II SA/Kr 383/12

sygn. akt II SA/Kr 383/12 Kraków, dnia 15 czerwca 2012 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na wystąpienie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Sportowej w K. z dnia 27 stycznia 2012r., znak [...] w przedmiocie przedłużenia umowy postanawia: skargę odrzucić. sygn. akt II SA/Kr 383/12 Kraków, dnia 15 czerwca 2012 r. UZASADNIENIE Pismem z dnia 5 stycznia 2012r., znak [...] Zarząd Infrastruktury Sportowej w K. poinformował D. D. o odmowie udostępnienia urządzeń cumowniczych oraz części nieruchomości, stanowiącej własność Gminy Miejskiej K. (działka nr [...] obr. [...] w K.). D. D. pismem z dnia 13 stycznia 2012r. wezwał Dyrektora Zarządu Infrastruktury Wodnej w K. do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności odmowy przedłużenia umowy udostępnienia nieruchomości i urządzeń, zawartej z nim w dniu 31 grudnia 2008r. oraz o przedłużenie umowy na okres kolejnych trzech lat. Gmina Miejska K., działająca poprzez Zarząd Infrastruktury Sportowej w K. pismem z dnia 27 stycznia 2012r., znak [...] wyjaśniła, że czynność, której dotyczyło wezwanie, ma charakter cywilnoprawny. D. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wystąpienie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Sportowej w K. z dnia 27 stycznia 2012r. Podniósł, że zakwalifikowanie określonej osoby do zawarcia umowy udostępnienia pali cumowniczych odbywa się w oparciu o zarządzenie Prezydenta Miasta K. i jest czynnością z zakresu administracji publicznej. Wskazał, że wniosek o udostępnienie jest w pierwszej kolejności opiniowany przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Sportowej, dopiero na dalszym etapie dochodzi do zawarcia umowy cywilnoprawnej. Natomiast decyzja, odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do zawarcia umowy udostępnienia pali cumowniczych nie ma charakteru cywilnoprawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270– oznaczana dalej jako p.p.s.a ). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności organów administracji publicznej. W szczególności kognicją sądów administracyjnych objęta jest w myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym (decyzje oraz postanowienia, o których mowa w pkt 1- 3 p.p.s.a.) i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), rozpoznawanie skarg na bezczynność organów administracji publicznej w takich postępowaniach (pkt 8), jak również kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w art. 3 §2 pkt 5 p.p.s.a., podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 6), aktów nadzory nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanych w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Do sądów administracyjnych należy w myśl art. 4 p.p.s.a. rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz sporów kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. orzekają one też w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki przewidziane w tych przepisach. Natomiast jeżeli skarga dotyczy sprawy, nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu zaskarżona czynność, polegająca na odmowie przedłużenia umowy udostępnienia nieruchomości i urządzeń, nie należy do aktów, o których mowa w art. art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. Z całą pewnością działanie Gminy Miejskiej K. nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, wydawanym w toku postępowania administracyjnego, ponieważ żaden przepis prawa administracyjnego materialnego czy procesowego nie przewiduje dla organów gminy kompetencji do władczego, jednostronnego i konkretnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony w tym zakresie. W niniejszej sprawie nie wchodzi w grę również z oczywistych względów zakwalifikowanie zaskarżonej czynności jako aktu prawa miejscowego, aktu nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego oraz pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Rozważyć natomiast szerzej wypada, czy odmowa przedłużenia umowy udostępnienia nieruchomości i urządzeń może zostać zaliczona do aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w art. 3 §2 pkt 5 p.p.s.a., podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Trzeba podzielić pogląd, wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym sprawa sprzedaży, rozporządzania nieruchomością przez jej właściciela nie zawiera elementu administracyjnego – władczego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 marca 2010r., sygn. akt I OSK 442/10, Lex Omega nr 606371). Co do zasady zatem udostępnienie nieruchomości będzie należało do sfery dominium, w której jednostka samorządu terytorialnego występuje jako podmiot prawa cywilnego, a stosunek prawny będzie kształtowany wyłącznie w ramach swobody umów, nie zaś do sfery imperium, gdzie gmina władczo kształtuje prawa i obowiązki stron, znajdujących się wobec niej w stosunku podporządkowania. W ocenie Sądu żadna z czynności gminy, zmierzających do zawarcia bądź niezawarcia umowy udostępnienia nieruchomości i urządzeń, nie należy w tym konkretnym przypadku do sfery publicznoprawnej i nie stanowi aktu administracyjnego. Brak bowiem przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które przewidywałyby w takiej sytuacji kompetencję jednostki samorządu terytorialnego do władczego rozstrzygania o prawach i obowiązkach stron w formie decyzji administracyjnej bądź w innej równorzędnej. Udostępnianie nieruchomości i urządzeń na cele cumownicze nie należy do publicznoprawnych zadań gminy. Wobec tego to gmina decyduje – w ramach swobody kształtowania stosunków cywilnoprawnych – czy zawrzeć umowę z konkretnym podmiotem równorzędnym wobec niej, czy nie. O publicznoprawnym charakterze działań jednostek organizacyjnych gminy nie może w tym wypadku przesądzać to, że drogą wewnętrznych regulacji (zarządzenia prezydenta) sposób podejmowania decyzji o nawiązaniu i kształtowaniu stosunku cywilnoprawnego został uporządkowany i nadano mu charakter quasi-postępowania. Mimo ukształtowania pewnej procedury, cały proces decyzyjny jest sprawą wewnętrzną gminy, a ewentualne niedochowanie wszystkich wymogów, przewidzianych w regulacjach wewnętrznych, pozostaje bez wpływu na ważność i skuteczność umowy w płaszczyźnie prawa cywilnego. Zatem czynności, podejmowane w toku takiego procesu decyzyjnego przez jednostki organizacyjne gminy nie stanowią aktu z zakresu administracji publicznej i nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę odrzucił, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.