I SA/Ke 180/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.2. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia (...) 2012 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia (...) 2011 r. nr (...), określającą J. C. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości (...) zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego niezharmonizowanego w postaci samochodu osobowego marki NISSAN PATROL. 1.3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że postanowieniem z dnia (...) 2011 r. wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe zmierzające do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Patrol. Organ pierwszej instancji dysponował: zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dokumentem identyfikacji pojazdu, fakturą nabycia wewnątrzwspólnotowego z dnia 13 czerwca 2006 r. z tłumaczeniem, holenderskim dowodem rejestracyjnym z tłumaczeniem z języka niderlandzkiego, fakturą VAT nr (...) z dnia (...) 2006 r., umową sprzedaży z dnia 6 października 2006 r., wyceną wartości brutto pojazdu dokonaną dnia 21 kwietnia 2011 r. przez Eurotax Glass Polska Sp. z o.o. W związku z pismem organu z dnia (...) 2010 r. autoryzowany dealer marki Nissan, poinformował natomiast, że nie jest w stanie dostarczyć wymaganych informacji dotyczących przedmiotowego pojazdu. Na podstawie danych z CEPiK ustalono aktualnego właściciela przedmiotowego samochodu. W związku z jego niestawieniem się na wezwania organu nie dokonano oględzin pojazdu. Wzywany w piśmie z dnia (...) 2011 r. oświadczył, że nie jest już właścicielem przedmiotowego pojazdu. Przesłuchana w dniu (...) 2011 r. w charakterze świadka H. P. na okoliczność zakupu przedmiotowego pojazdu od J. C., zeznała, że nie kupiła tego pojazdu, gdyż nie ma prawa jazdy. Oświadczyła, że nie jest jej znana osoba, od której rzekomo miała kupić przedmiotowy samochód. Osoby prowadzące z nią wspólne gospodarstwo domowe również nie były właścicielami czy użytkownikami ww. pojazdu. Organ przytoczył także zeznania J. C., z których m.in. wynika, że pojazd posiadał przestrzeń ładunkową do przewozu towarów, jeden rząd siedzeń, dwa miejsca siedzące łącznie z fotelem kierowcy wyposażone w pasy bezpieczeństwa, przegrodę grodziową z blachy za rzędem siedzeń, która była nieco niższa niż oparcie foteli i była zamontowana na stałe, trudna do demontażu. Część towarowa nie była wyposażona w sposób kojarzony z częścią pasażerską, tj. nie miała dywaników, wentylacji, oświetlenia, popielniczek, nagłośnienia. Oświadczyła, że nie dokonywała żadnych zmian konstrukcyjnych w pojeździe. Samochód został sprzedany w takim stanie w jakim został zakupiony. Organ pierwszej instancji wskazał, na wynikające z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu dopuszczalną masę całkowitą pojazdu (2450 kg) i masę własną pojazdu (1880 kg). Dokonując klasyfikacji samochodu zwrócono uwagę na proporcję ładowności przypadającą na część pasażerską i towarową. Ustalono, że pięciu pasażerów wraz z kierowcą waży łącznie około 350 kg (przy założeniu średniej wagi osoby dorosłej ok. 70 kg), to przy dopuszczalnej ładowności wynoszącej 570 kg na część towarową przypada tylko 220 kg. Zaświadczenie potwierdzające wykonanie badania technicznego pojazdu jest dokumentem urzędowym o istotnej wadze dowodowej. Wydaje je osoba uprawniona do potwierdzenia stanu faktycznego pojazdu po przeprowadzonym badaniu technicznym. Ponadto organ wyjaśnił, że zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznych jest dokumentem określającym warunki techniczne wymagane do dopuszczenia pojazdu do ruchu. Jednocześnie dowód rejestracyjny pojazdu, w który wpisano, że sporny pojazd to samochód ciężarowy, świadczy jedynie o dopuszczeniu samochodu do ruchu, a nie jest wykładnią określającą jego rodzaj i typ. Pojazd został zarejestrowany na terytorium Polski jako samochód ciężarowy z 5 miejscami siedzącymi. Reasumując organ stwierdził, że ustalony stan faktyczny wskazuje, iż podatniczka dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu osobowego klasyfikowanego do pozycji CN 8703. 1.4. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Celnej w K. powołał, mające zastosowanie w sprawie na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, przepisy ustawy z 2004 r. o podatku akcyzowym (upa). Zgodnie z art. 2 pkt 1 upa akcyzie podlegają wyroby określone w załączniku nr 1 do ustawy. W pozycji 59 tego załącznika ujęte są samochody osobowe o kodzie CN 8703. Na podstawie art. 3 ust. 2 upa do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Od 1 stycznia 2004 r. w UE (w Polsce od 1 maja 2004 r.) obowiązuje rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniające rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Rozstrzygnięcie sprowadzało się zatem do ustalenia czy przedmiotowy pojazd jest pojazdem klasyfikowanym w pozycji CN 8703, czy w pozycji CN 8704. Opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają samochody osobowe objęte pozycją CN 8703. Klasyfikacji taryfowej towarów w Taryfie celnej dokonuje się na podstawie ściśle określonych zasad Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z ww. rozporządzeniem Komisji (WE) do pozycji 8703 klasyfikuje się pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycja 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Ustalenie właściwej klasyfikacji wg CN wymaga dokonania oceny budowy pojazdu w oparciu o wskazania wynikające z nomenklatury towarowej CN przy uwzględnieniu danych wynikających z dokumentów pojazdu oraz innych informacji o pojeździe, poczynając od jego wersji fabrycznej. Wpis w karcie pojazdu bądź w dowodzie rejestracyjnym nie przesądza o klasyfikacji pojazdu na gruncie CN. Procedura klasyfikowania konkretnego pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN przebiega w ten sposób, że najpierw ustalane jest przeznaczenie danego pojazdu. W sytuacji, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, że dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów stanowi tylko uzupełnienie funkcjonalności pojazdu, wtedy taki pojazd należy zaklasyfikować do samochodów osobowych lub osobowo - towarowych o kodzie CN 8703. Samochód osobowy może również być przystosowany do przewozu towarów, ale o klasyfikacji do właściwego kodu CN decyduje zasadniczy charakter wyrobu. Przy klasyfikacji do pozycji 8703 pojazdów typu kombi, należy kierować się brzmieniem not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej oraz rozporządzeń klasyfikacyjnych Komisji Europejskiej dostępnych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów. Organ odwoławczy szczegółowo wymienił cechy projektowe zwykle stosowane do pojazdów objętych pozycją 8703. 1.5. Organ odwoławczy wskazał na dane wynikające z dokumentu identyfikującego pojazd, stanowiącego załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 14 czerwca 2006 r. Dodano, że w polu uwagi nie dokonano żadnego wpisu co zdaniem organu odwoławczego oznacza, że w trakcie badania technicznego przedmiotowy pojazd nie posiadał stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów, co przemawia za jego klasyfikacją do kodu 8703 CN, posiadał 5 miejsc siedzących włączając siedzenie kierowcy, a co za tym idzie posiadał stałe miejsca siedzące z wyposażeniem zabezpieczającym np. pasy bezpieczeństwa dla każdej osoby co również przemawia za klasyfikacją pojazdu do kodu 8703 CN. Jedynie strona twierdzi, że w pojeździe były dwa miejsca siedzące. Organ odwoławczy odmówił wiarygodności tym zeznaniom, ponieważ nie ma logicznego uzasadnienia w tym aby w dniu nabycia pojazdu, tj. 13 czerwca 2006 r. miał on dwa miejsca siedzące i zamontowaną na stałe, trudną do demontażu przegrodę z blachy za pierwszym rzędem siedzeń, a w dniu badania technicznego, tj. 14 czerwca 2006 r., pojazd miał już pięć miejsc siedzących i nie posiadał przegrody grodziowej z blachy, ponieważ trudno przypuszczać, żeby strona miała interes w tym aby takiej zmiany dokonać lub aby uprawniony diagnosta mógł jej nie zauważyć w trakcie badania technicznego pojazdu lub jak twierdzi strona, diagnosta określając liczbę miejsc siedzących w pojeździe na pięć po prostu popełnił błąd. Podkreślono, że strona zarzuca błędne ustalenia diagnosty tylko w części dokumentu, który jest dla strony niekorzystny. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że nie wzywał strony do przedstawienia dodatkowych dokumentów oraz nie przeprowadzał oględzin pojazdu, przede wszystkim ze względu na to, że jako zasadnicze przeznaczenie powyższego pojazdu w dacie jego nabycia jako osobowe, organ ustalił ponad wszelką wątpliwość na podstawie innego dokumentu tj. na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym na terenie kraju badaniu technicznym. Ponadto podkreślono, że dwukrotne próby przeprowadzenia ww. dowodu w ramach pomocy prawnej nie dały rezultatu ze względu na niestawiennictwo ówczesnego właściciela pojazdu. Trzecia próba przeprowadzenia oględzin pojazdu prowadziłaby jedynie do dodatkowego przedłużenia niniejszego postępowania. Odnośnie zarzutu pominięcia określenia "pojazd ciężarowy" umieszczonego przez diagnostę, organ drugiej instancji wyjaśnił, że dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury towarowej taryfy celnej, nawet gdyby towary, były traktowane odmiennie w innych przepisach, publikacjach czy opiniach rzeczoznawców. 1.6. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że J. C. dokonała nabycia pojazdu, który należy zaklasyfikować do pozycji 8703. Określając wysokość zobowiązania podatkowego organ odwoławczy powołał przepisy upa określające przedmiot, podstawę opodatkowania, obowiązek złożenia deklaracji, obowiązek podatkowy, stawkę opodatkowania (art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1 pkt 2 art. 82 ust. 3, art. 80 ust. 1, art. 80 ust. 3 pkt 3, art. 75 ust. 1) oraz § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. Jednocześnie przedstawiono sposób obliczenia podatku akcyzowego dla przedmiotowego pojazdu uwzględniający wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05. Wartość pojazdu ustalono w oparciu o dane z Eurotax Glass's Polska Sp. z o.o. 1.7. W stosunku do J. C. zastosowano środek egzekucyjny, w postaci zajęcia rachunku bankowego, który przerwał bieg terminu przedawnienia zobowiązania określonego w niniejszej decyzji (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). 2. Skarga do Sądu 2.1. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. J. Ch. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła: 1. rażące naruszenie art. 122 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie w toku postępowania prowadzonego w sprawie, w sposób nie budzący wątpliwości, jaki był stan przedmiotowego samochodu, w znaczeniu konstrukcyjnym, w dacie sprowadzenia go do Polski, a tym samym czy w tej dacie, pojazd spełniał warunki klasyfikujące go do kategorii CN 8704, tj samochodów ciężarowych czy tez CN 8703 – osobowych; 2. naruszenie art. 187 § 1 i art. 199 Ordynacji podatkowej poprzez niewykorzystanie wszelkich możliwych środków dowodowych i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób dowolny oraz wydanie decyzji pomimo niewyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; 3. naruszenie art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 i 3, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81, art. 82 ust. 3 upa poprzez ich zastosowanie i w konsekwencji nałożenie na skarżącą obowiązku zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Patrol. 2.2. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotowy pojazd został zakupiony przez skarżącą w 2006 r., na terenie Holandii jako pojazd ciężarowy. Posiadał wszelkie istotne cechy pojazdu ciężarowego. Wymiary części bagażowej, znacznie przewyższały wymiary części przeznaczonej do przewozu osób. Pojazd posiadał w Holandii homologację samochodu ciężarowego i jako taki został zarejestrowany również w Polsce. Podczas przeglądu samochód zakwalifikowano również jako ciężarowy. Skarżąca odsprzedała pojazd nie dokonując żadnych przeróbek zmieniających jego konstrukcję czy przeznaczenie. 2.3. Zdaniem skarżącej, podstawowym dowodem w sprawie powinny być oględziny samochodu. Po uzyskaniu oświadczenia domniemanej obecnej właścicielki samochodu, że nie posiadała nigdy takiego pojazdu, zaprzestano dalszych prób ustalenia obecnego właściciela pojazdu i przeprowadzenia oględzin. Organ posiadał jedynie dokumentację rejestracyjną samochodu (holenderską i polską) oraz zeznanie podatniczki. Dokumentacja zawiera sprzeczności polegające na zapisie w dowodzie rejestracyjnym o 5 miejscach siedzących, pomimo tego samochód zarejestrowano jako ciężarowy. Z dokumentacji holenderskiej wynika, że jest to samochód ciężarowy. W ocenie skarżącej dowody, którymi dysponował organ wydając decyzję, wskazują że w dacie sprowadzenia samochód spełniał warunki klasyfikujące go do kategorii CN 8704 (dokumentacja holenderska, homologacja, dowód rejestracyjny, przegląd techniczny - holenderski oraz polski, przesłuchanie podatniczki), tj. pojazdów ciężarowych, natomiast brak jest jakichkolwiek dowodów, które w sposób nie budzący wątpliwości wskazywałyby, że powinien być klasyfikowany do kategorii CN 8703 czyli samochodów osobowych. 2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie też należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Istota sporu powstałego między skarżącą a organami celnymi dotyczy tego czy samochód NISSAN PATROL, którego wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonała skarżąca, jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703), czy też samochodem przeznaczonym do przewozu towarów (klasyfikowanym do kodu CN 8704). Wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), dalej upa, do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). CN została ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, obecnie zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (Dz.Urz. WE L Nr 281 z 30 października 2003 r.). Przyporządkowanie do odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej wyrobu ma istotne znaczenie dla skutków podatkowych w zakresie podatku akcyzowego. Z przepisu art. 2 pkt 1 upa i poz. 59 załącznika nr 1 do tej ustawy wynika bowiem, że akcyzie podlegają wyroby określone kodem CN 8703 (samochody osobowe i osobowo-towarowe). Wyrobem akcyzowym nie są natomiast wyroby określone kodem CN 8704 (ciężarowe). W świetle zaś art. 80 ust. 3 pkt 3 upa obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W związku z powyższym, w celu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy koniecznym było ustalenie, czy przedmiotowy samochód w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochodem osobowym, czy też samochodem ciężarowym. Punkt wyjścia dla prawidłowego zaklasyfikowania przedmiotowego pojazdu stanowi analiza pozycji 59 załącznika nr 1 do upa, w której ujęte są samochody osobowe o kodzie CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Przytoczone sformułowanie jest podobne do użytego w opisie kodu 8703 Nomenklatury Scalonej (sekcja XVII dział 87.) Zarówno z treści pozycji 59 załącznika nr 1 do upa, jak też z opisu kodu CN 8703 wynika, że zasadniczym kryterium klasyfikacji pojazdów jest ich przeznaczenie zasadniczo do przewozu osób. Kryterium to powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w procesie zaliczenia danego wyrobu do określonego kodu CN. Do pozycji CN 8703 może być zakwalifikowany jedynie taki pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że powinien być zakwalifikowany do kodu CN 8704 – (pojazdy samochodowe do transportu towarowego). Dokonując ustaleń w powyższym zakresie organy zobowiązane są uwzględnić całokształt okoliczności sprawy. Bez wyczerpującej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest możliwe rozstrzygnięcie o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu samochodowego, a co za tym idzie jego prawidłowa klasyfikacja taryfowa (tak np. NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 2007r. sygn. akt I GSK 1361/06, lex nr 323491). Naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Z zasady tej wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organ podatkowy musi kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny, m.in. logiki, doświadczenia życiowego, wszechstronności oceny. 3.4. Ponadto poprawne ustalenie, że pojazd jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, w przypadku samochodów, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary, zobowiązuje organy do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w oparciu o Noty wyjaśniające do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE 2006/C 50/1) – zob. wyrok NSA z dnia 20 maja 2010r. sygn. akt I GSK 770/09 oraz z dnia 30 czerwca 2010r. sygn. akt i GSK 903/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Noty te nie stanowią wprawdzie źródła prawa, nie są podstawą rozstrzygnięcia klasyfikacyjnego, stanowią jednak wskazówkę interpretacyjną przyczyniająca się do ujednolicenia praktyki dokonywania przyporządkowania towarów do poszczególnych kodów CN (tak też ETS w wyroku z dnia 11 stycznia 2007r. C-400/05, Lex nr 214929 oraz w wyroku z dnia 8 lipca 2004r. C-400/03, Lex nr 202243). 3.5. Oceniając postępowanie organu w przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że organ sprostał stawianym mu wymaganiom (pkt 3.3 i 3.4.). Prawidłowo ustalił zasadnicze przeznaczenie pojazdu opierając się na dokumencie jakim jest zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu z dokumentem identyfikacji pojazdu nr (...) z dnia (...) 2006 r. Dla ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu wykorzystał znajdujące się w powołanym dokumencie dane, tj. dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, masę własną pojazdu oraz liczbę miejsc siedzących włączając siedzenie kierowcy. Na podstawie powyższych danych organ wyliczył ładowność części pasażerskiej (350 kg) i towarowej (220 kg). W związku z powyższym, mając na uwadze przedstawioną proporcję ładowności organ wyciągnął logiczny wniosek, że zasadniczym przeznaczeniem pojazdu nabytego przez skarżącą jest przewóz osób. Ponadto, organ prawidłowo zwrócił uwagę na fakt, że w omawianym dokumencie brak jest uwag o stałym panelu czy przegrodzie pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów. 3.6. W związku z tym, że organ dokonując ustalenia zasadniczego przeznaczenia spornego pojazdu oparł się głównie na danych wynikających z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu istotnym jest przywołanie treści art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wymaga wyjaśnienia, że dokument urzędowy stanowią m.in. zaświadczenia potwierdzające stan faktyczny na dzień ich wydania przez uprawnione osoby (zob. Piotr Pietrasz, komentarz do art. 194 Ordynacji podatkowej, Lex 2011). Z powyższego wynika, że z waloru dokumentu urzędowego korzysta także zaświadczenie biegłego diagnosty z dnia (...) 2006 r. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 637/10; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją powyższego jest prawidłowe przyjęcie przez organ, że sporny samochód posiadał 5 miejsc siedzących, brak trwałej przegrody pasażersko - towarowej, a stosunek ładowności przestrzeni pasażerskiej do towarowej jednoznacznie wskazuje, że zasadniczym przeznaczeniem przedmiotowego samochodu jest przewóz osób. W związku z tym organ prawidłowo odmówił wiarygodności zeznaniom skarżącej, m.in., że nabyty przez nią samochód posiadał dwa miejsca siedzące. Eksponowana też przez J. C. teza o pomyłce biegłego diagnosty jest niewiarygodna. Należy zauważyć, że z informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia 29 września 2010 r. w rubryce dane techniczne pojazdu zostało wskazanych również 5 miejsc siedzących, co oznacza, że ta liczba figuruje także w dowodzie rejestracyjnym pojazdu i nie była kwestionowana przez kolejnych właścicieli pojazdu. Skarżąca nie przedstawiła przy tym innych dowodów potwierdzających jej zeznania z dnia (...) 2011 r., ponadto znając treść zaświadczenia o badaniu technicznym pojazdu w momencie jego wystawienia (czerwiec 2006 r.) nie kwestionowała danych w nim zawartych, a uczyniła to dopiero w postępowaniu podatkowym (wrzesień 2011 r.). Co znamienne, również jak sama przyznała, m.in. w skardze, w nabytym przez siebie pojeździe nie dokonywała żadnych przeróbek. Stąd nie ma podstaw dla podważania ustaleń, które stały się dla organu podstawą dla ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu (ilość miejsc, brak wydzielenia przegrodą przestrzeni towarowej oraz stosunek ładowności tej przestrzeni do przestrzeni pasażerskiej). 3.7. Reasumując, zdaniem Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, którego wyniki stały się podstawą do zakwalifikowania samochodu nabytego przez skarżącą w dniu 13 czerwca 2006 r. do kodu CN 8703, czego konsekwencją było określenie zobowiązania w podatku akcyzowym. W związku z tym nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 122 w związku z art. 21 § 1 pkt 1, art. 187 § 1 i art. 199 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia oględzin należy podnieść, że w kontekście wyraźnego upływu czasu od momentu powstania obowiązku podatkowego, którym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego jest chwila nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, wystarczającym i najbardziej adekwatnym z punktu widzenia jego wartości dowodowej było zaświadczenie biegłego diagnosty o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia (...) 2006 r. (zaświadczenie wydano jeden dzień po nabyciu pojazdu, a jak twierdzi skarżąca w pojeździe nie dokonywano żadnych przeróbek). Przy czym, należy wskazać, że organ podjął próbę przeprowadzenia oględzin, które okazały się niemożliwe z powodu trudności w ustaleniu aktualnego posiadacza pojazdu. Z kolei fakt, że w zaświadczeniu biegłego diagnosty oraz w innych dokumentach którymi dysponował organ, przedmiotowy samochód jest określany jako samochód ciężarowy, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma znaczenia dla celów podatkowych. Chodzi tu bowiem o samochód ciężarowy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908), czego organ nie kwestionuje. Celem zaś postępowania prowadzonego przez organy podatkowe było dokonanie ustalenia przeznaczenia przedmiotowego pojazdu w kontekście kodu Nomenklatury Scalonej. Nie oznacza to przy tym, że dokumenty te nie mogą być dowodem w sprawie. Zawierają bowiem inne dane (jak całkowita masa pojazdu, masa własna pojazdu, liczba miejsc siedzących), które były właśnie pomocne przy ocenie rodzaju pojazdu według kryterium Nomenklatury Scalonej. Skarżąca nie sprecyzowała zarzutów naruszenia prawa materialnego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd z urzędu stwierdził, że przepisy te zostały zastosowane prawidłowe. 3.8. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.