IV SA/Wa 418/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skarg B. J. i J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji węzła drogowego - oddala skargi - Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji węzła drogowego. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach po wcześniejszym badaniu sprawy przez Sądy Administracyjne obu instancji. Wyrokiem z dnia 4.11.2010 r., sygn. akt II OSK 1062/10 Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - określanej dalej "P.p.s.a.") uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1.09.2009 r, sygn. akt IV SA/Wa 643/09, uzupełniony wyrokiem z dnia 12.01.2010 r. w punkcie II, czyli w części oddalającej skargę J. Sp. z o. o. z siedzibą w W. W pozostałym zakresie wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 643/09 stał się prawomocny, w tym uprawomocnił się jego pkt. I, w którym m. in. ze skargi tej Spółki uchylono zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].07.2008 r. w zakresie ustalenia: 1) linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku L. od km [...] do km [...], 2) przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, 3) lokalizacji inwestycji na działce nr [...] z obrębu [...]. Jednocześnie w wyroku uzupełniającym zachowany został zapis zmieniający numerację poszczególnych punktów wyroku z dnia 1.09.2009 r. Należy podkreślić, że kwestie prawomocnie rozstrzygnięte wyrokami sądów, jako objęte res judicata nie mogą być ponownie rozpatrywane w niniejszym postępowaniu sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny dopatrzył się wadliwości rozstrzygnięcia WSA tylko odnośnie pkt II cyt. wyroku z dnia 1.09.2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/09, uzupełnionego wyrokiem z dnia 12.01.2010 r. W tym zakresie tylko sprawa mogła być ponownie rozstrzygana przez organ administracji a obecnie w wyniku skarg przez Sąd. Przekazując WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania sprawę w uchylonym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno wyrok WSA w Warszawie z dnia 1.09.2009 r., jak i wyrok go uzupełniający stanowiły jedną całość, winny więc pozostawać w spójności. Orzekając w dniu 1.09.2009 r. Sąd pierwszej instancji nie orzekł o całości żądania J. Sp. z o. o. z siedzibą w W. Uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] tylko co do części linii rozgraniczającej teren inwestycji z nieruchomościami skarżącej Spółki, oznaczonymi jako działki nr [...] i nr [...]. Wobec braku rozstrzygnięcia co do pozostałej części skargi tej Spółki, dotyczącej linii rozgraniczającej na całej długości nieruchomości skarżącej WSA uzupełnił wyrok z dnia 1.09.2009 r. wyrokiem z dnia 12.01.2010 r. - dodając mu pkt II w brzmieniu : "W pozostałym zakresie skargę J Sp. z o. o. w W. oddala". Naczelny Sąd Administracyjny zauważył jednak, przyznając rację zarzutom skargi kasacyjnej wywiedzionej przez J. Sp. z o.o., iż odmienne kryteria zastosował WSA w wyroku z dnia 1.09.2009 r, w stosunku do zawartych w wyroku uzupełniającym z dnia 12.01.2010 r. W uzasadnieniu wcześniejszego wyroku zarzucił brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, podczas gdy w wyroku uzupełniającym dokonał merytorycznej oceny skarżonego rozstrzygnięcia, zastępując w tym organ orzekając dochodząc do odmiennych wniosków. W wyroku z dnia 1.09.2009 r. WSA podkreślił bowiem, że we wniesionym odwołaniu skarżąca spółka J. poczyniła m.in. zarzuty naruszenia przez organ przepisów Konstytucji RP oraz przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez ustalenie przebiegu linii rozgraniczającej przez działkę nr [...] należącą do skarżącej i zatwierdzenie podziału nieruchomości stanowiącej tę działkę w sposób wykraczający poza zakres niezbędny do wybudowania planowanej inwestycji oraz nieuwzględnienie, że przeprowadzenie linii rozgraniczającej w ustalony decyzją sposób wraz z posadowieniem wzdłuż działek nr [...] i [...] ekranów dźwiękochłonnych naruszy w istotny sposób uzasadnione interesy skarżącej oraz naruszenia art. 7 i 77 Kpa, poprzez nieuwzględnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działek nr [...] i [...]. Wyrok WSA z dnia 1.09.2009 r. został zatem oparty na naruszeniach artykułów 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części, w celu rozpoznania postawionych zarzutów przez organ administracji publicznej. Odmienne stanowisko zawarł WSA w wyroku uzupełniającym z dnia 12.01.2010 r. Stwierdził bowiem, że w pozostałej części skarga J. Sp. z o. o. w W. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Spółka nie wykazała ani nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu, że ingerencja inwestora w jej prawa jest niekonieczna. W ocenie WSA, realizacja wszystkich postulatów skarżącej musiałaby prowadzić do znacznego zmodyfikowania, o ile nie do odstąpienia od planowanego przebiegu inwestycji na znacznym odcinku oraz do pozbawienia terenów sąsiadujących z terenem inwestycji instalacji ochronnych. Rozstrzygnął zatem merytorycznie, mimo iż wcześniej uznał, iż oceny takiej winien dokonać w sprawie organ administracji publicznej. Wytykając tę niekonsekwencję Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, iż WSA początkowo ( wyrok z dnia 1.09.2009 r.) za uzasadnioną uznał cała skargę J. Sp. z o. o. w W. wskazując, że organy wadliwie nie ustosunkowały się do stanowiska tej Spółki, podczas gdy w uzupełniającej części wyroku Sąd samodzielnie ocenił stanowisko Skarżącej jako nieuzasadnione. Należy wskazać, iż stan faktyczny tej sprawy w zakresie uchylonym przez NSA przedstawiał się następująco. Minister Infrastruktury, zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., po rozpatrzeniu odwołań E. i J. G., J. Sp. z o.o. w W. oraz B. J. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r, o ustaleniu lokalizacji inwestycji dla budowy węzła [...] w W., przebudowy ul. [...] na terenie gminy W. w województwie [...] oraz zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości: I. Uchylił rozstrzygnięcia dotyczące podziału działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...], poprzez: 1) uchylenie w sentencji decyzji, na jej stronie 2, w 13 wierszu licząc od góry, zapisu: "[...]", 2) uchylenie w załączniku nr 2 zaskarżonej decyzji, który stanowią mapy z projektami podziałów nieruchomości, arkusza [...], z projektem podziału działki nr [...], orzekając w tym zakresie poprzez: 1) ustalenie w sentencji decyzji, na jej stronie 2, w wierszu 13 licząc od góry, nowego zapisu: "[...]", 2) ustalenie w załączniku nr 2 zaskarżonej decyzji nowego arkusza mapy zawierającej projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...] o powierzchni 0,0703 ha i [...] o powierzchni 0,0812, stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. II. W pozostałym zakresie Minister utrzymał decyzję Wojewody w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wskazał, że decyzją z dnia 31 lipca 2008 r. Wojewoda ustalił lokalizację dla planowanej inwestycji, zatwierdził projekt podziału nieruchomości i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. J. Sp. z o.o. zarzuciła zarówno w swoim odwołaniu, jak i następnie wywiedzionej skardze, że decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem art. 64 i art. 21 Konstytucji RP, art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 144 Kc, poprzez ustalenie przebiegu linii rozgraniczającej przez działkę [...], obręb [...], należącą do skarżącej spółki i zatwierdzenie podziału tej działki, w sposób wykraczający, jej zdaniem, poza zakres niezbędny do zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki, w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono faktu, że przeprowadzenie linii rozgraniczającej w ustalony decyzją sposób, wraz z umieszczeniem wzdłuż działek [...] i [...] ekranów dźwiękochłonnych, obniży atrakcyjność i funkcjonalność należących do niej nieruchomości, sąsiadujących z projektowaną drogą (naruszając tym samym przepis art. 144 Kc), a także naruszy w istotny sposób uzasadnione interesy skarżącej spółki, przez uniemożliwienie zrealizowania inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wydanej dla J. Sp. z o.o. w dniu [...] września 1998 r.). Sytuacja taka spowoduje, w jej ocenie, niedopuszczalną ingerencję w prawo własności skarżącej spółki do działek pozostałych po podziale, przez obniżenie ich wartości ekonomicznej i urbanistycznej oraz ograniczenie możliwości ich wykorzystania na cele dotychczas zamierzone. Według J. Sp. z o.o., decyzja Wojewody [...] narusza również art. 7 i art. 77 Kpa, przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie zebrania całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz przez nieuwzględnienie, przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, ważnej i obowiązującej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania na działkach nr [...] i [...] (dla budowy zespołu obiektów biurowo - usługowo - handlowych), z którą decyzja o lokalizacji drogi, w zakresie określenia linii rozgraniczających, pozostaje w sprzeczności. Skarżąca spółka zarzuciła, iż linia rozgraniczająca w nadmierny sposób, bez uzasadnionej potrzeby, przebiega przez jej nieruchomość. Zdaniem J. Sp. z o.o., Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. powinien był uwzględnić uzasadnione interesy osób trzecich oraz postarać się zminimalizować ewentualne dla nich zagrożenia. Rozpatrując m. in. to odwołanie Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że została ona podjęta w zgodzie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Organ odwoławczy wskazał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo, wniosek inwestora jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, a w postępowaniu przed organem I instancji dochowano wszelkich wymogów wynikających z przedmiotowej ustawy. W odniesieniu do zarzutu postawionego przez J. Sp. z o.o., iż przedmiotowa inwestycja spowoduje także niedopuszczalną ingerencję w prawo własności skarżącej Spółki do działek pozostałych po podziale, przez obniżenie ich wartości ekonomicznej i urbanistycznej oraz ograniczenie możliwości ich wykorzystania na dotychczas zamierzone cele, Minister wyjaśnił, że na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy, w przypadku, gdy pozostała po podziale część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Minister stwierdził nadto, że nie może uwzględnić zarzutu Spółki odnoszącego się do niewzięcia pod uwagę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wydanej dnia [...] września 1998 r., dla działek nr [...] i [...], obręb [...], których właścicielem jest J. Sp. z o.o.), przy ustalaniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W związku bowiem z przepisem art. 10 ustawy, w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się. Po rozpatrzeniu sprawy ze skargi J. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji węzła drogowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r sygn. akt IV SA/Wa 2190/10 w punkcie I. uchylił zaskarżoną decyzję - poza częścią uchyloną pkt. I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 643/09, uzupełnionego wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010 roku - także w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 roku nr [...] w zakresie ustalenia: 1) linii rozgraniczającej teren inwestycji poza odcinkiem L. od km [...] do km [...] na odcinku od granicy działki nr [...] obręb [...] po stronie zachodniej do granicy działki nr [...] obręb [...] od strony wschodniej; 2) przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku; 3) posadowienia ekranów akustycznych wzdłuż granicy działek [...] oraz [...] z obrębu [...]; w punkcie II Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja w części uchylonej tym wyrokiem nie podlega wykonaniu do czasu jego uprawomocnienia się. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011r. sygn. akt IV SA/Wa 2190/10 wskazano powody dla których decyzja organu naczelnego we wskazanej części została uchylona jak też określono jakie kwestie powinny zostać wyjaśnione przez organ w toku ponownego postępowania. Po wyroku WSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2190/10 sprawa została ponownie rozpoznana przez organ naczelny z tym, że w związku ze zmianą właściwości organów (przekształceniem organu) sprawę rozpoznał Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, który decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji dla budowy węzła drogowego oraz zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości w zakresie ustalenia: linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku L. od granicy działki o nr. Ew. [...] obręb [...] po stronie zachodniej do granicy działki nr [...], obręb [...], po stronie wschodniej; przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku; posadowienia ekranów akustycznych wzdłuż granicy działek o nr Ew. [...] oraz [...], obręb [...]; lokalizacji inwestycji na działce nr [...]. Na powyższą decyzję organu naczelnego z dnia [...] grudnia 2011 r. wpłynęły skargi J. Sp. z o.o. w W. oraz B. J. Oba podmioty skarżące były reprezentowane przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika. W skargach wskazano, na naruszenie zarówno procedury administracyjnej jaki i prawa materialnego. W skargach zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 64 i 21 Konstytucji RP cywilnego poprzez ustalenie przebiegu linii rozgraniczających przez działki nr [...] i nr [...] należące do skarżących i zatwierdzenie podziału nieruchomości stanowiącej tę działkę w sposób wykraczający poza zakres niezbędny do wybudowania inwestycji objętej niniejszym postępowaniem, nieuwzględnienie, że przeprowadzenie linii rozgraniczającej w ustalony decyzją sposób wraz z posadowieniem wzdłuż działek nr [...] i nr [...] ekranów dźwiękochłonnych naruszy w istotny sposób uzasadnione interesy skarżących przez uniemożliwienie zainwestowania nieruchomości należących do skarżących i spowoduje niedopuszczalną ingerencję w prawo własności. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art.7, 77, 75, 78, 80 i 84 k.p.a. i art. 15 k.p.a. oraz przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej poprzez brak skontrolowania decyzji I instancji w zakresie ustalenia linii rozgraniczających oraz obszaru niezbędnego dla inwestycji i uznanie, że w tym zakresie inwestor rozstrzyga na etapie projektowania inwestycji, a organ nie ma możliwości ingerowania w tym zakresie, niewyjaśnienie dostateczne stanu faktycznego i zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego polegające na nieuwzględnieniu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy ważnej i obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy na działkach nr [...] i [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania tych działek przez budowę zespołu obiektów biurowo - usługowo - handlowych, z którą decyzja o lokalizacji drogi w zakresie określenia linii rozgraniczającej jest sprzeczna i uznanie, że z uwagi na brzmienie art. 10 ustawy nie może być wzięta pod uwagę oraz nieustalenie w decyzji wymogów ochrony interesów skarżącej związanych z zamierzoną przez nią inwestycją na podstawie wydanej na jej rzecz decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano również na naruszenie art. 153 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że sprawa dotycząca przedmiotowej inwestycji była już rozpatrywana przez Sądy Administracyjne obu instancji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest w myśl art. 190 P.p.s.a., związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nie zasługują na uwzględnienie ponieważ decyzja ta nie narusza prawa i zgodna jest ze wskazaniami Sądów Administracyjnych, które już w sprawie orzekały. Trzeba zaznaczyć, iż w rozpatrywanej sprawie inwestor dawno wskazywał na to, że przedmiotowa inwestycja została już rozpoczęta, co nastąpiło w dniu 18.06.2009 r, a więc w okresie przed wyrokowaniem w niniejszej sprawie zarówno przez WSA, jak i następnie NSA. Udokumentowane było to stosownym odpisem z dziennika budowy, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy. W efekcie inwestor wskazywał na treść art. 31 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jako przeszkodę uwzględniania innych wad decyzji lokalizacyjnej niż skutkujące jej nieważnością lub wznowieniem postępowania. Na marginesie należy zaznaczyć, iż konsekwencją takiej regulacji art. 31 specustawy jest zapis art. 53 ust. 7 oraz ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając jednak na uwadze, że okoliczność ta znana była NSA przy wyrokowaniu w dniu 4.11.2010 r. - WSA ponownie rozpatrujący niniejszą sprawę, związany jest tym stanowiskiem NSA, nie wyrażonym wprawdzie werbalnie, ale pośrednio poprzez utrzymanie wyrokiem z dnia 4.11.2010 r. pkt I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1.09.2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/09, uzupełnionego wyrokiem z dnia 12.01.2010 r. i nakazanie WSA ponownie rozpoznającemu sprawę odnośnie oddalonej części skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - spójności w rozstrzyganiu o żądaniu zawartym w skardze tej Spółki. Na marginesie zaznaczyć należy, że stanowisko o dopuszczalności badania wad zwykłych decyzji o lokalizacji celu publicznego, pomimo rozpoczęcia inwestycji drogowej było już formułowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 25.06.2009 r., sygn. akt II OSK 630/09). Przedstawioną wykładnią prawa dokonaną przez NSA w rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany i zobowiązany uznać, że kontrola kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej, mimo rozpoczęcia inwestycji w dniu 18.06.2009 r. winna być dokonywana w kontekście wad zwykłych, a nie wyłącznie kwalifikowanych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę stwierdza, że, stosując się do stanowiska wyrażonego w wyroku z dnia 1.09.2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/09, Minister zastosował się do wynikającej z art. 15 Kpa konieczności rozpoznania ponownego sprawy w jej całokształcie. W doktrynie prawa administracyjnego podnosi się, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 9 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, str. 618 - 619). Organ odwoławczy w niniejszym postępowaniu nie ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a ponownie rozstrzygnął sprawę. W wyroku z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (ONSA 1997 nr 1, poz.35) NSA podkreślił, że "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (...)". Wynika to z art. 138 Kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (a nie oddalenie odwołania) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Podobnie w wyroku z dnia 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87, NSA podkreślił w szczególności, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Minister nie naruszył również wynikającej z art. 7 Kpa zasady prawdy obiektywnej nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ naczelny zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wyczerpujący w bardzo obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Zarzuty podnoszone w odwołaniach od decyzji organu wojewódzkiego zostały wnikliwie rozpatrzone przez organ odwoławczy, który zbadał również poprawność zastosowania prawa materialnego i procedury administracyjnej w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że zagadnienia podniesione w odwołaniach nie zostały w całości zbadane przez organ odwoławczy w ramach wyznaczonych przepisami postępowania administracyjnego, tj. art.7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Nie można też organowi naczelnemu postawić zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Podniesiony był zarzut, że wywłaszczenie części nieruchomości należących do skarżących nie znajduje uzasadnienia, a zatem że doszło do nadmiernej ingerencji organów administracji w przysługujące im prawo własności. Odnośnie tych zarzutów należy stwierdzić, że strona, która traci w następstwie wydania orzeczenia administracyjnego uprawnienia właścicielskie w stosunku do swojej nieruchomości ma prawo domagania się od organu administracji, aby działając w celu wykonania nałożonych przepisami Kpa obowiązków: dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dążenia do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyczerpującego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, wykazał, że odjęcie jej praw jest uzasadnione konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego i że nie istnieje realna możliwość odstąpienia od tego odjęcia. Zgłaszane w toku postępowania wątpliwości strony w tym zakresie zostały przez organ wnikliwie wyjaśnione, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Nie są również trafne podnoszone przez skarżących zarzuty odnośnie ustalenia linii rozgraniczającej teren inwestycji poza odcinkiem L. od km [...] do km [...] na odcinku od granicy działki nr [...] obręb [...] po stronie zachodniej do km [...] oraz od km [...] do granicy działki nr [...] obręb [...] od strony wschodniej, a także do przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku. Jednocześnie wyjaśnić należy, że wyrok uzupełniający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.01.2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/09 jedynie częściowo został uchylony wyrokiem NSA z dnia 4.11.2010 r. Uprawomocnił się zatem w części, w której zmienił numerację punktów wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 643/09. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.11.2010 r., sygn. akt II OSK 1062/10 uchylającym w punkcie II wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1.09.2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/09, uzupełniony wyrokiem z dnia 12.01.2010 r., czyli w części oddalającej skargę J. Sp. z o. o. z siedzibą w W. - Sąd stwierdza, że organ naczelny mógł orzekać tylko w granicach wyznaczonych poprzednimi prawomocnymi wyrokami Sądów Administracyjnych obu instancji. Wobec powyższego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.