I OZ 155/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1037/12 o przyznaniu adwokatowi K. P. wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. G. na Prezydenta m.st. Warszawy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1037/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku adwokata K. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. G. na Prezydenta m.st. Warszawy przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi K. P. kwotę 120,00 złotych podwyższoną o stawkę 23 % podatku od towaru i usług, tj. kwotę 27,60 złotych łącznie kwotę 147,60 złotych, stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę T. G. Na wniosek skarżącego przyznane zostało postanowieniem z dnia 23 lipca 2012 r. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 13 sierpnia 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie informujące, iż do niniejszej sprawy dla T. G. wyznaczony został pełnomocnik adwokat K. P. W dniu 10 września 2012 r. (data stempla biura podawczego) substytut pełnomocnika skarżącego wniósł skargę kasacyjną od ww. postanowienia Sądu, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył, że koszty udzielonej z urzędu pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2935/12 Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę kasacyjną wniesioną na postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając postanowienie z dnia 29 stycznia 2013 r. wskazał na regulację zawartą w art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej "P.p.s.a." oraz w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd ustalając wysokość przyznanej adwokatowi kwoty miał na uwadze, że wyznaczony w sprawie adwokat został ustanowiony po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi przez sąd pierwszej instancji. Adwokat sporządził i wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał bez wyznaczania rozprawy, dlatego Sąd zasądził na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 złotych, powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 złotych, łącznie kwotę 147,60 złotych. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniosła adwokat K. P., zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu podniosła, że z akt sprawy oraz z samej treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że nie uczestniczyła w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, natomiast została wyznaczona do sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym za sporządzoną i wniesioną skargę kasacyjną prawidłowa wysokość zasądzonego wynagrodzenia powinna wynosić 180 złotych wraz z należnym podatkiem od towarów i usług, tj. 75 % stawki minimalnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Adwokat ustanowiony z urzędu ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie art. 250 P.p.s.a. Wynagrodzenie takiego pełnomocnika ustalane jest w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy pełnomocnik z urzędu zostanie ustanowiony już po wydaniu rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji to w świetle ww. przepisów należne jest mu wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Natomiast wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej należne jest mu wówczas, gdy prowadził sprawę także przed Sądem pierwszej instancji. W niniejszej sprawie adwokat z urzędu K. P., ustanowiona pełnomocnikiem skarżącego w ramach prawa pomocy po wydaniu wyroku, sporządziła i wniosła skargę kasacyjną. W tej sytuacji, w myśl ww. przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. należne jej wynagrodzenie minimalne winno być określone w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust 1 pkt 1 lit. c, to jest kwoty 240 złotych, czyli w wysokości 180 złotych wraz z należnym podatkiem od towarów i usług (por: postanowienie NSA z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt II OZ 1085/08, opubl. LEX nr 527635). Tymczasem w zakwestionowanym postanowieniu Sąd wadliwie przyznał temu pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.