II SA/Po 202/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skargi Gminy R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie stypendium szkolnego postanawia: odrzucić skargę /-/ A. Łaskarzewska W dniu 25 stycznia 2012 r. działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. radca prawny F. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2012 r. uchylającą decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia (...) listopada 2011 r. o odmowie przyznania stypendium szkolnego i przyznającej B. Ł. stypendium szkolne na okres od (...) września 2011 r. do (...) czerwca 2012 r. dla dzieci: D. Ł. oraz M. Ł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, argumentując, że w przedmiotowej sprawie działający w imieniu Wójta Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. rozstrzygał sprawę jako organ I instancji, co przesądza o braku legitymacji skargowej do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 50 §1 powyższej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...), natomiast w myśl § 2 powyższego artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wymóg naruszenia interesu prawnego ma przy tym charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 389/06, LEX 290703). Taka konstrukcja interesu prawnego przesądza, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna uległa bezpośredniej zmianie na skutek władczych działań organów administracji państwowej, przy czym naruszenie powyższe musi mieć charakter zindywidualizowany i skonkretyzowany. Jedynie bezpośrednie naruszenie konkretnej normy prawnej może skutkować udzieleniem ochrony prawnej przez sąd administracyjny. Tym samym skarżący musi wykazać na czym polegało naruszenie prawa lub interesu prawnego, którego dopuściły się organy administracji, co znajduje swoje odzwierciedlenie w treści art. 57 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje jednocześnie krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny w aspekcie zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Organy te nie mają uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze Lexisnexis Warszawa 2005, str. 212). W świetle powyższego stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie może być organ, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji, bowiem jego rola w postępowaniu skończyła się z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 460/05, LEX 193976). W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia (...) listopada 2011 r. o odmowie przyznania stypendium szkolnego i przyznało B. Ł. stypendium szkolne na okres od (...) września 2011 r. do (...) czerwca 2012 r. dla dzieci: D. Ł. oraz M. Ł. Orzeczenie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., działającego na podstawie upoważnienia Wójta Gminy R. stanowiło więc załatwienie indywidualnej sprawy administracyjnej, w której działający z upoważnienia Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej działał jako organ I instancji, prowadzący postępowanie administracyjne. Z art. 28 i 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wynika, że stroną nie może być organ, który w sprawie został powołany do wydania decyzji administracyjnej. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości orzekania wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. W zakresie bowiem w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji nie jest on uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej( por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 22 września 2011r. II GSK 1020/11) W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu. /-/ A. Łaskarzewska