II SA/Gl 912/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie nawierzchni placów [...] i [...] w C. wraz z łączącym je odcinkiem [...]. W podstawie prawnej twej decyzji organ wskazał art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 2, art. 56 ust. 2,3,4 oraz 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 56 i 72a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). W pkt 1 sentencji decyzji określono rodzaj i miejsce przedsięwzięcia przez wskazanie, że obejmuje ono przebudowę nawierzchni I i II [...] oraz placów [...]i [...] wraz z otaczającym je fragmentem układu ulic. Przebudowa ta polegać ma na wymianie istniejącej nawierzchni na nawierzchnię z kostek, płyt kamiennych i granitowych, w nawiązaniu do już wykonanej przebudowy III [...]. Wymianie ma towarzyszyć zmiana układu komunikacyjnego na placu [...], polegająca na przeniesieniu ruchu kołowego z części środkowej placu na ulice: [...] Uzgodniono także warunki środowisko dla szeregu robót w zakresie infrastruktury technicznej. W pkt 2 sentencji decyzji określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, a w pkt 3 wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W szczególności zastrzeżono konieczność takiego zaprojektowania inwestycji, aby zapewnić dotrzymanie obowiązujących standardów w zakresie emisji hałasu i jakości powietrza oraz zmierzające do wyeliminowania ruchu pojazdów w części środowej placu [...] przenosząc go na tereny wokół placu w ciągu ulic: [...]. W pkt 6 nałożono obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń, w terminie 24 miesięcy od zakończenia inwestycji. Decyzja ta została następnie sprostowana postanowieniem Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...], poprzez zmianę numeru jednej z działek przewidzianych pod realizację przedsięwzięcia z nr [...] na nr [...]. Przyczyną tego sprostowania było wydzielenie w toku aktualizacji ewidencji gruntów działki nr [...] z działki nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W podstawie prawnej podało art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarga zaś wniesiona na tę decyzję przez J.T. została oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/GL 940/10. Pismem z dnia [...] r. J.T. złożył Prezydentowi Miasta C. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego, jak podał decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r. We wniosku tym powołał się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazując, że zgodnie z dokumentacją stanowiącą podstawę do określenia warunków środowiskowych planowanego przedsięwzięcia dotyczyło ono m.in. przebudowy Placu [...] w C. a także I i II [...]. Ustalając środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia założono zaś utrzymanie ruchu kołowego w I i II [...]. Tego rodzaju ustalenia zawarte zostały również w raporcie środowiskowym dołączonym do wniosku inwestora, w którym wskazano, że ruch drogowy nie zostanie przeniesiony na sąsiednie ulice. Wydając przedmiotową decyzję organ założył bowiem, że zmiana układu komunikacyjnego dotyczyć będzie jedynie placu [...] i ma polegać na przeniesieniu ruchu kołowego z części środkowej tego placu na otaczające go ulice. W toku postępowania przed organami obu instancji oraz przed sądem administracyjnym wskazywano, że pogląd stron odwołujących się wskazujących na możliwość wyłączenia ruchu kołowego z I i II [...] nie znajduje uzasadnienia w materiałach sprawy. Okoliczność tę podkreślił także WSA w Gliwicach w uzasadnieniu swojego wyroku wskazując, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia została wydana dla przebudowy Placu [...] polegającej na wyeliminowaniu ruchu kołowego jedynie przez środek tego placu i na tym odcinku skierowania go w ulice otaczające plac. Skarżący podał, że dając wiarę tej deklaracji nie zaskarżył tego wyroku do NSA. Tymczasem w dniu 31 maja 2011 r. do siedziby Obywatelskiego Stowarzyszenia Przyjaciół C. wpłynął list zawierający kserokopię pisma Dyrektora Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] kierowany do Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Z pisma tego wynika, że Prezydent Miasta konsultował od [...] r. z Instytucją Zarządzającą RPO WSL możliwość zmiany zakresu rzeczowego projektu modernizacji [...] w oparciu, o który został złożony wniosek o dofinansowanie. Zmiany te polegać miały m.in. na utrzymaniu ruchu kołowego samochodów i autobusów w [...] na zasadach dotychczasowych. Z pisma Urzędu Marszałkowskiego wynika jednak brak zgody na tego rodzaju zmiany, bowiem złożona dokumentacja aplikacyjna przewidywała stworzenie na odcinku od Placu [...]do ul. [...] oraz od ul. [...] do ul. [...] deptaku przeznaczonego dla ruchu pieszych możliwością poruszania się pojazdów mieszkańców, zaopatrzenia oraz służb komunalnych i komunikacji zbiorowej jedynie w II [...]. Zdaniem autora pisma wprowadzenie zmian do tego projektu doprowadziłoby do konieczności ponownego uzyskania stosownych zezwoleń (pozwoleń na budowę), a w konsekwencji doprowadziło do niezrealizowania projektu w wymaganym terminie. Powyższe stanowisko Instytucji Zarządzającej RPO WSL dowodzi, że nie będzie możliwa realizacja przedsięwzięcia, którego dotyczyła decyzja środowiskowa. W konsekwencji – zdaniem wnioskującego o wznowienie postępowania - Prezydent Miasta C. podtrzyma dotychczasowe założenia projektu przedstawione w dokumentacji aplikacyjnej, które od początku zakładały wyeliminowanie ruchu kołowego z I i II [...] i wprowadzenie w nich strefy zamieszkania. W konsekwencji eliminacja ruchu kołowego z [...] spowoduje konieczność jego przeniesienia na sąsiednie ulice, co wpłynie w istotny sposób na emisje spalin hałasu i innych czynników szkodliwych, czego nie uwzględniał raport oddziaływania na środowisko, ani nie obejmuje swoim zakresem decyzja z dnia [...] r. W ocenie wnioskodawcy w tej sytuacji należy uznać, że wyszły na jaw istotne okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania tej decyzji a nieznane organowi. Przedmiotowy wniosek zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta C. przekazał do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w C., które postanowieniem z dnia [...] r. wznowiło postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] r., [...], organ ten odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania, którego wznowienia domagał się J.T. i wydane w tej sprawie orzeczenia. Następnie wskazał, że należało wznowić postępowanie w przedmiotowej sprawie, bowiem wniosek został złożony przez stronę postępowania, wskazano w nim podstawę prawną żądania, dotyczył sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a ponadto został on złożony w terminie wskazanym w art. 148 k.p.a. Następnie organ podniósł, że w związku z przeprowadzoną przez WSA w Gliwicach kontrolą legalności jego decyzji ostatecznej był on ograniczony w możliwości weryfikacji w trybie wznowieniowym swojej decyzji. Wskazując na rozbieżność w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyroki z dnia 30 kwietnia 1986 r. sygn. akt SA/Wr 137/86[w:] ONSA 1986/1/29 i z dnia 3 czerwca 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1306/95 [w:] Lex nr 29835 oraz z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 425/06 [w:] Lex nr 341235 organ ten uznał jednak, że przeprowadzenie kontroli decyzji wydanej w trybie zwykłym przez sąd administracyjny i wydanie wyroku w związku z wniesioną skargą nie wyklucza możliwości wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Aby skutecznie wnieść jednak takie żądanie winny zostać spełnione łącznie trzy okoliczności: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody winny być nowe, istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzję. Kolegium podkreśliło też, że aby skutecznie domagać się wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności lub nowe dowody winny być istotne dla sprawy. W ocenie organu ta ostatnia przesłanka nie została jednak spełniona, bowiem kwestionowana przez wnioskodawcę decyzja zakładała jedynie zmianę układu komunikacyjnego w zakresie wyeliminowania ruchu kołowego z terenu Pl. [...] i przeniesienia go na ulice wokół niego. Tym samym określone w decyzji ostatecznej środowiskowe uwarunkowania nie dotyczyły przedsięwzięcia przewidującego utworzenie w I i II [...] wyłącznie ciągów pieszych. Poza zakresem postępowania pozostaje także ocena ewentualnych zabiegów inwestora odnoszących się do zmiany dokumentacji aplikacyjnej związanej z realizacją inwestycji finansowane j ze środków Unii Europejskiej. Zakres postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją wyznaczył bowiem wniosek inwestora, który został doprecyzowany w sposób wykluczający zmianę układu komunikacyjnego w ciągu I i II [...]. Z urzędu Kolegium stwierdziło także, że zakwestionowana przez stronę decyzja środowiskowa nie zawiera innych wad określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J.T. domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy przez SKO w C.. Uzasadniając swoje żądanie skarżący zakwestionowała stanowisko Kolegium, że założenia projektu pod nazwą "Wzmocnienie centrum pielgrzymkowego poprzez modernizację [...] w C." nie stanowiły okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności, iż określone w ostatecznej decyzji środowiskowe uwarunkowania nie dotyczą przedsięwzięcia przewidującego utworzenie wyłącznie ciągów pieszych w I i II [...]. Kwestionowaną decyzją organ określił bowiem środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie nawierzchni Placów [...]i [...] wraz z łączącym je odcinkiem [...] Rozwijając tę argumentację wskazał, że w raporcie oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko przedstawione zostały jego 3 warianty, a to przedstawione przez inwestora, przez Obywatelskie Stowarzyszenia Przyjaciół C. oraz wariant nie podejmowania przedsięwzięcia. Na podstawie tego raportu , jak i decyzji nie można jednoznacznie zaś stwierdzić, że ruch kołowy w [...] zostanie utrzymany, bowiem raport ten zawiera szereg sprzeczności. W zwiazku z tym nawet stanowiące uzupełnienie raportu zapewnienie inwestora zawarte w piśmie z dnia [...] r., z którego wynika, że ruch kołowy w I i II [...] nie zostanie wyeliminowany, a jedynie zostanie ograniczony - nie daje pewności czy m.in. komunikacja miejska nie zostanie przeniesiona na sąsiednie równoległe ulice. Niewiarygodnym jest też twierdzenie inwestora o rzekomym pozostawieniu ruchu w [...] na dotychczasowym poziomie, bowiem dla wariantu I przewidziano blisko dwukrotnie mniejsze średniodobowe natężenie ruchu niż w przypadku wariantu II. Wszystko to powoduje, że Prezydent Miasta C. prawdopodobnie utrzyma założenia projektu przedstawione w dokumentacji aplikacyjnej, która od samego początku zakładała wyeliminowanie ruchu kołowego z I i II [...] poprzez wprowadzenie tzw. strefy zamieszkania. Spowoduje to, że właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji utracą dostęp do drogi publicznej, bowiem zostanie ona przeznaczona wyłącznie dla ruchu pieszego, a ruch kołowy zostanie całkowicie wyeliminowany, albo będzie dotyczył jedynie ograniczonego dojazdu do nieruchomości. Godzić to będzie także w interes prawny wnioskodawcy, który uzyskał wcześniej decyzję o warunkach zabudowy oraz pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych na lokale usługowe (budowę hotelu). J.T. wskazał także, że stosownie do art. 46 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie również w sytuacji, gdy jest ono realizowane przez rożne podmioty. Definicja zaś przedsięwzięcia zawarta w art. 46 ust, 2 tej ustawy obejmuje bardzo szeroki zakres potencjalnych działań oddziaływujących na środowisko. Podkreślił wreszcie, że z całości zgromadzonego w sprawie materiału wynika wprost, że decyzja środowiskowa została wydana dla przedsięwzięcia, w którego ramach ruch kołowy miał zostać wyeliminowany jedynie z Pl. [...], a pozostawiony w I i II [...]. Tymczasem wskazane w piśmie okoliczności związane z dokumentacją aplikacyjną dowodzą, że nie będzie to możliwe. Zaskarżoną decyzją SKO w C. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podało, że założenia leżące u podstaw projektu pod nazwą "Wzmocnienie znaczenia Centrum Pielgrzymkowego poprzez modernizację [...] w C." nie znalazło odzwierciedlenia w rozstrzygnięciu zawartym w decyzji ostatecznej badanej w postępowaniu wznowieniowym. Powoduje to, że pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją. W skardze J.T. domagał się uchylenia ostatnio wskazanej decyzji SKO, a także uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] r. Zarzucił naruszenie tą decyzją art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że ujawnione nowe okoliczności i nowe dowody nie są istotne. Zdaniem skarżącego ponadto zaskarżony akt został wydany z naruszeniem zasady praworządności wynikającej z art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz naruszenia art. 75 § 1, art. 77 §1 i art. 80 tej ustawy poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, dowolną ocenę dowodów oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. W obszernym uzasadnieniu skargi powtórzona została argumentacja, jaką skarżący posłużył się w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO. Uzupełniając swoją wcześniejszą argumentację skarżący nie zgodził się w szczególności ze stanowiskiem Kolegium, że bez znaczenia pozostają zabiegi inwestora, które zmierzają do wyeliminowania ruchu kołowego na I i II [...] z uwagi na to, iż wykraczają one poza zakres postępowania wyznaczony wnioskiem tego inwestora i podjętym w jego granicach rozstrzygnięciem. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący domagał się dołączenia do akt sprawy dodatkowego dowodu, w postaci sporządzonego w [...]. na zlecenie inwestora projektu organizacji ruchu w I i II [...]. Z projektu tego wynika bowiem jednoznacznie, że w [...] zostanie wprowadzona strefa zamieszkania eliminująca w nich ruch kołowy. Zdaniem skarżącego, gdyby te działania inwestora były znane organowi wydającemu decyzję, wówczas byłby on zobowiązany wezwać inwestora do złożenia wyjaśnień bądź zmiany lub uzupełnienia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Taki stan rzeczy wpływa bowiem na zakres emisji spalin, hałasu i innych czynników szkodliwych, które winny zostać ujęte w raporcie. Powinno być o tym poinformowane również społeczeństwo, z którego udziałem toczy się postępowanie środowiskowe. Zdaniem skarżącego rozstrzyganie o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w granicach wniosku inwestora nie zwalnia organu z obowiązku zbadania wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium powtórzyło w zasadzie argumentację zawartą w uzasadnieniu jego obu decyzji. Podkreśliło w szczególności, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., jak i utrzymująca ją w mocy decyzja SKO zostały wydane w oparciu o wniosek zakładający zmianę układu komunikacyjnego jedynie w zakresie wyeliminowania ruchu kołowego na Pl. [...] i przeniesienie go na sąsiednie ulice, a zatem określone w tych decyzjach środowiskowe uwarunkowania nie dotyczyły przedsięwzięcia przewidującego utworzenie w I i II [...] wyłącznie ciągów pieszych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim wypadku mogła ona zostać wzruszona przez Sąd. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że decyzja SKO w C. z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] były kontrolowane przez WSA w Gliwicach. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r. , sygn. akt II SA/GL 940 /10 Sąd ten oddalił bowiem skargę wniesioną także przez aktualnie skarżącego J.T.. W świetle art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 nr , poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.) orzeczenie prawomocne wiąże zaś nie tylko sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W powołanym wyroku WSA przesądził, że prawidłowo orzekające w sprawie organy zastosowały przepisy zawarte w dziale VI ustawy z dnia ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r. (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.). W szczególności zapadłe decyzje oparte zostały na przepisach rozdziału 2 tego działu ustawy z 2001 r. w związku z przepisem intertemporalnym zawartym w art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). WSA uznał także, że objęte wnioskiem inwestora przedsięwzięcie prawidłowo zostało zakwalifikowane do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać raportu oddziaływania na środowisko na podstawie przepisu § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 158, poz. 1105 ze zm.). Sąd ten nie zgodził się także z zarzutem, który został podniesiony ponownie w toku postępowania wznowieniowego, że w sprawie doszło do naruszenia art. 46 ust. 2a Prawa ochrony środowiska, poprzez brak łącznego potraktowania powiązanych technologicznie przedsięwzięć. Przepis ten miał bowiem zastosowanie do równolegle realizowanych przedsięwzięć, a w sprawie nie wykazano, aby planowane były do realizacji równolegle inne przedsięwzięcia z nim powiązane. Sąd zwrócił w tej kwestii uwagę, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji wymienionych w art. 46 ust. 4 ustawy, a zatem na potrzeby ściśle określonych postępowań odnoszących się m.in. do wykonywania robót budowlanych. Natomiast ewentualna zmiana organizacji ruchu na drogach publicznych nie dokonuje się w żadnym z wymienionych w art. 46 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska trybie i zmiana taka nie może być traktowana jako przedsięwzięcie w rozumieniu prawa ochrony środowiska. Za dopuszczalną praktykę WSA uznał także sporządzenie uzupełnienia do sporządzonego raportu, modyfikującego pierwotny opis przedsięwzięcia wynikający z pierwszej jego wersji. W ocenie WSA uzupełnienie takie wyjaśnia rzeczowy zakres inwestycji, wskazując na planowany zakres przebudowy [...]. Z tego uzupełnienia raportu wynika wreszcie , że planowane przedsięwzięcie nie wyeliminuje ruchu samochodowego z I i II [...] Przebudowa ta niewątpliwie ma natomiast skutkować wyeliminowaniem ruchu kołowego przez środek placu [...] i skierowania go na tym odcinku w ulice otaczające ten plac. Dla takiej też inwestycji została wydana decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W świetle zatem wniosku Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w C. z dnia 19 [...] r. i przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji, w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami decyzje, których wzruszenia domagał się skarżący dotyczyły realizacji inwestycji polegającej na przebudowie nawierzchni Placów [...]i [...] w C. wraz z łączącym te place odcinkiem [...] Przedsięwzięcie to obejmowało: - przebudowę nawierzchni placu [...] wraz z otaczającym go fragmentem układu ulic: [...], - przebudowę nawierzchni odcinka [...] łączącego place [...] i [...]wraz z niezbędnym zakresem przebudowy skrzyżowań z ulicami poprzecznymi (bez wiaduktu nad torami PKP), - przebudowę nawierzchni placu [...] wraz z otaczającym go układem fragmentów ulic: [...] wraz z niezbędnym zakresem przebudowy wylotów z placu w ulice [...]. Inwestor wskazał jednocześnie, że przebudowie nawierzchni ciągów komunikacyjnych towarzyszyć będzie zmiana układu komunikacyjnego poprzez wprowadzenie preferencji ruchu pieszego, zasady ruchu uspokojonego podporządkowanego ruchowi pieszemu oraz zachowaniu dostępu ruchu kołowego do każdej nieruchomości. Zgodnie z założeniami przedsięwzięcie, dla którego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie został wyeliminowany ruch kołowy z I i II [...] oraz z obu placów. Mając na uwadze taką treść decyzji podzielić należy w całości stanowisko SKO w C. zajęte w kontrolowanym aktualnie postępowaniu. W szczególności uznać trzeba, że kontrolowana decyzja nie narusza unormowań zawartych w art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej zwanej k.p.a.) Stosownie do pierwszego z tych przepisów wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Natomiast zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Brzmienie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że wskazana w nim przesłanka wznowienia postępowania zachodzi w przypadku, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne, istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Aby zaistniała ta przesłanka wznowienia postępowania okoliczności te powinny zostać łącznie spełnione. Wskazane przez skarżącego pismo Dyrektora Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia [...] r. kierowane do Prezydenta Miasta C., a także wykonany na zlecenie inwestora, a sporządzony w [...] r. projekt organizacji ruchu w I i II [...] nie spełniają jednak tych wszystkich kryteriów. W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, że drugi z powołanych przez skarżącego dokumentów powstał już po wydaniu decyzji ostatecznej oraz po wydaniu wyroku przez WSA w Gliwicach. Z kolei pierwszy z tych dokumentów, co prawda wskazuje na istnienie okoliczności faktycznych mających miejsce w dacie wydawania kwestionowanych orzeczeń, jednak w ocenie Sądu okoliczności te nie pozostają w istotnym związku z treścią kwestionowanej decyzji kończącej postępowanie toczące się w trybie zwykłym (vide: rozważania dotyczące rozumienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów jako przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego - Cz. Martysz, Komentarz do art. 145 k.p.a. [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2010, wyd. Lex, s. 281 oraz M. Jaśkowska, Komentarz do art. 145 k.p.a. [w:] M.Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego . Komentarz. Kraków 2000, wyd. Lex s. 811). Zgodzić się należy ze skarżącym, że pochodzący w 2008 r. "Projekt przebudowy centrum pielgrzymkowego" dołączony do dokumentacji aplikacyjnej związanej ze staraniami władz miasta C. o uzyskanie środków z unijnych na częściowe sfinansowanie projektu przebudowy I i II [...] różni się od projektu przedsięwzięcia, którego dotyczyła decyzja środowiskowa. Odróżnić jednak należy kwestie dotyczące ubiegania się o środki mające służyć do sfinansowania inwestycji od prawnych uwarunkowań dotyczących realizacji takiej inwestycji. Niewątpliwie zatem Gmina C. decydując się na przebudowę Placów [...]i [...] oraz łączących je [...] zgodnie z projektem przedstawionym instytucjom zarządzającym funduszami unijnymi i zatwierdzonym przez te instytucje (co jeszcze nie miało miejsca) będzie zobowiązana uzyskać nową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach tej inwestycji wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości, że jednym z warunków zatwierdzenia projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jest jego zgodność z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego należało zatem stwierdzić, że SKO w C. prawidłowo oparło swoją decyzje na przepisie art. 151 § 1 pkt 1) k.p.a. odmawiając uchylenia swojej decyzji dotychczasowej wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.