I SA/Wa 952/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Przemysław Żmich Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego [...] S.A. w W. kwotę 1.532 (jeden tysiąc pięćset trzydzieści dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania [...] S.A. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] ustalającej opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] m2 powstałego w wyniku jej podziału – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż Prezydent W. ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], która stała się ostateczna w dniu [...] marca 2009 r., zatwierdził projekt podziału działki ewidencyjnej nr: [...] z obrębu [...] na działki nr: [...] oraz działki nr: [...] przeznaczone pod drogę gminną, które z mocy prawa stały się własnością W. Pismem z dnia 24 lutego 2009 r. strona została poinformowana o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naliczenia opłaty adiacenckiej oraz o przeprowadzeniu przez rzeczoznawcę majątkowego wizji w terenie w związku z koniecznością określenia wartości przedmiotowej nieruchomości przed i po jej podziale. Wartość przedmiotowej nieruchomości przed podziałem oszacowano w operacie szacunkowym na kwotę [...] zł, zaś po jej podziale na kwotę [...] zł. Podział nieruchomości spowodował wzrost jej wartości o [...] zł. Tym samym spełnione zostały przesłanki do ustalenia opłaty adiacenckiej. Zgodnie z uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału zastosowano stawkę 50% różnicy wartości przed i po podziale nieruchomości. Przy zastosowaniu tej stawki do kwoty [...] zł wysokość opłaty adiacenckiej w przedmiotowej sprawie wynosi [...] zł. Odwołanie od tej decyzji wniosła [...] S.A., zarzucając, iż przedmiotowy podział został dokonany niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po zrealizowaniu inwestycji, wyłącznie dla potrzeb właściwego zagospodarowania terenu oraz korzystania z wybudowanych na niej obiektów budowlanych, a nie zwiększenia wartości poszczególnych działek. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja określona w art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a co za tym idzie opłatami adiacenckimi nie są objęte podziały nieruchomości, w wyniku których wyodrębniono działki budowlane w rozumieniu art. 4 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym wskazało, że podstawę prawną do ustalania opłaty adiacenckiej w przypadku wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału zawiera art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z uwagi na wskazaną w tym przepisie stawkę 30%, Kolegium podniosło, iż z mocy art. 98a ust. 1a zd. 2 do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. W dniu [...] marca 2007 r., w którym decyzja z dnia [...] marca 2007 r. zatwierdzająca przedmiotowy podział stała się ostateczna, obowiązywała uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] przewidująca stawkę 50% (ustalona zgodnie z brzmieniem wymienionego przepisu w chwili podejmowania tej uchwały). Z powołanego wyżej przepisu art. 98a ust. 1 tej ustawy, w ocenie Kolegium, jednoznacznie wynika, iż ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wzrośnie jej wartość. Dowodem potwierdzającym wzrost wartości nieruchomości, stosownie do postanowień art. 146 ust. 1a powołanej ustawy, jest opinia rzeczoznawcy majątkowego. Z ustaleń organu wynika, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji ustalił opłatę adiacencką na podstawie wartości (przed i po podziale) przedmiotowej nieruchomości ustalonej w operacie szacunkowym sporządzonym przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego w dniu [...] marca 2009 r. Wartość przedmiotowej nieruchomości przed podziałem oszacowano w operacie szacunkowym na kwotę [...] zł, zaś po jej podziale na kwotę [...] zł. Zatem podział nieruchomości spowodował wzrost jej wartości o [...] zł, co przy zastosowaniu stawki 50 % daje kwotę [...] zł. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że wartość przedmiotowej nieruchomości wzrosła na skutek podziału, pomimo braku przesłanek do zastosowania wymienionych przepisów; 2) art. 149, art. 152 ust. 1 i art. 153 ust. 1 powołanej ustawy oraz w zw. z § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w sprawie, tj. dokonanie wyceny nieruchomości przy wyborze przez rzeczoznawcę podejścia porównawczego, pomimo iż przyjęte przez rzeczoznawcę metody porównywania i ceny transakcyjne nieruchomości w rzeczywistości nie odnosiły się do nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a tym samym wycena rzeczoznawcy nie została oparta na analizie rynku nieruchomości, dającej podstawę do sformułowania wniosków przyjętych przez biegłego, na których organy oparły swoje rozstrzygnięcia; 3) art. 98a ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie i ustalenie opłaty adiacenckiej w odniesieniu do powierzchni nieruchomości obejmującej działki o nr [...], podczas gdy przedmiotowe działki zostały wydzielone w przeznaczeniem na poszerzenie drogi gminnej ul. [...], co spowodowało w konsekwencji ustalenie wysokości opłaty za działki gruntu podlegające wyłączeniu przy ustalaniu wartości nieruchomości; 4) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na dowodzie z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny nieruchomości, pomimo ewidentnych błędów i sprzeczności w ustaleniach biegłego, a tym samym niedokonanie przez organy oceny wiarygodności i przydatności dowodu z opinii biegłego; 5) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, co skutkowało bezpodstawnym wydaniem decyzji ustalającej opłatę adiacencką, podczas gdy operat szacunkowy nie spełniał podstawowych i niezbędnych wymogów prawnych oraz metodologicznych, umożliwiających ustalenie wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości w wyniku podziału; 6) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania analizy opinii biegłego i jej oceny pod względem spójności, zupełności i logiki przeprowadzonego przez biegłego rozumowania, a tym samym oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach nie udowodnionych w toku postępowania dowodowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), potwierdza, iż w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. Ocena legalności wydanych decyzji uzależniona jest przede wszystkim od zajęcia stanowiska w kwestii możliwości rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej na podstawie uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] Przedstawiając stanowisko w tym zakresie należy wyjaśnić, iż ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 1492; dalej: "ustawa z dnia 28 listopada 2003 r."), , dokonano między innymi zmiany art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: "ustawa"). W następstwie przeprowadzonej nowelizacji art. 98 ustawy otrzymał nowe brzmienie, gdyż pominięto ust. 4 tego artykułu. Dodano także art. 98a, w którego ust. 1 przewidziano, analogicznie jak w art. 98 ust. 4, stawkę procentową opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości. Oznacza to, iż dotychczasowa regulacja zawarta w art. 98 ust. 4 ustawy została – w zakresie dotyczącym wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej – przeniesiona do art. 98a ust. 1. Następna zmiana ustawy została dokonana ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173 poz. 1218; dalej: "ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r."), W ustawie tej dodano art. 98a ust.1a. Przepis ten stanowi: Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Nadto w art. 98a ust. 1 ustawy zmieniono wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, przyjmując, iż nie może ona przekraczać 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r. weszła w życie w dniu 22 października 2007 r. Na końcu należy przypomnieć, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007 r. (SK 19/06) orzekł między innymi, iż art. 98 ust. 4 w związku z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydając zaskarżoną decyzję ustaliło i uznało, iż decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna w dniu [...] marca 2007 r., a wobec tego konieczne było wydanie decyzji na podstawie uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r., nr [...] przewidującą stawkę 50%. Przedstawione stanowisko organu nie jest trafne, gdyż po wejściu w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r., w której dokonano zmiany maksymalnej wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, a więc od dnia 22 października 2007 r., nie jest dopuszczalne wydanie decyzji na podstawie uchwały określającej stawkę przekraczającą 30%. Uchwała taka nie spełniałaby bowiem warunków wynikających z art. 98a ust. 1 ustawy. Potwierdzenie zasadności tego stanowiska wynika zarówno z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. (druk sejmowy nr 1421), jak również braku odpowiednich przepisów przejściowych, z których ewentualnie mogłaby wynikać konieczność dalszego stosowania przepisów dotychczasowych, a więc także uchwał przekraczających aktualną stawkę. W wymienionym uzasadnieniu projektu ustawy podkreślono, iż zmiana ustawy miała w szczególności na celu "(...) wprowadzenie zmian odnośnie do wymierzania opłat adiacenckich z tytułu podziału nieruchomości (...)", a w związku z tym zmieniono wysokość maksymalnej stawki i przyjęto, aby "(...) opłata z tego tytułu wynosiła maksymalnie 30% różnicy wartości nieruchomości po podziale oraz przed podziałem (...)". Decyzja wydana na podstawie w art. 98a ust. 1 ustawy ma charakter decyzji konstytutywnej, gdyż ustawa przewiduje jedynie ogólne warunki decyzji, a organ nie ma obowiązku wydania tego aktu. Ponadto ustalenie wysokości należnego świadczenia następuje dopiero w ramach postępowania administracyjnego na podstawie okoliczności stwierdzonych w tym postępowaniu. Także ta okoliczność uzasadnia, przy braku jakiejkolwiek regulacji z zakresu prawa międzyczasowego, uwzględnienie aktualnego stanu prawnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006/3/71). Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości uwzględnienia przy ustaleniu opłaty adiacenckiej stawki przekraczającej 30%. Podsumowując rozważania w tej części Sąd stwierdza, iż od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r., to jest od dnia 22 października 2007 r., ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy przewidująca stawkę procentową w wysokości nie wyższej niż 30%. Dodać także należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007 r. (SK 19/06) orzekł, iż art. 98 ust. 4 w związku z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Następstwem stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nie tylko utrata mocy obowiązującej tego przepisu w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r., ale także niezgodność z Konstytucją przepisów wykonawczych uchwalonych na podstawie wadliwego przepisu upoważniającego. Skoro bowiem uchwały organów samorządowych, wydawane na podstawie ustaw szczególnych i w celu ich wykonania, zalicza się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji), to uchwały te, analogicznie jak rozporządzenia, muszą być zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Stwierdzona niezgodność przepisu upoważniającego z Konstytucją ma bezpośredni wpływ na dalsze obowiązywanie wydanego na jego podstawie aktu wykonawczego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 maja 2002 r., P 1/01, OTK-A 2002/3/06). Nie ulega przy tym wątpliwości, że niezgodny z Konstytucją akt wykonawczy, co dotyczy każde aktów prawa miejscowego, nie może stanowić podstawy prawnej decyzji, a potwierdzenie tej wadliwości prowadzi do uchylenia wydanego aktu, także w toku postępowania sądowego. Sąd wyjaśnia nadto, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, nie ma znaczenia okoliczność, iż poddany ocenie Trybunału Konstytucyjnego przepis został uchylony z dniem 22 września 2004 r. Zauważyć bowiem należy, iż inne są następstwa zmiany stanu prawnego w wyniku nowelizacji ustawy, a inne będące konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym następuje stwierdzenie niezgodności przepisu z Konstytucją. W pierwszym przypadku dopuszczalne byłoby pozostawienie w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych, a więc na gruncie przedmiotowej sprawy uchwał wydanych na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy. Natomiast uchylenie przepisu w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwarza przesłankę do wznowienia postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji), ale wyklucza, przy uchyleniu przepisu upoważniającego, jakąkolwiek możliwość pozostawienia w mocy przez ustawodawcę dotychczasowych przepisów wykonawczych i dalszego stosowania tych przepisów z uwagi na odesłania wynikające z obowiązującej regulacji. Zatem uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r., nie mogła być uwzględniona przy ustaleniu opłaty adiacenckiej nie tylko dlatego, iż nie spełniała warunków określonych w art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale także z uwagi na niezgodność z Konstytucją tej uchwały co było następstwem stwierdzenia w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. niezgodności z Konstytucją przepisu upoważniającego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej w zakresie dotyczącym prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, w którym potwierdzono fakt wzrostu wartości nieruchomości w następstwie dokonanego podziału, Sąd wskazuje, iż istotne w tym zakresie były także postanowienia art. 98a ust. 3 ustawy. Z przepisu tego wynika, iż jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie. Organy obu instancji rozstrzygnęły sprawę wykorzystując opinię rzeczoznawcy majątkowego R. T. z dnia [...] marca 2009 r. Z opinii tej wynika między innymi, iż przedmiotem wyceny nie objęto gruntów stanowiących działki nr [...], co stanowi wypełnienie dyspozycji art. 98a ust. 3 ustawy. Nadto ustalono w opinii, w odniesieniu do działek nr [...], iż wartość 1 m2 nieruchomości, w zakresie dotyczącym tych działek, przed i po podziale wyniosła [...] zł. Oznacza to, iż ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w następstwie dokonanego podziału, nie było następstwem ewentualnego wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej działki nr [...], które zostały przeznaczone w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. jako "rezerwa terenu po [...]". W sprawie administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją skarżąca nie przedstawiła operatu szacunkowego sporządzonego na jej zlecenie, a także nie kwestionowała prawidłowości opinii po doręczeniu tej stronie zawiadomienia z dnia 24 lutego 2009 r. Zarzuty w tym zakresie nie zostały w szczególności zawarte w piśmie skarżącej z dnia 12 maja 2009 r. Skoro zatem ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego pozostaje co do zasady w kompetencji organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, co wynika z art. 157 ust. 1 ustawy, to w przedmiotowej sprawie administracyjnej i w okolicznościach tej sprawy, organy obu instancji nie miały obowiązku wystąpienia do wymienionej organizacji o dokonanie oceny sporządzonego operatu. Jeżeli skarżąca uznała, iż sporządzony na zlecenie organu operat szacunkowy budzi istotne zastrzeżenia, to mogła także przedstawić stosowną opinię organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Skarżąca nie złożyła w toku postępowania administracyjnego opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych sporządzonej na jej zlecenie. Opinia tej organizacji nie została także przedstawiona w toku postępowania sądowego. Oznacza to, iż skarżąca w skuteczny sposób nie podważyła prawidłowości opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego, a dowód ten mógł stanowić podstawę wydania decyzji przez organy obu instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2009 r., I OSK 695/08, niepubl.). Podsumowując Sąd stwierdza, iż zarzuty skarżącej okazały się zasadne, ale wyłącznie w zakresie dotyczącym naruszenia art. 98a ust. 1 ustawy, jednakże z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Istotne było bowiem, iż w dniu [...] marca 2007 r. nie obowiązywała uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r., a wobec tego stawka procentowa przyjęta w tej uchwale nie mogła być uwzględniona przy wyliczeniu należnej opłaty adiacenckej. Przedstawione w tym zakresie stanowisko właściwy organ uwzględni w toku dalszego postępowania. Organ nie naruszył przepisów wymienionych w pkt 2 - 4 skargi, co jednak z uwagi na powyższe, nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do pozostawienia w obrocie prawnym zaskarżonych decyzji. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze, gdyż okoliczności, które miały być udowodnione przy pomocy dokumentów wymienionych we wniosku, to jest fakt nieodpłatnego przekazania na rzecz Miasta W. wybudowanej przez skarżącą infrastruktury i wartość poczynionych nakładów, nie były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowym. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.