I SAB/Gl 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Beata Kozicka, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę Pismem z dnia 14 marca 2012 r. pełnomocnik P. S. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Autor skargi wniósł o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej w K. do wydania decyzji w określonym terminie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano na wstępie, że po kolejnym już rozpatrzeniu wniosku podatnika o zwrot nadpłaty Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. decyzją z [...]r. odmówił uwzględnia wniosku strony. Odwołanie od tej decyzji zostało złożone w dniu 18 listopada 2010 r. i mimo upływu prawie 1,5 roku nie zostało dotychczas rozpatrzone. Początkowo organ odwoławczy uzasadniał to koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego o opinię techniczną, którą złożono do akt 22 lutego 2011 r., Kolejnym przejawem aktywności organu II instancji była dopiero prośba do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. o przesłanie akt rejestrowych podatnika, które przekazano w dniu 5 lipca 2011 r. Następnie, pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r. zwrócono się do Wojewody [...] o informację na temat statusu zakładu pracy chronionej, która to informacja dotarła do organu w dniu 6 września 2011 r. Wobec niezakończenia postępowania odwoławczego strona w dniu 16 listopada 2011 r. zwróciła się z ponagleniem do Ministra Finansów, podnosząc, że postępowanie odwoławcze prowadzone jest przewlekle, a aktywność organu jest pozorowana i nieefektywna. Postanowieniem z dnia [...]r. Minister Finansów uznał to ponaglenie za bezzasadne i wskazał m.in., że "przedłużając termin rozpatrzenia przedmiotowych odwołań, Dyrektor Izby Skarbowej w K., kierował się potrzebą dogłębnego przeanalizowania wszelkich aspektów sprawy, tak aby podjąć decyzję zgodną z obowiązującymi przepisami prawa. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. zawiadomieniem z dnia [...]r. nr [...]wszczął z urzędu postępowanie w sprawie realizowanej rozbudowy i modernizacji budynku administracyjno-biurowego położonego w P. przy ul. [...]". Postanowieniem z dnia [...] r. oraz [...]r. organ II instancji ponownie przedłużył o kolejne okresy termin załatwienia sprawy z uwagi na prowadzone z inicjatywy organu skarbowego postępowanie toczące się przez Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w M.. W dalszych wywodach skargi pełnomocnik skarżącego zawarł rozważania dotyczące przewlekłości postępowania i przywołał tezę zawartą w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Ol 22/09, (LEX nr 512727), w którym stwierdzono, że "o bezczynności organu administracji publicznej można mówić, gdy w prawnie ustalonym terminie, właściwy organ administracji nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji (postanowienia lub innego aktu) bądź też nie podjął działań wynikających z przepisów procesowych w celu usunięcia przeszkody w wydaniu decyzji". W tym kontekście autor skargi podkreślił, że niniejsza sprawa toczy się od 2002 r., a wniosek podatnika jest analizowany od 9 lat, w ciągu których wiele spornych zagadnień zostało już rozstrzygniętych i sprawa powinna zająć znacznie mniej czasu niż porównywalne sprawy "nowe". Zwrócił także uwagę, że aktywność organu odwoławczego ma charakter nieskoordynowany i nieefektywny, a krótkie i nieliczne okresy aktywności w zdobywaniu różnych mniej lub bardziej związanych ze sprawą informacji przeplatane są kilkutygodniowymi okresami bezczynności organu. Kontynuując pełnomocnik skarżącego wskazał, że aktywność organu koncentruje się na próbie wykazania, iż modernizacja i rozbudowa budynku biurowego w P. nie stanowiła przedsięwzięcia na rzecz pracowników niepełnosprawnych, co jest całkowicie nieuzasadnione i zbędne w świetle wyroków WSA w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2007 r. (sygn. akt III SA/Gl 911/06 – 923/06). W orzeczeniach tych Sąd przesądził, że przedmiotowe przedsięwzięcie było długookresowym przedsięwzięciem na rzecz niepełnosprawnych pracowników, a otwartą pozostawił jedynie kwestię rozpoczęcia jego realizacji. Jednocześnie działający za skarżącego radca prawny stwierdził, że momentu rozpoczęcia tego przedsięwzięcia nie można łączyć, wbrew twierdzeniom organów podatkowych, z datą uzyskania przez skarżącego decyzji z dnia [...]r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego, czy złożeniem wniosku o wydanie decyzji w dniu 15 grudnia 1999 r. Jak bowiem słusznie zauważono w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2006 r., (sygn. akt I SA/Wr 1060/04) proces inwestycyjny zmierzający do budowy (a także przebudowy, nadbudowy, rozbudowy i modernizacji budynku jest procesem złożonym, wieloetapowym i z definicji rozłożonym w czasie i obejmuje nie tylko budowę w ścisłym tego słowa znaczeniu (tak jak definiuje ją ustawa Prawo budowlane), ale także szereg innych działań o charakterze prawnym, koncepcyjnym, projektowym i przygotowawczym. Zatem wszelkie działania, także te poprzedzające uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę można uznać za przejaw podjęcia i realizacji przedsięwzięcia polegającego na nadbudowie (przebudowie) i modernizacji budynku, jeżeli da się wykazać ich związek z przyszłą nadbudową (przebudową, rozbudową) i modernizacją, w szczególności, jeżeli mają one bezpośrednio przyczynić się do jej realizacji. Takiego charakteru nie można odmówić również projektom budowlanym lub technicznym, które stanowią konieczny warunek rozpoczęcia budowy i jej kontynuowania w sposób zgodny z przepisami prawa i wymogami bezpieczeństwa. Pełnomocnik strony podkreślił także, iż realizację tego przedsięwzięcia w latach 2000-2001 Dyrektor Izby Skarbowej w K. potwierdził w decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Z kolei w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 985/06, dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. przesądzono, że fakt, iż w obiekcie zatrudnieni są zarówno pracownicy pełnosprawni, jak i niepełnosprawni nie może wykluczać, iż inwestycja realizowana ze środków funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (w określonych przepisami ramach) nie jest przedsięwzięciem na rzecz osób niepełnosprawnych w rozumieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. Wobec powyższego autor skargi stwierdził, iż Sąd w sposób jednoznaczny i jasny rozstrzygnął wątpliwości organów podatkowych, co do charakteru przedmiotowego przedsięwzięcia, a zatem ponowne zarzuty organów w tym zakresie są niedopuszczalne, a prowadzenie postępowania zbędne. W dalszych wywodach skargi podkreślono, że pomiędzy postępowaniem prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. a postępowaniem podatkowym nie ma żadnego związku, co do istotnych ustaleń faktycznych. Postępowanie przed organem administracji budowlanej ma bowiem na celu ustalenie skutków w zakresie prawa budowlanego (prowadzenie inwestycji nie ściśle według projektu z 1999 r., ale z uwzględnieniem rozszerzającego go projektu z 2000 r.). Wynik tego postępowania nie ma jednak wpływu na istotne ustalenia w sprawie podatkowej, w której organ I instancji przyznał już w decyzjach z [...] r., że "rozbudowa budynku administracyjno-biurowego w firmie A rozpoczęła się w dniu 6 marca 2000 r. i była to nowa (w sensie wydatków) inwestycja realizowana na podstawie projektu i kosztorysów opracowanych w 2000 r. W swych ustaleniach organ podatkowy oparł się na opinii biegłego A. C., który wskazał, że "treść dziennika budowy wskazuje na realizację wg projektu z 2000 r.". W tym stanie rzeczy potwierdzenie tego faktu w decyzji PINB w M. nie wpłynie na ustalenia organów podatkowych, które zresztą nie stanowią istoty sporu w niniejszej sprawie. Koncentruje się on bowiem na tym, czy pomiędzy założeniami koncepcji z 1998 r., projektem z 1999 r. , a projektem z 2000 r. zachodzą faktyczne, a nie formalne związki, pozwalające uznać, że poszczególne dokumenty stanowiły jedynie kontynuację i rozbudowę jednej koncepcji projektowej. Na poparcie tych twierdzeń przytoczono obszerne fragmenty odwołania, w którym podniesiono m.in., że oba projekty nie są alternatywne, a wręcz uzupełniają się, bazują na tych samych założeniach technicznych i konstrukcyjnych, a projekt z 2000 r. jest finalną wersją i kontynuacją wcześniejszych opracowań. W odwołaniu zwrócono także uwagę na opinię biegłego, w której wskazano, że projekt z 2000 r. w porównaniu z projektem z 1999 r. zawiera 90% wspólnej treści w części opisowej i 70% wspólnych rozwiązań w części rysunkowej i należało nadać mu formę aneksu. Wobec tej argumentacji stwierdzono, że nawet jeśli inwestycja była realizowana zgodnie z projektem z 2000 r., to należy uznać, że realizowany był w istocie projekt z 1999 r. (rozszerzony w odniesieniu do powierzchni), a okoliczności te nie mogą przesądzać o dacie realizacji całego przedsięwzięcia. W konkluzji skargi stwierdzono, że w opisanym powyżej stanie sprawy, bezpodstawne jest nieuzasadnione wydłużanie postępowania i oczekiwanie na rozstrzygnięcie nadzoru budowlanego, który nie będzie badał i nie rozstrzygnie o faktycznym (a nie formalnym) związku pomiędzy koncepcją z 1998 r., projektem z 1999 r. i projektem z 2000 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Nawiązując do zarzutów skargi podkreślono, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej sprawa nie jest jednoznaczna. W zapadłych w odniesieniu do P. S. orzeczeniach sądy obu instancji nie wypowiedziały się jednoznacznie w kwestii, czy realizowana przez podatnika w latach 2000-2001 inwestycja związana z rozbudową i modernizacją biurowca w P. stanowi długookresowe przedsięwzięcie na rzecz osób niepełnosprawnych, o którym mowa w wyroku TK z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt K 45/01, uprawniające do skorzystania z ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie wydatków ponoszonych na ten cel w latach 2000-2001 r. Ta skomplikowana kwestia (rzutująca na rozstrzygnięcie spraw, w których podatnik dochodzi łącznie kwoty [...] zł) pozostawiona została ocenie organów podatkowych, przy czym we wspomnianych wyrokach nie wskazano wyraźnie, jakimi przesłankami należy kierować się przy dokonywaniu tej oceny. Organ odwoławczy wskazał także na niejednolitość orzecznictwa dotyczącego tej problematyki, a także nieuchwalenie (wbrew zaleceniom TK) ustawy o zasadach, trybie stwierdzania i zwrocie nadpłaty podatków za lata 2000-2002 podatnikom prowadzącym zakłady pracy chronionej. W kolejnych fragmentach odpowiedzi na skargę organ opisał szczegółowo przebieg postępowania odwoławczego. Podał, że w jego toku: 1) zlecił – na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej – organowi podatkowemu pierwszej instancji dokonanie czynności wyjaśniających dotyczących uzupełnienia opinii technicznej sporządzenej przez biegłego rzeczoznawcę budowlanego A. C. dotyczącej rozbudowy budynku administracyjnego w P. i jego przystosowania do potrzeb osób niepełnosprawnych (postanowienie z dnia [...]r.), 2) uzupełnił materiał dowodowy o akta rejestracyjne P. S. (pismo z dnia 27 czerwca 2011 r.) 3) podjął czynności wyjaśniające w kwestii dotyczącej statusu zakładu pracy chronionej przyznanego Przedsiębiorstwu B P. S. (pismo z dnia 23 sierpnia 2011 r., skierowane do Wojewody [...]) 4) wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w wyjaśnienie kwestii dotyczącej zgodności z prawem budowlanym realizowanej przez P. S. w latach 2000-2001 inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie i modernizacji budynku administracyjno-budowlanego położonego w P. przy ul. [...] (pismo z dnia 4 listopada 2011 r. skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego), 5) pismem z dnia 21 lutego 2012 r. skierowanym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. wystąpił o udzielenie informacji i wskazanie na jakim etapie rozpatrywania znajduje się obecnie sprawa dotycząca zajęcia stanowiska w kwestii wspomnianej wyżej inwestycji, 6) pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. wystąpił o wskazanie ewentualnego terminu zakończenia postępowania prowadzonego przez ten organ w kwestii inwestycji zrealizowanej przez P. S.. Dokonanie powyższych czynności spowodowało konieczność przedłużenia terminu załatwienia sprawy, o czym organ informował stronę kolejnymi postanowieniami wydawanymi w oparciu o art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w K. podał, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego organ otrzymał następujące materiały: 1) zebrane w trakcie postępowania zleconego na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej przekazane pismem z dnia 24 lutego 2012 r. (wpływ - 25 lutego 2012 r.) 2) akta rejestracyjne P. S. przekazane pismem z dnia 5 lipca 2011 r., 3) pismo z dnia 31 sierpnia 2011 r. (wpływ - 6 września 2011 r.) wyjaśniające kwestię dotyczącą zakładu pracy chronionej B 4) pismo z dnia 15 listopada 2011 r. (wpływ – 22 listopada 2011 r. wystosowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, informujące, że pismo Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 4 listopada 2011 r. zostało przekazane zgodnie z właściwością do załatwienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., 5) zawiadomienie z 7 grudnia 2011 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o wszczęciu postępowania i przeprowadzeniu oględzin, 6) pismo z dnia 1 marca 2012 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. informujące o stanie sprawy. 7) pismo z dnia 18 kwietnia 2012 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. informujące o przewidywanym terminie zakończenia sprawy. W kontekście przytoczonych danych Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że podejmowane przez organ odwoławczy czynności dowodowe miały, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, znaczenie dla sprawy. Były wprawdzie rozciągnięte w czasie, ale wynikało to z konieczności wnikliwego przeanalizowania kolejnych, otrzymywanych materiałów w kontekście zebranego dotychczas materiału dowodowego. Uzyskanie potwierdzenia prowadzenia przez podatnika przedsiębiorstwa posiadającego status zakładu pracy chronionej było konieczne do ustalenia czy podatnik w dalszym ciągu posiada legitymację procesową do występowania o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. z tytułu wydatków, o których mowa w wyroku TK. Natomiast doprecyzowanie przez biegłego opinii sporządzonej w postępowaniu podatkowym było niezbędne dla oceny zasadności zarzutów podnoszonych w odwołaniu pod adresem tej opinii oraz dla oceny charakteru inwestycji prowadzonej przez podatnika w kontekście wyroku TK z dnia 25 czerwca 2002 r. Opinia biegłego wraz z uzupełnieniem potwierdza wcześniejsze ustalenia organów podatkowych, że sporna w niniejszej sprawie inwestycja prowadzona była w oparciu o projekt sporządzony w 2000 r., natomiast projekt z 1999 r., na podstawie którego podatnik uzyskał pozwolenie na budowę nie zawierał rozwiązań na rzecz osób niepełnosprawnych, które to okoliczności mają istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei wystąpienie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego celem sprawdzenia legalności realizowania przez podatnika w latach 2000-2001 inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji budynku administracyjno-biurowego w P. może mieć znaczenie dla oceny, czy realizacja tej inwestycji może stanowić podstawę do ubiegania się o zwrot podatku w związku z wyrokiem TK. Trudno bowiem uznać, że moc ochronna wyroku TK rozciąga się także na inwestycje prowadzone niezgodnie z obowiązującym prawem, stanowiące de facto tzw. samowolę budowlaną. W dalszych wywodach odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu podatkowym zebrano dowody pozwalające na powzięcie uzasadnionego przypuszczenia, że powyższa inwestycja została zrealizowana niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Z dokumentów urzędowych wystawionych przez Urząd Gminy w P.: pozwolenia na budowę spornego budynku oraz zezwolenia na jego używanie wynika wprawdzie, że roboty budowlane prowadzone w latach 2000-2001 realizowane były w oparciu o projekt budowlany z 1999 r., jednakże w toku postępowania podatkowego zebrano materiał dowodowy świadczący o tym, że inwestycja w rzeczywistości została przeprowadzona w oparciu o projekt z 2000 r., który nie został oficjalnie zatwierdzony przez właściwe organy administracji i nadzoru budowlanego. Opinię tę podzielił także powołany w postępowaniu biegły rzeczoznawca budowlany, który stwierdził, że rozbudowa i modernizacja budynku w P. przeprowadzona była w oparciu o projekt z 2000 r. Wobec powyższego stwierdzono, że w ocenie organu II instancji przedsięwzięcie inwestycyjne polegające na rozbudowie i remoncie biurowca w P. zostało przeprowadzone niezgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 29 grudnia 1999 r., a dokumenty urzędowe potwierdzające zgodność stanu faktycznego ze stanem wskazanym w dokumentacji stanowiącej podstawę wydania pozwolenia na budowę są niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto, z informacji posiadanych przez organ podatkowy nie wynika, aby omawiana inwestycja została zalegalizowana, pomimo istnienia po temu stosownych procedur. Wskazane okoliczności wymagają jednak potwierdzenia przez uprawniony organ nadzoru budowlanego. Uzyskanie stanowiska tego organu jest konieczne z punktu widzenia realizacji zasad wynikających z art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Ustalenia poczynione przez organy podatkowe w kwestiach wykraczających poza ich bezpośrednie uprawniania mogą być bowiem uznane za niemiarodajne tak przez podatnika, jak i sąd administracyjny w razie poddanie sprawy jego kontroli. Wobec powyższego całkowicie bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego, że postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nie ma żadnego związku z postępowaniem w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., a wyniki postępowania przeprowadzonego przez organ nadzoru budowlanego nie będą miały żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Oczekiwanie przez organ odwoławczy na zakończenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w zakresie zgodności z prawem realizacji inwestycji budowlanej w P. nie może zatem stanowić podstawy do uznania zarzutu bezczynności za uzasadniony. W odpowiedzi na skargę zwrócono także uwagę, że pełnomocnik strony ma świadomość znaczenia dla sprawy podatkowej kwestii realizacji inwestycji niezgodnie z wymogami prawa budowlanego, w związku z czym celowo bagatelizuje znaczenie wyników postępowania prowadzonego przez organ budowlany. Zdaniem organu skarga stanowi próbę wymuszenia rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. przed zakończeniem postępowania w sprawie legalności inwestycji. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nadmienił także, iż Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] r. uznał ponaglenie z dnia 16 listopada 2011 r. za nieuzasadnione. Dodatkowo organ odwoławczy podał, iż w odpowiedzi na zapytanie z dnia 16 kwietnia 2012 r. uzyskał informację, że organ budowlany określił przewidywany termin zakończenia postępowania na dzień 30 maja 2012 r. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o jej oddalenie, wskazując, że organ budowlany nowy termin zakończenia postępowania wyznaczył na dzień 30 lipca 2012 r. Pełnomocnik skarżącego, prawidłowo zawiadomiony o terminie posiedzenia, nie był obecny na rozprawie. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje. Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Wniesienie skargi na bezczynność poprzedzone być musi ponagleniem, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Tryb ten skarżący wykorzystał, uzyskując postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r., w którym stwierdzono niezasadność ponaglenia. Zgodnie z art. 149 § 1 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. "Bezczynność" i "przewlekłe prowadzenie postępowania" nie są zdefiniowane przez ustawodawcę. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że stan taki ma miejsce wtedy, gdy organ administracji publicznej w prawnie określonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub prowadzi postępowanie w sprawie, bezpodstawnie korzystając z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. W skardze inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zarzucono Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego związanego z decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., którą odmówiono uwzględnia wniosku P. S. o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Odwołanie od tej decyzji zostało złożone w dniu 18 listopada 2010 r. i do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie nie zostało rozpatrzone. Z akt sprawy oraz odpowiedzi na skargę wynika, że aktualną przyczyną opisanego powyżej stanu rzeczy jest oczekiwanie na zakończenie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M.. Organ ten ma bowiem zweryfikować legalność realizacji inwestycji prowadzonej przez skarżącego w obrębie budynku biurowego w P.. Odwołanie, w związku z którym skarżący zarzuca organowi II instancji przewlekłość postępowania, dotyczy odmowy uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wniosek taki złożono w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt K 45/01 (publ. OTK-A 2002/4/46, Dz.U. z 2002 r., nr 100, poz. 923). W orzeczeniu tym TK stwierdził, że "art. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 95, poz. 1101) w zakresie, w jakim pozbawia przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej przed upływem trzyletniego okresu przewidzianego w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 776 i Nr 160, poz. 1082, z 1998 r. Nr 99, poz. 628, Nr 106, poz. 668, Nr 137, poz. 887, Nr 156, poz. 1019 i Nr 162, poz. 1118 i 1126 oraz z 1999 r. Nr 49, poz. 486 i Nr 90, poz. 1001), uprawnień określonych w art. 31 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 tegoż artykułu powołanej wyżej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych". W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, wprowadzone zmiany znajdują podstawę w wartościach konstytucyjnych a ustawodawca, realizując usprawiedliwione cele, mógł wprowadzić zmiany na niekorzyść prowadzących zakłady pracy chronionej. Nowelizacja taka mogła jednakże dotknąć podmioty znajdujące się w bardzo zróżnicowanych sytuacjach faktycznych i naruszać interesy podmiotów zaangażowanych w realizację długofalowych programów inwestycyjnych mających na celu stworzenie odpowiednich warunków pracy dla osób niepełnosprawnych Z tego względu ingerencja w sferę praw nabytych i interesów w toku powinna być połączona z ustanowieniem odpowiednich przepisów przejściowych, uwzględniających słuszne interesy tych osób, które w postępowaniu przed właściwym organem mogą wykazać, że podjęły realizację takich przedsięwzięć. W tym stanie rzeczy weryfikacja legalności procesu inwestycyjnego, w związku z którym podatnik wystąpił o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. nie może być podstawą skutecznego zarzucenia podatkowemu organowi odwoławczemu przewlekłości postępowania. Organ ten nie ma bowiem kompetencji do samodzielnego ustalenia tych okoliczności i zmuszony jest oczekiwać na rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M.. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. wywiązuje się z wymogów określonych w art. 140 Ordynacji podatkowej, każdorazowo informując stronę o (niezależnych od organu podatkowego – co Sąd wykazał powyżej) przyczynach niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, określany po uzyskaniu stosownych informacji od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M.. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż długotrwały okres prowadzenia postępowania odwoławczego, w toku którego dokonano także innych niż omówione wyżej ustaleń związanych ze sprawą (uzupełnienie opinii technicznej, uzyskanie akt rejestrowych, potwierdzenie statusu zakładu pracy chronionej) nie uzasadnia w niniejszej sprawie uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.