II SA/Ke 285/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012r. sprawy ze skargi M.K., B.B. wspólników spółki A. Spółka Cywilna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [... w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M.K. i B.B. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania I. F. oraz K. D. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], ustalającej na wniosek M. K. i B. B. – wspólników Architekci Spółka Cywilna warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami (w szczególności biura, gabinety lekarskie, kosmetyczne i handel o powierzchni sprzedaży ok. 650 m2) z wbudowanym parkingiem, wraz z niezbędnymi urządzeniami techniczno – budowlanymi, w tym stacją transformatorową 15/04 kV, na terenie obejmującym działkę nr 1354, obręb 0017 przy ulicy S. w zbiegu z ulicą Z., w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych literami ABCDEF-A oraz budową zjazdu z ul. S. na terenie obejmującym działkę nr 1376/5 w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych literami BJJ` B`-B, na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji uznał, że nowa zabudowa nie będzie różnić się od zabudowy istniejącej ani pod względem gabarytów ani pod względem funkcji. Z tych powodów, stosownie do wymagań określonych w art. 54 ust. 1 pkt 1 – 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zmianami) ustalił warunki dla realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Od decyzji tej odrębne odwołania złożyły I. F. oraz K. D., zarzucając niewykonalność, a wręcz sprzeczność rozstrzygnięcia organu, polegającą na dopuszczeniu możliwości realizacji budynku o parametrach, skutkujących istotnym ograniczeniem w możliwości pełnego korzystania z prawa własności lokalu mieszkalnego znajdującego się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Rozpoznając te odwołania Samorządowego Kolegium Odwoławcze ustaliło, że dla terenu, w zasięgu którego znajduje się wskazana we wniosku działka, brak jest planu miejscowego. Dalej wskazało, że po dokonaniu analizy całości akt sprawy stwierdza, że znajdujący się w aktach wniosek nie sprostał wymaganiom przepisu art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem inwestor określając rodzaj planowanego przedsięwzięcia nie dokonał w wystarczającym zakresie charakterystyki i zakresu inwestycji, a mianowicie nie podał planowanej ilości lokali mieszkalnych, przybliżonej wielkości ich powierzchni oraz ilości lokali usługowych. Powyższy brak powoduje brak możliwości określenia przybliżonej ilości miejsc parkingowych, a co się z tym wiąże, możliwości dokonania oceny, czy wskazany przez inwestora zakres inwestycji – dwupoziomowy parking faktycznie będzie w stanie obsłużyć właścicieli lokali mieszkalnych, usługowych, handlowych oraz ich użytkowników, klientów i osoby postronne. Oznaczenie we wniosku: 1 miejsce postojowe na 1 lokal mieszkalny – bez względu na jego powierzchnię, 5 miejsc postojowych na 1000m2 powierzchni usługowej – bez uwzględnienia przybliżonej liczby pojazdów potencjalnych klientów i osób zainteresowanych, jest zdaniem Kolegium niewystarczające, zwłaszcza wobec braku wskazania ilości lokali mieszkalnych oraz wielkości powierzchni handlowych w całym budynku. Dlatego też zdaniem tego organu nie zostało wyjaśnione w sposób wystarczający, czy planowany parking, mimo, że dwupoziomowy, jest wystarczający dla potrzeb wnioskowanej inwestycji. Wprawdzie organ I instancji ustalił, że powierzchna parkingowa będzie stanowiła 2 x 1700 m2, ale samo wskazanie tej powierzchni bez ilości planowanych miejsc parkingowych oraz koniecznej analizy rodzaju, charakterystyki i lokalizacji obiektu w samym centrum miasta nie zabezpiecza potrzeb obsługi komunikacyjnej przedsięwzięcia. Organ odwoławczy przytoczył § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zmianami) i wskazał, że powyższe braki należy bezwzględnie usunąć w ponownym postępowaniu. Dalej Kolegium podkreśliło, że organ I instancji nie zauważył, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji będzie generować wzmożony ruch kołowy w bezpośrednim sąsiedztwie ulic Z. i S. – ta druga jest drogą wojewódzką o dużym natężeniu ruchu. Zatem w sprawie ma istotne znaczenie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowane (DZ. U. Nr 43 poz. 430), który, chociaż nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów, jednak zawarte w nim zalecenia dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam, gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, przeprowadzenie analizy w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym terenie wymaga zgromadzenia materiału dowodowego w postaci opinii sporządzonej na tę okoliczność przez specjalistyczne organy, np. Komendę Wojewódzką Policji , biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, itp. Kolejnym powodem, z powodu którego decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona jest to, że zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie został w sposób prawidłowy spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, a mianowicie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organ wskazał, że przeprowadzona przez niego szczegółowa analiza zapewnień dostaw mediów wykazała, że wnioskodawca zwrócił się do poszczególnych gestorów o zapewnienie dostaw mediów dla budynku usługowo – mieszkalnego, ale nie podał przy tym istotnej w sprawie informacji, a mianowicie, że budynek ten ma mieć 12 kondygnacji mieszkalno – usługowych, w tym dwie przeznaczone na parking. Brak tej kluczowej informacji spowodował, że gestorzy wydali warunki techniczne jak dla przeciętnego zwykłego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z niewielkimi usługami. Dalej organ odwoławczy wskazał, że kolejną istotną w sprawie kwestią jest okoliczność, że sąsiadujący bezpośredni z terenem inwestycji budynek mieszkalny przy ul. Z. 23 wpisany jest do rejestru zabytków nieruchomości woj. Świętokrzyskiego pod poz. A.398, co wynika z uwierzytelnionej kopii pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...], załączonego do akt sprawy. Z kolejnego pisma tego samego organu z dnia 19 września 2007r. wynika także, że do rejestru zbytków wpisany jest pod poz. 915 układ urbanistyczno – krajobrazowy Miasta K., składający się ze strefy ścisłej ochrony konserwatorskiej, która obejmuje tereny "osadnictwa wczesno-średniowiecznego oraz rozplanowanie miasta lokacyjnego, wyznaczonej między innymi ulicą Z.. Z dalszej części tego pisma wynika, że działka nr 1354 nie jest objęta zasięgiem ochrony konserwatorskiej wpisu do rejestru zabytków układu urbanistyczno – krajobrazowego, jednak Konserwator stwierdził, że ustalenie warunków zabudowy winno wynikać z ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zwracając szczególną uwagę na ustalenie linii i skali zabudowy oraz jej charakteru ze względu na sąsiedztwo zabudowy o charakterze staromiejskim. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie dokonał własnych ustaleń w zakresie aktualnego stanu prawnego terenu, to jest objęcia terenu inwestycji ochroną konserwatorską, "a mianowicie, w sytuacji, gdy cały układ urbanistyczno – krajobrazowy, ograniczony ww. ulicami stanowi strefę ścisłej ochrony konserwatorskiej to wybudowanie nowego obiektu, ale dobudowanego do ściany istniejącego budynku zakwalifikowanego jako zabytek, stwarza potrzebę wystąpienia do Konserwatora Zabytków o opinię w niniejszej sprawie. W ocenie Kolegium, organ I instancji winien dokonać niezbędnej analizy, że wobec planowanego wybudowania obiektu w bezpośrednim otoczeniu zabytku Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków winien dokonać uzgodnienia w myśl art. 53 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy, czy też winien zostać uznany za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego obiektu i mieć możliwość zapoznania się z architektoniczną koncepcją nowej zabudowy oraz wypowiedzenia się w tej kwestii w aspekcie bezpośredniego sąsiedztwa zabudowy o charakterze staromiejskim". Kwestia ta wymaga zdaniem Kolegium wyjaśnienia w ponownym postępowaniu, jakie przeprowadzi organ i instancji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na tę decyzję M. K. i B. B. – wspólnicy Spółki Cywilnej Architekci zarzucili - naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i zaniechaniu rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności braku pogłębionej analizy wniosku o ustalenie warunków zabudowy i w związku z tym całkowicie bezpodstawnym przyjęciu, że organ I instancji wydał decyzję z istotnym naruszeniem prawa materialnego oraz - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że inwestor w sposób niewystarczający określił charakterystykę obiektu; § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w spawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu dot. wydania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, gdy zawarta w nim regulacja dotyczy etapu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę; art. 61 ust. 1 pkt 3 i art. 61 ust. 5 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowana inwestycja nie będzie posiadała stosownego uzbrojenia terenu przewidzianego dla określonego we wniosku zamierzenia budowlanego. W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazali między innymi, że we wniosku zostały określone wszystkie parametry charakteryzujące planowaną inwestycję i ustawa nie nakłada na inwestora obowiązku wskazywania takich parametrów, jak ilość lokali mieszkalnych i usługowych oraz ich powierzchnia. Wymagane jest tylko wskazanie powierzchni sprzedaży, co zostało we wniosku podane. Co do ilości miejsc parkingowych to organ I instancji w swojej decyzji nałożył na inwestora obowiązek zaprojektowania 1 miejsca postojowego na jedno mieszkanie oraz jednego miejsca na lokal użytkowy, w tym uwzględniając miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych i przebywających czasowo. Wymóg ten zostanie spełniony na etapie projektu budowlanego. Odnośnie zakłócenia ruchu drogowego skarżący wskazali, że zjazd sposób komunikacyjnej obsługi został przewidziany w miejscu wskazanym przez Miejski Zarząd Dróg, a szczegółowe rozwiązania techniczne związane z tą kwestią znajdą się w projekcie budowlanym, w oparciu o warunki określone przez zarządcę drogi i z nim uzgodnione. Jeśli chodzi o stanowisko Kolegium, że nie zostały spełnione warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3 i art. 61 ust. 5 ustawy skarżący stwierdzili, że zwracając się do gestorów sieci o wydanie warunków przyłączenia (zapewnienia dostaw mediów) wskazali zapotrzebowanie stosownie do rodzaju i wielkości planowanej inwestycji; przy określeniu zapotrzebowania na media nie ma znaczenia ilość kondygnacji tylko wielkość zapotrzebowania. Przykładowo jak wynika ze wstępnych obliczeń zespołu projektowanego, dla przedmiotowej inwestycji potrzebne jest 270 KW energii elektrycznej, zaś dla domu jednorodzinnego zapotrzebowanie to wynosi już od 6 KW. Dokonana przez organ II instancji ocena i zarzut o wprowadzeniu w błąd gestorów sieci, sprowadzające się do zarzutu poświadczenia nieprawdy jest niedopuszczalna i dowodzi braku znajomości procedur obowiązujących na etapie składania wniosków o zapewnienie mediów. Z kolei jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w zakresie ochrony konserwatorskiej skarżący podnieśli, że budynek przy ul. Z. 23 figuruje w rejestrze zabytków jako dom bez otoczenia i bez podanego numeru działki, na której jest posadowiony. Skoro w decyzji o wpisie do rejestru zabytków budynku przy ul. Z. 23 nie ma mowy o jego otoczeniu, które również miałoby korzystać z ochrony konserwatorskiej, nie ma konieczności objęcia tą ochroną działki 1354, na której planowana jest inwestycja. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona tak rozumiana oceny wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarówno przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że uznało ono za zasadne wydanie rozstrzygnięcia na podstawie 138 § 2 kpa z czterech powodów: 1. wniosek inwestorów nie spełnia wymogów z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2. nieprzeprowadzenie, w związku z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowane (DZ. U. Nr 43 poz. 430), analizy w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym terenie poprzez dopuszczenie dowodu z opinii specjalistycznego organu, np. Komendy Wojewódzkiej Policji lub biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, 3. niespełnienie warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy na skutek zwrócenia się przez inwestorów go gestorów mediów z pytaniem, sugerującym, że chodzi o dostawę mediów dla domu jednorodzinnego z usługami, nie zaś budynku 12 – kondygnacyjnego, 4. niedokonanie przez organ I instancji własnych ustaleń w zakresie aktualnego stanu prawnego terenu, to jest objęcia terenu inwestycji ochroną konserwatorską. Ad. 1. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek u ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujący teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, także w przypadku planowanej budowy obiektu handlowego określenie powierzchni sprzedaży. Nie sposób się zgodzić z Kolegium, że przytoczone przepisy wymagają od inwestora wskazania we wniosku o ustalenia warunków zabudowy także ilości lokali mieszkalnych oraz użytkowych, jakie w przyszłości znajdą się w planowanym zamierzeniu inwestycyjnym oraz ich powierzchni. Niewątpliwie bowiem ilość lokali jaka zostanie w przyszłości zaprojektowana wewnątrz budynku nie mieści się w pojęciu charakterystyki zabudowy, w tym w szczególności jej gabarytach, ani też nie stanowi charakterystycznych parametrów budowli. Konieczność wskazania ilości lokali i ich powierzchni organ odwoławczy widzi z uwagi na treść § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepis ten, jak i inne powołanego rozporządzenia, ma zastosowanie, zgodnie z § 2 ust. 1, przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 oraz przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków. Tak więc nie ma on zastosowania na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dopiero gdy jest wydana taka decyzja, przy sporządzaniu projektu budowlanego dla potrzeb postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, projektant musi stosownie do § 18 rozporządzenia, zapewnić miejsca postojowe. Wbrew stanowisku Kolegium, dopiero na etapie projektowania budynku projektant ma obowiązek sporządzenia takiego projektu, który będzie odpowiadał wymogom decyzji ustalającej warunki zabudowy, w tym dotyczące kwestii miejsc parkingowych. Innymi słowy na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie zachodzi konieczność ustalania, czy dwie kondygnacje przeznaczone na parkingi zapewnią odpowiednią ilość miejsc parkingowych, ale projektant sporządzając projekt budowlany musi w taki sposób zaprojektować budynek i znajdującą się w nim ilość lokali i ich powierzchnię, aby zostały spełnione przewidziane w decyzji ustalającej warunki zabudowy, warunki dotyczące zapewnienia miejsc postojowych. W tym miejscu dodatkowo zauważyć należy, że Kolegium koncentrując się na sprawdzaniu prawidłowości wniosku w ogóle nie zauważyło, że w decyzji organu I instancji w sposób odmienny została uregulowana kwestia zapewnienia miejsc parkingowych. Mianowicie po tym, jak inwestorzy zmodyfikowali swój wniosek (zgadzając się na wydanie takiej decyzji o warunkach zabudowy jak w projekcie decyzji – k. 127 pismo z 11.10.2011r.) organ I instancji w punkcie 2.4 swojej decyzji wskazał, że "W ramach inwestycji, w granicach jej realizacji, uwzględniając położenie inwestycji w ścisłym centrum miasta, inwestor zobowiązany jest zaprojektować odpowiednią liczbę miejsc postojowych samochodów, wynikającą z charakteru funkcjonalno – użytkowego inwestycji i zewnętrznych warunków komunikacyjnych: co najmniej 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie i 1 miejsce postojowe na 1 lokal użytkowy, w tym miejsca dla niepełnosprawnych i osób przebywających czasowo". W tej sytuacji rozważania na temat, że inwestorzy przewidując w pierwotnym wniosku 5 miejsc postojowych na 1000 m2 powinni określić ilość lokali użytkowych są zupełnie bezprzedmiotowe. Z kolei w świetle zawartej na 3. stronie wniosku (k.17 akt adm.) informacji, że powierzchnia sprzedaży lokali handlowych będzie wynosiła ok. 650 m2 , zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że ta powierzchnia także nie została określona przez inwestorów, świadczy o tym, że organ nie zapoznał się dokładnie z wnioskiem. Reasumując, z naruszeniem art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. Kolegium uznało, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien określać ilość lokali mieszkalnych oraz użytkowych wraz z ich powierzchnią. Ad.2 Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W niniejszej sprawie organ I instancji przed wydaniem decyzji przesłał projekt decyzji o warunkach zabudowy zarządcy drogi. W odpowiedzi Miejski Zarząd Dróg wskazał, że uzgadnia bez uwag projekt decyzji o warunkach zabudowy dla obszaru oznaczonego literami AJJ` B`BCDEF-A i że Inwestor powinien wystąpić do MZD K. o uzyskanie decyzji zezwalającej na urządzenie przedmiotowego zjazdu. Zarządca drogi wskazał, że możliwe jest usytuowanie przedmiotowej inwestycji pod warunkiem zachowania minimalnej, wynoszącej 11m, odległości planowanych obiektów budowlanych od krawędzi jezdni ul. S. oraz od 6 do 8 metrów od krawędzi jezdni ul. Z.. Powyższe zostało uwzględnione w decyzji organu I instancji w punkcie 2.1, określającym nieprzekraczalne linie zabudowy. Zdaniem Sądu wymaganie prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w szczególności żądania opinii od Komendy Wojewódzkiej Policji czy też biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Aby właśnie uniknąć konieczności samodzielnego ustalania przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, czy dana inwestycja może być zlokalizowana na obszarach przyległych do pasa drogowego, ustawodawca przewidział uzgadnianie decyzji z zarządcami dróg. Poza tym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2011r. w sprawie II OSK 817/10, z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika, aby analiza dotycząca cech, funkcji i parametrów istniejącej zabudowy musiała również obejmować w sposób szczegółowy układ komunikacyjny (Lex nr 11081918). Powołany przez Kolegium przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowane (DZ. U. Nr 43 poz. 430), ma zastosowanie przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nim urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Niewątpliwie jego treść była brana pod uwagę przy uzgadnianiu projektu decyzji przez zarządcę drogi i w sytuacji pozytywnego uzgodnienia, treść tego przepisu nie może powodować wydania decyzji odmawiającej ustalenie warunków zabudowy. Konkretny zaś sposób urządzenia zjazdu będzie regulowany na kolejnym etapie postępowania. Dlatego też stwierdzić należy, iż bez postawy prawnej organ odwoławczy uznał, że w sprawie zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z opinii w zakresie wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Ad.3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie został w sposób prawidłowy spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, z których jednym jest warunek, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Inwestor dołączył do wniosku: oświadczenie A. S.A Oddział w S. Rejonowy Zakład Energetyczny z 19 kwietnia 2011r. o zapewnieniu dostawy energii elektrycznej o mocy przyłączeniowej 270 KW do budynku usługowo – mieszkalnego usytuowanego na działce nr 1354 przy ul. S., ponadto pismo Wodociągów Kieleckich Spółki z o.o. zapewniające dostawę wody oraz odprowadzanie ścieków, z określeniem warunków, jakie muszą być spełnione już na etapie projektowania urządzeń, a także oświadczenie Spółki B. o możliwości przyłączenia projektowanego budynku do sieci. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestorzy określili przewidywane, orientacyjne zapotrzebowanie na media: wodę 30 m3 /dobę, energię elektryczną 270/kW i zapotrzebowanie na gaz do 10 m3 /dobę. Tak więc jeśli chodzi o energię elektryczną jest to takie samo zapotrzebowanie, jakiego dostarczenia zapewnił Zakład Energetyczny. Nie wiadomo, na jakiej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że ta wielkość jest niewystarczająca dla planowanej inwestycji i wystarczy tylko na potrzeby domu jednorodzinnego. Podobnie nie wiadomo, na jakiej podstawie organ ten uznał, że również oświadczenia pozostałych gestorów dotyczyły dostaw takich, jakie są wymagane dla małego budynku. Ponieważ organ ten wprost zasugerował, że skarżący występując do tych dostawców mediów zataili wielkość budynku, stawiając taki zarzut niewątpliwie organ musiał znać treść wniosków, z jakimi inwestorzy zwrócili się do dostawców tych mediów. Dlatego też Sąd zobowiązał skarżących do ich przedłożenia. I tak, jak wynika z pisma skierowanego do Wodociągów przewidywana ilość zapotrzebowania została w piśmie tym określona na wodę: 30 m3 /dobę jeśli chodzi o wodę na cele socjalno – bytowe, 10 dm3 /s na ochronę przeciwpożarową wewnętrzną i 2 HP80 Q = 20 m3 /dobę w odległosci75 m i ścieki socjalno – bytowe na 27 m3 /dobę. Z kolei zapotrzebowanie na gaz w piśmie do Spółki B. zostało określone na od 15 do max. 60 m3 na godzinę, od 120 do max. 480 m3 /dobę. Skoro podobne, a nawet mniejsze wielkości zostały wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, stanowisko Kolegium, że wielkości te nie są wystarczające dla planowanej inwestycji nie jest niczym poparte, bowiem nie znajduje uzasadnienia w zebranym materialne dowodowym. Zostało więc wydane z naruszeniem art. 80 kpa. Zgodzić się także należy ze skarżącymi, że zwracając się do dostawców mediów nie mieli obowiązku określania ilości kondygnacji projektowanej budowy, lecz wskazania konkretnego zapotrzebowania czy to na wodę, czy też energię elektryczną bądź gaz, i z tego obowiązku się wywiązali. Ad. 4 W swojej decyzji, w jej punkcie 2.3, organ I instancji wskazał, że teren inwestycji nie podlega ochronie prawnej w aspekcie dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków z zakresu ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ustalił także, że budynek przy ul. Z. 23 znajdujący się w sąsiedztwie planowanej inwestycji wpisany jest do rejestru zabytków województwa świętokrzyskiego pod nr A.398. Wskazał, że w związku z powyższym przy projektowaniu planowanego obiektu uwzględnić należy wymogi wynikające z ustawy o ochronie zabytków. Organ ten stwierdził także, że po przeanalizowaniu art. 53 ust. 4 nie ma obowiązku przeprowadzania innych, poza uzgodnieniem z zarządcą drogi, uzgodnień. Jak należy domniemywać ustalenia, że teren działki nie podlega ochronie konserwatora zabytków organ I instancji poczynił w oparciu o pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 19 września 2007r. (k. 28 akt adm.), natomiast, że dom przy ul. Z. jest wpisany do rejestru na podstawie pisma tego samego organu z dnia 30 września 2009. Jak zdaje się to wynikać z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy powziął wątpliwość, czy ustalenia organu I instancji, że teren na którym ma być realizowana inwestycja nie jest objęty ochroną konserwatorską, są prawidłowe, skoro zostały one poczynione na podstawie pism Konserwatora sprzed kilku lat. Zdaniem Sądu sama ta, niczym nie poparta wątpliwość, nie uzasadniała uchylenia decyzji organu I instancji. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dopiero gdyby Kolegium uzyskało nowy dowód, z którego wynikałoby, że obecnie działka nr 1354 także została objęta ochroną konserwatora zabytków, czy to jako część układu urbanistyczno – krajobrazowego czy też jako otoczenie zabytku – budynku przy ul. Z. 23 (na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – Dz. U. Nr 162 poz. 1568 ze zmianami, zgodnie z którym w trybie określonym w ust. 1, do rejestru może być również wpisane otoczenie zabytku wpisanego do rejestru, a także nazwa geograficzna, historyczna lub tradycyjna tego zabytku), za zasadne można byłoby uznać uchylenie zaskarżonej decyzji po to, aby Konserwator uzgodnił projekt stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem nie czyniąc w tym kierunku żadnych ustaleń i poprzestając na zarzucie, że "organ I instancji nie dokonał własnych ustaleń w zakresie aktualnego stanu prawnego terenu, to jest objęcia terenu inwestycji ochroną konserwatorską" dalej Kolegium wskazało, że widzi potrzebę zwrócenia się do Konserwatora o opinię, uzgodnienia z nim decyzji, a także dopuszczenia go do udziału w sprawie w charakterze strony. W ocenie Sądu powyższe zalecenia wzajemnie się wykluczają; poza tym brak jest podstaw prawnych do żądania w spawie o ustalenie warunków zabudowy opinii od konserwatora zabytków, jak i traktowania go jako stronę tego postępowania. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 i pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami dopiero przed podjęciem robót budowlanych, a więc przed uzyskaniem pozwolenia na budowę inwestor ma obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien na wstępie ustalić, czy odwołująca się I. F. jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, a co za tym idzie, czy mogła ona skutecznie złożyć odwołanie od decyzji organu I instancji. Zauważyć bowiem należy, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z rejestru gruntów nie wynika, aby była ona (w przeciwieństwie do K. D.), współwłaścicielką działki oznaczonej numerem 1358/10, na której znajduje się wielorodzinny dom mieszkalny Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej, w którym obie odwołujące się zamieszkują. W następnej kolejności organ winien wyeliminować wskazane wyżej nieprawidłowości. Stosownie do art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zmianami). Na zasądzoną kwotę składają się uiszczony wpis w wysokości 500 zł, wynagrodzenie adwokata w wysokości 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.