IV SA/Wa 714/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt I; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w zakresie określonym w pkt 1 niniejszego wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącej R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 714/12 U Z A S A D N I E N I E I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją"), wydaną po rozpatrzeniu odwołania Z. A. (dalej "uczestniczki") od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na przebudowie linii napowietrznej 110 kV relacji Rozdzielczy Punkt Zasilania S. (dalej "inwestycji") Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej "Minister") orzekł o: (I). Uchyleniu zapisu znajdującego się w pkt 2 na stronie 2 decyzji Wojewody, wiersze od 9 do 38, licząc od góry strony: "Niniejsza decyzja zatwierdza podział niżej wskazanych nieruchomości: - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...], - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...][...],[...]; - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...], - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...]; dz. ew. [...] podział [...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...], z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...], dz. ew. [...] podział na [...],[...], - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]. Mapy z projektami podziału nieruchomości stanowią integralną część niniejszej decyzji, określonymi jako Załącznik nr 2. Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, zgodnie z art. 24a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, stanowią linie podziału nieruchomości. Działki o nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...][...],[...],[...] z obrębu [...][...],[...],[...] z obrębu [...][...],[...],[...] z obrębu [...][...],[...] z obrębu [...][...],[...] z obrębu [...] powstałe w wyniku podziału, znajdujące się w liniach rozgraniczających, oznaczone na mapie z projektem podziału, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stanie się ostateczna, za odszkodowaniem. Ustanowione na wskazanych wyżej nieruchomościach ograniczone prawa rzeczowe, z dniem w którym decyzja stanie się ostateczna, wygasają." Orzeczeniu w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Niniejsza decyzja zatwierdza podział niżej wskazanych nieruchomości: - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dż. ew. [...] podział na [...],[...]. z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; - z obrębu [...] dz. ew, [...] podział na [...],[...],.[...]: dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...], - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...]; dz. ew. [...] podział [...],[...]; dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...], - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]: dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...], dz. ew. [...] podział na [...],[...], - z obrębu [...] dz. ew. [...] podział na [...],[...],[...]. Mapy z projektami podziału nieruchomości stanowią integralną część niniejszej decyzji, określonymi jako Załącznik nr 2. Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, zgodnie z art. 24a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, stanowią linie podziału nieruchomości.", (II). Utrzymaniu decyzji Wojewody w mocy w pozostałej części. II. Zaskarżona decyzja Ministra zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r., spółka R. Sp. z o.o. w W. (dalej "skarżąca") wystąpiła do Wojewody o wydanie, na podstawie art. 23 ust.1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r. Nr 26, poz.133 z późn. zm.), dalej "ustawy o EURO", oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8, poz. 52 z późn. zm.), dalej "wykaz przedsięwzięć Euro", decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 polegającego na: "Przebudowie linii napowietrznej 110 kV relacji Rozdzielczy Punkt Zasilania S." (dalej "inwestycja"). 2. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Wojewoda ustalił lokalizację dla przedmiotowej inwestycji. 3. Uczestniczka wniosła do Ministra odwołanie od decyzji Wojewody, podnosząc że należące do niej nieruchomości (działka o nr ewid. [...] z obrębu [...], o nr ewid. [...] i nr ewid. [...] z obrębu [...]) winny również zostać wykupione przez Skarb Państwa. III. Rozpatrzywszy wniesione odwołanie zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., Minister orzekł jak wskazano na wstępie. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Minister wskazał w szczególności, co następuje: Zarówno wniosek skarżącej, jak i postępowanie przed Wojewodą nie naruszają przepisów prawa, niemniej decyzja Wojewody, prawidłowa pod względem formalnym, wymaga merytorycznej korekty odnośnie przewidzianego w pkt 2 stwierdzenia dotyczącego przejęcia części działek, objętych zakresem przedmiotowej inwestycji na rzecz Skarbu Państwa, z dniem w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, za odszkodowaniem. Organ I instancji błędnie przyjął, iż Inwestor, na podstawie art. 23 ust. 2 pkt. 4 ustawy, ma prawo do wskazania nieruchomości lub ich części, które staną się własnością Skarbu Państwa, za odszkodowaniem. Zgodnie z art.7 ust. 1 ustawy o EURO w celu przygotowania i wykonania przedsięwzięć Euro 2012 Skarb Państwa tworzy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zwane dalej "spółkami celowymi". Stosownie do art. 7 ust. 6 ustawy spółki celowe, o których mowa w art. 7 ust. 1 tejże ustawy, mogą być tworzone na zasadach wynikających z ustawy również przez województwo śląskie oraz miasta gospodarzy EURO 2012. Na podstawie natomiast art. 17 ust. 1 ustawy spółce celowej powierzyć można, w drodze umowy zawartej pomiędzy ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej a spółką celową, zadania związane z przygotowaniem lub wykonywaniem albo koordynowaniem i kontrolą przedsięwzięć Euro 2012 oraz innych przygotowań do finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Zgodnie natomiast z art. 17 ust 2 ustawy zadania związane z przygotowaniem lub wykonaniem przedsięwzięć Euro 2012 może powierzyć spółce celowej, w drodze umowy, również: jednostka samorządu terytorialnego; inny organ administracji rządowej niż określony w ust 1 reprezentujący Skarb Państwa; przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu publicznego. Skarżąca spółka jest natomiast prywatną spółką prawa handlowego i wśród jej wspólników nie występuje żaden z podmiotów uprawnionych do powoływania spółki celowej w rozumieniu ustawy. Skarżąca spółka nie jest zatem spółką celową, a tym bardziej nie może być stroną umowy o powierzeniu spółce celowej zdań związanych z przygotowaniem lub wykonywaniem albo koordynowaniem i kontrolą przedsięwzięć Euro 2012 oraz innych przygotowań do finałowego turnieju EURO. Nieruchomości objęte inwestycją realizowana przez pomiot tego rodzaju nie mogą stać się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja; o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stanie się ostateczna. Zwrócić trzeba także uwagę, że we wniosku z dnia [...] kwietnia 2011 r. o wydanie decyzji lokalizacyjnej spółka nie wskazała – wbrew dyspozycji art.23 ust.2 pkt 4 ustawy - nieruchomości, które staną się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Wojewoda pełni w procesie lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 funkcję organu administracji zobowiązanego wyłącznie do wydania decyzji lokalizacyjnej, nie posiadającego upoważnienia do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku inwestora rozwiązań. To inwestor decyduje o nieruchomościach, które chce objąć zakresem planowanej inwestycji. W świetle utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych w przypadku wszczęcia postępowania z wniosku strony, wynikające z niego żądanie, wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Organ nie może zatem działać jednocześnie według zasady oficjalności i skargowości. Obowiązkiem organu administracji jest zatem precyzyjne ustalenie treści wniosku (podania) strony zwracającej się do niego wydanie decyzji. W przypadku wszczęcia postępowania na skutek wniosku strony żądanie strony wiąże organ. Rozstrzygnięcie organu nie może być jedynie pozytywne dla strony, ma jednakże być zgodne z jej żądaniem, pogłębiając tym samym zaufanie obywateli do organu administracji publicznej. Organ nie może swobodnie interpretować wniosków strony orzekać w innym zakresie. O tym bowiem, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona, a nie organ, do którego wniosek został skierowany. W konsekwencji, orzekając w swojej decyzji o przejściu prawa własności określonych nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, Wojewoda wykroczył poza żądanie skarżącej sformułowane we wniosku z dnia [...] kwietnia 2011 r., co narusza wynikającą z art.61 § 1 k.p.a. zasadą skargowości. Należało zatem uchylić przedmiotową decyzję w części sprzecznej z wnioskiem. Na marginesie należy również wskazać, że ustawa o ERO nie wymaga, aby każda decyzja lokalizacyjna wskazywała nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Z przepisów ustawy nie wynika nawet, że wszystkie nieruchomości objęte liniami rozgraniczającymi wyznaczonymi decyzją lokalizacyjną muszą przechodzić na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Można więc uznać, iż jeśli nie zachodzi potrzeba, aby własność nieruchomości prywatnych przeszła na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, to nie stwierdza się tego w decyzji. Wojewoda nie mógł zatem orzec o wywłaszczeniu opisanych wyżej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, wskazując że dotychczasowy właścicielom będzie przysługiwało za nie stosowne odszkodowanie. W związku z powyższym do skarżącej, nie będącej spółką celową lecz jedynie spółką prywatną prawa handlowego, będzie należało zapewnienie sobie prawa do dysponowania nieruchomościami objętymi zakresem realizowanej przez niego inwestycji. Kwestia prawa do dysponowania nieruchomościami niezbędnymi Inwestorowi do realizacji przedmiotowej inwestycji może być rozpatrywana na podstawie przepisów art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). IV. Skarżąca spółka wniosła do Sądu skargę na decyzję Ministra, kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia odwoławczego. Uzasadniając skargę, skarżąca wskazała w szczególności, co następuje: 1. Minister nie wskazał podstawy prawnej, upoważniającej do stwierdzenia braku możliwości przejścia w niniejszej sprawie nieruchomości na własność Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja lokalizacyjna stanie się ostateczna. Minister Transportu naruszył art. 23 ust. 2 pkt 4, art. 24 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1, 7 ust. 6 ustawy o EURO 2012 poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, iż skarżąca nie miała prawa wnioskować o przejście podzielonych decyzją nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Przepisy ustawy o EURO 2012 (np. art. 23 ust.1) posługują się pojęciem "inny właściwy podmiot", nie definiując tego podmiotu wprost. W świetle orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt VIl SA/Wa 1374/09 ani przepisy omawianej ustawy, ani żadne inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie wykluczają realizacji inwestycji EURO 2012 przez inne podmioty. Gdyby ustawodawca chciał ażeby spółka celowa była jedynym podmiotem, który może przygotowywać turniej EURO 2012, to z pewnością zawarłby w ustawie takie zastrzeżenie. Również z uzasadnienia projektu ustawy o EURO 2012 nie wynika obowiązek realizacji przedsięwzięć EURO 2012 wyłącznie we współpracy ze spółkami celowymi. W uzasadnieniu ustawy wręcz wprost wskazuje się na brak takiego obowiązku. Poza tym, jeśli ustawodawca przewidział listę przedsięwzięć (w formie rozporządzenia), które podlegają ustawie, to logicznym jest, że podmioty, które są odpowiedzialne za realizację tych przedsięwzięć są "innymi właściwymi podmiotami" w myśl ustawy o EURO 2012. 2. Planowana inwestycja jest przewidziana w wykazie przedsięwzięć Euro a nie w decyzji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 (jako infrastruktura towarzysząca), więc do nie mogą mieć do niej zastosowania przepisy art. 124 ust. 2-7 oraz art.124a ustawy o gospodarce nieruchomościami. 3. Decyzja wydana na podstawie ustawy o EURO 2012 zgodnie z art. 24a ust. 7 stanowi prawo do dysponowania nieruchomościami w rozumieniu ustawy prawo budowlane i to z dniem jej wydania w I instancji. 4. Jeżeli w ocenie Ministra wniosek skarżącej o ustalenie lokalizacji nie był jasny, to jest nie zawierał wyraźnego wskazania nieruchomości, które mają przejść na własność Skarbu Państwa, to organ odwoławczy winien był wezwać skarżącą do jego sprecyzowania. Zgodnie z art. 136 kpa organ może z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Zgodnie z art. 140 kpa w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami I instancji. Wojewoda zinterpretował żądanie wniosku w sposób prawidłowy. Skarżąca nie odwołała się od decyzji Wojewody, stąd oczywistym jest, że wniosek wszczynający postępowanie został rozstrzygnięty zgodnie z żądaniem skarżącej. 5. Uczestniczka nie miała interesu prawnego w uchyleniu i zmianie decyzji Wojewody. Uczestniczka domagała się wręcz, aby również jej nieruchomość przeszła na rzecz Skarbu Państwa, pomimo tego, iż wcześniej wyraziła zgodę na udostępnienie swojej nieruchomości na potrzeby realizacji inwestycji. V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.– zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest uchylonej części niezgodna z prawem. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Ministra prowadzi do następujących wniosków: W pierwszej kolejności, odnosząc się do formalnego zarzutu skargi odnośnie braku interesu prawnego uczestniczki w sprawie, należy stwierdzić – nie podzielając tym samym stanowiska skargi - że źródłem tego interesu jest prawo własności nieruchomości wchodzących w skład terenu inwestycji. Orzekając w przedmiotowej sprawie Sąd zobowiązany był do ustalania, czy nie zachodzą w niej okoliczności, o których mowa w art.36 ustawy o EURO. Zgodnie z art.36 ust.1 ustawy nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w związku z realizacją przedsięwzięcia Euro 2012 na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a budowa przedsięwzięcia Euro 2012 została rozpoczęta. Przepis art. 158 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art.36 ust.2 ustawy w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art.145 lub 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art.36 ust.3 ustawy przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. W ocenie Sądu dyspozycje wskazanych wyżej przepisów nie mogą co do zasady stanowić przeszkody do uchylenia zaskarżonej decyzji odwoławczej w części, w której decyzja ta reformuje decyzję Wojewody, ustalającą lokalizację dla planowanej inwestycji. Z art.23 ust.1 ustawy o EURO wynika, że podmiotem wnioskującym o wydanie decyzji lokalizacyjnej dotyczącej przedsięwzięcia EURO (inwestorem) może być spółka celowa albo "inny właściwy podmiot". Wykładając pojęcie "inny właściwy podmiot" orzecznictwo sądowo – administracyjnym przesądziło, że podmiotem tym może być każdy inwestor realizujący przedsięwzięcie zaliczone do niezbędnych w związku z organizacją mistrzostw Euro 2012 (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2403/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 435/10). Konstatację taką potwierdza dodatkowo nowelizacja ustawy o EURO ustawą z dnia 3 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 68 poz. 575), mocą której dodano do art. 2 ust. 1a. Oznacza to, że inwestorem może być także podmiot niepubliczny, tj. np. tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, spółka prawa handlowego. Przepis art.24a ust.3 ustawy o EURO przewiduje, że decyzja lokalizacyjna może wywołać skutki wywłaszczeniowe w stosunku do wszystkich lub też tylko do niektórych nieruchomości stanowiących przedmiot inwestycji. W świetle przywołanego przepisu nieruchomości te stają się z mocy prawa własnością odpowiednio Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Stanowczego podkreślenia wymaga, że ustawa nie uzależnia zaistnienia wywłaszczeniowego skutku decyzji lokalizacyjnej od statusu prawnego wnioskodawcy, tj. nie stanowi, że skutek ten może nastąpić tylko wtedy, gdy inwestorem jest podmiot publiczny. Powyższe prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, mając na uwadze wspomniane wcześniej przesądzenie przez orzecznictwo otwartego katalogu inwestorów mogących wnioskować o wydanie decyzji lokalizacyjnej, że co do zasady skutek wywłaszczeniowy może nastąpić również w sytuacji, w której wnioskodawcą jest podmiot niepubliczny. W ocenie Sądu odmienne stanowisko Ministra sformułowane w tym zakresie w zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia w przepisach ustawy. Niewątpliwie trafnie wskazał w zaskarżonej decyzji Minister, że w świetle art.23 ust.2 pkt 4 ustawy inwestor jest zobowiązany do wskazania nieruchomości, które miałaby być objęte skutkiem wywłaszczeniowym we wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Wprawdzie literalnie rzecz ujmując wymóg ten nie został w niniejszej sprawie spełniony, niemniej podzielić należy stanowisko skargi, że powyższe nie może stanowić przeszkody do orzeczenia przez Wojewodę w przedmiocie formalnie nie wskazanym we wniosku skarżącej w sytuacji, w której rozwiązanie to było jak najbardziej zgodne z intencją skarżącej. Intencja ta wynika w sposób oczywisty z postawy skarżącej w postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności z faktu niedowołania się skarżącej od decyzji Wojewody. W świetle powyższych okoliczności częściowe uchylenie przez Ministra decyzji Wojewody i orzeczenie w tym zakresie co do istoty było niezasadne. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. 24a ust.3 ustawy o EURO, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia Minister ponownie orzeknie w sprawie z uwzględnieniem ocen sformułowanych powyżej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.a, art.152 oraz art.200 p.p.s.a.