tej ustawy. Wobec czego organ egzekucyjny uznał, że zaadresowanie przesyłki zawierającej odpis zarządzenia na małżonków M było prawidłowe. Sąd podzielił pogląd organu egzekucyjnego. Skarżący z samego faktu niedoręczenia żonie ww. zarządzenia wywodzi naruszenie jej praw, lecz nie precyzuje na czym miałoby ono polegać. Zaznaczyć należy, iż prawidłowość wydania decyzji o zabezpieczeniu będzie przedmiotem postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 259/12. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270), skargę oddalił.