II SAB/Kr 50/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2012 r. sprawy ze skargi F. L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. I. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do rozpoznania wniosku skarżącego F. L. z daty 30 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odmawia wymierzenia Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. grzywny; IV. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącego F. L. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie sądowo administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skargi F.L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Zarzucając organowi administracji naruszenie art. 2 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący wnosił o nakazanie Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku z dnia 30 sierpnia 2011 r., a także wymierzenie mu na podstawie art. 149 § 2 tej ustawy grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 . Uzasadniając powyższe wskazywał, że w dniu 30 sierpnia 2011 r. złożył do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym zapytał - komu został wydany abonament postojowy roczny służbowy SO na okaziciela na rok 2011 o numerze 000022 ? W związku z tym, że skierowane do niego przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. pismo nr [....] z dnia 14 listopada 2011 r. nie zawierało odpowiedzi na pytanie, pismem z dnia 23 listopada 2011 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i udzielenia odpowiedzi na wniosek 30 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 14 listopada 2011 r. i tym samym nadal nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Skarżący nie otrzymał też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo obowiązku jej dostarczenia ciążącego na Dyrektorze Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z mocy art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, kierujący miejską jednostką organizacyjną jako podmiot reprezentujący miejską jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego jest samodzielnie zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Skarżący podnosił także, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 236/11, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi w przedmiocie bezczynności Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , nakazując organowi rozpoznanie wniosku skarżącej stwierdził, że wypełnieniem obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie, a nie wystosowanie pisma nie zawierającego odpowiedzi na pytanie. Co więcej, w wyroku powyższym sąd podwyższył trzykrotnie wynagrodzenie adwokata za reprezentowanie skarżącej, gdyż wziął pod uwagę, że trwanie przez organ administracji w bezprawnym uporze zmusiło skarżącą do poniesienia wysiłku finansowego, który musiał zostać zrekompensowany, ażeby zasadzie praworządności stało się zadość. Powyższy wyrok niczego nie nauczył Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, w związku z powyższym wniosek o wymierzenie grzywny jest w odczuciu skarżącego zasadny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wnosił w pierwszym rzędzie o jej odrzucenie, oraz z ostrożności procesowej, w przypadku nie uwzględniania tego wniosku - o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powyższego wyjaśniał, że dniu 30 sierpnia 2011 r. skarżący zwrócił się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej co do tego , komu został wydany abonament postojowy roczny służbowy SO na okaziciela na rok 2011 o numerze [....] . Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. postanowieniem nr [....] z dnia 16 września 2011 r. zawiesił postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej z powodu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego dotyczącego kwestii posiadania przez Zarząd statusu organu władzy publicznej. Również w dniu 16 września 2011 r., pismem znak [....] , wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z wnioskiem o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Pismem z dnia 25 października 2011 r. , znak [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dokonało rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego ustalając, że kryterium sprawy (a nie charakter prawny, struktura organizacyjna lub funkcja) przesądza o zakwalifikowaniu danego podmiotu jako organu administracji publicznej rozumieniu K.p.a. W wyniku takiego rozstrzygnięcia Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. postanowieniem z dnia 14 listopada 2011 r. , znaku [....] , podjął zawieszone stepowanie oraz pismem znak [....] z dnia 14 listopada 2011 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 30 sierpnia 2011 r. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący pismem z dnia [....] listopada 2011 r. wezwał Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do usunięcia naruszenia prawa i udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 30 sierpnia 2011 r. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r: Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 14 listopada 2011 r. , znak [....] . Powyższe pismo odebrane zostało przez skarżącego w dniu 21 grudnia 2011 r. , zaś pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. wniósł on za pośrednictwem Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [....] skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [....]. Ponadto, w dniu 23 września 2011 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie na postanowienie z dnia 16 września 2011r., znak [....] , w sprawie zawieszenia postępowania z powodu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r., znak [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. W tym kontekście Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący odebrał odpowiedź na wniosek przekazaną pismem znak [....] w dniu 21 grudnia 2011 r., skarga na bezczynność została złożona na dzienniku podawczym Urzędu Miasta K. dnia 23 stycznia 2012 r., zatem z przekroczeniem przewidzianego ustawą trzydziestodniowego terminu. W dalszych wywodach Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. powołał wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt. II SAB/Wa 152/09, w myśl którego bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem, a nie odmowy. Przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje lub też informacji wymijającej może powodować wątpliwości co to tego, czy organ nie narusza przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (czyli pozostaje w bezczynności). Biorąc pod uwagę powyższe podkreślał, że od momentu złożenia wniosku skarżący był powiadamiany o wszystkich rozstrzygnięciach jakie w związku z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej podejmowano, zarówno tych dotyczących postępowania, jak i udzielenia informacji publicznej. W związku z powyższym nie może być mowy o bezczynności organu. Niezwłocznie po uzyskaniu stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w kwestii rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego podjęto zawieszone postępowanie i tego samego dnia, pismem z 14 listopada 2011 r., znak [....] , udzielono odpowiedzi na wniosek skarżącego. Ponadto, odnosząc się do zakresu wnioskowanej informacji Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wyjaśnił, że dysponentami abonamentów SO są poszczególne jednostki określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednol. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.); tj. : Policja, Inspekcja Transportu Drogowego, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Służba Kontrwywiadu Wojskowego, Służba Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczna, Służba Więzienna, Służba Celna, służby ratownicze, zarządy dróg, jednostki Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi oraz jednostki wykorzystywane w ratownictwie lub w przypadku klęski żywiołowej. Zgodnie z dotychczasową uchwałą nr XXXII/268/03 Rady Miasta K. z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K. , w strefie płatnego parkowania (z późn. zm.), jak i obecnie obowiązującą uchwałą nr XXI/229/11 Rady Miasta K. z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (z późn. zm.) abonament SO stanowił rodzaj identyfikatora pojazdu zwolnionego z opłat w strefie płatnego parkowania. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach, jak również wskazane wyżej uchwały nie nakładają na zarząd drogi obowiązku prowadzenia ewidencji pojazdów zwolnionych z opłaty, jak również wydanych dotychczasowych abonamentów postojowych rocznych SO. Ponadto, z uwagi na charakter wykonywanych zadań przez podmioty zwolnione z opłaty - tj. zadań z zakresu bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa - prowadzenie tego typu ewidencji jest nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe organ nie może wskazać, która z uprawnionych, a wymienionych w art. 13 ust. 3 pkt 1 powyższej ustawy służb otrzymała wskazany we wniosku o udzielenie informacji publicznej abonament postojowy roczny służbowy SO na okaziciela na rok 2011 o numerze [....] . Na rozprawie dnia 7 maja 2012r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów wymienionych w pisemnym załączniku do protokołu rozprawy, które złożył do akt, a także uzupełniająco , z dokumentów zgromadzonych sprawie sygn. II SAB/Kr 1517/11 na okoliczność, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. Zwracał uwagę, że z żadnego sformułowania odpowiedzi na wniosek, czy też odpowiedzi na skargę nie wynika, iż podmiot ten nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. Informacja, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. takowej nie posiada byłaby dla skarżącego ważna, albowiem w takim przypadku mógłby złożyć wniosek do innego podmiotu. Przyjęcie, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. przez sformułowanie - " nie może wskazać, komu wydał abonament" , udzielił informacji publicznej sankcjonowałoby funkcjonowanie trzeciej kategorii – obok informacji niejawnych i jawnych - informacji publicznej niedostępnej dla obywatela. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. – zwana dalej w skrócie u.d.i.p. ), która kształtuje prawo do informacji publicznej w takim zakresie, w jakim dotyczy władzy publicznej w szerokim rozumieniu tego pojęcia. Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb i procedurę udostępniania informacji publicznej. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 §1 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa . Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 §1 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 i art. 17 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. Artykuł 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia" o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych. Ma ono służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu ( tak również NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. l OSK 601/05 , zam. zb. Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 208r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, zam. zb. LEX nr 505258). W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodzą przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga została należycie opłacona, zaś brak także przesłanek do wydania takiego orzeczenia z przyczyn wskazanych w art. 58 §1 pkt 5 p.p.s.a. Przystępując do rozpoznania skargi należy wskazać w ślad za poglądami doktryny, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie , ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności . Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Uwzględnienie skargi na bezczynność prowadzi w myśl art. 149§1 p.p.s.a . do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności. Skarga na bezczynność organów administracji publicznej podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. w przypadku jej bezzasadności. Ponadto, jeżeli w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji lub innego aktu albo podjęcia odpowiedniej czynności - choćby z przekroczeniem terminów ustawowych – oznacza to, że organ nie pozostaje w bezczynności. Nie istnieje wówczas przedmiot postępowania wywołanego wniesieniem skargi, którym jest bezczynność organu. Merytoryczne orzekanie w tym przypadku jest bezprzedmiotowe, zaś postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. W sprawie niniejszej taki zdarzenia nie miały jednakże miejsca po wniesieniu skargi, co upoważnia do dalszych merytorycznych rozważań. Zgodnie z art. 2 ust. 1 – 2 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 tej ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej ( ust. 1 ). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego ( ust. 2 ). W myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Do takich podmiotów należy Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , który reprezentuje jednostkę organizacyjna samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 1 ust. 1 – 2 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie ( ust. 1 ), przy czym przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi ( ust. 2 ). Za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną w świetle przepisów art. 1 i 6 ustawy jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy ( tak między innymi NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt I OSK 123/06, zam. zb. LEX nr 291357). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt I OSK 638/11, zam. zb.LEX nr 1082790 ). Za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej można uznać każdą informację dotyczącą okoliczności stanowiącej wyodrębniony przedmiot zainteresowania określonego podmiotu lub choćby hipotetycznej grupy osób, dotyczący funkcjonowania władzy publicznej. Wyliczenie zawarte w art. 6 u.d.i.p. ma jedynie charakter przykładowy. Informacją publiczną jest nie tylko informacja dotycząca formy i treści dokumentów urzędowych, ale także utrwalony w dowolny sposób komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie. Obowiązek udostępnienie informacji publicznej - w tym dokumentów, dotyczy zarówno informacji wytworzonych przez podmiot , do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak również tych informacji, których używa on do zrealizowania powierzonych prawem zadań, bez względu na to , w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu tego podmiotu i jakiej sprawy dotyczą. W tym zakresie istotnym jest jednak by żądane informacje publiczne służyły realizowaniu zadań publicznych przez ten podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Sama informacja ma natomiast tylko wtedy charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, od którego wnioskodawca żąda jej udostępnienia. Artykuł 7 ust. 1 , 10 , 11, i 12 u.d.i.p. normują sposób oraz formę udostępniania informacji publicznej . W tym zakresie za bezsporne należy uznać, że żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna nie polegała na realizacji praw wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia, a także nie była udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, a dla jej uzyskania skarżący wystąpił z pisemnym wnioskiem, zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że : 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. ego , jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Ograniczenie prawa do informacji publicznej normuje w art. 5 u.d.i.p., w myśl którego : 1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. 1a. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na ochronę ważnego interesu gospodarczego państwa w zakresie i w czasie, w jakim udostępnienie informacji: 1) osłabiłoby zdolność negocjacyjną Skarbu Państwa w procesie gospodarowania jego mieniem albo zdolność negocjacyjną Rzeczypospolitej Polskiej w procesie zawierania umowy międzynarodowej lub podejmowania decyzji przez Radę Europejską lub Radę Unii Europejskiej, 2) utrudniłoby w sposób istotny ochronę interesów majątkowych Rzeczypospolitej Polskiej lub Skarbu Państwa w postępowaniu przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym. 2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. 3. Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1, 1a i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. 4. Ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności rozpatrywania spraw. Stwierdzenie istnienia przesłanek do odmowy udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, która jest wydawana również w sytuacji umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ( art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Do decyzji takich stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji ( art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle powyższego należy wskazać, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia w różnych przypadkach. Taka bezczynność ma miejsce nie tylko wówczas, gdy organ lub podmiot będący w jej posiadaniu milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, względnie udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku, lub informacji niejasnej, albo niepełnej, jak również gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie . Rozpoznając niniejszą skargę należy nadto uwzględnić przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednol. Dz.U.z 2007r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm. ) , a w szczególności art. 13 ust. 1 pkt 1, ust. 2 , 5 i 6 , art. 13b ust. 1 - 3 Wynika z nich, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Od opłat tych są zwolnione pojazdy: Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Celnej, służb ratowniczych, zarządów dróg, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi, wykorzystywane w ratownictwie lub w przypadku klęski żywiołowej, autobusy szkolne przewożące dzieci do szkoły. Korzystający z drogi publicznej może być zwolniony z opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w przypadku wykonywania przez niego przejazdów w ramach pomocy humanitarnej lub medycznej, przy czym zwolnienie to następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez ministra właściwego do spraw transportu, na wniosek podmiotu występującego o takie zwolnienie. Opłatę , o której mowa wyżej pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Kompetencja do ustalenia strefę płatnego parkowania należy do rada gminy (rada miasta), zaś stosowna uchwała podejmowana jest na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach. Zarządcą drogi, w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, z tym że zarząd ten może zostać powierzony specjalnie utworzonej w tym celu jednostce organizacyjne. Zarządzanie drogami publicznymi w tym ustanawianie stref płatnego parkowania należy do realizacji zadań publicznych i ma wymiar majątkowy, albowiem opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, są źródłem dochodów własnych gminy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt f ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 i Nr 127, poz. 857). W dacie złożenie przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej , od dnia 4 lipca 2011r. aktem prawa miejscowego normującym powyższe kwestie na terenie K. była uchwałą Nr XXI/229/11 Rady Miasta K. z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat ( Dz. Urz. Woj. ..... z dnia 20 lipca 2011r. Nr 363, poz. 3099), w związku z którą utraciła moc dotychczasowa uchwałą Nr XXXII/268/03 Rady Miasta K. z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K. , w strefie płatnego parkowania ( Dz. Urz. Woj. ..... Nr 400 ), jak i obecnie obowiązującą (z późn. zm.). Niemniej jednak, w § 5 ust. 2 nowej regulacji przewidziano, że abonamenty postojowe wydane na podstawie Załącznika nr 2 do uchwały, która utraciła moc zachowują ważność do czasu upływu terminu, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2011r. Zważyć należy dalej, że jak wynika z załącznika do uchwały Nr XLVIII/594/08 Rady Miasta K. z dnia 9 lipca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. .... Nr 511 poz. 3306) w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej [....] Zarząd Komunalny w K. , zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , zwany dalej w tych przepisach ZIKiT, jest samodzielną jednostką organizacyjną Gminy Miejskiej K. , nie posiadającą osobowości prawnej, działającą jako wyodrębniona jednostka budżetowa (§ 1 ). Nadzór nad działalnością ZIKiT sprawuje Prezydent Miasta K. (§ 2 ust. 2 ). Przedmiotem działalności podstawowej ZIKiT - w myśl § 3 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, jest organizowanie, nadzorowanie i prowadzenie, w ramach planu finansowego - w zakresie nie powierzonym do realizacji innym miejskim jednostkom organizacyjnym, komórkom organizacyjnym Urzędu Miasta K. lub podmiotom, wszystkich spraw związanych z gospodarką komunalną oraz transportem w Gminie Miejskiej K. , w szczególności zadań związanych z: - pełnieniem funkcji zarządu dróg publicznych: krajowych ( z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) wojewódzkich, powiatowych, gminnych, wynikających z ustawy o drogach publicznych oraz dróg wewnętrznych, położonych na terenach stanowiących własność i pozostających we władaniu Gminy Miejskiej K. lub Skarbu Państwa, - pełnieniem funkcji zarządzającego ruchem na drogach w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, - zarządzaniem parkingami na terenach stanowiących własność i pozostających we władaniu Gminy Miejskiej K. oraz strefą płatnego parkowania zgodnie z ustawą o drogach publicznych i ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Na czele ZIKiT stoi Dyrektor, który kieruje jednostką jednoosobowo i ponosi pełną odpowiedzialność za całokształt jej pracy oraz osiągnięte przez tę jednostkę wyniki (§ 6 ust. 1 ). Załącznik do zarządzenie Nr 5/2010 z dnia 1 marca 2010r. – Regulamin Organizacyjny Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. ( dostępny w Internecie na stronie www.zikit........pl , uwzględnione jako fakt powszechnie znany na podstawie art. 106 § 4 p.p.s.a.) przewiduje, że w ramach działu - Strefa Płatnego Parkowania utworzono Sekcję Windykacji oraz Biuro Obsługi Strefy Płatnego Parkowania ( § 9), przy czym do zakresu działania tej ostatniej komórki organizacyjnej należy m.in. rozpatrywanie wniosków o wydanie abonamentów postojowych oraz ich wydawanie zgodnie z przepisami prawa miejscowego, przechowywanie dokumentacji strefy płatnego parkowania, w tym przesyłane przez operatora druki ścisłego zarachowania, wydanych abonamentów, dokumenty dotyczące nie wpłaconych opłat, rozliczeń finansowych i dokonanych przelewów przez operatora strefy na konto ZIKiT gwarancji ( § 21 ust. 5 ). W świetle czynionych wyżej rozważań należy uznać, że zarządzanie drogami publicznymi w tym ustanawianie stref płatnego parkowania należy do realizacji zadań publicznych, zaś dodatkowo ma wymiar majątkowy albowiem opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, są źródłem dochodów własnych gminy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt f ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego . Okoliczność - komu został wydany abonament postojowy roczny służbowy SO na okaziciela na rok 2011 o numerze [....] , ma charakter informacji publicznej, zaś Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jako organ reprezentujący tę jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego winien posiadać żądaną przez skarżącego informację publiczną, co wynika choćby z wyżej powołanego regulaminu. Odrębnym zagadnieniem jest, czy taka informacja publiczna jest objęta ograniczeniem w jej udostępnieniu – stosownie do art. 5 u.d.i.p. Dopuszczone i przeprowadzone w postępowaniu sądowoadministracyjnym na wniosek skarżącego po myśli art.106 § 3 p.p.s.a. dowody z dokumentów , który walor nie był kwestionowany, stanowiące karty 23 – 51, a także zgromadzone w aktach sygn. II SAB/Kr 1517/11 potwierdzają, że pomimo braku nakazów rangi ustawowej, Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. posiada urządzenia ewidencyjne pozwalające na udzielnie przedmiotowej informacji publicznej. Także z pism skierowanych do skarżącego dnia 14 listopada 2011 r. i 5 grudnia 2011r. - znak [....] - nie wynika, że podmiot ten nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. Brak konkretnej odpowiedzi będącej udzieleniem informacji publicznej zgodnie z wnioskiem stanowi o bezczynności Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w jego rozpoznaniu. O ile treść tych pism może naprowadzać, że przedmiotowa informacja jest uznawana za niepodlegającą udostępnieniu z uwagi na treść art. 5 u.d.i.p., niewydanie w terminie decyzji o odmowie jej udostępnienia również kwalifikuje się jako bezczynność w realizacji wniosku. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a. W uzupełnieniu należy dodać, że wyrok uwzględniający skargę na bezczynność nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Nadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał , że zarzucana słusznie bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. nie miała jednakże miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Do tej ostatniej oceny upoważnia fakt, że nie pominął on milczeniem, a więc nie zignorował złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 30 sierpnia 2011r. Przedstawione akta potwierdzają fakt podjęcia czynności i wydawania postanowienia, które co prawda obiektywnie nie znajdowały umocowania w prawie bowiem w tym zakresie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak w ocenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. zmierzały do nadania wnioskowi odpowiedniego biegu. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej wymagają częstokroć - jak w niniejszej sprawie, dokonania wykładni licznych przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne, które w wielu wypadkach są przedmiotem niejednolitych wypowiedzi doktryny i orzecznictwa. Pierwsze czynności zmierzające do rozpoznania wniosku podjęto w terminie, albowiem wiosek skarżącego z daty 30 sierpnia 2011r., adresowany Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , ul. [....] w K. nie został złożony w siedzibie tego podmiotu, lecz na dzienniku podawczym Urzędu Miasta K. [....] w K. dnia 1 września 20011r. Jego wpływ do adresata potwierdza pieczęć z daty 2 września 2011r. Niezależnie od prawidłowości merytorycznej odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona w piśmie z 14 listopada 2011r., a zatem w krótkim czasie po tym, jak Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. otrzymał pismo wyjaśniające Samorządowego Kolegium Odwoławczego z daty 25 października 2011r., znak [....] ( data wpływ do ZIKiT 2 listopada 2011r. ) oraz postanowienie tego organu z daty 25 października 2011r. znak [....] ( data wpływ do ZIKiT 7 listopada 2011r. ) . Powyższe okoliczności wzięto też pod uwagę orzekając w pkt II sentencji wyroku o oddaleniu wniosek skarżącego o wymierzenie Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Podstawę prawną orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 200 p.p.s.a ora art. 205 § 1 p.p.s.a.