I SA/Kr 260/12

Sygn. akt I SA/Kr 260/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r., sprawy ze skargi M.M. i R.M., przy uczestnictwie A. B. i J.D., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 5 grudnia 2011 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych). I SA/Kr 260/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. M. i R. M. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 27 lipca 2011 r. o Nr[...]. Zaskarżoną decyzją organ podatkowy I instancji uchylił w całości we wznowionym postępowaniu ostateczną decyzję nr [...] z dnia 25 stycznia 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. i ustalił nowy wymiar podatku za powyższy okres. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków M. M., R. M., A. B. i J. D. są współwłaścicielami działki o nr ew. 5022 o pow. 223 m kw., na której znajduje się budynek mieszkalny przy ul. K.[...] w C. oraz budynek pozostały jednokondygnacyjny o pow. 24 m kw. (powierzchnia użytkowa to 6,74 m kw. o wysokości do 2,20 cm), którego dotychczas nie zgłaszano do opodatkowania. W dniu 22 lutego 2011 r. do Burmistrza Miasta wpłynęło pismo M. i R. M., w którym podatnicy zakwestionowali wysokość powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego zajętego przez J. D. na prowadzenie działalności gospodarczej. Według podatników powierzchnia ta faktycznie wynosi 117,31 m kw., a nie jak dotychczas wskazywała J. D. 39,21 m kw. W związku z czym powinna ona płacić wyższy podatek od nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jako dowód podatnicy przedstawili opinię dotyczącą wydzielenia w budynku wielolokalowym samodzielnych lokali mogących stanowić odrębne nieruchomości lokalowe, sporządzoną w dniu 28 stycznia 2009 r. przez biegłego sądowego inż. J. R. na zlecenie Sądu Rejonowego [...]do sprawy o sygn. akt I Ns 661/07. W związku z powstałymi rozbieżnościami organ I instancji pismem z dnia 1 marca 2011 r. wezwał J. D. do przedłożenia korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości. J. D. złożyła taką korektę powołując się na inwentaryzację, jaka została sporządzona przez P. s.c. w C. w lutym 2011 r. na zlecenie ustanowionego sądownie zarządcy nieruchomości przy ul. K. [...]w C. Ponadto w dniu 21 kwietnia 2011 r. pracownicy organu podatkowego przy udziale J. D. i J. D. (jej męża) przeprowadzili oględziny wskazanej nieruchomości, podczas których stwierdzono, że część lokali na piętrze budynku nie jest wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie dokonywano jednak żadnych nowych pomiarów. W toku postępowania, z uwagi na stwierdzone rozbieżności w powierzchni budynku wskazywanej dotychczas do opodatkowania, a wynikającej z inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej z lutego 2011 r. Burmistrz wezwał pozostałych współwłaścicieli, tj. A. B. oraz M. i R. M. do korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości (druk INRL-1). W odpowiedzi na wezwanie każdy z podatników złożył stosowną informację podatkową, w której przedstawił dane o powierzchniach jedynie przez siebie użytkowanych. J. D. podała do opodatkowania Organ I instancji uznał zatem, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję i postanowieniem z dnia 17 czerwca 2011 r. wznowił postępowanie w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2011 r. Natomiast w decyzji z dnia 27 lipca 2011 r. o nr [...] Burmistrz Miasta uchylił wcześniejszą decyzję podatkową i ustalił nowy wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r. przyjmując do opodatkowania powierzchnię wynikającą z korekt informacji podatkowych oraz inwentaryzacji budynku przedłożonej przez J. D. Od decyzji Burmistrza Miasta M. i R. M. wnieśli odwołanie, uzupełnione następnie pismem z dnia 6 października 2011 r. oraz 29 listopada 2011 r. Podatnicy wskazali, że w budynku posadowionym na posesji przy ul. K. [...] w C. prowadzona jest przez poszczególnych współwłaścicieli działalność gospodarcza. A. B. zajmuje lokal o pow. 31,50 m kw., J. D. prowadzi działalność w lokalu o pow. 40,90 m kw., zaś powierzchnia zajmowanego lokalu przez odwołujących się wynosi 38,50 m kw. Wielkość zajmowanych powierzchni określają decyzje o przydziałach poszczególnych lokali, których kserokopie odwołujący się przedłożyli do akt sprawy. Dodatkowo wskazali, że graficzny obraz takiego podziału sporządził inż. J. D. (prywatnie mąż J. D.), na którą to okoliczność przedłożono stosowny dokument (inwentaryzację pomieszczeń). Ponadto w dniu 12 lipca 2011 r. odbyła się rozprawa sądowa, na której wszyscy współwłaściciele stwierdzili fakt, że pod działalność gospodarczą zajęte jest 111 m kw. budynku, natomiast powierzchnia mieszkalna to 165 m kw., czyli łączna powierzchnia budynku wynosi 276 m kw. Na tę okoliczność podatnicy dołączyli do odwołania protokół rozprawy z Sądu Rejonowego [...], sygn. akt I Ns 634/10. W związku z powyższym strony wyraziły zaniepokojenie faktem pomniejszenia w nowej decyzji podatkowej powierzchni lokali zajmowanych pod działalność gospodarczą. W konsekwencji wniesiono o przywrócenie wymiaru podatku ustalonego decyzją z dnia 25 stycznia 2011 r., a w szczególności o wydzielenie pozycji "budynki mieszkalne o wys. 140-220 m o pow. 50 m", gdyż nowa decyzja z niezrozumiałych dla podatników względów takiego rozróżnienia nie zawiera. Z kolei przy piśmie z dnia 6 października 2011 r. odwołujący się zakwestionowali prawidłowość danych wskazanych przez J. D. w informacji podatkowej oraz rzetelność przedłożonej przez nią inwentaryzacji wskazując, że organ bezkrytycznie oparł się na niej pomijając całkowicie opinię biegłego sądowego J. R. Załączono także dokumenty wskazujące na inną od przyjętej przez organ I instancji powierzchni budynku podlegającego opodatkowaniu. Wskazaną wyżej decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w całości podtrzymując stanowisko i argumentację Burmistrza Miasta. Po opisaniu w sposób wyżej wskazany przebiegu postępowania oraz przytoczeniu treści przepisów art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i 6, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Kolegium wskazało, że do opodatkowania należy przyjąć dane o powierzchni budynku położonego przy ul. K[...]w C. ujawnione przez podatników w korektach informacji podatkowej potwierdzone danymi wynikającymi z inwentaryzacji z lutego 2011 r. Na tej podstawie uznano, że powierzchnia mieszkalna budynku wynosi 225,37 m kw., a nie jak wcześniej wskazywano 215 m kw., zaś powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 104,41 m kw. (nie jak wcześniej 111 m kw.). Uwzględniono także przy opodatkowaniu powierzchnię użytkową budynku pozostałego, jednokondygnacyjnego (wcześniej nie ujawnioną do opodatkowania) oraz powierzchnię gruntów, w tym zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w niekwestionowanej przez strony wysokości. W skardze na powyższą decyzję SKO wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. i R. M. wnieśli o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Uzasadniając skargę podniesiono, że do odwołania załączono szereg dokumentów, takich jak: decyzje z lat osiemdziesiątych, na podstawie których obejmowane były lokale na prowadzenie działalności gospodarczej, plan opracowany przez J. D. (inwentaryzacja dla celów projektowych) ze wskazaniem powierzchni zajmowanych przez poszczególnych współwłaścicieli, opinię biegłego sądowego sporządzoną na wniosek Sądu Rejonowego[...], a dotyczącą pomiarów lokali zajętych po działalność gospodarczą, z których wynikało, że na przestrzeni lat 1986-2011 nie zmieniła się powierzchnia lokali użytkowych i części mieszkalnych. O wiarygodności tych dokumentów, zdaniem skarżących, świadczyć ma fakt, że Gmina C. wystawiając na licytację świeżo nabyty udział w kamienicy oparła się na operacie sporządzonym przez biegłego sądowego, nie zlecając nowych pomiarów. Organy natomiast w ogóle nie odniosły się przedstawionych dokumentów, bezkrytycznie przyjmując inwentaryzację sporządzoną na wniosek zarządcy budynku, w której pomniejszono kubaturę kamienicy. Skarżący zaznaczyli również, że od początku kwestionowali powyższą inwentaryzację sporządzoną przez firmę P. w C., o czym informowali organ podatkowy. W efekcie powyższego doszło do wizji na miejscu, która jednak nic do sprawy nie wniosła, albowiem nie przeprowadzono nowych pomiarów. Dodatkowo na rozprawie przed Sądem Rejonowym [...]w dniu 12 lipca 2011 r. wszyscy współwłaściciele jednoznacznie stwierdzili, że pod działalność gospodarczą zajęta jest powierzchnia 111 m kw., natomiast 165 m kw. stanowi powierzchnia mieszkalna. Wreszcie skarżący oświadczyli, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jakkolwiek bardzo obszerne, nie przekonało ich do zajętego stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o jej oddalenie, powielając w całości treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji bez odniesienia się do zarzutów i argumentów zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe zasady należy podnieść, że w opinii orzekającego w niniejszej sprawie Sądu narusza ona przepisy postępowania w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.), który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub współposiadanie dwóch lub więcej podmiotów, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach. Przy czym mówiąc o solidarnym obowiązku podatkowym, instytucję tę należy odnieść do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe. Wierzyciel (organ podatkowy) może żądać całości lub części świadczenia (uiszczenia należnego podatku) od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (zob. art. 366 k.c.). Dopiero, gdy dojdzie do wyodrębnienia własności lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 cytowanej ustawy). Jak słusznie zaznaczył WSA w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 717/11 (LEX nr 1126167): "Każdy ze współwłaścicieli nieruchomości, bez względu na to z jakiej części nieruchomości oraz w jaki sposób faktycznie korzysta, pozostaje osobiście odpowiedzialny za całość powstałego zobowiązania podatkowego, z zastrzeżeniem, że jego uiszczenie przez jednego ze współwłaścicieli - zwalnia pozostałych. W praktyce oczywiście spotykane jest, że każdy ze współwłaścicieli płaci podatek jedynie w części odpowiadającej posiadanemu przez niego udziałowi w nieruchomości wspólnej, jednakże praktyka ta nie wpływa na ogólne zasady odpowiedzialności solidarnej." Dlatego w sprawie nie jest istotna podnoszona w toku postępowania podatkowego kwestia jaką powierzchnię faktyczną zajmują poszczególni współwłaściciele opodatkowanej nieruchomości, a to z uwagi na fakt, iż z akt nie wynika, by doszło do wyodrębnienia własności lokali, o którym mowa w art. 3 ust. 5 cytowanej ustawy. Okolicznością wymagającą wyjaśnienia jest natomiast określenie ponad wszelką wątpliwość jaka jest wykorzystywana ogółem przez wszystkich współwłaścicieli powierzchnia budynku położonego przy ul. K. [...] w C. pod działalność gospodarczą, a jaka część tego budynku stanowi powierzchnię mieszkalną. W opinii Sądu ta zasadnicza dla rozstrzygnięcia kwestia, wbrew twierdzeniom SKO, nie została wystarczająco wyjaśniona w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym. W aktach sprawy znajdują się bowiem całkowicie sprzeczne ze sobą dokumenty. Inne wartości wynikają bowiem z opinii biegłego sądowego z dnia 28 stycznia 2009 r. sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego [...] do akt sprawy o sygn. I Ns 661/07, a przedłożonej przez skarżących do pisma z dnia 22 lutego 2011 r. oraz z inwentaryzacji inż. J. D. (k-75 akt administracyjnych) i oświadczeń podatników złożonych na rozprawie w dniu 12 lipca 2011 r. przed Sądem Rejonowym [...] do sygn. akt I Ns 634/10 (k-104 akt), a jeszcze inne z informacji INRL-1 złożonych przez wszystkich podatników podatku od nieruchomości oraz inwentaryzacji budynku sporządzonej na zlecenie zarządcy w lutym 2011 r. przez P. s.c. w C., który to dokument został dostarczony organowi I instancji przez uczestniczkę J. D. Przy czym organy mając świadomość powyższych rozbieżności, przyjęły za podstawę opodatkowania powierzchnie wskazane w informacjach w sprawie podatku od nieruchomości. Uczyniły to jednak w sposób arbitralny, bez jakiegokolwiek uzasadnienia i bez analizy dokumentów złożonych do akt podatkowych przez skarżących M. i R. M. oraz uczestniczkę J. D. Wskazać także należy, że w postępowaniu odwoławczym skarżący przedłożyli dodatkowe dokumenty dotyczące powierzchni budynku przy ul. K. [...]w C. (protokół rozprawy przed PINB w C., protokół spisany w Urzędzie Miejskim w C. na okoliczność związaną z zamiarem sprzedaży należącego do gminy C. udziału w nieruchomości o nr ew. 5022, korespondencję z dnia 25 listopada 2009 r. z UM w C.), do których organ II instancji również się nie odniósł. Tym samym organy nie wyjaśniły istoty sprawy, czym dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także art. 187 § 1 i art. 191 cytowanej ustawy. W oparciu o powyższe przepisy obowiązkiem organów podatkowych jest zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego, na podstawie którego należy ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponadto wbrew treści art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji wydanych przez organy podatkowe obydwu instancji nie zawierają wyjaśnienia przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności dowodom wskazywanym przez skarżących, ani powodów, dla których oparto się przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy wyłącznie na danych wynikających ze złożonych przez wszystkich podatników korektach deklaracji, co jest istotne zwłaszcza w sytuacji kwestionowania ich przez skarżących w toku postępowania oraz istnienia dowodów przeciwnych do twierdzeń organów, a skrzętnie przez nie pominiętych. Tym samym doszło również do naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. WSA w Bydgoszczy zauważył, że przepis art. 124 cytowanej ustawy wyraża zasadę przekonywania, która wyraża się m.in. w prawidłowym uzasadnieniu decyzji, wyjaśniającym podstawę faktyczną i prawną decyzji. Trudno mówić o wykonaniu tych obowiązków, gdy organ pomija w swoich rozważaniach dowody znajdujące się w aktach sprawy, które mogą mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok WSA w Bydgoszczy, I SA/Bd 298/09, LEX nr 549214). Ponadto w sytuacji, w której dowody są ze sobą sprzeczne, organ podatkowy nie może ograniczyć się do wyboru jednego z nich, lecz musi wyczerpująco uzasadnić, dlaczego drugiemu dowodowi nie dał wiary. Wskazać także należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium trudno doszukać się jakiegokolwiek odniesienia do zarzutów i argumentów wyartykułowanych przez podatników w odwołaniu datowanym na dzień 8 sierpnia 2011 r., uzupełnieniu do odwołania z dnia 6 października 2011 r. oraz piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. Tymczasem organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania podatkowego (tak: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 202/07, LEX nr 303025). Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Działając zaś na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe winny przeprowadzić postępowanie dowodowe z poszanowaniem wszelkich zasad określonych w Ordynacji podatkowej, ze szczególnym odniesieniem się do rozbieżności w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym, a w razie potrzeby pozyskać dodatkowe dowody (np. w postaci opinii biegłego, który dokona pomiarów na miejscu) w kierunku ostatecznego zweryfikowania powierzchni budynku podlegającej opodatkowaniu według określonych stawek podatkowych. Wskazać bowiem należy, że wszelkie dokumenty znajdujące się w sprawie są jedynie nie potwierdzonymi za zgodność z oryginałem kopiami i nie były tworzone na potrzeby tego konkretnego postępowania podatkowego, ale innych nie związanych z nim postępowań. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził zwrot uiszczonego przez skarżących wpisu od skargi w wysokości 100 zł.