I FSK 1250/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w B. (następca prawny P. S. A. w B.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 215/12 w sprawie ze skargi P. .S. A. z siedzibą w B. (następca prawny P. S. A. w B.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 19 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. S.A. z siedzibą w B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 7.200 zł (słownie: siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 11 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 215/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę "P." S.A. z siedzibą w B. (następcy prawnego "T." S.A. z siedzibą w B.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 19 lutego 2010 r., wydaną w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że w dniu 23 marca 2009 r. strona złożyła wniosek w sprawie określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. w kwocie 7.713.989 zł wraz z wpłaconymi odsetkami w kwocie 6.963.969,60 zł, a także o zwrot nadpłaty wraz z należnymi odsetkami w kwocie nie mniejszej niż 20.653.898,60 zł. Wniosek dotyczył podatku związanego z działalnością gospodarczą prowadzoną przez "T." S.A. oraz "B." S.A. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzja z 27 listopada 2009 r. odmówił stronie określenia nadpłaty za okres od stycznia do czerwca 2000 r. oraz określił nadpłatę podatku VAT za okres od lipca do grudnia 2000 r. wraz z należnym oprocentowaniem. Dyrektor Izby Skarbowej w W., w wyniku odwołania wniesionego przez stronę uchylił decyzję organu I instancji w części określenia należnego oprocentowania za lipiec i grudzień 2000 r., określając je w wyższej kwocie, a w pozostałej części utrzymał decyzję tę w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa"), gdyż zadeklarowane przez stronę zobowiązania podatkowe zostały uregulowane, co wyklucza przedawnienie zobowiązania na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka postawiła zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 4, art. 72 § 1 pkt 1, art. 77 § 3 i § 4, art. 120, art. 121, art. 122, art. 127, art. 187, art. 201 § 1 pkt 2, art. 207 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wyrokiem z 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 454/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę spółki, a na skutek skargi kasacyjnej złożonej przez "P." S.A. wyrok ten uchylił Naczelny Sąd Administracyjny (wyrokiem z 10 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 1637/10), gdyż w ocenie Sądu kasacyjnego rozpoznanie sprawy w pierwszej instancji odbyło się z udziałem sędziów podlegających wyłączeniu na podstawie art. 18 § 1 pkt 6a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2011 r. (pod poprzednią sygnaturą I SA/Wr 525/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowe do czasu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi "P." S.A. w przedmiocie uchylenia postanowienia dotyczącego zaliczenie zwrotów i nadpłat oraz umorzenia postępowania. Po wyroku NSA oddalającym skargę kasacyjną "P." S.A. (wyrok z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 126/11), wniesioną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 220/10), postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji uznał, że nie było podstaw aby organ zawiesił postępowanie w sprawie nadpłaty, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny kwestii uchylenia (w trybie wznowienia postępowania) postanowienia z 20 czerwca 2006 r. w przedmiocie zaliczenia zwrotów i nadpłat, powstałych na skutek decyzji dokonujących rozliczenia działalności "B.". Zdaniem Sądu, samo poddanie aktu administracyjnego kontroli sądowej nie pozbawia tego aktu zdolności do wywołania konsekwencji prawnych, jakie mu przypisują określone przepisy prawa. Dlatego też, dokonując w sposób ostateczny usunięcia z obrotu prawnego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 20 czerwca 2006 r. w sprawie zaliczenia nadpłat i zwrotów podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Skarbowej mógł – wbrew zarzutom skargi – uwzględnić tę okoliczność w ramach ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, dotyczącej stwierdzenia nadpłaty. Organ nie był zobligowany do zawieszenia postępowania nadpłatowego jak utrzymuje się w skardze. Sąd nawiązując do problematyki zaliczenia nadpłat i zwrotów podatku od towarów i usług (w ogólności) oraz charakteru postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłat i zwrotów z tytułu rozliczenia decyzyjnego "B." uznał, że skoro wskazane zaliczenie dokonywa się z mocy prawa (a wydanie postanowienia jest jedynie jego warunkiem formalnym), to nie można przyjąć, że obejmowało ono kwoty, albo też zakres zobowiązań wynikający z uchylonych następnie decyzji. Jeżeli ostatecznie trzeba przyjąć zakres zobowiązań (zwrotów) określony deklaracjami, które to kwoty stanowiły przedmiot zgodnych z tym wpłat i wypłat (zwrotów), to nieuzasadnione jest twierdzenie, że zobowiązania (w tym zakresie) wygasły przez przedawnienie. Zdaniem Sądu zasadnie zatem stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, że nadpłatę w sprawie stanowią dokonane przez stronę wpłaty w dniu 20 maja oraz w dniu 19 grudnia 2005 r. oraz traktowana na równi z wpłatą nadpłata za marzec 2005 r. – w łącznej kwocie 6.915.035,70 zł, która została zaliczona przez organy podatkowe na poczet zaległości wynikających z wydanych (następnie uchylonych) decyzji za okres od lipca do grudnia 2000 r., a w zaskarżonej decyzji uwzględniona. Zwracając uwagę na chronologię zdarzeń mających wpływ na termin zwrotu nadpłaty Sąd stwierdził, że orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2007 r., stały się prawomocne w dniu 13 listopada 2008 r. (wyroki NSA z 13 listopada 2008 r. oddalające skargi kasacyjne), wpłynęły do organu pierwszej instancji 2 marca 2009 r. Z ich treści wynikało, że należy dokonać w jednej decyzji (wydanej dla osoby prawnej) łącznego rozliczenia, obejmującego prawa i obowiązki zarówno spółki jak i jej oddziału będącego w przeszłości odrębnym podatnikiem, co wskazywało na konieczność kontynuowania postępowania. W dniu 16 marca 2009 r. organ I instancji wydał postanowienie o połączeniu postępowań prowadzonych wobec "T." S.A. i "B." S.A. oraz postanowienie o zakończeniu postępowania kontrolnego, błędnie wskazując jako przyczynę umorzenia przedawnienie zobowiązania podatkowego (zobowiązanie wygasło wskutek jego zapłaty), które to postanowienie zaskarżyła strona skarżąca, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z 22 czerwca 2009 r. odrzucił skargę ze względu na brak uiszczenia wpisu sądowego. Sąd dodał, że wymienione postanowienie Sądu stało się przedmiotem zaskarżenia przez spółkę, a skargę kasacyjną z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych, odrzucił Wojewódzki Sądu Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 21 września 2009 r. Sąd uznał zatem, że w przedstawionych okolicznościach dokonanie zwrotu nadpłaty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 1 czerwca 2009 r. nie nastąpiło bez zbędnej zwłoki, co zasadnie przyjął organ odwoławczy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik spółki, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi w zw. z przyjęciem, że wysokość nadpłaty, powstałej w wyniku uchylenia przez WSA we Wrocławiu decyzji za poszczególne okresy roku 2000 w podatku od towarów i usług, w stosunku do podatnika, jest inna od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotami określonymi w uchylonych decyzjach oraz z odsetkami, a kwotami wynikającymi z prawidłowych deklaracji, - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 76a § 1-2, art. 76b oraz art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, jak również art. 2 Konstytucji RP w zw. z przyjęciem przez Sąd, że zaliczenie nadpłaty następuje z mocy prawa, a nie w drodze wydawanego z urzędu postanowienia, co istotnie wpłynęło na oddalenia skargi, - art. 151 w zw. z art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, że postanowienie Dyrektora UKS w W. z 16 marca 2009 r. "błędnie wskazywało jako przyczynę umorzenia przedawnienie zobowiązania podatkowego", podczas gdy jest to ostateczne postanowienie, niewzruszone w żaden sposób, w tym przez Sąd orzekający, a co za tym idzie, stanowi element stanu faktycznego sprawy, który w efekcie został przez WSA bezpodstawnie zignorowany, - art. 151 P.p.s.a. i oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy art. 77 § 1 pkt 3 w zw. z art. 77 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe określenie terminu zwrotu przedmiotowej nadpłaty, co istotnie wpłynęło na wynik sprawy. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 76 § 1, art. 76a § 1-2 w zw. z art. 76b Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zaliczenie dokonuje się z mocy prawa i wydawane w tym przedmiocie postanowienie ma jedynie informacyjny charakter, podczas gdy zaliczenie dokonywane jest z urzędu, w drodze postanowienia wydawanego w tym przedmiocie; art. 77 § 1 pkt 3 w zw. z art. 77 § 3-4 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że 14-dniowy termin zwrotu nadpłaty znajduje zastosowanie jedynie wtedy, gdy już z wyroku uchylającego decyzję wynika brak podstaw do kontynuowania postępowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje zwrot nadpłaty powstałej po uchyleniu decyzji przez Sąd, w terminie 14 dni, jeśli wiadomym jest w tym terminie, że nowa decyzja nie może zostać wydana, nawet jeżeli nie wynika to bezpośrednio z orzeczenia Sądu. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego świadczonego przez doradcę podatkowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kwestionuje rozstrzygnięcia organów podatkowych wydane w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. W skardze kasacyjnej argumenty strony skarżącej koncentrują się wokół dwóch spornych kwestii: wysokości orzeczonej przez organy kwoty tej nadpłaty oraz terminu jej zwrotu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w obu przedstawionych kwestiach strona skarżąca nie ma racji, a jej argumentacja nie jest trafna. W skardze kasacyjnej strona skarżąca podnosi, że kwota należnego jej zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za wskazany wyżej okres powinna obejmować kwotę wynikającą z postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z 20 czerwca 2006 r. wydanego w przedmiocie zaliczenia nadpłat i zwrotów za okres od stycznia do grudnia 2000 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem prawidłowości określenia kwoty nadpłaty za poszczególne miesiące 2000 r. zasadnie Sąd I instancji odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z 23 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 126/11, wydanego w sprawie uchylenia w trybie wznowienia postępowania postanowienia z 20 czerwca 2006 r. o zaliczeniu nadpłaty i umorzenia postępowania. Z powołanego wyroku wynika, że zaliczenie nadpłaty, czy zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych dokonuje się z mocy samego prawa, gdyż następuje ono z dniem powstania nadpłaty w przypadkach, o których mowa art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz § 2 Ordynacji podatkowej, względnie z dniem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty; w przypadku zaś zaliczenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług z dniem złożenia deklaracji wykazującej rzeczony zwrot podatku. Wydawane w przedmiocie zaliczenia nadpłaty (zwrotu podatku) postanowienie, do czego obliguje organ podatkowy art. 76a § 1 i art. 76b Ordynacji podatkowej, jest czynnością materialnotechniczną, warunkiem jedynie formalnym zaliczenia nadpłaty, która potwierdza zaistniałe ex lege zaliczenie oraz ma umożliwić podatnikowi jego zweryfikowanie i wykorzystanie w przyszłym rozliczeniu podatkowym. Postanowienie to również zapada w postępowaniu, w którym nie dokonuje się weryfikacji wysokości nadpłaty zwrotu podatku, ani wysokości zobowiązania podatkowego lub zaległości, a kwoty te powinny być ustalone lub określone w trybie właściwym dla każdej z tych kategorii. Przedmiotem badania w postępowaniu o zarachowaniu jest wyłącznie to, czy istnieje podstawa do zaliczenia, a więc czy istnieje nadpłata, czy zwrot podatku oraz czy istnieje zaległość podatkowa. W świetle powyższego Sąd I instancji zasadnie przyjął, że postanowienie w sprawie zaliczenia zwrotów i nadpłat (w rozpatrywanej sprawie jest to postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z 20 czerwca 2006 r.) stanowiło jedynie warunek formalny zaliczenia i samo przez się nie doprowadziło do powstania nadpłat. W takim zaś razie nadpłaty mogły stanowić jedynie te kwoty, które zostały uiszczone ponad kwoty wynikające z wiążących rozliczeń podatkowych. Za Sądem I instancji wskazać należy, że na skutek prawomocnego uchylenia przez Sąd ostatecznych decyzji administracyjnych, które określiły wysokość zobowiązań podatkowych w odmienny sposób niż w deklaracjach podatkowych, złożonych za poszczególne miesiące 2000 r. przez "T." S.A. oraz jej oddział – "B." - mający wówczas status odrębnego podatnika podatku od towarów i usług, wiążące stały się kwoty zobowiązań, zwrotów i nadwyżek podatku naliczonego, określone w tych deklaracjach. W tych warunkach brak jest podstaw aby dowodzić, że zobowiązania i należności z tytułu zwrotów były inne, aniżeli to wynika z deklaracji. Skoro jak wskazano powyżej zaliczenie dokonuje się z mocy prawa, a wydanie w przedmiocie zaliczenia postanowienia jest jedynie jego warunkiem formalnym, to nie można przyjąć – tak jak czyni to strona skarżąca - że obejmowało ono kwoty, albo też zakres zobowiązań wynikający z uchylonych następnie decyzji podatkowych. Zatem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie w rozpatrywanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że nadpłatę za objęty wnioskiem strony okres stanowią jedynie kwoty dokonanych przez stronę wpłat: w dniu 20 maja oraz 19 grudnia 2005 r., a także kwota traktowanej na równi z wpłatą nadpłaty za marzec 2005 r. – w łącznej kwocie 6.915.035,70 zł, która została zaliczona przez organy podatkowe na poczet zaległości wynikających z wydanych (następnie uchylonych) decyzji za okres od lipca do grudnia 2000 r., a w zaskarżonej decyzji uwzględniona. Jak wykazał to organ podatkowy pierwszej instancji, w znajdującej się w decyzji tabeli (str. 9), w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. "T." S.A. oraz "B." S.A. wykazały zobowiązania, które w terminie zostały zapłacone. Dodatkowo wskazać należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. dokonał korekty wyliczonego przez organ I instancji oprocentowania nadpłaty za lipiec i grudzień 2000 r., a korekta w tym zakresie nie była przez stronę kwestionowana i jest prawidłowa. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 72 § 1 pkt 1 i § 2, art. 76a § 1-2, art. 76b i art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, oraz powiązany z tym zarzut materialno prawny wskazujący na naruszenie art. 76 § 1, art. 76a § 1 i 2, art. 76b Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenie art. 77 § 1 pkt 3 w związku z art. 77 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej. Z art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wynika, że nadpłata podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję organu podatkowego pierwszej instancji lub stwierdzającego jej nieważność, z zastrzeżeniem § 3. W myśl art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej w przypadku uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. a-d, lub stwierdzenia jej nieważności, jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji. W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie, o którym mowa w § 3, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej lub decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki (art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej). Zaakceptować należy stanowisko Sąd I instancji, że z zestawienia przypadków opisanych w art. 77 § 1 pkt 3 oraz art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że drugi z powołanych przepisów dotyczy sytuacji, gdy organ podatkowy ma zamiar kontynuowania postępowania podatkowego. Biorąc też pod uwagę wiążącą dla organu podatkowego moc orzeczenia sądowego (art. 153 P.p.s.a.), w postaci zawartej tam oceny pranej oraz zaleceń co do dalszego postępowania, to uzasadnione jest stanowisko, że dla zastosowania określonego tryby zwrotu nadpłaty pierwszoplanowe znaczenie może mieć treść wyroku sądu administracyjnego. Jeżeli z wyroku sądowego, z uwzględnieniem okoliczności przypadku wynika brak podstaw do kontynuowania postępowania, to zastosowanie powinien znaleźć 14-dniowy termin zwrotu nadpłaty, określony w art. 77 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Jeżeli natomiast w orzeczeniu sądowym sformułowano dla organu zalecenia, których wypełnienie wymaga kontynuowania postępowania, a na skutek nowych okoliczności (np. stwierdzenia przedawnienia), ustalonych przez organ po wyroku sądowym, postępowanie to nie będzie dalej prowadzone, to obowiązywać będzie termin z art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej. Obowiązek zwrotu nadpłaty "bez zbędnej zwłoki" pozwala wówczas uwzględnić całokształt okoliczności danego przypadku. Oceniając czy organ podatkowy dokonał zwrotu nadpłaty bez zbędnej zwłoki prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2007 r. (wyroki NSA z dnia 13.11.2008 r. oddalające skargi kasacyjne), wpłynęły do organu I instancji 2 marca 2009 r. Z ich treści wynikało, że należy dokonać w jednej decyzji (wydanej dla osoby prawnej) łącznego rozliczenia, obejmującego prawa i obowiązki zarówno spółki jak i jej oddziału będącego w przeszłości odrębnym podatnikiem, co wskazywało na konieczność kontynuowania postępowania. Wobec tego 16 marca 2009 r. organ I instancji wydał postanowienie o połączeniu postępowań prowadzonych wobec "T." S.A. oraz "B.", a także postanowienie o zakończeniu postępowania kontrolnego, błędnie wskazując jako przyczynę umorzenia przedawnienie zobowiązania podatkowego (zobowiązanie wygasło wskutek jego zapłaty), które to postanowienie zaskarżyła strona skarżąca, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z 22 czerwca 2009 r. odrzucił skargę ze względu na brak uiszczenia wpisu sądowego. Postanowienie Sądu stało się następnie przedmiotem zaskarżenia przez spółkę, jednak z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, skarga kasacyjna została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 21 września 2009 r. Wobec tego zasadnie Sąd I instancji uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy dokonanie w dniu 1 czerwca 2009 r. zwrotu nadpłaty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. nastąpiło bez zbędnej zwłoki, co słusznie zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 209 i art. 205 § 2 P.p.s.a.