I OSK 1838/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2092/10 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu rozkazem personalnym Nr [...] z [...] stycznia 2008 r., z dniem 6 stycznia 2008 r. zwolnił T. B. – radcę prawnego Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu, z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianował go na stanowisko eksperta. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W uzasadnieniu rozkazu organ wyjaśnił, że w związku z reorganizacją struktur etatowych komórek organizacyjnych służb wspomagających działalność Policji na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., w związku ze zmianami organizacyjno-etatowymi w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Poznaniu, likwidacji uległo stanowisko radcy prawnego zajmowane przez T. B. W związku z tym ww. policjantowi zaproponowano przeniesienie na niższe stanowisko służbowe eksperta w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym, na które wyraził on zgodę. Od powyższego rozkazu personalnego T. B. 17 stycznia 2008 r. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, które następnie 24 stycznia 2008 r. wycofał. W tym stanie sprawy organ odwoławczy decyzją Nr [...] z [...] lutego 2008 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Pismem z 27 kwietnia 2010 r. zatytułowanym "skarga" T. B. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu Nr [...] z [...] stycznia 2008 r. ze względu na wydanie go z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, iż stan faktyczny sprawy odbiega od stanu opisanego w decyzji, bowiem gdy proponowano mu przeniesienie na niższe stanowisko służbowe ustalono, że do czasu uzyskania praw emerytalnych zostanie przeniesiony do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, następnie przejdzie na zaopatrzenie emerytalne i zostanie zatrudniony jako radca prawny w korpusie służby cywilnej. Tymczasem od 7 stycznia do 29 lutego 2008 r. powierzono mu pełnienie obowiązków radcy prawnego Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu, co uzasadniono zapewnieniem możliwości przekazania zadań realizowanych przez stronę innej osobie zatrudnionej na tym stanowisku. Zdaniem T. B. takie przeniesienie jest krzywdzące, ponieważ w istotny sposób zmieniono jego stosunek służbowy, a zostało to przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa. Zauważył także, że reorganizacja, w wyniku której zlikwidowano jego stanowisko jest sprzeczna z treścią decyzji nr [...] i stanowi nadinterpretację jej zapisów. Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z [...] stycznia 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją Nr [...] z 12 października 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania T. B., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji – rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia T. B. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko eksperta. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na istotę postępowania nieważnościowego. Wyjaśnił, że rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie rozstrzyga jej merytorycznie, orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji w kontekście spełnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania w przypadku art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest ustalenie, czy wydana w trybie zwykłym decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa, a jeżeli tak, to czy naruszenie to ma charakter zwykły czy rażący, bądź też czy decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Zgodnie z orzecznictwem za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że do przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe (art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji), niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacja dotychczasowego stanowiska i brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. W niniejszej sprawie oczywiste jest, że nastąpiła likwidacja stanowiska radcy prawnego Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji, na którym służbę pełnił odwołujący się. Nastąpiło to na mocy rozkazu organizacyjnego Nr [...] z [...] grudnia 2007 r. Za bezsporną uznał przy tym okoliczność, że funkcjonariuszowi nie można było zaproponować stanowiska równorzędnego, choćby pod względem grupy zaszeregowania, gdyż Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu takim stanowiskiem nie dysponował. Organ odwoławczy następnie stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie zgodnie z przepisami k.p.a. Pierwotnie wydane w sprawie rozstrzygnięcie (rozkaz personalny nr [...]) uwzględnia interes społeczny (interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem skarżącego. Interes Policji wymaga, aby policjant pełnił służbę na stanowisku odpowiadającym kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu. Nie bez znaczenia jest fakt, że T. B. pełnił służbę na stanowisku radcy prawnego przez okres niespełna czterech miesięcy. Natomiast służbę w pionie kryminalnym i przestępczości gospodarczej funkcjonariusz pełnił od 1998 r. do 2007 r., posiada więc bogate doświadczenie zawodowe i stosowne kwalifikacje. Organ zaznaczył również, że żaden funkcjonariusz podejmując służbę w Policji nie ma gwarancji jej pełnienia na wybranym przez siebie stanowisku służbowym. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu rażącego naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez nieuzyskanie zgody strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe organ odwoławczy wyjaśnił, iż taka zgoda nie jest wymagana. Kwestia zgody ma znaczenie jedynie w przypadku jej niewyrażenia i woli organu skorzystania z instytucji określonej w art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, tj. w sytuacji zwolnienia ze służby. W przedmiotowym postępowaniu sytuacja taka nie zaistniała, przeciwnie – w ocenie organu odwoławczego strona wyraziła zgodę na takie przeniesienie. Świadczy o tym notatka służbowa z 6 grudnia 2007 r. podpisana przez funkcjonariusza, który poinformowany o możliwości zwolnienia ze służby w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na zaproponowane stanowisko stwierdził, że zamierza nadal wykonywać zawód radcy prawnego i prosił o umożliwienie wykonywania tych obowiązków do czasu uzyskania piętnastoletniej wysługi lat w Policji. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że kwestia wysokości stawki uposażenia funkcjonariusza została rozstrzygnięta ostatecznym rozkazem personalnym Nr [...] z [...] lutego 2008 r., którym za jego zgodą w trybie art. 155 k.p.a. zmieniono rozkaz personalny Nr [...]. Zasadności powyższego rozstrzygnięcia funkcjonariusz zaś nie kwestionował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2092/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podkreślił, że decyzja została wydana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, które jest nadzwyczajnym postępowaniem ograniczającym się do ustalenia czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu w sprawie przy wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nie zaistniały przesłanki z art. 156 pkt 1–7 k.p.a. Zdaniem Sądu ww. decyzja została wydana, wbrew zarzutom skargi, w oparciu o istniejącą podstawę prawną do jej wydania, którą stanowi art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie doszło również do rażącego naruszenia prawa. Jedynie zaś zaistnienie jednej z ww. przesłanek mogłoby doprowadzić do stwierdzenia przez organ nieważności ww. decyzji. Skarżący upatruje rażącego naruszenia prawa w naruszeniu przez organ ogólnych zasad k.p.a. (art. 6–11) oraz nieuzyskaniu zgody strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe wbrew nakazowi zawartemu w art. 38 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Stosownie zaś do treści art. 38 ust. 4 policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w związku z decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia 19 lipca 2007 r., z dniem 31 grudnia 2007 r. likwidacji uległo stanowisko radcy prawnego Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji, na którym to służbę pełnił skarżący. Z twierdzenia organu wynika również, że skarżącemu nie można było zaproponować stanowiska równorzędnego, choćby pod względem grupy zaszeregowania, bowiem Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu takim stanowiskiem nie dysponował. Poza kognicją sądu administracyjnego w ramach kontroli obecnie zaskarżonej decyzji pozostaje, czy możliwe było wówczas przeniesienie skarżącego na inne równorzędne stanowisko. Tym samym stwierdzić jednak należy, że w takiej sytuacji istniała podstawa prawna do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania go na niższe stanowisko. Podstawę prawną zaś do wydania takiej decyzji – rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. stanowił art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Tak więc, niezasadny jest zarzut skarżącego, że ww. rozkaz personalny został wydany bez podstawy prawnej. Sąd odniósł się do spornej w sprawie kwestii czy w notatce służbowej z dnia 6 grudnia 2007 r. skarżący wyraził zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, czy też takiej zgody nie wyraził. W przedmiotowej notatce skarżący oświadczył bowiem, że zamierza nadal wykonywać zawód radcy prawnego, a w związku z tym prosi o umożliwienie wykonywania zadań do czasu uzyskania 15 letniej wysługi w Policji na aktualnie zajmowanym stanowisku, a w przyszłości o zatrudnienie go w korpusie służby cywilnej. Zdaniem Sądu stwierdzić należy, że z treści przedmiotowej notatki rzeczywiście nie wynika, aby została udzielona zgoda skarżącego na przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe. Niemniej jednak, w ocenie Sądu zgoda taka została przez skarżącego wyrażona per facta concludentia, w sposób dorozumiany, wskutek wycofania przez niego uprzednio złożonego odwołania od rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Wskutek powyższego ww. rozkaz personalny stał się decyzją ostateczną, co z kolei oznacza, że obecnie można go wzruszyć jedynie w nadzwyczajnym trybie postępowania jakim jest np. stwierdzenie nieważności decyzji. Aby jednak do tego doszło musi zaistnieć jedna z przesłanek zawartych w art. 156 pkt 1–7 k.p.a. Zdaniem Sądu przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie doszło do rażącego naruszenia prawa ogólnych zasad k.p.a. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia, w szczególności do wskazywanych przez skarżącego zasad zawartych w art. 7 i 10 k.p.a. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie uwzględnia bowiem przede wszystkim interes społeczny (interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem skarżącego. Interes Policji wymaga bowiem, aby policjant pełnił służbę na stanowisku odpowiadającym kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu. Nie bez znaczenia jest zaś fakt, że skarżący przed wydaniem rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. pełnił służbę na stanowisku radcy prawnego jedynie przez okres niespełna czterech miesięcy. Natomiast służbę w pionie kryminalnym i przestępczości gospodarczej funkcjonariusz pełnił znacznie dłużej, bowiem od 1998 r. do 2007 r. Niewątpliwie posiadał więc w tym zakresie bogate doświadczenie zawodowe i stosowne kwalifikacje. Należy podzielić także pogląd organu, że żaden funkcjonariusz podejmując służbę w Policji nie ma gwarancji jej pełnienia na wybranym przez siebie stanowisku służbowym. Zauważyć przy tym należy, że od dnia 7 stycznia 2008 r. do 1 kwietnia 2010 r., wskutek czasowego powierzania obowiązków, skarżący nadal faktycznie pełnił obowiązki służbowe radcy prawnego. Tym samym, Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu umożliwił mu, zgodnie z ustaleniami, na które powołuje się skarżący, a jakie to miały miejsce przed wydaniem przedmiotowego rozkazu personalnego wykonywanie tych czynności do czasu uzyskania 15 letniej wysługi w Policji. Jak bowiem wynika z akt osobowych skarżącego do służby w Policji został on przyjęty z dniem 1 września 1993 r., tak więc okres jego 15 letniej wysługi w Policji minął już 1 września 2008 r. W tym kontekście również zarzut naruszenia słusznego interesu strony poprzez pozbawienie możliwości wykonywania zawodu radcy prawnego należy uznać za niezasadny. Przede wszystkim zauważyć jednak należy, że skarżący, pomimo posiadania odpowiednich kwalifikacji, nie może mieć roszczenia do organów Policji o zatrudnienie go na stanowisku radcy prawnego w tej formacji. Powyższe jest bowiem uzależnione od wyrażenia w tym zakresie stosownej woli potencjalnego pracodawcy. Czasowe powierzanie skarżącemu obowiązków radcy prawnego od 7 stycznia 2008 r. do 1 kwietnia 2010 r. było zaś jedynie wynikiem dobrej woli Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu i uzasadnionej potrzeby podległej mu jednostki. Na marginesie zauważyć tylko należy, że skarżący nadal przecież może wykonywać zawód radcy prawnego poza służbą w Policji. Z akt osobowych skarżącego wynika bowiem, że wyrażono mu zgodę na dodatkowe zatrudnienie – prowadzenie własnej kancelarii radcy prawnego. Sąd nie dopatrzył się również, aby przy wydaniu rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. doszło do rażącego naruszenia drugiej ze wskazywanych w skardze zasad ogólnych k.p.a., zawartej w art. 10 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w sprawie. Jak bowiem wynika z przywoływanej już wyżej notatki służbowej z dnia 6 grudnia 2007 r. skarżącemu umożliwiono jednak czynny udział w sprawie, co potwierdza samo jego oświadczenie o zamiarze wykonywania zawodu radcy prawnego w Policji do czasu uzyskania 15 letniej wysługi w ww. formacji. Skarżący złożył również odwołanie od przedmiotowego rozkazu personalnego, które to następnie z własnej woli wycofał. Co do ostatniego zarzutu skargi, a dotyczącego kwestii wysokości stawki uposażenia skarżącego, Sąd zauważył, że jak słusznie zauważył organ odwoławczy, została ona rozstrzygnięta ostatecznym rozkazem personalnym Nr [...] z [...] lutego 2008 r. Rozkazem tym, za zgodą skarżącego udzieloną w trybie art. 155 k.p.a. zmieniono rozkaz personalny Nr [...]. Zauważyć zaś należy, że prawidłowości powyższego rozstrzygnięcia skarżący nie kwestionował. Sąd nie dopatrzył się również, aby w tym zakresie doszło do rażącego naruszenia prawa czy wydania decyzji bez podstawy prawnej. Tym samym stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. W związku z powyższym skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. T. B. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach: 1) rażącego naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię, tj. przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 i ust. 4 ustawy o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz.U. Nr 43, poz. 277 ze zm.) poprzez przyjęcie, że zgoda funkcjonariusza na przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji stanowiska gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko nie jest potrzebna podczas gdy wskazany przepis stanowi, że taka zgoda jest potrzebna a nie udzielenie zgody przez funkcjonariusza może prowadzić do jego zwolnienia ze służby, 2) rażącego naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. przepisów art. 103 ust. 2 ustawy o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz.U. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w zw. z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) poprzez przyjęcie, że stawka uposażenia oznacza konkretną kwotę podczas gdy wskazane przepisy stanowią, iż stawką uposażenia jest mnożnik kwoty bazowej, 3) rażącego naruszenia prawa procesowego, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 6–11 k.p.a. poprzez oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zastosowanie sankcji nieważności decyzji jest dopuszczalne tylko w razie wystąpienia jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła żadna z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 156 § 1 pkt 1–7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie wyprowadzono żadnej z kwalifikowanych wad, a zarzucając rażące naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 8 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) nie wyprowadzono wadliwości wykładni tej przesłanki nieważności decyzji. W zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, że o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności, można mówić tylko wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Art. 38 ust. 2 ustawy o Policji daje właściwemu organowi prawo do mianowania na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania na stanowisko równorzędne. W zaskarżonej decyzji do sądu i w uzasadnieniu wyroku wyprowadzono spełnienie przesłanki wyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko. W sprawie nie można wyprowadzić rażącego naruszenia prawa przez zakwestionowanie ustaleń stanu faktycznego. Ocena materiału dowodowego, oparta na zasadzie swobodnej oceny dowodów, nie stanowi naruszenia prawa, które można zaliczyć do kwalifikowanego. W skardze kasacyjnej nie wyprowadzono też z ogólnikowo postawionych zarzutów naruszenia art. 6–11 Kodeksu postępowania administracyjnego, ciężkiego kwalifikowanego naruszenia prawa dającego podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji przez zastosowanie przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji do nieodpowiadającego tej normie stanu faktycznego sprawy. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 103 ust. 2 ustawy o Policji w związku z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz.U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zarzuty postawione w zakresie stawki uposażenia skarżącego w skardze kasacyjnej nie oparto na wyprowadzeniu rażącego naruszenia prawa, a na stosowaniu przepisów prawa w 2009 r. Nie stanowi to o rażącym naruszeniu prawa w decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.