III SA/Łd 333/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A. A. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o skierowaniu A. A. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii A. B, C, C+E, oraz określającej, że w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia 12 listopada 2011 r. zostanie wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i skierowało A. A. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, C+E, w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] skarżący zarzucił naruszenie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b w związku z art. 130 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W jego ocenie nie przekroczył on 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego i w związku z powyższym brak było podstaw prawnych do jej wydania. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż Komendant Wojewódzki Policji w Ł. sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa naliczył stronie punkty karne (nieusuwanie punktów po myśli art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym), czy wreszcie nieodjęcie 6 punktów z tytułu odbytego w dniu 10 września 2010 roku w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny: Ustalono, iż A. A. posiada uprawnienia do prowadzenia pojazdów silnikowych, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A. B, B+E. C, C+E, T. W dniu 7 marca 2011 r. do organu I instancji, wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. Przedmiotowy wniosek wynikał z otrzymania przez skarżącego łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] do [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wykazał, że na łączną sumę 26 punktów składają się naruszenia ruchu drogowego dokonane w dniach [...](4 punkty karne), 19 stycznia 2010 r. (10 punktów karnych), 15 marca 2010 r. (6 punktów karnych), [...](6 punktów karnych). Pismem z dnia 7 marca 2011 r. organ l instancji poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz możliwości złożenia ewentualnych uwag i wątpliwości w tym zakresie. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie A. A. pismem z dnia [...] przesłał wyjaśnienia, przekazane przez organ I instancji do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Starosta Powiatowy postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. pismem z dnia 4 kwietnia 2011 r. potwierdził aktualność złożonego wniosku z dnia [...] o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] podjął zawieszone postępowanie w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. pełnomocnik A. A. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji o cofnięcie złożonego wniosku z dnia z dnia [...] Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. pełnomocnik A. A. wniósł do Starosty [...] o zawieszenie prowadzonego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Starosta zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 9 maja 2011 r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. potwierdził aktualność złożonego wniosku z dnia [...] o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik Strony pismem z dnia 30 maja 2011 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Starosty [...] . Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] wstrzymał wykonanie postanowienia Starosty [...] z dnia [...] Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. jeszcze raz potwierdził aktualność złożonego wniosku z dnia [...] podnosząc jednocześnie, iż szkolenie które odbył A. A. w dniu 10 września 2010 r. nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów karnych. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...]wznowił z urzędu postępowanie w sprawie skierowania A. A. na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Pełnomocnik Strony pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Starosty [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpoznając złożone zażalenia postanowieniami z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...] stwierdziło ich niedopuszczalność. Starosta [...] w dniu [...] wydał zaskarżoną decyzję, a w dniu [...] decyzją Nr [...] umorzył postępowanie z dnia [...] znak: [...], dotyczące wznowienia z urzędu postępowania w sprawie skierowania A. A. na egzamin sprawdzający kwalifikacje. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. powołało brzmienie art. 138 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W niniejszej sprawie organy ruchu drogowego stwierdziły, iż A. A. w okresie od dnia [...]do dnia [...] kilkakrotnie dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego. Pełnomocnik strony zakwestionował przekroczenie 24 punktów karnych, co wynikać ma zarówno z nieusuwania punktów po upływie roku od ich naliczenia, jak i odbytego szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. Powołując się na przepis art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ podkreślił, że kompetencje organów obydwu instancji nie obejmują zasadności naliczenia punktów karnych, jak również samego prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w tym również pomniejszania liczby naliczonych punktów karnych w wyniku szkolenia o którym mowa wyżej. Kompetencje w tym zakresie ma wyłącznie Policja. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym prowadzone przez organ Policji czynności ewidencyjne, o których mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego mają charakter materialno-techniczny i mogą być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się o podjecie określonego aktu i czynności przez właściwy organ Policji, a w razie jego milczenia może skorzystać ze skargi w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał, iż akta sprawy zawierają m.in. wniosek wystawiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], L.dz. [...], sporządzony na podstawie przepisu art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednia liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, póz. 1998). Organ podkreślił, że Starosta nie jest organem uprawnionym do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego a orzekając w przedmiotowej sprawie związany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., co do uzyskania przez A. A. 26 punktów karnych. Fakt ich posiadania został potwierdzony kilkakrotnie, również po odbyciu szkolenia przez skarżącego. Powyższe uzasadnia skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, co wypełnia dyspozycję art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto zaskarżona decyzja obok skierowania A. A. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, określa również, że w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia 12 listopada 2011 r. zostanie wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazano, że załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, póz. 215 z późniejszymi zmianami), określa wzór skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który określa również, że niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia .... spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Obliguje to organ administracji publicznej do określenia w sposób nominalny przedmiotowego terminu – w sposób, na który nie ma wpływu, czy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji będzie przez stronę zaskarżana, czy też nie. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, że w obowiązujących przepisach brak jest podstawy materialnoprawnej upoważniającej Starostę [...] do wyznaczenia skarżącemu terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów Prawa o ruchu drogowym, co stanowiło o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu. Jednocześnie organ wskazał, że wydając zaskarżoną decyzję, miał na względzie stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, w myśl którego przepis art. 138 k.p.a., nie upoważnia organu II instancji do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji w jakiejś części i w tym zakresie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymania w mocy tego aktu administracyjnego. Na powyższą decyzję A. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej niezgodność z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 130 ust. 2, 3, 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem brak było w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podstaw prawnych do uznania, że zostały spełnione przesłanki dające podstawę do przyjęcia, że A. A. przekroczył 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 w. w. ustawy oraz nierozpoznanie przez organ II instancji istoty sprawy – zarzutów stawianych przez stronę pod adresem decyzji Starosty [...]. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...], zasądzenie zwrotu kosztów postępowanie oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego organ działał automatycznie, nie ocenił zasadności wniosku w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy, nie biorąc pod uwagę zgromadzonego przez stronę materiału dowodowego. W ocenie skarżącego organ jest zobligowany do oceny przesłanek prawnych pozwalających na wydanie decyzji o skierowaniu danej osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w tym przede wszystkim, czy istniały podstawy do skierowania wniosku, tj. czy kierowca faktycznie przekroczył 24 punkty karne, czy ewidencja jest prowadzona w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powołał się na orzecznictwo Wojewódzkich Sądów administracyjnych wydane w sprawach o analogicznym stanie faktycznym. Wskazano, iż skarżący nie przekroczył dopuszczalnej liczby punktów karnych, zostały one naliczone sprzecznie z prawem, na co zwracał uwagę w poprzednich pismach kierowanych do organu. Powołał się na treść art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazano, iż skarżący za wykroczenie z dnia [...]został uznany winnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 2 lutego 2011 r. W chwili, gdy orzeczenie to stało się prawomocne, upłynął 1 rok, zatem punkty w ogóle nie powinny zostać ujęte w ewidencji. Pozostałe wykroczenia popełnione zostały po 15 stycznia 2010 r, zatem wg art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym nie było podstaw do twierdzenia, że skarżący przekroczył dopuszczalną liczbę punktów a w konsekwencji skierowania wniosku inicjującego postępowanie jak również wydania zaskarżonej decyzji. Punkty za wykroczenie z dnia 19 stycznia 2010 r. winny zostać usunięte w. w. w. przepisu w dniu 20stycznia 2011 r., gdyż na tę datę skarżący nie posiadał na swoim koncie w ewidencji sumy punktów, która stałaby na przeszkodzie usunięciu punktów z ewidencji. Prawo o ruchu drogowym nie wprowadza pojęcia wpisu tymczasowego punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego lecz jedynie dopuszcza do ujawnienia w ewidencji punktów za naruszenia stwierdzone prawomocnymi rozstrzygnięciami. Ponadto powołał się na rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Wydane ono zostało na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, który nie dawał Ministrowi upoważnienia do ewidencjonowania punktów tymczasowych ani do tego, aby z takich wpisów wysuwać dla kierowcy negatywne konsekwencje, gdyż pozostaje to w sprzeczności z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, który nie wprowadza ograniczeń co do możliwości zmniejszenia przez kierowcę liczby punktów zgromadzonych na jego koncie przez odbycie szkolenia. Nawet gdyby na moment odbycia przez skarżącego szkolenia wszystkie punkty były ostateczne, winno to skutkować zmniejszeniem o 6 punktów całej liczby punktów na jego koncie, wówczas łączna liczba spadłaby poniżej 24. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że 8 ust. 6 rozporządzenia reguluje sferę praw i wolności obywatelskich a więc materię, która na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zastrzeżona jest do regulacji wyłącznie ustawą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm.) dalej zwaną ustawą kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Użyte w treści przepisu sformułowanie "podlega" oznacza, że decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu nie są pozostawione uznaniu organu orzekającego lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 130 ustawy ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie jednego roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Szczegółowe uregulowania w tym zakresie zawiera rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. nr 236, poz. 1998 ze zm.). Przepisy te regulują między innymi kwestię wpisów ostatecznych i tymczasowych dokonywanych przed prawomocnym rozstrzygnięciem w przedmiocie naruszenia przepisów ruchu drogowego przez uprawniony organ. Skarżący został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]. We wniosku wskazano, że skarżący w okresie od dnia [...] do [...] wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego otrzymując łącznie 26 punktów karnych. W ocenie Sądu powyższy stan faktyczny uzasadniał wydanie decyzji, a zarzuty jego pełnomocnika są nieuzasadnione. Przy czym wskazać należy, że odnośnie naruszenia przepisów ruchu drogowego toczyło się postępowanie sądowe zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 17 września 2010r., który uprawomocnił się w dniu 2 lutego 2011r. Z tą datą A. A. został prawomocnie uznany winnym popełnienia wykroczenia drogowego z dnia 15 stycznia 2010r., za które miał do tej pory tymczasowo wpisane 4 punkty karne. Jednakże ta okoliczność nie ma znaczenia dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Artykuł 130 ust. 1 ustawy jednoznacznie przesądza, że organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym jest policja. Tylko ten organ jest uprawniony, zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów karnych, jak i do ich usuwania. Przy czym czynności ewidencyjne mają charakter czynności materialno – technicznych, które mogą być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2006r. (sygn. akt I OSK 1087/05) strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się do organu o podjęcie określonego aktu lub czynności, a w razie milczenia organu skorzystać ze skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Skoro zatem skarżący kwestionował wpis w ewidencji kierowców, to mógł wystąpić do policji o usunięcie kwestionowanych punktów, a w razie odmowy bądź też milczenia organu skorzystać z przysługującej mu skargi do sądu. Jeżeli jednak z tej drogi nie skorzystał, to w postępowaniu dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów nie może skutecznie kwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji. Należy jeszcze raz podkreślić, że organy prowadzące postępowanie w tej sprawie nie są uprawnione do korygowania wpisów dokonywanych przez organ prowadzący ewidencję. Nieuzasadniony jest też zarzut przekroczenia upoważnienia ustawowego w § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. , w myśl którego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczy punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Oceniając legalność rozporządzenia jako aktu podstawowego należy przede wszystkim uwzględnić okoliczności: 1) czy zostało wydane przez organ upoważniony, 2) czy służy realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych przez nią do uregulowania, 3) czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywy", której wykonywaniu przepisy rozporządzenia mają służyć (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999r. K 6/99). Jak zauważył Trybunał treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma wykonywać. Przepisy wykonywane muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. W wyroku z 16 lutego 1999r. SK 11/98 Trybunał podkreślił konieczność uwzględnienia zależności o charakterze funkcjonalnym, zwłaszcza w sytuacji kiedy zakres delegacji może wywoływać wątpliwości. W ocenie Sądu regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Zaakceptowanie stanowiska przedstawionego w skardze pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami. Stwierdzenie, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych (po przekroczeniu limitu 24), niweczyłoby też w ogóle możliwość stosowania środka z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b. Z tych też względów sąd na podstawi art. 151 p.p.s.a oddalił skargę. ms