I OSK 2028/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.), Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 100/12 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 100/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając na skutek skargi J. T., uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu L. z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu J. T. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych a - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] ten sam organ utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie i decyzja ta - na skutek oddalenia skargi J. T. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 11 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 520/06) a następnie oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1187/07) - stała się prawomocna. W piśmie z dnia [...] października 2007 r. J. T. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz domagał się stwierdzenie jej nieważności. Ostatecznie, rozpoznając sprawę po raz kolejny i działając w ramach związania wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Wa 387/08) i z dnia 13 sierpnia 2009 r. ( sygn. akt I SA/Wa 335/09) Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, w pierwszej kolejności przystąpiła do rozpoznawania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [..] grudnia 2005 r. i a w związku z tym - zawiesiła postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Następnie, po zakończeniu postępowania prowadzonego w trybie nadzoru (decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji), podjęła zawieszone postępowanie objęte wnioskiem wznowieniowym i decyzją z dnia [...] września 2011 r. - działając na podstawie art. 149 § 3, art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5, art. 150 § 1 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) – odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Komisja podała, że ponieważ kwestia stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. została już prawomocnie zakończona, ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, a ponadto organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 k.p.a. We wniosku wskazano bowiem na przyczyny, które były już podnoszone w skardze na decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. i były przedmiotem oceny dokonywanej przez Sądy obu instancji. Rozpatrując sprawę na skutek wniosku J. T. o ponowne jej rozpatrzenie, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymała w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu swego stanowiska organ podtrzymywał swoje dotychczasowe stanowisko i odniósł się m. in. do kwestii przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 k.p.a., w kontekście odrębności niniejszego postępowania (art. 29 ust. 1 ustawy). Na powyższą decyzję J. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniósł szereg zarzutów dotyczących meritum rozstrzygnięcia oraz a także zarzucił organowi wadliwość w podjęciu zawieszonego postępowania poprzez brak formy postanowienia w tym przedmiocie. Ponadto skarżący twierdził też, że do jego wydania i przeprowadzenia stosownego postępowania właściwym był w tym przypadku organ wyższego stopnia, a nie Centralna Komisja (art. 150 § 2 w zw. z art. 17 pkt 3 k.p.a.). Odpowiadając na skargę, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wnosiła generalnie o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne oraz prawne. Uchylając – na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.") - zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu swego stanowiska, Sąd Wojewódzki, powołując się na przepisy art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wyjaśnił, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej. Jest zatem ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. Z tego powodu, w myśl przepisu art. 150 § 3 k.p.a., nie ma do niej zastosowania art. 150 § 2 k.p.a., stanowiący, że jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymiennego w § 1 (wydającego w sprawie decyzję w ostatniej instancji), o wznowieniu rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2. W takiej sytuacji – jak wywodził Sąd - to Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów była, wbrew stanowisku skarżącego, organem właściwym do orzekania w przedmiocie wznowienia lub odmowy wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do kwestii podjęcia zawieszonego postępowania, Sąd zauważył, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] - wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - zawiesiła postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], wobec wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Stosownie więc do art. 97 § 2 k.p.a. przewidującego, że gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej winien podjąć postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Zgodnie zaś z przepisem art. 123 § 1 k.p.a., jak podkreślił Sąd, organ administracji publicznej w toku postępowania wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii, wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej (art. 123 § 2 k.p.a.). Z kolei art. 101 § 1 k.p.a. ( w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r., a więc w dacie orzekania przez organ) przewiduje, iż o postanowieniu wydanym w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji zawiadamia strony (art. 101 § 1), natomiast na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie (art. 101 § 3). Sąd, nadmienił też w tym miejscu, iż podziela stanowisko wyrażane w piśmiennictwie, że z użytego w treści art. 101 § 1 k.p.a. sformułowania "postanowienie w sprawie zawieszenia" wynika, iż forma postanowienia wymagana jest w całym zakresie "zawieszenia postępowania". Przepis art. 101 § 3 k.p.a. określa jedynie zakres prawa zażalenia na postanowienie. Zażalenie przysługuje zatem na wszystkie postanowienia wydane w sprawie zawieszenia postępowania, w tym na postanowienie o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia postępowania i o podjęciu lub odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Wprowadzone nowe brzmienie art. 101 § 3 przez dodanie "albo odmowie podjęcia zawieszonego postępowania", przy pozostawieniu bez zmiany określenia granic zaskarżenia postanowienia w sprawie zawieszenia, nie daje bowiem podstaw do ograniczenia prawa zażalenia. Sąd Wojewódzki wskazywał również w tym miejscu na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, który w uchwale z dnia 25 września 1991 r. (OTK 1991, poz. 19) stwierdził, że "wykładnia prawa, jeżeli brzmienie przepisu nie stoi temu na przeszkodzie, powinna zmierzać do rozszerzenia gwarancji procesowych obywatela". Zatem Sąd zaakcentował, że prawo do poddania kontroli instancyjnej zasadności każdego rodzaju postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, znacząco zwiększa zakres uprawnień procesowych strony. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Wojewódzki stwierdził, że w niniejszej sprawie organ podjął zawieszone postępowanie bez zachowania formy postanowienia, o czym nie zawiadomił skarżącego, a to w sposób istotny ograniczyło jego gwarancje procesowe poprzez brak możliwości poddania ocenie zasadności podjęcia zawieszonego postępowania. Sąd nadmienił przy tym, iż w protokole nr [...] z dnia [...] września 2011 r. z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów znajduje się jedynie adnotacja, że: "Wobec prawomocnego zakończenia postępowania z dnia [...].12.2005 r. zostało podjęte zawieszone postępowanie w przedmiocie wznowienia". Wskazane uchybienie – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – powodowało więc, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane w wyniku postępowania przeprowadzonego z naruszeniem prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i w tej sytuacji zbędnym było zatem badanie pozostałych zarzutów skargi. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1. prawa materialnego (art. 174 P.p.s.a.) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przepisu art. 29 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki przez przyjęcie, że przepisy k.p.a. mają w postępowaniu przed Centralną Komisją zastosowanie wprost a nie odpowiednio. 2. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), w szczególności przepisów: art. 133, 134 § 1, art.135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 P.p.s.a. w zw. z art.9 § 2 i art.101 k.p.a. przez: - stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej Centralną Komisję, która miała istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie zawiadomienie strony o podjęciu zawieszonego postępowania i uznanie, że zostały naruszone prawa strony w tym postępowaniu i gwarancje procesowe obywatela na gruncie Konstytucji RP. - nieuwzględnienie w całości zgromadzonego materiału dowodowego i jego błędną ocenę. Wskazując powyższe podstawy kasacyjne, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie akcentował, że nie zasadnym w tej sprawie był pogląd Sądu I instancji, że nie wydanie formalnego postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania naruszało prawa strony i jej gwarancje procesowe. Centralna Komisja wykonała bowiem wytyczne zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W pierwszej kolejności rozpoznała wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. i jednocześnie zawiesiła postępowanie w przedmiocie jego wznowienia. Po prawomocnym zakończeniu tego pierwszego wniosku, Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2011 r. podjęło zawieszone postępowanie w przedmiocie wznowienia. Gwarancje procesowe strony zostały jednak zachowane. Strona sama bowiem zgłosiła wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania a Centralna Komisja, w odpowiedzi poinformowała wnioskodawcę, że zawieszone postępowanie zostanie podjęte na najbliższym posiedzeniu Prezydium w dniu [...] września 2011 r. W ten sposób zatem został spełniony wymóg z art.101§1 k.p.a. Zwracano też uwagę, że strona miała możliwość oceny zasadności podjęcia zawieszonego postępowania skoro sama zgłosiła taki wniosek. Ponadto, autor skargi kasacyjnej wskazywał też, że przepisy k.p.a w postępowaniu przed Centralną Komisją stosuje się odpowiednio, a nie wprost, (art.29 ust.1 ustawy z dnia 14.03.2003r.). Sąd Wojewódzki nie uwzględnił zaś wyjaśnień organu i załączonej dokumentacji w tym zakresie. W konkluzji twierdzono więc, że - wbrew twierdzeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie wystąpiły istotne uchybienia procesowe mające wpływ na rozstrzygniecie sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, J. T. wnosił o jej oddalenie, choć w uzasadnieniu swego stanowiska podnosił głównie argumentację, świadczącą – jego zdaniem - o wadliwości merytorycznej decyzji kończącej postępowanie objęte wnioskiem wznowieniowym i zwracał też uwagę, że Sąd Wojewódzki (cyt.) " w zaskarżonym wyroku i jego uzasadnieniu nie odniósł się do całości zarzutów habilitanta i jedynie dla nieprzedłużania niniejszego postępowania nie wnosił on skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Podstawy te zaś, choć – z punktu widzenia formalnego – nie zostały w sposób w pełni poprawny sformułowane, o czym świadczy posługiwanie się przy ich konkretyzowaniu przez autora skargi kasacyjnej zwrotem (cyt.): "w szczególności" oraz niedoprecyzowanie właściwej jednostki redakcyjnej przy powołaniu art. 133 P.p.s.a. (zarzut kasacyjny winien być określony dokładnie), okazały się jednak generalnie uzasadnione. Rozpoznawana sprawa dotyczyła wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów odmówiła bowiem zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu L. z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu J. T. stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych a - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] organ centralny utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie i decyzja ta - na skutek wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 11 września 2006 r. (sygn. akt I SA/Wa 520/06) a następnie - przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 2 sierpnia 2007 r. ( sygn. akt I OSK 1187/07) - stała się prawomocna. Należy w tym miejscu również zaakcentować, że sprawa wywołana wnioskiem o wznowienie w/w postępowania toczy się już od 2007 r. i kolejne, zapadające w niej rozstrzygnięcia organu były też już kilkakrotnie oceniane przez sądy administracyjne. W związku z tym, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, wydając zaskarżoną obecnie do Sądu Wojewódzkiego decyzję ( decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. ), działała w ramach związania, wydanymi poprzednio wyrokami sądów. Wskazać w tym miejscu należy w szczególności na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Wa 335/09), w którym Sąd stwierdził, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w czasie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia postępowania, powoduje konieczność zawieszenia postępowania wznowieniowego - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zastosowanie bowiem trybu stwierdzenia nieważności decyzji, powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania i wobec tego należy dać priorytet pierwszemu z nich. Realizując zatem powyższe zalecenie Sądu, organ centralny postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. zawiesił postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. Po jego zakończeniu, postępowanie w sprawie wznowienia podstępowania zostało, na wniosek skarżącego, podjęte a o zamiarze i dokładnym terminie podjęcia postępowania skarżący został powiadomiony przez organ pismem z dnia [...] lipca 2011 r., którego odbiór pokwitował w dniu [...] sierpnia 2011 r. W związku z powyższym, choć prawdą jest, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie zostało w sposób formalny (zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego), doręczone stronie, gdyż postanowienie to zawarte jest tylko w treści protokołu z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...] września 2011 r., tym niemniej, w realiach tej sprawy, budzi poważne wątpliwości pogląd Sądu Wojewódzkiego, że powyższe uchybienie stanowiło (cyt.) "ograniczenie gwarancji procesowych strony poprzez brak możliwości poddania ocenie zasadności podjęcia zawieszonego postępowania". Podkreślić w tym miejscu należy, że J. T. sam wnosił o podjęcie zawieszonego postępowania, został powiadomiony przez organ o zamiarze uwzględnienia tego wniosku, znał termin, w którym organ ma podjąć zawieszone postępowanie i znana mu była również treść w/w wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 13 sierpnia 2009 r., odnosząca się wprost do przedmiotowej kwestii a który to wyrok w tej sprawie wiązał. Tych okoliczności sprawy Sąd Wojewódzki, wydając zaskarżony wyrok, nie rozważył, co stanowiło naruszenie art. 133 § 1 i 134 § 1 P.p.s.a. Uchylenie zatem w tej sytuacji zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w dniu [...] września 2011 r., było co najmniej przedwczesne, a zatem świadczyło o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd pierwszej instancji, oceniając zaskarżoną decyzję, w kontekście zarzutu dotyczącego niedoręczenia stronie skarżącej przed wydaniem decyzji - postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, winien rozważyć to uchybienie, mając na uwadze wyżej przedstawione realia analizowanej sprawy. Ponadto, rozważania te należałoby również pogłębić biorąc pod uwagę fakt, że w postępowaniu przed Centralną Komisją przepisy k.p.a. mają zastosowanie jedynie odpowiednie, a nie wprost (art. 29 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki). Zasady postępowania zaś przed w/w organem powodują niejednokrotnie ograniczenia dla uprawnień strony, które to uprawnienia w procedurze administracyjnej są standardem. Z tego powodu przenoszenie poglądów wyrażonych w orzecznictwie, poświęconym respektowaniu praw strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym – w przypadku postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów - musi następować w sposób ostrożny i wyważony. W przypadku uznania, że zarzut dotyczący niedoręczenia stronie skarżącej przed wydaniem decyzji - postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, nie mógł sam z siebie skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, Sąd winien ocenić legalność tej decyzji w sposób wszechstronny, w tym odnieść się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze. Biorąc powyższe pod uwagę i uznając, że skarga kasacyjna okazała się usprawiedliwioną, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd oparł na zasadzie art. 207 § 2 P.p.s.a. uznając, że w zaistniałej w tej sprawie szczególnej sytuacji, zwłaszcza mając na uwadze treść odpowiedzi na skargę kasacyjną, wydany wyrok w istocie uwzględniał stanowisko obu stron.