II GSK 1598/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Krystyna Anna Stec Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Spółki z o.o. w Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 72/12 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. Spółki z o.o. w Ż. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we W. 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę I. Sp. z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 44 punktach gier na terenie województwa dolnośląskiego, w tym w lokalu [...], w którym przeprowadzono w dniu 21 lipca 2010 r. kontrolę. W toku kontroli stwierdzono, że była tam prowadzona gra na dwóch automatach należących do spółki, mimo że w piśmie z dnia 23 czerwca 2010 r. spółka zgłosiła zawieszenie ich eksploatacji. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.; dalej u.g.h. lub ustawa o grach hazardowych). Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalając skargę wskazał, że w art. 141 ustawy o grach hazardowych jednoznacznie postanowiono, że karze pieniężnej nie podlega "urządzający gry na automatach poza kasynem gry" (nie stosuje się bowiem art. 89 ust. 1 pkt 2), jeżeli "zgodnie z art. 129-140" organizuje gry "na automatach w salonach gier na automatach" (art. 141 pkt 1) i gry "na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych" (art. 141 pkt 2). Zatem, w ocenie Sądu, określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych odpowiedzialności administracyjnej przybierającej postać kary pieniężnej nie wyłącza "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry" w zakresie "gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych" (art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych), jeżeli taka działalność realizowana jest niezgodnie z art. 129-140 ustawy o grach hazardowych. Sąd przyjął, że ustalenie, czy w konkretnym przypadku doszło do niezgodnego z prawem "urządzania gier na automatach poza kasynem gry" w zakresie "gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych", wymaga odwołania się do unormowań zawartych w art. 129-140 ustawy o grach hazardowych. Należący do tego zbioru art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych odsyła z kolei do "przepisów dotychczasowych", na podstawie, których udzielono zezwoleń "w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". To zaś oznacza, że oceny zgodności z prawem urządzania gier na automatach o niskich wygranych (w czasie obowiązywania ustawy o grach hazardowych) trzeba dokonać na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm., dalej ustawa o grach i zakładach wzajemnych) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.), jako aktu wykonawczego. Ustalony w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny obligował organy celne do sięgnięcia po § 14a ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, według którego podmiot prowadzący gry może dokonać czasowego zawieszenia eksploatacji automatu lub urządzenia do gier, przy czym obowiązany jest on do powiadomienia wyznaczonego naczelnika urzędu celnego o czasowym zawieszeniu eksploatacji automatu lub urządzenia do gier, w terminie siedmiu dni od dnia wycofania lub czasowego zawieszenia (§ 14a ust. 2 rozporządzenia). Sąd stwierdził, że skutkiem prawnym czasowego zawieszenia eksploatacji automatu do gier jest niedopuszczalność urządzania w tym okresie gier na takich automatach, a ponadto w okresie takiego zawieszenia automatów nie powstaje związane z nimi zobowiązanie podatkowe w podatku od gier. Zatem, zdaniem Sądu, włączając do gry kontrolowane automaty w okresie zawieszenia ich eksploatacji, Spółka dopuściła się naruszenia reguł urządzania gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych, albowiem § 14a rozporządzenia lokuje się w utworzonym przez ustawodawcę zbiorze przepisów "art. 129-140" i zawartych tam odesłaniach. Eksploatując automaty do gier o niskich wygranych w czasie ich zawieszenia, a więc niezgodnie z art. 129-140 ustawy, spółka pozbawiła się – przewidzianej w art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych – ochrony urządzających "gry na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych", narażając się tym samym na stosowanie wobec niej art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Sąd uznał, że wobec niewadliwie przeprowadzonej w sprawie wykładni przepisów prawa materialnego, nie można podzielić stanowiska skarżącej o naruszeniu przez organy celne art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Stwierdził również, że nie stanowi naruszenia art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej O.p.) nieprzeprowadzenie dowodu z akt weryfikacyjnych punktu gier na automatach o niskich wygranych, z opinii technicznej jednostki badającej, z urzędowego poświadczenia rejestracji urządzeń jako automatów o niskich wygranych GL-1, wydanego przez Ministra Finansów. Sąd zauważył bowiem, że okoliczności, które miałyby potwierdzać wymienione dokumenty, nie były w jakikolwiek sposób kwestionowane czy wręcz podważane przez organy celne. Nie zgłosiły one żadnych zastrzeżeń co do opinii jednostki badającej, z której wynika, że kontrolowane automaty spełniają kryteria automatów do gier o niskich wygranych, ani nie zmierzały do wzruszenia urzędowego poświadczenia rejestracji tych automatów. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). II Skargę kasacyjną wniosła I. Sp. z o.o. w Ż. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie, w sytuacji, gdy strona prowadzi działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w oparciu przepisy ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych; 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez wymierzenie na tej podstawie kary pieniężnej, w sytuacji gdy ww. przepis odnosi się do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy spółka urządza gry na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwolenia uzyskanego zgodnie z przepisami ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych; 3. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 180 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego, które chociażby w minimalnym stopniu pozwoliłoby na wyjaśnienie okoliczności w sprawie, a w szczególności na zignorowaniu przy rozstrzyganiu dowodu z akt weryfikacyjnych punktu do gier na automatach o niskich wygranych, w których ustawione były kontrolowane urządzenia, z opinii technicznej jednostki badającej potwierdzającej okoliczność, iż kontrolowane automaty spełniają wszelkie wymogi określone przepisami prawa dla automatów do gier o niskich wygranych, z urzędowego poświadczenia rejestracji urządzeń jako automatów do gier o niskich wygranych GL-1 wydanych przez Ministra Finansów; 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu spółce prowadzenia gier na zawieszonych w eksploatacji urządzeniach, w sytuacji, gdy z treści zeznań świadka A. K. w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż samodzielnie podjęła decyzję co do podłączenia przedmiotowych urządzeń, celem prowadzenia na nich działalności; 5. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego niezastosowanie lub też pominięcie okoliczności, iż strona prowadzi działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych, a urządzenia znajdujące się w punkcie gier na automatach o niskich wygranych posiadają ważne poświadczenia rejestracji jako automaty do gier o niskich wygranych; 6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ, iż spółka prowadzi gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy spółka posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a zakwestionowane urządzenia są automatami do gier o niskie wygrane, a nie automatami do gier; 7. rażące naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie, iż ustawodawca w przypadku zaistnienia sytuacji określonej w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych nakazuje wymierzenie kary określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, a nie określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 2, tak jak uczynił to organ; 8. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez wymierzenie na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych kary pieniężnej, w sytuacji, gdy ww. przepis odnosi się do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy organ jednocześnie ustalił, iż gry były prowadzone na automatach o niskich wygranych, a nie na automatach; 9. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ, iż spółka prowadzi gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji, gdy zakwestionowane urządzenia posiadają poświadczenie rejestracji, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż zakwestionowane urządzenia są automatami do gier o niskie wygrane, a nie automatami do gier; 10. rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 210 o.p. przejawiające się brakiem wewnętrznej spójności, a to podkreślanie, iż spółka prowadziła gry na automatach o niskich wygranych, chociaż przy zgłoszeniu zawieszenia ich eksploatacji, przy jednoczesnym powoływaniu się na art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, który nie odnosi się do prowadzenia gier na automtach o niskich wygranych bez stosownego zezwolenia, lecz do prowadzenia gier na automntach poza kasynem gry. Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. III W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Oceniając trafność jej zarzutów zgodnie z zasadą związania granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa najpierw, że poza sporem pozostaje, że skarżąca spółka legitymowała się zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w określonych w decyzji punktach zlokalizowanych na terenie województwa dolnośląskiego. Zezwolenie to zostało wydane na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ustawa o grach i zakładach wzajemnych, zgodnie z art. 144 ustawy o grach hazardowych, utraciła moc, co do zasady, z dniem 1 stycznia 2010 r. Uchylając poprzednią regulację prawną ustawodawca jednocześnie w przepisach przejściowych uregulował sytuację podmiotów posiadających zezwolenia wydane na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, stanowiąc w art. 129 ust.1 ustawy o grach hazardowych, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Wyznaczone w tym przepisie granice zachowania dotychczasowych uprawnień (do czasu wygaśnięcia udzielonych zezwoleń), związane z zastąpieniem zezwoleń koncesjami na prowadzenie kasyna gry, siłą rzeczy nie pozwalają na wydawanie, po wejściu w życie nowej ustawy nowych zezwoleń na starych zasadach. Obecnie obowiązująca ustawa w art. 6 ust. 1 stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna. Przenosząc te regulacje prawne na zarzuty skargi kasacyjnej podkreślić należy, że kontrola, której następstwem było nałożenie kary pieniężnej, została przeprowadzana w jednym z punktów wskazanym w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Działalność ta mogła być prowadzona do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Do jej prowadzenia, co do zasady, miały zastosowania przepisy dotychczasowe, co oznacza, że bez znaczenie dla sprawy jest unormowanie zawarte w art. 6 ust.1 ustawy o grach hazardowych regulujące kwestię prowadzenia koncesjonowanej działalności w zakresie gier na automatach w rozumieniu ustawy hazardowej. Obowiązek uzyskania koncesji, co oczywiste, obejmuje działalność podjętą pod rządami obowiązywania ustawy o grach hazardowych, albo kontynuowaną w czasie jej obowiązywania, ale nie na podstawie zezwolenia wydanego na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Z tego względu za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut "rażącego" naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 ust.1 ustawy o grach hazardowych, który to przepis w tej sprawie z przyczyn powyżej wskazanych nie mógł mieć zastosowania. Z tych również powodów nietrafny jest zarzut naruszenia art. 89 ust.1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten określa delikt administracyjny polegający na urządzeniu gry hazardowej bez koncesji, a więc sankcjonuje nakaz określony w art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i nie odnosi się do sytuacji podmiotów kontynuujących działalność w oparciu o przepisy przejściowe (art.129 ust.1 ustawy o grach hazardowych). Z niespornych okoliczności sprawy wynika, na co już zwrócono uwagę, że skarżąca prowadziła działalność w oparciu o zezwolenie wydane na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a w toku kontroli przeprowadzonej w jednym z punktów objętych zezwoleniem ustalono, że mimo zgłoszenia zawieszenia eksploatacji dwóch automatów tam zlokalizowanych, automaty te były eksploatowane. To z tej i tylko z tej przyczyny organy celne przyjęły, że działalność prowadzona w tym punkcie gier na automatach o niskich wygranych jest prowadzona niezgodnie z zasadami określonymi w przepisach przejściowych. Podkreślenia wyraźnego wymaga, że dla niebudzącego wątpliwości ustalenia, że eksploatowano automaty do gier o niskich wygranych w okresie zgłoszonego zawieszenia ich eksploatacji nie ma żadnego znaczenia prawnego to, że automaty te "spełniały wszelkie wymogi określone przepisami prawa dla automatów do gier o niskich wygranych". W stosunku do skarżącej spółki nie wyciągnięto bowiem konsekwencji prawnych związanych z niespełnieniem przez automaty określonych prawem wymogów, lecz nałożono karę pieniężną w związku z ustaleniem eksploatowania automatu w czasie zgłoszonego przez spółkę zawieszenia eksploatacji. To oznacza, że całkowicie nieusprawiedliwione jest zarzucanie "rażącego" naruszenia art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez "zignorowanie" dowodu z akt weryfikacyjnych kontrolowanych urządzeń, opinii jednostki badającej, czy też urzędowego poświadczenia rejestracji urządzeń jako automatów do gier o niskich wygranych. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art.141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten stanowi, że w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji analizując treść tego przepisu oraz przepisów przejściowych przyjął, że tylko podmiot "urządzający gry na automatach poza kasynem", który prowadzi taką działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w oparciu o zezwolenie wydane na podstawie przepisów dotychczasowych i zgodnie z art.129- 140 nie został objęty odpowiedzialnością przewidzianą w art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Sąd I instancji uznał, że "jedynie takiemu działaniu ustawodawca nadał cechę kontratypu względem czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2" ustawy o grach hazardowych. Sąd przyjął zatem, że prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie obowiązującego zezwolenia, ale z naruszeniem przepisów przejściowych znosi wyłączenie stosowania art. 89 ust.1 pkt 2 komentowanej ustawy, a stwierdzenie naruszenia zasad określonych w przepisach przejściowych skutkuje sankcją administracyjną. Przedstawiony i zacytowany wywód prawny Sądu I instancji wskazuje wprost, że w procesie oceny legalności zaskarżonej decyzji dokonano zarówno wykładni art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jak i jego subsumcji. Tymczasem autor skargi kasacyjnej w oderwaniu od treści uzasadnienia wyroku zarzuca Sądowi I instancji "rażące" naruszenie art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowanie lub też pominięcie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji ani nie pominął ani też nie zaniechał zastosowania art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, a to czyni oceniany zarzut nieusprawiedliwionym. Z tym zarzutem wiąże się kolejny problem podniesiony w skardze kasacyjnej w obrębie zarzutu "rażącego" naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Mimo że skarżąca spółka w petitum skargi kasacyjnej nie określiła formy naruszenia, to z uzasadnienia zdaje się wynikać, że kwestionuje zarówno wykładnię jak i zastosowanie tego przepisu. Uważa bowiem, że sankcja określona w tym przepisie może być nakładana na podmiot, który prowadzi działalność w zakresie gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, nie obejmuje natomiast tego, kto prowadzi działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie obowiązujących jeszcze zezwoleń wydanych w oparciu o przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Pogląd skarżącej w istocie zmierza do wykazania, że ustawodawca w ustawie o grach hazardowych poza odpowiedzialnością administracyjną pozostawił działania niezgodne z udzielonym zezwoleniem i naruszające reguły ustanowione w przepisach przejściowych. Taka teza pozostaje w sprzeczności z omówionym już art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, którego wykładni dokonanej przez Sąd I instancji skarżąca nie zakwestionowała odpowiednio zredagowanym zarzutem skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zarzutu "rażącego" naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej nie ma sprzeczności pomiędzy treścią art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, który "nie odnosi się do prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych", a faktem, że spółka prowadziła działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwolenia, jeżeli uwzględni się treść art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że poza granicami skargi kasacyjnej pozostaje to, czy eksploatując urządzenia, w stosunku do których zawieszono ich eksploatację, skarżąca naruszyła przepisy wymienione w art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Żaden bowiem z zarzutów skargi kasacyjnej nie odnosi się do tego newralgicznego w sprawie zagadnienia. Nie wymaga przy tym głębszego wywodu teza, że w świetle regulacji obejmującej wymogi dotyczące skargi kasacyjnej, zasadę związania jej granicami, oraz ustawowe podstawy tego środka zaskarżenia, do zarzutów skargi kasacyjnej nie można zaliczyć wywodów zawartych w jej petitum, które nie zostały powiązane z żadnym przepisem prawa. Ta uwaga odnosi się do pkt 4, 6 i 9 petitum skargi kasacyjnej. Jak już wskazano na skarżącą nałożono karę pieniężną na podstawie art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, przyjmując, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie mocą art. 141 pkt 2 a contrario tej ustawy. Rozważenia wymagała zatem także kwestia wynikająca z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu (dalej: TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. W wyroku tym TSUE orzekł, że art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienianej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy u.g.h., które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalne "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku, z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Jakkolwiek wyrok ten odnosi się, rzecz upraszczając, do przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych – art. 129 ust.1, art. 135 ust.2 oraz art. 138 ust. 1, to w jego uzasadnieniu TSUE przesądził, że art. 14 ust.1 ustawy o grach hazardowych, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 (pkt 25 uzasadnienia wyroku TSUE). Oczywiście nie oznacza to, że przepis, który nakłada sankcję za naruszenie nakazu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym. Niemniej jednak należałoby rozważyć, czy wobec niespornego braku notyfikacji art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (w stanie prawnym wiążącym w tej sprawie) art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych może być stosowany. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach, w których strony korzystają ze swoich dotychczasowych uprawnień (nadanych im przepisami międzyczasowymi), art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 141 ustawy o grach hazardowych może mieć zastosowanie. Relację pomiędzy art. 141 pkt 2 a art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. można bowiem porównać do konstrukcji odesłania przez dany przepis (ustanawiający hipotezę i dyspozycję normy prawnej, ale niezawierający sankcji) do przepisu zawierającego wszystkie elementy składowe trójelementowej teorii budowy normy prawnej w tym m.in. sankcję, do której właśnie nawiązuje wskazane odesłanie. Tytułem przykładu, w prawie karnym używa się w takich przypadkach sformułowania "tej samej karze podlega, kto..." - tak np. art. 122 § 2, art. 124 § 2, art. 126 § 2 Kodeksu karnego. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, który ustanawia karę za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, w powiązaniu z art. 141 pkt 2 tej ustawy odnosi się więc nie do zakazu prowadzenia działalności hazardowej poza kasynami gry, lecz, o czym była już mowa, do przypadku niedotrzymania warunków dotychczasowego zezwolenia. Tym samym organizowanie gier w sposób sprzeczny z dotychczasowymi zasadami, jeżeli następuje w ramach działalności reglamentowanej dotychczasowym zezwoleniem, podlega karze określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. Sankcja administracyjna dotyczy bowiem w tym przypadku - jak wskazano - naruszenia dotychczasowego zezwolenia, a nie prowadzenia gier na automatach poza kasynem gry. Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 490) orzekł jak w sentencji.