II SAB/Bk 29/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi R. C. G. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę II SAB/Bk 29/08 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2007 r. (data wpływu do organu) R. C. G. zwrócił się do Wydziału Gospodarki Komunalnej, Przestrzennej, Ochrony Środowiska i Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. o wydanie dokumentów wymienionych w załączonej do wniosku kserokopii decyzji tego Urzędu z dnia [...] maja 1974 r., którą wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość należącą do jego dziadka A. G. Wskazał, iż wniosek dotyczy: kopii postanowień i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...] czerwca 1973 r. wydanych przez Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S., kopii planu realizacyjnego z dnia [...] czerwca 1973 r. stanowiącego załącznik do w/w decyzji oraz kopii potwierdzenia doręczenia A. G. decyzji z dnia [...] maja 1974 r. Wniósł również o dostarczenie dokumentów, na podstawie których przyjęto w przedmiotowym rozstrzygnięciu, iż nabycie wywłaszczonej nieruchomości w drodze cywilno-prawnej było niemożliwe. Podniósł, iż nie będzie go satysfakcjonowała ewentualna informacja o braku możliwości przesłania w/w dokumentów i oczekuje, iż w takim wypadku Urząd Miejski w S. zwróci się do właściwego archiwum o ich udostępnienie. W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent Miasta S. wskazał, iż w jego dyspozycji znajduje się jedynie decyzja z dnia [...] maja 1974 r. załączona przez R. C. G. do wniosku i nie posiada innych dokumentów z postępowania zakończonego rozstrzygnięciem o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w S. przy ul. K. [...] nr działki [...]. Podał, iż w wyniku decyzji z [...] maja 1974 r. dokonano zmiany operatu ewidencji gruntów miasta S. pod pozycją 176/74 w jednostce rejestrowej nr 1006. Wskazał, iż żądane dokumenty mogą znajdować się w Państwowym Archiwum w S. Kolejnymi pismami z dnia 30 maja 2007 r. i 02 sierpnia 2007 r. (daty wpływu do SKO w S.) zawierającymi sformułowanie "skarga na bezczynność organu" R.C. G. wniósł do SKO prośbę o zobowiązanie Wydziału Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Rolnictwa UM w S. do udzielenia merytorycznej odpowiedzi na jego pismo z dnia 30 kwietnia 2007 r. Zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów art. 7, 8 i 9 Kpa poprzez brak należytej staranności w załatwieniu sprawy i brak inicjatywy w uzyskaniu z właściwego archiwum żądanych dokumentów i przekazaniu ich wnioskodawcy, ewentualnie w poinformowaniu go, że nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminie wskazanym w art. 35 Kpa. Wyraził pogląd o braku profesjonalizmu organu oraz niewystarczającym zaangażowaniu w rzetelne doprowadzenie do załatwienia wniosku. Podał również (pismo z dnia 02 sierpnia 2007 r.), iż żądanie udostępnienia dokumentów zgłoszone przez niego w kwietniu 2007 r. znajduje swoją podstawę nie tylko w przepisach Kpa i Konstytucji RP, ale również w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - kwalifikując pismo R.C. G. z dnia 02 sierpnia 2007 r. jako zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta S. wniesione na podstawie art. 37 Kpa – uznało zażalenie za nieuzasadnione i nie wyznaczyło temu organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu SKO wskazało, iż żądanie R.C. G. z dnia 30 kwietnia 2007 r. o przesłanie kopii wymienionych w nim szczegółowo dokumentów nie wywołało skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 1 § 1 Kpa, w związku z czym nie doszło do rozpoczęcia biegu terminów z art. 35 § 1 – 3 Kpa. Również prowadzona korespondencja nie jest dowodem toczącego się postępowania. Wnioskodawca, zdaniem SKO, nie mógł postawić Prezydentowi Miasta S. skutecznego zarzutu bezczynności, albowiem ta może mieć miejsce wyłącznie w trakcie postępowania administracyjnego, które obecnie się nie toczy. Pismem z dnia 14 stycznia 2008 r. R.C. G. skierował do Urzędu Miejskiego w S. prośbę o wydanie na podstawie art. 32 § 2 Kpa uwierzytelnionych odpisów dokumentów wskazanych we wniosku z dnia 30 kwietnia 2007 r., a w przypadku ich braku – o wydanie zaświadczenia wskazującego archiwum, do którego zostały przekazane. Kolejnym wnioskiem z dnia 04 lutego 2008 r. sprecyzował, iż prośba o wydanie uwierzytelnionych odpisów dokumentów ma swoje oparcie w art. 73 § 2 Kpa. W uzasadnieniach pism z 14 stycznia 2008 r. i 04 lutego 2008 r. argumentował, iż w jego ocenie Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. był poprzednikiem obecnego Wydziału Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Rolnictwa UM w S., w związku z czym żądane dokumenty powinny znajdować się w dyspozycji ostatnio wskazanej jednostki organizacyjnej. Nadto wskazał, iż w Sądzie Okręgowym w W. I Wydział Cywilny toczy się postępowanie o sygn. akt I C [...] z pozwu A. i R. G. przeciwko Zarządowi Głównemu ZNP w W. o zapłatę za bezumowne korzystanie z nieruchomości przy ul. K. [...] w S. – objętej decyzją wywłaszczeniową z dnia [...] maja 1974 r. Wskazał, iż został poinformowany przez Archiwum Państwowe w S. o braku w jego zasobach dokumentów, których dotyczy postępowanie z wniosku z 30 kwietnia 2007 r., a które są niezbędne do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z 1974 r. wydanej – jego zdaniem - z naruszeniem prawa, bez przeprowadzenia prawidłowego postępowania wywłaszczeniowego i na niekorzyść A. G. Wyraził obawę, iż brak pozytywnych dla niego działań organów wynika z faktu, że sprawa dotyczy D. N. w S., na rzecz którego bezprawnie zajęto należącą do jego rodziny nieruchomość. W piśmie z dnia 04 lutego 2008 r. wniósł o udzielenie przez organ odpowiedzi w formie decyzji. W odpowiedzi na powyższe informowano wnioskodawcę, iż Urząd Miejski w S. nigdy nie dysponował poszukiwanymi przez niego dokumentami i nie dokonywał ich archiwizacji (pismo z dnia 25 stycznia 2008 r.), jak również, że korespondencja z w/w została zakończona postanowieniem SKO w S. z dnia ...] września 2007 r. i kolejnych informacji udzielano jedynie z grzeczności. W dniu 08 kwietnia 2008 r. do Prezydenta Miasta S. wpłynęła skarga R.C. G. na bezczynność tego organu polegającą na niezałatwieniu wniosku o wydanie dokumentów wymienionych w decyzji z [...] maja 1974 r., którego podstawą były przepisy ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący podał, iż w dotychczasowej korespondencji nie powoływał się wprost na ustawę "o dostępie do informacji niejawnych", co nie znaczyło jednak, że organ był zwolniony z obowiązku prawidłowego zakwalifikowania wniosku jako żądania udostępnienia informacji publicznej i jego załatwienia w trybie przewidzianym prawem tj. poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia tej informacji, zawierającej uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia z podaniem powodów braku dostępu do interesujących go dokumentów. Podniósł, iż chciałby zapoznać się z aktami postępowania wywłaszczeniowego, a jeśli organ ich nie posiada, to winien wytłumaczyć ten stan rzeczy i wskazać, gdzie należy ich poszukiwać. Wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta S. do wydania decyzji w przedmiocie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie dokumentów związanych z postępowaniem wywłaszczeniowym dotyczącym nieruchomości należącej do A. G. W piśmie z dnia 06 czerwca 2008 r. (k. 22) Prezydent Miasta S. wskazał, iż podtrzymuje dotychczasowe stanowisko, któremu dał wyraz w odpowiedzi skierowanej do SKO w S. opatrzonej datą 29 maja 2008 r. Wynika z niej, iż pisma skarżącego nie wszczęły postępowania administracyjnego, jak również pismo z dnia 31 marca 2008 r. zatytułowane "Skarga", z uwagi na przedmiot, nie stanowi skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pomimo ostatnio wskazanego stanowiska, na skutek interwencji skarżącego akta sprawy wraz ze skargą zostały przekazane sądowi administracyjnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność podlega oddaleniu, albowiem podniesione w niej zarzuty nie są trafne, jak również sąd administracyjny nie dopatrzył się w działaniu organów administracji publicznej innych uchybień uzasadniających uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Rozstrzygnięcie sporu w sprawie niniejszej wymaga odpowiedzi na pytanie, czy Prezydent Miasta S. pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 30 kwietnia 2007 r. i kolejnych: z 14 stycznia 2008 r. i 04 lutego 2008 r., zawierających żądanie przesłania wskazanych w nich dokumentów, w oparciu o które, zdaniem skarżącego, decyzją z dnia [...] maja 1974 r. Urząd Powiatowy w S. wywłaszczył jego dziadka z nieruchomości o nr [...] położonej przy ul. K. w S. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.). Dla uwzględnienia skargi na bezczynność konieczne jest zatem uprzednie ustalenie, iż istnieje określony przepis prawa, który w tej konkretnej sprawie zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia czynności. Bezczynność zachodzi bowiem, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 86). Nie jest zatem możliwe stwierdzenie bezczynności w sytuacji, gdy przepisy prawa nie zobowiązują organu do wydania określonego władczego rozstrzygnięcia, a jedynie przewidują taką możliwość lub też gdy przepisy prawa w ogóle nie przewidują, iż załatwienie sprawy powinno przybrać charakter sformalizowany (por. np. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 48/04, ONSAiWSA 2005/2/40). Odpowiedź na pytanie, czy zachowanie organu lub jego brak w konkretnej sprawie wyczerpuje znamiona bezczynności wymaga uprzedniego ustalenia treści (przedmiotu) żądania, albowiem wyznacza ona materialnoprawne podstawy działania organu i tym samym pozwala na określenie czy ma on wyłącznie obowiązek, czy tylko możność działania, ewentualnie, czy w ogóle wymagane jest wydanie władczego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie zarówno pierwszy wniosek skarżącego z dnia 30 kwietnia 2007 r., w którym domagał się udostępnienia kserokopii dokumentów ze sprawy zakończonej w 1974 r. dotyczącej jego dziadka, jak i kolejne: z 14 stycznia 2008 r. i 04 lutego 2008 r., o zbliżonej treści, zawierały żądanie zgłoszone w trybie ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), powoływanej dalej jako ust. dost. inf. publ. Taki charakter przedmiotowych wniosków, jako wniosków o udostępnienie informacji publicznej, potwierdza redakcja skargi, w której znalazło się jednoznaczne odniesienie do ust.dost.inf.publ. poprzez powołanie jej art. 1 ust. 1, art. 3 oraz podkreślenie istnienia, zdaniem skarżącego, konieczności rozpatrzenia zgłaszanych wniosków w trybie tej ustawy i ewentualnie wydania, także w oparciu o jej przepisy, decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nawet jeśli organ żądanej informacji nie posiadał. Również wcześniejsze pisemne wypowiedzi w/w, jeszcze z etapu postępowania administracyjnego, uprawniają do wniosku, iż żądanie udostępnienia dokumentów z akt oparte zostało o przepisy regulujące dostęp do informacji publicznej. Świadczy o tym treść zażalenia na bezczynność z dnia 02 sierpnia 2007 r. zawierającego oświadczenie, iż podstawą prawną zgłaszanych próśb są nie tylko normy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale przede wszystkim przepisy regulujące dostęp obywatela do urzędowych dokumentów, w tym art. 51 ust. 3 Konstytucji i przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Złożenie zatem wniosku (wniosków) o udostępnienie informacji publicznej zobowiązywało organ do ich załatwienia w oparciu o przepisy ust.dost.inf.publ. i również sądowa weryfikacja zachowania organu pod kątem istnienia lub nieistnienia bezczynności wymagała oceny z punktu widzenia przepisów tego właśnie aktu prawnego. W ust.dost.inf.publ. przewidziano kilka sposobów załatwienia wniosku zgłoszonego na podstawie jej przepisów. Co do zasady udostępnienie informacji publicznej odbywa się w formie czynności materialno – technicznej. Z kolei dla negatywnego załatwienia wniosku ustawa przewiduje formę decyzji odmownej, gdy organ dysponuje żądaną informacją, jednak ze względów szczególnych udostępnić jej nie może (np. z uwagi na ochronę informacji niejawnych czy tajemnic ustawowo chronionych – art. 5) lub też formę decyzji umarzającej postępowanie, gdy informacji nie może udostępnić w określony wnioskiem sposób (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 ust.dost.inf.publ.). Obowiązek załatwienia przedmiotowego wniosku w jeden ze wskazanych wyżej sposobów dotyczy, w myśl art. 4 ust. 3 ustawy, tylko tych podmiotów, które dysponują informacją publiczną objętą żądaniem. Dla sytuacji natomiast, gdy organ informacji nie posiada, doktryna i orzecznictwo wypracowały stanowisko, zgodnie z którym należy bez zbędnej zwłoki pisemnie poinformować stronę o przedmiotowym fakcie. Jest to co prawda sposób nie przewidziany expressis verbis w ustawie o dostępie do informacji publicznej, jednak również stanowi pewnego rodzaju udzielenie informacji o ustalonym stanie faktycznym, a tym samym dopuszczalne i wystarczające załatwienie wniosku, które skutecznie chroni organ od zarzutu bezczynności. Zaprezentowane stanowisko nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów, a skład orzekający w sprawie niniejszej również w pełni je podziela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 06 października 2004 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Sz 31/04, nie publ. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 06 lipca 2006 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 48/06, Lex nr 271609). Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż nie może się ostać zarzut bezczynności postawiony Prezydentowi Miasta S. w sprawie niniejszej, albowiem już pierwszy wniosek R. C. G. z dnia 30 kwietnia 2007 r. kierowany do Urzędu Miejskiego w S. został prawidłowo zakwalifikowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej (mimo niepowołania w odpowiedzi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej) i doczekał się prawidłowej reakcji organu, który pismem z dnia 16 maja 2007 r. powiadomił stronę, iż żądanych informacji nie posiada. Taka prawidłowa kwalifikacja, na podstawie ust.dost.inf.publ., dotyczyła również i kolejnych pism (wniosków) z 14 stycznia 2008 r. i z 04 lutego 2008 r., które zawierały żądania zbliżone w swej treści do pierwszego (z dnia 30 kwietnia 2007 r.), nawiązywały do niego i faktycznie stanowiły jego kontynuację. Kwalifikacja ta, o czym wyżej była już mowa, znalazła potwierdzenie w redakcji skargi. Również i na późniejsze wnioski zgłoszone w 2008 r. udzielono stosownych odpowiedzi (vide pisma z dnia 25 stycznia 2008 r. i 22 lutego 2008 r.), które to - z uwagi na fakt niedysponowania przez organ dokumentami ze sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 1974 r. - nie mogły być inne niż odpowiedź z 16 maja 2007 r. na pierwotny wniosek, a w związku z tym zrozumiałe jest, iż nawiązywały do tej pierwszej. W tym kontekście pozytywnie ocenić również należy ten fragment uzasadnienia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2007 r., którym negatywnie rozpoznano zażalenie skarżącego na bezczynność organu I instancji wskazując, iż wniosek z dnia 30 kwietnia 2007 r. został załatwiony bez zbędnej zwłoki pismem z dnia 16 maja 2007 r. Marginalnie wskazać trzeba, iż w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga do sądu administracyjnego nie musi być poprzedzona zażaleniem z art. 37 Kpa lub wezwaniem do załatwienia sprawy, tak więc postępowanie wywołane zażaleniem z 02 sierpnia 2007 r. było w istocie zbędne dla dopuszczalności rozpoznawanej skargi. Reasumując: załatwienie przez organ wniosków skarżącego poprzez udzielenie pisemnych odpowiedzi, nie noszących formy władczego rozstrzygnięcia i zawierających informację, iż nie dysponuje żądanymi dokumentami, stanowiło prawidłową reakcję na żądania strony sprecyzowane jako udostępnienie informacji publicznej w sytuacji, gdy przedmiotowe dokumenty nie znajdowały się w posiadaniu organu (art. 4 ust. 3 ust. dost. inf. publ.). W tych okolicznościach nie zasługuje również na uwzględnienie wynikający pośrednio ze skargi, a sformułowany wprost w pismach ją poprzedzających składanych organowi na wcześniejszym etapie postępowania, zarzut braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy (naruszenie art. 7, 8 i 9 Kpa, vide pismo z 30 maja 2007 r.). Jak to już podnoszono zgłoszenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia faktu dysponowania informacją. Przepisy ust. dost. inf. publ. nie wymagają od organu, w przypadku ustalenia braku informacji w jego zasobach, prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego i podejmowania wszelkich działań zmierzających do wykrycia miejsca przechowywania tych informacji. Takiego obowiązku nie miał również Prezydent Miasta S. w przedmiotowej sprawie. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w poglądach doktryny, z których przytoczyć należy następującą wypowiedź: "Nie można [...] uznać, że na tle ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej powstaje obowiązek informowania przez organ w trybie art. 66 § 1 k.p.a. o konieczności wniesienia odrębnego wniosku do właściwego podmiotu (organu) posiadającego żądane informacje. Wówczas wystarczy powiadomić, że takiej informacji się nie ma." (vide Jabłoński M., Dostęp do informacji publicznej w praktyce funkcjonowania samorządu terytorialnego, FK 2008/1-2/5 oraz podobnie Sibiga G., Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007/3/12). Na marginesie trzeba również dodać, iż pomimo wskazania we wniosku z dnia 14 stycznia 2008 r. przepisu art. 32 § 2 Kpa (błędnie, jak sprecyzował skarżący) oraz przepisu art. 73 § 2 Kpa we wniosku z dnia 04 lutego 2008 r., regulującego prawo dostępu do akt postępowania administracyjnego, sporządzania z nich notatek i odpisów przysługujące stronie tego postępowania, kwalifikacja w/w wniosków jako zgłoszonych w trybie ust. dost. inf. publ. była prawidłowa. Skarżący konsekwentnie podkreślał, iż podstawa jego żądania faktycznie wykracza poza normy Kodeksu postępowania administracyjnego i jest oparta na przepisach Konstytucji, ponadto ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide pismo z 02 sierpnia 2008 r. i skarga). Nie bez znaczenia dla przedmiotowej kwalifikacji jest również fakt, iż w/w żądał dokumentów z akt postępowania, którego nie był stroną, podczas gdy przepis art. 73 Kpa wyraźnie stanowi, iż dotyczy wyłącznie strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Okoliczność ta, jak również i to, że wniosek z 04 lutego 2008 r., podobnie jak poprzednie pismo z 14 stycznia 2008 r., stanowił kontynuację korespondencji w/w z organem zapoczątkowanej w kwietniu 2007 r. i dotyczącej załatwienia żądania udostępnienia informacji publicznej uprawnia do twierdzenia, iż wskazanie przepisu art. 73 § 2 Kpa nie zmierzało w istocie do zmiany przedmiotu pierwotnego żądania. Należało zatem przyjąć, jak prawidłowo uczynił to organ, iż to wniosek z 30 kwietnia 2007 r., prawidłowo zakwalifikowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej, określał przedmiot postępowania i wyznaczał przepisy, przy zastosowaniu których winien zostać załatwiony, a więc przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie normy Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym organ nie miał też obowiązku wydawania na podstawie art. 74 Kpa postanowienia o odmowie skorzystania z prawa dostępu do akt, albowiem przedmiotem żądania strony nie była w istocie realizacja prawa wglądu do akt w oparciu o art. 73 Kpa, a udostępnienie informacji publicznej. Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, iż podnoszone w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, albowiem organ, mimo pewnego braku precyzji po stronie wnioskodawcy w formułowaniu żądania, zakwalifikował je prawidłowo jako wniosek (wnioski) z ust. dost. inf. publ. i równie prawidłowo, skoro nie dysponował żądaną informacją, wnioski załatwił pismem informując o braku danych w swoich zasobach. W tej sytuacji nie istnieją podstawy do stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta S. i uwzględnienia skargi poprzez zobowiązanie w/w organu do podjęcia działań zmierzających do innego, niż to miało miejsce, załatwienia zgłoszonych żądań. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Wobec oddalenia skargi brak było podstaw do zwrotu poniesionego wpisu sądowego, albowiem zwrot kosztów postępowania przysługuje stronie wyłącznie w sytuacji uwzględnienia skargi (art. 200 p.p.s.a.).