II FSK 1062/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 553/11 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 553/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 września 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 grudnia 2011 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 510 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczony odpis zarządzenia zawierał podstawę prawną obliczenia wysokości wpisu. Przy doręczeniu podano tryb i sposób jego opłacenia, pouczono także skarżącego o możliwości wystąpienia o prawo pomocy. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., ze skutkiem na dzień 5 stycznia 2012 r., po uprzednim awizowaniu w dniu 22 i 30 grudnia 2011 r., o czym skarżący został poinformowany zawiadomieniem umieszczonym przez listonosza w skrzynce oddawczej. W wymaganym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 12 stycznia 2012 r., wpis nie został uiszczony. Wobec powyższego, jak wskazano na wstępie, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę skarżącego na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych; zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 73 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, iż wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi w kwocie 510 zł zostało prawidłowo doręczone stronie w sposób zastępczy ze skutkiem na dzień 5 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, wedle którego doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 73 § 4 p.p.s.a., na skutek błędnego doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia brakującego wpisu od skargi. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Z kolei w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Doręczenie uregulowane we wzmiankowanym przepisie może mieć miejsce w razie niemożności doręczenia pisma w sposób właściwy lub zastępczy. Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. W analizowanej sprawie wezwanie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach do usunięcia braków formalnych skargi (k-21 akt sądowych), poprzez uiszczenie wpisu od skargi zostało nadane jako przesyłka polecona na adres wskazany w skardze. Z adnotacji poczynionych na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie, w których znajdowała się przesyłka wynika, że pismo Sądu nie mogło zostać doręczone w sposób właściwy. Jednocześnie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, na okres wskazany w art. 73 § 1 p.p.s.a. W miejscu określającym na druku wskazanie informacji o umieszczeniu zawiadomienia o przesyłce dla adresata zaznaczono wyraźnie "w skrzynce oddawczej" (k - 23 akt sądowych). Wyraźnie także umieszczone na kopercie przesyłki stemple pocztowe wskazują daty awizowania przesyłki – 22 i 30 grudnia 2011 r. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że w dniu 5 stycznia 2012 r. nastąpiło doręczenie skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków skargi. Słusznie również zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę skarżącego wobec nieuiszczenia wpisu od skargi w kwocie 510 zł, do dnia 12 stycznia 2012 r. Okoliczności powoływane przez skarżącego w skardze kasacyjnej dotyczące opieki nad chorą matką, gdy miało miejsce awizowanie spornej przesyłki, nie ma znaczenia dla tej sprawy. Skarżący nie przedstawił także żadnych dokumentów (np. pism z postępowania reklamacyjnego), które pozwoliłyby Sądowi na przyjęcie, że sporna przesyłka nie została doręczona na skutek nieprawidłowości działania poczty. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w zw. z art.182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.