II SA/Wa 233/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia wysokości dodatku z tytułu wysługi lat oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 nr [...], którą to decyzją (w postępowaniu wznowieniowym) odmówiono uchylenia decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku z tytułu wysługi lat. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że K. F. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. wniósł o wznowienie postępowania w przedmiocie zaliczenia pracy w gospodarstwie rolnym [...] od [...] grudnia 1996 r. do [...] sierpnia 2000 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wysokości dodatku do wysługi lat. Jednocześnie organ wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komendant [...] Oddziału SG ustalił funkcjonariuszowi na dzień [...] lipca 2009 r. prawo do dodatku za wysługę lat w wysokości 8% naliczonego uposażenia zasadniczego i rozkaz ten został decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej utrzymany w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Rozpoznając przedmiotową sprawę w trybie wznowieniowym organ stwierdził, że przy wznowieniu postępowania w oparciu o art. 145 k.p.a. postępowanie wznawia się, jeżeli m. in.: ujawnione zostaną nowe okoliczności faktyczne lub dowody, które nie były znane organowi przy wydaniu decyzji. Organ stwierdził, że podnoszone przez skarżącego w postępowaniu wznowieniowym okoliczności (praca w gospodarstwie rolnym [...] była znana organowi w dacie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2009 r. Wyjaśnił, że skarżący podnosił te okoliczności w odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Organ stwierdził również, że aktualna pozostaje ocena, że praca funkcjonariusza w gospodarstwie rolnym [...] miała charakter doraźnej pomocy świadczonej w chwilach wolnych od podstawowych obowiązków. W konsekwencji uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., gdyż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna nowa okoliczność, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, a jednocześnie nie była znana organowi, który ją wydał, nadto by miała ona istotne znaczenie w sprawie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. F. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł naruszenie art. 145 § 1 k.p.a., poprzez nierozpoznanie przez organ w postępowaniu wznowieniowym zaistnienia wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ zobowiązany był dokonać rozstrzygnięcia w oparciu o wszystkie wymienione w art. 145 k.p.a. przesłanki wznowienia, a rozstrzygnął sprawę w oparciu o tylko jedną z przesłanek, tj. zaistnienie nowych ważnych i nieznanych wcześniej organowi okoliczności. Zdaniem strony skarżącej, fakt nie odniesienia się do pozostałych przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. skutkować winien uchyleniem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż przedmiotowa sprawa została przez organ rozpoznana w trybie nadzwyczajnym wznowieniowym. Zasady i tryb tegoż postępowania określa art. 145 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. § 2. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. § 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. W rozpoznawanej sprawie na żądanie strony wszczęte zostało postępowanie wznowieniowe w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (nowe okoliczności i dowody nie znane w dacie wydania decyzji). Na okoliczności te powołał się również skarżący w swoim odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wskazać jednocześnie należy, iż wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia wiązała organ i wyznaczała granice nadzwyczajnego postępowania (vide IV SA/Gd 647/09; VII SA/Wa 513/09). Związanie treścią wniosku o wznowienie oznacza, że organ nie może ani zmieniać, ani rozszerzyć żądania na inne podstawy wznowieniowe wskazane w art. 145 k.p.a. Wskazać również należy, iż skarżący nie zgłosił żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 147 tiret 2 k.p.a., a mianowicie nie zgłosił żądania wznowienia postępowania na podstawie przesłanki pozbawienia strony udziału w postępowaniu bez jej winy – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przesłanka ta może być podstawą wznowienia wyłącznie na żądanie strony. Już z tego tylko powodu organ nie mógł z urzędu bez wniosku skarżącego wszcząć i prowadzić postępowania wznowieniowego na podstawie tej przesłanki. Przechodząc do oceny przesłanki wskazanej przez skarżącego, tj. przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – twierdzenia, że wyszły na jaw nowe okoliczności lub fakty istniejące w dacie wydania zaskarżonej decyzji nieznane organowi, stwierdzić należy, iż taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że podnoszone fakty i dowody dotyczące pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym [...] w okresie od [...] grudnia 1996 r. do [...] sierpnia 2000 r. (ponad 4 lata) były przedmiotem oceny organu w postępowaniu tzw. "zwykłym". Dlatego też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że aktualna pozostaje ocena, że praca funkcjonariusza w gospodarstwie rolnym [...] miała charakter doraźnej pomocy świadczonej w chwilach wolnych od podstawowych obowiązków. Reasumując, zasadnie organ stwierdził, iż wobec niezaistnienia przesłanki wznowieniowej wskazanej przez stronę skarżącą należało odmówić uchylenia decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku z tytułu wysługi lat. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji.