II SA/Go 360/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A.C. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr X/111/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Rekreacyjno – Sportowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Rady Miasta na rzecz skarżącego A.C. kwotę 721 zł (siedemset dwadzieścia jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. A.C., reprezentowany przez adwokata M.U. – C., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na Uchwałę Rady Miasta nr X/111/07 z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]. Zaskarżonej uchwale pełnomocnik skarżącego zarzucił: 1) nadużycie przysługujących gminie uprawnień przyznanych w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., poprzez przyjęcie w § 3 pkt 4 ppkt 1 oraz w § 4 pkt 7 w części opisowej zaskarżonej uchwały i w rysunku planu oznaczenia linii elektroenergetycznej [...] jako linii średniego napięcia 20 KV ze strefą ochronną negatywnego oddziaływania istotnie zaniżonej, zamiast linii o napięciu 110 KV ze strefą ochronna jej właściwą oraz oznaczenie przeznaczenia gruntów w strefie ochronnej negatywnego oddziaływania tej linii elektroenergetycznej jako "ZP tereny zieleni urządzonej parkowej", 2) niezachowania trybu i zasad uchwalania planu miejscowego uregulowanego w art. 4 ust. 9, art.15 ust. 2 pkt 1 i 3, art. 17 pkt 4, 5 i 6 lit. A i b oraz pkt 7 lit. A i c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 2 pkt 7, § 4 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto art. 40 ust. 1, art. 51 ust. 8, art. 72 ust. 1 pkt 6, art. 73 ust. 1 pkt 2, art. 121 i 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, 3) naruszenie interesu prawnego i prawa wynikającego z prawa własności działki nr [...] oraz prawa do ochrony zdrowia. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w części dotyczącej działki nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości działki nr ewid. [...] o powierzchni 519 m2, położonej w obrębie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Rady Miasta nr X/111/07 z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]. Przez teren wskazanej nieruchomości przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna [...]. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania z 2000 r., jak również w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą dnia [...] grudnia 1993 r. nie określono linii elektroenergetycznej [...] jako linii średniego napięcia, lecz jako linię 110 KV, nie wydzielono strefy ochronnej dla linii 110 KV, ani nie przewidywano w jakiejkolwiek formie terenów ZP umiejscowionej w strefie ochronnej linii 110 KV. Uczyniono tak dopiero zaskarżoną uchwałą. Zdaniem pełnomocnika skarżącego powyższe uregulowanie planu miejscowego polegające na oznaczeniu linii elektroenergetycznej [...] jako linii średniego napięcia, pozostaje w sprzeczności z postanowieniami Studium uwarunkowań z 2000 r. Nadto skutkuje brakiem opracowania prawidłowej prognozy oddziaływania tejże linii elektroenergetycznej na środowisko, stosownie do treści art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz brakiem prawidłowej prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, jako że owe prognozy opracowano z uwzględnieniem linii średniego napięcia, a nie linii 110 KV. Nie uzyskano również właściwych opinii i uzgodnień od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Zaskarżony plan miejscowy nie zawiera wymaganych uregulowań w odniesieniu do linii 110 KV, a wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy Prawo energetyczne. Strona skarżąca wskazała, iż poprzez przeznaczenie gruntów w granicach oznaczonych w planie ZP jako strefa ochronna linii KV 110 pozbawiono skarżącego prawa dochodzenia roszczeń wynikających z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nadto obniżono przez to wysokość odszkodowania za dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów. Przekształcono przestrzeń prywatną na działce nr [...] na przestrzeń publiczną, równocześnie podzielono tę działkę, która pomimo jej przeznaczenia na budownictwo jednorodzinne, w ten sposób wykorzystana być nie może. Ponadto poprzez ustalenie zaniżonej strefy negatywnego oddziaływania linii 110 KV utrudniono lub uniemożliwiono ustalenie właściwego obszaru służebności przesyłu, o której mowa wart. 305 kc oraz zaniżono wysokość należnego odszkodowania przewidzianego w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na koniec pełnomocnik skarżącego wskazał, iż umieszczenie w strefie ochronnej linii wysokiego napięcia parku miejskiego może mieć szkodliwy wpływ na zdrowie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, iż w zaskarżonym planie nieruchomość -działka nr [...] położona jest częściowo na terenie oznaczonym symbolem 11A-MN przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności i częściowo na terenie oznaczonym symbolem ZP, przeznaczonym pod teren zieleni urządzonej parkowej. Jednocześnie przez teren działki przebiega napowietrzna linia energetyczna, która w § 4 ust. 7 uchwały określona została jako sieć średniego napięcia 20 KV wraz z pasem ochronnym w odległości 7, 5 m, w którym obowiązuje zakaz budowy. Dalej pełnomocnik organu stwierdził, iż bezsprzecznym jest, iż przedmiotowa linia energetyczna stanowi istniejącą sieć wysokiego napięcia 110 KV, a na rysunku planu miejscowego została ona określona błędnie jako magistralna sieć energetyczna średniego napięcia, jednakże wyrażnie wskazana została w legendzie jako oznaczenie graficzne, nie będącą ustaleniami planu co oznacza, że stanowi jedynie informację. Dla tej linii ustalony został pas ochronny z zakazem budowy w odległości 7, 5 m od linii. Ustaleniem planu jest także przeznaczenie części działki nr [...] na teren zieleni urządzonej parkowej oznaczonej symbolem ZP, jednak w zapisach planu nie ma wskazania, że teren oznaczony symbolem ZP jest terenem publicznym, ani tym bardziej że jest przeznaczony pod park miejski. Zdaniem pełnomocnika powyższe uregulowanie stworzyło bufor pomiędzy terenami mieszkaniowymi, a także umożliwiło bezproblemowy dostęp do istniejącej linii energetycznej w przypadku jej awarii. Dalej pełnomocnik wskazał, iż linia energetyczna, pod którą wyznaczono pas ochronny, istnieje od wielu lat . W poprzednio obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przebieg linii energetycznej był uwzględniony. Również w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalonym Uchwałą nr XXIV/256/2000 Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2000 r. przebieg linii był zaznaczony, ale bez określenia stref ochronnych, ani sposobu zagospodarowania terenu pod linią, co wynikało ze specyfiki tegoż dokumentu. Pełnomocnik wyraził stanowisko, w myśl którego procedura przy uchwaleniu planu została zachowana. Projekt został przekazany do uzgodnienia i zaopiniowania przez uprawnione do tego instytucje i organy, w tym dyspozytora sieci energetycznej, tj. E S.A., a także Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W ówczesnym stanie prawnym nie było obowiązku uzgadniania projektu z Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska. Prognoza oddziaływania na środowisko była wraz z projektem planu przedstawiona do uzgodnienia właściwym organom, które nie stwierdziły w niej żadnych uchybień. Natomiast prognoza skutków finansowych pełni jedynie funkcję analizy ekonomicznej, nie ma charakteru wiążącego, ani nie ustanawia przepisów prawnych. Pełnomocnik wskazał na wynikającą z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwość dochodzenia roszczeń, w związku z niekorzystnymi dla właściciela ustaleniami planu miejscowego. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. (data wpływu do organu – 6 luty 20102r.) skarżący wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w związku z prawem własności działki gruntu o numerze ewidencyjnym [...] i w związku z podjęciem Uchwały nr X/111/07 z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] marca 2012r. Przewodniczący Rady Miasta poinformował stronę skarżącą, iż na sesji w dniu [...] lutego 2012r. organ odstąpił od rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ze skutkiem jego nieuwzględnienia. Pismo to doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 6 marca 2012 r. Z powyższego wynika, że tryb oraz termin wniesienia skargi zostały zachowane (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu administracyjnego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powyższe, wynikające z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zwana dalej ustawą, regulacje potwierdzają zasadę samodzielności planistycznej gminy, zwaną również zasadą władztwa planistycznego gminy. Powyższa zasada wywodzi się z uregulowań konstytucyjnych, wprowadząjących domniemanie kompetencji gminy w realizacji zadań publicznych oraz z gwarantowanej konstytucyjnie samodzielności gminy w realizacji tych zadań ( por. art. 163, art. 164 ust. 3, art. 165 ust. 2 i art. 166 ust. 1 Konstytucji RP). Warto w tym miejscu przypomnieć, że wykonywanie zadań własnych gminy w zakresie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej ma miejsce w szczególności poprzez uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wykonywanie kompetencji wynikających z władztwa planistycznego nie jest dowolne, łączy się bowiem z obowiązkiem przestrzegania przez gminę i uwzględniania w procesie realizacji władztwa planistycznego szeregu wartości prawnie chronionych, czyli zasad kształtowania polityki przestrzennej, które w efekcie wpływają na ostateczny kształt podjętych rozwiązań planistycznych. W myśl art. 1 ust. 2 ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2) walory architektoniczne i krajobrazowe; 3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6) walory ekonomiczne przestrzeni; 7) prawo własności; 8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9) potrzeby interesu publicznego; 10) potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych. Ustawodawca wymaga zatem, aby akty dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego podejmowane były z uwzględnieniem powyższych wymagań, przy czym ich katalog nie jest zamknięty. Akt prawny planowania przestrzennego (czyli studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) podjęty wbrew zasadom, o których mowa w przytoczonym powyżej przepisie ustawy, jest aktem wadliwym. W piśmiennictwie przyjmuje się, że pojęcie zasad sporządzania planu dotyczy merytorycznej zawartości aktu planistycznego, zawartych w nim ustaleń oraz standardów dokumentacji planistycznej (część opisowa i graficzna, inne załączniki). W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość określają art. 15 ust. 1, 2 i 3, art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 oraz wydany na podstawie art. 16 ust. 2 akt wykonawczy (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego, wydawnictwo D.H. Beck Warszawa 2009, str. 254). Od pojęcia zasad sporządzania planu ustawodawca rozróżnił pojęcia trybu sporządzania planu miejscowego. To ostatnie pojęcie odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego (studium) (por. str. 249 tamże). Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Brzmienie przytoczonego powyżej przepisu ustawy wskazuje, iż stwierdzenie nieważności uchwały stanowiącej studium lub plan miejscowy następuje na skutek naruszenie zasad ich sporządzenia, natomiast w wypadku naruszenia trybu ich sporządzenia, ten sam skutek w postaci stwierdzenia nieważności następuje jedynie wówczas, gdy naruszenie to ma charakter istotny. Tym samym nie każde naruszenie trybu postępowania skutkować będzie nieważnością aktu planistycznego, decydujące znaczenie ma tu ocena wpływu tego typu uchybienia na treść rozstrzygnięcia planistycznego. Przenosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym na realia rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że będąca przedmiotem badania Sądu Uchwała Rady Miasta nr X/111/07 z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], podjęta ostała z naruszeniem zasad sporządzenia planu miejscowego. W sprawie pozostaje poza sporem okoliczność, iż przez obszar objęty planem miejscowym przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna [...] o napięciu 110 KV. W planie miejscowym linia ta oznaczona jest jako linia średniego napięcia. Świadczy o tym oznaczenie zawarte w części graficznej planu, jak również opis zawarty w części ogólnej planu – § 4 ust. 7, który to przepis uchwały wprowadza zakaz zabudowy w pasach ochronnych , tj. w odległości 7,5 m od sieci średniego napięcia 20 kV. W części tekstowej planu nie zawarto przy tym zapisów dotyczących linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV. Jak wynika z akt sprawy postanowienia planu w powyższym zakresie nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Jak wyżej bowiem wskazano, napowietrzna linia elektroenergetyczna [...] posiada napięcie 110 kV, nadto przez obszar objęty planem nie przebiega (inna) napowietrzna linia elektroenergetyczna o napięciu 20 kV. Powyższa regulacja zawarta w zaskarżonej uchwale jest sprzeczna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalonym Uchwałą nr XXIV/256/2000 Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2000 r. Według postanowień studium przez dany teren przebiegają linie wysokiego napięcia 110 kV, w tym linia elektroenergetyczna [...], nadto projektowana jest linia napowietrzna wysokiego napięcia 110 kV. W studium na danym terenie nie przewidziano budowy linii średniego napięcia 20 kV Stosownie do treści art.20 ust. 1 ustawy ( w wersji obowiązującej w dacie podjęcia skarżonej uchwały) plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. W zakresie w jakim skarżony plan miejscowy wprowadza zapisy dotyczące linii średniego napięcia 20 kV oraz pasów ochronnych przebiegających wzdłuż tej linii elektroenergetycznej, jest on niezgodny z ustaleniami studium. Ustalenia studium obejmują politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1). Ustalenia studium przyjęte Uchwałą nr XXIV/256/2000 Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2000 r. nie przewidują na danym terenie przebiegu napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 20 kV oraz utworzenia pasów ochronnych o danej szerokości, przeznaczonych pod zieleń parkową (ZP), jak wyżej wykazano ustalenia studium są odmienne w stosunku do planu miejscowego. Nie można przy tym podzielić argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika organu, zgodnie z którą ze względu na specyfikę dokumentu jakim jest studium nie zamieszczono w nim zapisów dotyczących pasów ochronnych i ustanowienia w nich zieleni parkowej (ZP). Jak bowiem wynika z treści planu miejscowego (§ 4 ust. 7) ustanowienie pasów ochronnych na omawianym obszarze, miało związek z przebiegiem linii średniego napięcia, a zatem w tym zakresie postanowienia planu w całości nie są zgodne z ustaleniami studium. Nadto należy przyjąć, iż lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, którego to pojęcia używa ustawodawca w art. 9 ust. 1 ustawy, obejmuje swoim zakresem również planowanie zieleni urządzonej parkowej (ZP) na danym terenie. Po myśli art. 9 ust. 4 ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, oznacza to że zapisy planu nie mogą doprowadzać do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć (por. wyrok WSA w Gliwicach II SA/GL 817/06, Lex 437513). Trzeba również zwrócić uwagę na inny aspekt rozpatrywanej sprawy. Uwzględniając w planie miejscowym napowietrzną linię elektroenergetyczną o napięciu 20 kV, organ stanowiący przewidział jednocześnie wzdłuż jej przebiegu pas ochronny o szerokości 7, 5, w którym wprowadzony został zakaz zabudowy. Jak już wyżej wskazano w pasie tym wyznaczono zieleń parkową urządzoną (ZP). Stosownie do treści § 13 ust. 5 skarżonej uchwały na obszarze oznaczonym symbolem ZP dopuszczono budowę ciągów pieszych oraz ścieżek rowerowych. Z powyższych unormowań wynika zatem niekonsekwencja organu. Skoro bowiem organ uznał, iż pod napowietrzną linią elektroenergetyczną o napięciu 20 kV zachodzi potrzeba wprowadzenia pasów ochronnych, to w takiej sytuacji musi budzić wątpliwość prawidłowość postanowienia planu o dopuszczalności urządzenia pod nimi ścieżek rowerowych i spacerowych. Nadto motywy przyjętych w tym zakresie uregulowań, które pozostają ze sobą w kolizji, nie zostały przedstawione w uzasadnieniu uchwały. Nie są również znane przesłanki ustanowienia opisanych powyżej pasów ochronnych. W prognozie skutków wpływu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sporządzonej w kwietniu 2005r. w rozdz. II.1.4. pt. "Charakterystyka wyposażenia osiedla w infrastrukturę techniczną", zawarto stwierdzenie, zgodnie z którym cyt.: " Przez obszar opracowania przebiega sieć wysokiego napięcia 110 kV, napowietrzna jednotorowa na słupach stalowych, dla tej linii 110 kV poziom hałasu nie powinien w żadnych warunkach przekraczać wartości dopuszczalnych." W prognozie skutków wpływu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sporządzonej na podstawie art. 17 pkt 4 ustawy, w związku z przebiegiem napowietrznej linii elektroenergetycznej, nie przewidziano konieczności ustanowienia pasów ochronnych, pomimo uwzględnienia, iż jest to linia wysokiego napięcia. W ocenie Sądu, na etapie postępowania planistycznego nie jest możliwe zebranie pełnych danych do wykazania ewentualnego przekroczenia dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych związanych z funkcjonowaniem linii elektroenergetycznej. Dopiero na etapie pozwolenia na budowę możliwe będzie ustalenie istotnych w tym względzie okoliczności, albowiem właściwy w sprawie organ wyposażony jest w instrumenty prawne pozwalające na przeprowadzenie odpowiedniego postępowania. Dlatego też tak istotne jest określenie planie miejscowym prawidłowych parametrów technicznych inwestycji w postaci napowietrznej linii elektroenergetycznej. Ustalenia wynikające z planu miejscowego determinują niejednokrotnie przebieg postępowań dotyczących procesów inwestycyjnych, jak również przykładowo mogą mieć wpływ na wynik tak zwanych postępowań legalizacyjnych, prowadzonych w ramach ustawy Prawo budowlane. Stąd też nieprawidłowych danych zawartych w planie nie można traktować jedynie jako dane informacyjne, które z punktu widzenia pozostałych postanowień planu, nie mają istotnego znaczenia. O tym, że dopuszczalne jest przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową przebiegającą pod linią wysokiego napięcia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 września 2007 r. II SA/OSK423/07, Lex 384353. NSA stwierdził, iż takie unormowanie zawarte w planie nie jest sprzeczne z § 11 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.).W uzasadnieniu wyroku Sąd wyraził pogląd, iż powyższy przepis rozporządzenia odnosi się do postępowania prowadzonego na etapie pozwolenia na budowę i dopiero na tym etapie właściwy organ winien zbadać zgodność planowanego przedsięwzięcia z odpowiednimi przepisami prawa budowlanego. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela powyższy pogląd NSA. Należy przypomnieć, iż zgodnie z treścią § 11 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Analiza przytoczonego powyżej przepisu dowodzi, iż na etapie procesu planistycznego nie jest możliwe wiążące ustalenie dopuszczalności sytuowania budynków w zasięgu zagrożeń płynących z takich inwestycji jak przykładowo linia elektroenergetyczna. Przepis ten bowiem nie wyklucza możliwości wznoszenia budynków w takim zasięgu pod warunkiem zastosowania odpowiednich zabezpieczeń. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U. z 2010 r. Nr 213. poz. 1397) stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamioniowym nie mniejszym niż 110 kV zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakres oddziaływania przedsięwzięcia jest ustalany jednak w odrębnym postępowaniu administracyjnym, które wszczynane jest na wniosek strony, a zakończenie postępowania następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającą indywidualną sprawę. Jak wykazano na wstępie ustalenia planu miejscowego nie mogą być dowolne, a organ planistyczny związany jest zasadami i trybem sporządzania planu. Powyższe implikuje konieczność podejmowania w planie miejscowym tylko takich postanowień, które mają oparcie w studium oraz w obowiązujących przepisach prawa. Ustalenia zaskarżonego planu miejscowego, w zakresie wyżej opisanym, pozostają w sprzeczności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalonym Uchwałą nr XXIV/256/2000 Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2000 r. Wynikające z art. 140 k.c prawo własności nieruchomości nie jest prawem bezwzględnym i w procesie planistycznym może ono doznać ograniczenia, o czym stanowi art. 6 ustawy. Jednakże, należy to przypomnieć, poszanowanie prawa własności jest jedną z zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego. Jako prawo podlegające konstytucyjnej ochronie (art. 21 i art. 64 Konstytucji RP) własność może doznać ograniczenia jedynie w granicach prawem dozwolonych. Prawo do zabudowy stanowi element prawa własności, natomiast ewentualne regulacje planistyczne, na równi z innymi regulacjami ustawowymi są elementami ograniczenia tego prawa. W konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (por. tamże str. 56). Przenosząc powyższe rozważania na tło rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż organ planistyczny w uzasadnieniu uchwały nie przedstawił motywów ustanowienia pasów ochronnych, których przebieg ustalono m.in. przez nieruchomość stanowiącą współwłasność skarżącego pomimo tego, że według ustaleń planu napowietrzna sieć elektroenergetyczna przecinająca tę oraz inne nieruchomości położone w obszarze objętym skarżonym planem miejscowym, była linią średniego napięcia. Reasumując należy wskazać, iż zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Stwierdzone naruszenia pozostają w sprzeczności z zasadami sporządzania planu miejscowego, co w myśl art. 28 ustawy skutkowało stwierdzeniem jej nieważności. Mając na uwadze charakter oraz rozmiar uchybień prawnych jakimi dotknięta jest uchwała, stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Orzeczenie Sądu w punkcie I sentencji wyroku oparto na przepisie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270). Na podstawie art. 152 p.p.s.a. w punkcie II orzeczono, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. punkcie III sentencji wyroku.