V SA/Wa 659/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. R. na informację zawartą w piśmie M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę. Pismem M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], A. R. – prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą E. A. R. została poinformowana, iż jej wniosek, nr [...] Integracja społeczno-zawodowa poprzez naukę o przyznanie dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, złożony w ramach działania 7.2 " Przeciwdziałanie wykluczeniu i wzmocnienie sektora ekonomii Społecznej, Poddziałanie 7.2.2 "Wsparcie ekonomii społecznej" PO KL projekty innowacyjne testujące z możliwością realizacji komponentu ponadnarodowego: "[...]" – nie przeszedł pomyślnie etapu oceny merytorycznej. W piśmie tym wskazano, iż projekt uzyskał 0 punktów wobec tego, że nie spełnił kryteriów horyzontalnych dotyczących standardu minimum równości szans kobiet i mężczyzn. W proteście z dnia [...] listopada 2011 r. A. R. wniosła o dokonanie ponownej oceny zgodności wniosku z kryteriami oceny merytorycznej. Odnosząc się do oceny merytorycznej Części A wskazała na to, iż jedna z oceniających osób przyznała pełną pulę punktów w zakresie standardu minimum równości szans kobiet i mężczyzn, gdy druga - bez racjonalnego wytłumaczenia - w zakresie standardu minimum uznała jedynie jedną na sześć odpowiedzi za pozytywną i tym samym w jej opinii projekt nie spełnił tego standardu. W odniesieniu do oceny merytorycznej Części B A. R. zakwestionowała oceny dotyczące punktów: 3.1, 3.2, 3.3, i 3.5. Punkty 3.4, 3.6 i 3.7 uznała za ocenione wiarygodnie i stwierdziła brak podstaw do podważania tej oceny. Protest ten został rozpatrzony pozytywnie, o czym Strona została poinformowana przez M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych pismem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...]. MJWPU przyznała rację zarzutom protestu co do oceny Eksperta I w zakresie kryterium standard minimum oraz niewłaściwej oceny w zakresie punktów 3.1 b), 3.2 a) i 3.3 b). Uznając, iż oceny te mogły mieć wpływ na otrzymanie przez Stronę dofinansowania MJWPU skierowała projekt do etapu oceny merytorycznej. Po przeprowadzeniu ponownej oceny wniosku A. R. o numerze [...] M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych pismem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] poinformowała Stronę, iż jej projekt nie przeszedł etapu oceny merytorycznej przeprowadzanej w wyniku uznania protestu. Pismo to zawiera tabelę obrazującą liczbę punktów przyznanych przez każdego z dwóch Ekspertów każdemu z kryteriów. Przyczynę odrzucenia wniosku stanowiło nie uzyskanie przez projekt co najmniej 60% punktów w kryterium 3.1 "Uzasadnione potrzeby realizacji i cele projektu", podczas gdy warunkiem rekomendacji do dofinansowania jest uzyskanie co najmniej 60% punktów każdym z poszczególnych kryteriów oceny merytorycznej. Łącznie projekt uzyskał [...] punkty. W skardze z dnia 19 marca 2012 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R. wnosiła o przekazanie projektu do ponownej oceny przez właściwą instytucję wobec dokonania zaskarżonej oceny z rażącym naruszeniem zasad dokonywania wyboru projektów określonych w "Zasadach dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" z dnia 1 stycznia 2011 r. oraz niezgodnie z art. 26 pkt 1 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zdaniem Skarżącej obie oceny projektu dokonane zostały z naruszeniem "Zasad dokonywania wyboru..." a ponowna ocena nadto z rażącym przekroczeniem czasu na jej przeprowadzenie. W uzasadnieniu skargi Skarżąca zarzuciła organowi, iż pomimo że protest został rozpatrzony całościowo pozytywnie to ponownej ocenie podlegały tylko punkty uznane za ocenione w sposób niewłaściwy. Skarżąca stanęła na stanowisku, iż obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny w sposób całościowy wynika z "Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" z dnia 1 stycznia 2011 r. W sprzeczności z zapisami Zasad, zdaniem Strony, pozostają powoływane przez pracowników organu "Wytyczne w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008 r." zalecające poddawanie ponownej ocenie jedynie tych elementów, "które w wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego zostały uznane za ocenione w sposób niewłaściwy (w tym w szczególności niezgodny z przyjętymi kryteriami oceny)." Skarżąca podniosła także nie pouczenie jej o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a także brak wskazania w dokumentacji konkursowej właściwej wersji Wytycznych obowiązujących dla przedmiotowego konkursu. M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych, która w dniu 26 marca 2012 r. odebrała doręczoną jej przez Sąd skargę, nie ustosunkowała się do zawartych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) – po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Jednocześnie, w myśl art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z wyłączeniem określonych przepisów ustawy procesowej tj. art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115 – 122, 146, 150 i 152 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, iż zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, która otwiera drogę do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jest każda informacja doręczona stronie po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu wskazująca na brak możliwości uzyskania przez stronę dofinansowania. Organ winien zatem w zaskarżonym piśmie zawrzeć stosowne pouczenie. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca, pomimo braku pouczenia, z przysługującego jej uprawnienia skorzystała. Sąd podkreśla także, co jest istotne dla rozpoznania zarzutów skargi, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach (m.innymi z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. II GSK 2236/11) odniósł się do charakteru systemu realizacji programu, czyli zasad, wytycznych i procedur obowiązujących podmioty uczestniczące w realizacji programu, w rozumieniu przepisu art. 5 pkt 11 i art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, iż pomimo że system ten nie mieści się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, określonym w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, nie jest wydany przez organ, który ma konstytucyjne upoważnienie dla wydania przepisów prawa a także nie jest publikowany w sposób powszechnie przyjęty dla publikacji aktów normatywnych - to systemowi temu należy nadać charakter źródła prawa. Regulacje te mają umocowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, spełniają także pozostałe kryteria dotyczące źródła prawa. Mają bowiem charakter generalny i są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów. Toteż, co do zasady, jako źródło prawa, aczkolwiek nie powszechnie obowiązującego, system realizacji programu wiąże podmiot, który na jego podstawie zgłosił wniosek o dofinansowanie projektu oraz wiąże oceniający ten wniosek organ. Ocena projektów podlegających dofinansowaniu ze środków publicznych na podstawie kryteriów zawartych we wspomnianym systemie realizacji programu, dokonywana przez instytucję zarządzającą, jest kontrolowana przez sąd administracyjny (art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Pomimo nadaniu systemowi realizacji programu waloru źródła prawa, nie można natomiast mówić, w rozumieniu konstytucyjnym, o randze składających się na niego poszczególnych regulacji. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej Sąd stwierdza, iż organ oceniający projekt winien stosować się zarówno do "Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" z dnia 1 stycznia 2011 r. jak też uwzględniać "Wytyczne w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych, dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008 r." z dnia 12 kwietnia 2011 r. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, zaprezentowanego w skardze, co do wewnętrznej sprzeczności pomiędzy tymi regulacjami. Jakkolwiek inny jest cel tych regulacji i pomimo dopatrzenia się pewnych nieścisłości w przyjętych sformułowaniach podkreślenia wymaga, iż zasadą jest dokonywanie ponownej oceny merytorycznej jedynie w zakresie tych elementów oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej. Reguła ta zapisana jest w pkt 6.16 "Zasad dokonywania wyboru..." ( str. 65) oraz w "Wytycznych w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze..." (str. 10). Równocześnie Sąd podnosi, iż dokonywanie ponownej oceny w zakresie nie objętym procedurą odwoławczą, a więc zaakceptowanym przez stronę, prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji wnioskodawcy, gdyby w toku ponownej oceny negatywnie zostały ocenione elementy, które w pierwszej opinii zyskały pozytywne noty. Podkreślenia wymaga, iż kontroli Sądu podlega wyłącznie sposób przeprowadzania przez organ oceny projektu oraz prawidłowość stosowania procedury odwoławczej. Sąd nie dokonuje własnych ocen. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 30 c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.