I OSK 2308/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 250/12 o odrzuceniu skargi T. K. na uchwałę Rady Miasta Chełm Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., w sprawie zamiaru rozpoczęcia likwidacji Szkoły Podstawowej nr [...], poprzez wygaszanie postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. W dniu [...] stycznia 2012 r. Rada Miasta Chełm podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zamiaru rozpoczęcia likwidacji Szkoły Podstawowej Nr [...], poprzez wygaszanie. Pismem datowanym na 12 kwietnia 2012 r. T. K. wraz z czterema innymi osobami wniósł skargę do sądu administracyjnego na powyższą uchwałę. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że T. K. jako jedyny spośród skarżących nie poprzedził wniesienia skargi wezwaniem Rady Miasta Chełm do usunięcia naruszenia prawa dokonanego kwestionowaną uchwałą. W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta Chełm wniosła o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę T. K. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.), gdyż stwierdził, że skarżący nie dopełnił wymogu z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym tj. nie wezwał organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, co jest warunkiem dopuszczalności skargi. Od powyższego postanowienia T. K. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w oparciu o błędne ustalenie Sądu I instancji, że skarżący nie poprzedził wniesienia skargi wezwaniem Rady Gminy Miasta Chełm do usunięcia naruszenia prawa dokonanego kwestionowaną uchwałą. Zdaniem skarżącego ustalenie Sądu jest błędne, gdyż skarżący w dniu 14 lutego 2012 r. złożył w Urzędzie Miasta Chełm wymagane wezwanie. Jako dowód załączono wezwanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. Nr 270) Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie tą inną przyczyną miało być, zdaniem Sądu I instancji, nie dopełnienie wymogu z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czyli brak wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa wskutek przedmiotowej uchwały Rady Miasta Chełm. Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając argumenty zawarte w skardze kasacyjnej należało uznać, że w przypadku sprawy niniejszej odrzucenie skargi T. K. zostało oparte na błędnych ustaleniach faktycznych, co oznacza tym samym, iż zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. było nieuzasadnione. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do odrzucenia skargi. Jak bowiem podnosi skarżący w złożonej skardze kasacyjnej, w dniu 14 lutego 2012 r. złożył on w Urzędzie Miasta Chełm, razem z innymi osobami, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powstałe wskutek zaskarżonej przez siebie uchwały. Do skargi kasacyjnej załączono oryginał wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 lutego 2012 r., z widniejącą na nim prezentatą Urzędu Miasta Chełm z datą 14.02.2012 r. W takiej sytuacji należało uznać za uzasadniony podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a i uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Niejako na marginesie należy dodatkowo zauważyć, że z przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, wynika, iż akta administracyjne sprawy niniejszej nie były kompletne, ponieważ Sąd wzywał do ich uzupełnienia. Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) orzeczono jak w sentencji.