I SA/Bd 353/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 01 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Sanatorium Uzdrowiskowego "W." Sp. z o.o. ZPChr w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz Sanatorium Uzdrowiskowego "W." Sp. z o.o. ZPChr w C. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 30 listopada 2011 r. skarżąca wystąpiła o wydanie zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w związku z wydatkowaniem w dniu [...] r. środków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na sfinansowanie kosztów poniesionych w ramach Indywidualnego Programu Rehabilitacji mającego na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych poprzez dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Zdaniem organu podatkowego, wydatkowane przez spółkę środki na zakup urządzenia do suchego hydromasażu "MEDY JET" oraz 10 specjalnych kart chipowych z automatycznie zaprogramowanymi gotowymi programami zabiegowymi nie spełniały kryterium, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, bowiem nie zostały dokonane na dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. W złożonym zażaleniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, bądź też uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e powołanego rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez uznanie, iż na podstawie powołanego przepisu spółka nie mogła dokonać wydatku na zakup urządzenia do suchego hydromasażu "MEDY JET" oraz 10 specjalnych kart chipowych z automatycznie zaprogramowanymi gotowymi programami zabiegowymi, w które zostało wyposażone stanowisko pracy osoby niepełnosprawnej. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że występując o wydanie zaświadczenia spółka przedłożyła: zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis za okres od 01 stycznia 2009 r. do 02 listopada 2011 r., formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, oświadczenie o wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych przekazanych na ZFRON, regulamin wykorzystania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, indywidualny program rehabilitacji pracownika niepełnosprawnego, a także oświadczenie, że nie jest przedsiębiorcą w trudnej sytuacji ekonomicznej. Z posiadanej przez organ dokumentacji wynika, że na podstawie faktury VAT z dnia [...] r. spółka zakupiła urządzenie do suchego hydromasażu "MEDY JET" oraz 10 specjalnych kart chipowych z automatycznie zaprogramowanymi gotowymi programami zabiegowymi. Zapłata nastąpiła w dniu [...] r. ze środków zgromadzonych na rachunku ZFRON. Przekazane środki na dzień wydatkowania stanowiły równowartość [...] euro. Odnosząc się do treści § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e powołanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych organ stwierdził, iż z przedstawionych dokumentów nie wynika, aby przy zakupie w/w urządzenia spółka poniosła jakiekolwiek wydatki związane z dostosowaniem miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, a przedstawione przez nią dokumenty wskazują jedynie, że zakupiono nowoczesne i bezpieczne urządzenie, które w znacznym stopniu ogranicza wysiłek fizyczny pracownika. Zakup nowocześniejszego urządzenia niewątpliwie poprawia warunki pracy każdego pracownika obsługującego tego typu aparaturę. Jednak fakt. iż urządzenie to nie wymaga zaangażowania fizycznego ani pozostawania w stałej pozycji ciała, nie stanowi, iż zakup ten miał na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych poprzez dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. W ocenie organu, poniesione wydatki mogły wpływać na zwiększenie wydajności pracy i jakości pracy wykonywanej przez pracownika niepełnosprawnego, ale nie miały związku z ich niepełnosprawnością. Organ stwierdził, iż zakup samego urządzenia nie można uznać za wydatek mający na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych poprzez dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Zdaniem organu, również zakupu wskazanych kart chipowych nie można uznać za tego rodzaju wydatek, gdyż karty te są jedynie dodatkowym elementem wyposażenia zakupionego urządzenia do suchego hydromasażu "MEDY JET". Posiadają one gotowe programy rehabilitacyjne dla odbiorców świadczonych przez spółkę usług, nie służą więc niepełnosprawnemu pracownikowi, ale kuracjuszom przebywającym w sanatorium i korzystającym ze świadczonych usług. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ stwierdził, że pracodawca z mocy prawa zobowiązany jest zapewnić pracownikom należyte warunki pracy na odpowiednio wyposażonych stanowiskach pracy. Zatem wyposażenie w sprzęt niezbędny do wykonywania obowiązków służbowych jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy niezależnie czy pracownik ten jest osobą niepełnosprawną, czy też nie. Dodatkowo organ zauważył, że skarżące sanatorium uzdrowiskowe świadczy usługi medyczne i rehabilitacyjne, zatem zakup urządzenia do suchego hydromasażu "MEDY JET" wraz z 10 specjalnymi kartami chipowych z automatycznie zaprogramowanymi gotowymi programami zabiegowymi ma na celu zwiększenie konkurencyjności prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też, zdaniem organu, zakup przedmiotowego urządzenia został w istocie dokonany na potrzeby zakładu pracy, natomiast fakt, iż ułatwia ono wykonywanie pracy niepełnosprawnej fizjoterapeutce stanowi oczywistą konsekwencję wyboru przez spółkę takiego rodzaju urządzenia. W złożonej skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w całości, zarzucając mu naruszenie zasady legalności, poprzez bezpodstawną odmowę realizacji prawa strony do otrzymania zaświadczenia o pomocy de minimis w sytuacji, gdy przepisy prawa przyznawały stronie to prawo oraz § 2 ust. 2 pkt. 12 lit. e rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż w świetle powołanego przepisu wydatek poniesiony przez spółkę na zakup urządzenia "MEDY JET" oraz 10 specjalnych kart chipowych z automatycznie zaprogramowanymi gotowymi programami zabiegowymi nie był zasadny. Uzasadniając skargę spółka nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż zakup urządzenia "MEDY JET" oraz kart chipowych nie ma związku z niepełnosprawnością obsługującej je fizjoterapeutki. Skarżąca podała, że osoba ta ze względu na swoje schorzenia, tj. zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z nawracającym zespołem bólowym kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z okresowym promieniowaniem do lewej kończyny dolnej - rwa kulszowa, może podejmować wysiłek fizyczny wyłącznie w ograniczonym zakresie, nie może także przebywać przez dłuższy czas w stojącej lub pochylonej pozycji ciała. Ponadto, w diagnozie sytuacji zawodowej osoby niepełnosprawnej oceniono, że samodzielne jej funkcjonowanie, tj. poruszanie jest utrudnione. Natomiast codzienne czynności zawodowe fizjoterapeutki, wykonywane przed zmianą obowiązków i zakupem nowego sprzętu określono jako wymagające "poprawnej kondycji fizycznej" i związane "w dużej mierze z pozycją stojącą lub w półprzysiadzie i skłonie". W związku z tym spółka stwierdziła, że fizjoterapeutka, jako osoba niepełnosprawna, napotkała na istotne bariery, wynikające z rodzaju i stopnia jej niepełnosprawności, na zajmowanym stanowisku pracy. Dlatego niezbędnym dla dalszego funkcjonowania w środowisku pracy było dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających ze schorzeń. Przeniesienie pracownicy do działu kinezyterapii oraz zakup urządzenia "MEDY JET" wraz z kartami chipowymi umożliwiły wywiązywanie się z obowiązków zawodowych osobie niepełnosprawnej bez podejmowania nadmiernego wysiłku fizycznego, negatywnie wpływającego na jej stan zdrowia. Dostosowanie stanowiska pracy poprzez wyposażenie go w w/w urządzenie było pożądanym posunięciem, wyraźnie zasugerowanym przez zespół specjalistów w ramach Indywidualnego Programu Rehabilitacji w celu zmniejszenia ograniczeń zawodowych osoby niepełnosprawnej. W ocenie skarżącej, nietrafnym jest także argument organu, że zakup urządzenia "MEDY JET" został w istocie dokonany na potrzeby zakładu pracy, który świadczy usługi medyczne i rehabilitacyjne. Spółka podniosła, iż katalog celów, na jakie mogą być przeznaczone środki z ZFRON zawarty w § 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest katalogiem otwartym, nie zawiera ograniczeń ze względu na charakter działalności prowadzonej przez podmiot zatrudniający niepełnosprawnych. Ze środków funduszu mogą być finansowane zatem także takie wydatki, które nie zostały szczegółowo w rozporządzeniu sklasyfikowane, ale są konieczne w związku z konkretnym indywidualnym programem rehabilitacji osoby niepełnosprawnej. Skoro więc indywidualny program rehabilitacji fizjoterapeutki przewidywał konieczność zakupu urządzenia "MEDY JET", które umożliwi jej dalszą pracę na zajmowanym stanowisku, to uznać należy iż przepisy prawa nie zabraniają sfinansowania tego wydatku z ZFRON w ramach pomocy de minimis i nie ma znaczenia rodzaj wykonywanej przez spółkę działalności, a jedynie zakres obowiązków pracownika na stanowisku fizjoterapeuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ono prawo. Zgodnie z art. 306a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3) i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4). Z przepisów art. 306b § 1 i art. 306c Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że rozstrzygnięcie przez organ administracyjny sprawy, której istotą jest żądanie wydania zaświadczenia, może nastąpić w dwojaki sposób: po pierwsze - przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a więc potwierdzającego, zgodnie z żądaniem osoby ubiegającej się o zaświadczenie, istnienie określonego stanu faktycznego lub stanu prawnego, po drugie - przez odmowę wydania zaświadczenia. W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245 poz. 1810 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, warunkiem uzyskania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. Cele, na jakie mogą być przeznaczone środki z Zakładowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych, w tym w ramach pomocy de minimis, zostały wyszczególnione w § 2 powyższego rozporządzenia. Jak stanowi § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia ze środków funduszu rehabilitacji podlegają sfinansowaniu indywidualne programy rehabilitacji, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Należy zauważyć, że katalog celów zawarty w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia jest katalogiem otwartym. W § 2 ust. 1 pkt 12 pkt f) stanowi się bowiem, że finansowaniu podlegają też inne koszty ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji. Taka regulacja służy temu, aby mogły być finansowane także takie wydatki, które są niesklasyfikowane szczegółowo w rozporządzeniu, a konieczne w związku z konkretnym indywidualnym programem rehabilitacji osoby niepełnosprawnej. Celem uregulowania jest bowiem stworzenie takich warunków, aby jak największa liczba osób niepełnosprawnych mogła pracować zawodowo i co za tym idzie prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy wydatek na zakup łóżka wodnego "Medy Jet" do suchego hydromasażu oraz 10 kart chipowych z automatycznie zaprogramowanymi, gotowymi programami zabiegowymi, stanowi wydatek, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia. Innymi słowy, chodzi o rozstrzygnięcie, czy wydatek na zakup powyższego urządzenia ma na celu zmniejszanie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Z akt sprawy wynika, że powyższego zakupu dokonano w ramach indywidualnego programu rehabilitacji opracowanego dla A. C., cenionego pracownika, z długoletnim (33 letnim) stażem pracy. Jak wynika z tego programu A. C. posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności. Cierpi na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z nawracającym zespołem bólowym kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z okresowym promieniowaniem do lewej kończyny dolnej — rwa kulszowa. Schorzenia te wywołują u pracownika silny, napadowy ból, niekiedy połączony z drętwieniem kończyn, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i przewlekłe bóle barku. Niepełnosprawna pracownica była zatrudniona na stanowisku - technik fizjoterapii. Codzienne czynności zawodowe wymagały względnie poprawnej kondycji i fizycznej i związane były w dużej mierze z pozycją stojącą lub w półprzysiadzie i skłonie. W kontekście posiadanych schorzeń i wynikających z nich ograniczeń, długoterminowa zdolność do wypełnienia obowiązków zawodowych była zagrożona. Postępująca z wiekiem choroba, pogłębiona problemami z nadwagą powodowała, iż powyższe obowiązki stwarzały pracownicy problemy i były przyczyną dodatkowych dolegliwości bólowych, gdyż prawie wszystkie wykonywane czynności wchodzące w zakres codziennych obowiązków, wiązały się z mniejszym lub większym wysiłkiem fizycznym i przebywaniem przez dłuższy czas w wymuszonej pozycji ciała. Z uwagi na obawę utraty pracy starała się ona ukryć dotychczasowe problemy, jakie miała z wykonywaniem niektórych czynności. Z uwagi na powyższe okoliczności, Komisja Rehabilitacyjna za wskazane uznała zmianę zakresu obowiązków pracownicy, przeniesienie jej do innego działu — działu kinezyterapii oraz przeorganizowanie dotychczasowych obowiązków i zakup nowego wyposażenia stanowiska pracy, którego obsługa nie wiązałaby się z dodatkowym obciążeniem aparatu ruchu. Komisja uznała, że wskazany jest zakup łóżka wodnego "Medy Jet" do suchego hydromasażu oraz kart chipowych, zestawu do terapii master oraz stołów do mechanoterapii. Na nowym stanowisku pracy, do obowiązków pracy niepełnosprawnego pracownika należałaby obsługiwanie w/w urządzeń, informowanie pacjentów o kolejności wykonywania ćwiczeń na przyrządach znajdujących się na sali oraz instruowanie o zachowaniu się na nich. Jak wynika z indywidualnego programu rehabilitacji obsługa objętego niniejszym wnioskiem łóżka wodnego "Medy Jet" do suchego hydromasażu, dzięki sterowaniu komputerowemu i kartom chip nie wymaga od pracownika zaangażowania fizycznego oraz przebywania w wymuszonej (niewskazanej) pozycji ciała, co powoduje maksymalne odciążenie pracownika. Ponadto nowo zakupiony sprzęt, dostosowany jest do możliwości psychofizycznych oraz nowego zakresu obowiązków niepełnosprawnego pracownika, dzięki czemu będzie miał pozytywny wpływ na stan jego zdrowia, który w dłuższym okresie czasu zachowa realną zdolność do pracy i samodzielność. Powyższe okoliczności wynikające z indywidualnego programu rehabilitacji sporządzonego dla A. C. nie są kwestionowane przez organ odwoławczy. W świetle tych okoliczności nie można zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że sporne wydatki nie miały związku z niepełnosprawnością pracownika. Należy zauważyć, że przepis § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia nie precyzuje na czym ma polegać dostosowanie stanowiska pracy, w szczególności nie określa rodzajów maszyn i urządzeń, które mogą być kupione w ramach indywidualnego programu rehabilitacji z zakładowego funduszu rehabilitacji. Nie zawiera również przykładowego wyliczenia urządzeń, które nie mogą być sfinansowane z tego funduszu. Jako kryterium wyboru przedmiotów, które mogą być z tego funduszu sfinansowane służy cel, któremu mają one służyć, a mianowicie mają zmniejszać ograniczenia zawodowe wynikające z rodzaju i stopnia niepełnosprawności (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., II GSK 1519/10). Z indywidualnego programu rehabilitacji sporządzonego dla A. C. wynika, że dzięki powyższemu zakupowi powyższego sprzętu zostanie ograniczony wysiłek fizyczny pracownika i zminimalizowane dolegliwości bólowe, a na nowym stanowisku pracy ograniczenia zawodowe wynikające ze stanu zdrowia nie będą stanowić bariery w kontynuowaniu zatrudnienia. Tak więc zakup urządzenia "Medy Jet" oraz kart chipowych odpowiada regulacji zawartej w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia. Zakup ten mieści się także w ogólnym celu jakiemu mają służyć omawiane przepisy. Chodzi mianowicie o to, aby jak największa liczba osób niepełnosprawnych mogła pracować zawodowo i co za tym idzie prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. W tym kontekście warto zauważyć, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wydatkami mającymi na celu dostosowanie stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności są również wydatki na zakup, np. przyczepki i haka holowniczego (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., II GSK 1519/10), samochodu ciężarowego marki "Toyota Hilux" dla pracownika ochrony (wyrok WSA z dnia 22 września 2010 r., I SA/Gd 633/10), czy samochodu do podróży w celach handlowych (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2010 r., II GSK 668/09). Organ odwoławczy odwołując się do wyroku WSA z dnia 5 lipca 2010 r., V SA/Wa 1083/10 uważa, że indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie mogą stanowić pretekstu do dokonywania przez pracodawców inwestycji związanych z zakupem nowych urządzeń stanowiących wyposażenie stanowiska pracy, do jakich pracodawca jest zobowiązany. Co do zasady Sąd w pełni podzielił ten pogląd. Nie można wykluczyć, że zdarzają się sytuacje, w których przedsiębiorcy wykorzystują indywidualne programy rehabilitacji jako pretekst do dokonywania inwestycji, których celem nie jest zmniejszenie ograniczeń zawodowych pracowników objętych programem. Postępowanie takie jest niezgodne z prawem i jako takie niedopuszczalne. Każda sprawa wymaga jednak indywidualnej, wnikliwej oceny. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy orzekające nie wykazały, ani nawet nie uprawdopodobniły, że opracowanie i zrealizowanie indywidualnego programu rehabilitacji dla A. C. miało na celu nie zmniejszenie jej ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności, lecz stanowiło pretekst do dokonania zakupu spornego urządzenia. Sąd nie podziela również stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, iż urządzenia do hydromasażu nie wpływa na zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, a jedynie poprawia warunki pracy i to każdego pracownika, a zatem niekoniecznie niepełnosprawnego. Twierdzenie to jest uprawnione w odniesieniu do pracownika pełnosprawnego, dla którego zakup wskazanego urządzenia wpłynie na poprawę warunków jego pracy na określonym stanowisku. Twierdzenie to jest natomiast nieuprawnione w stosunku do pracownika o stwierdzonym stopniu niepełnosprawności, dla którego takie urządzenie jest przede wszystkim zmniejszeniem ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, a dopiero w dalszej kolejności stanowi poprawę warunków wykonywania pracy. Organ odwoławczy podnosi także, że zakup urządzenia do suchego hydromasażu i kart chipowych miał na celu zwiększenie konkurencyjności prowadzonej przez sanatorium działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu organ podatkowy w żaden sposób nie wykazał, że taki był cel zakupu spornego urządzenia. Ponadto należy jeszcze raz podkreślić, że przepisy nie zabraniają zakupu powyższego sprzętu ze środków funduszu rehabilitacji, pod warunkiem że zakup ten miał na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika. W rozpatrywanej sprawie ten warunek został spełniony. Reasumując, zdaniem Sądu organ podatkowy naruszył § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia poprzez uznanie, że przepis ten nie pozwala na sfinansowanie ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w ramach indywidualnego programu rehabilitacji zakupu urządzenia do suchego hydromasażu "Medy Jet" i kart chipowych. Mając powyższe uwadze na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski U. Wiśniewska