II SA/Ke 320/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012r. sprawy ze skargi M.P na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] znak: [...], umarzającą postępowanie o zwrot na rzecz M. P. nieruchomości położonej w K. przy ulicy Z., oznaczonej w dacie nabycia jako działka nr 4b o pow. 0,0397 ha, a obecnie oznaczonej w ewidencji gruntów jako część działki nr 668/17 o pow. 0,1147 ha, będącej zgodnie z księgą wieczystą Nr [...] własnością Gminy K., w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej w K.. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że notarialną umową sprzedaży z dnia 25 kwietnia 1969 r. Rep. A. Nr [...], S. P. sprzedał w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 10/74 poz. 64), zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia 14 maja 1965 r. Nr 45/65, na rzecz Państwa z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe dla Spółdzielni Mieszkaniowej w K., nieruchomość położoną w K. przy ulicy Z., oznaczoną jako działka nr 4b o pow. 397 m², objętą księgą wieczystą "K. KW Nr 2799". Aktem notarialnym z dnia [...], Rep. [...], Skarb Państwa przekazał m. in. działkę Nr 4b położoną w Kielcach przy ulicy Z. Spółdzielni Mieszkaniowej, na cele spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego, w użytkowanie wieczyste na 99 lat z możliwością dalszych przedłużeń. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda K. stwierdził nabycie przez Gminę K., z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości o pow. 1,6175 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów miasta K., obręb 017, ark. 8 m. in. numerem działki 668/17 (dz. hip. 6b, 5b, 4b). Prawo użytkowania wieczystego w/w działki na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej w K. zostało ujawnione w księdze wieczystej KW Nr [...] prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w dniu [...], co wynika z zawiadomienia Sądu Rejonowego. Księga ta obecnie jest oznaczona numerem KW 88126. M. P. – jedyny spadkobierca S. P. ustalony postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt VII Ns 469/04, pismem z dnia 12 października 2010 r. wystąpił o zwrot nieruchomości położonej w K. przy ulicy Z. 29, nabytej przez Skarb Państwa od S. P. w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, oznaczonej jako działka numer 4b o pow. 397 m². Wniosek uzasadnił tym, że nabyta w 1969 r. nieruchomość do dnia dzisiejszego nie została wykorzystana na cel wywłaszczenia – nabycia, którym było budownictwo mieszkaniowe dla Spółdzielni Mieszkaniowej w K., gdyż na działce tej znajduje się trawnik porośnięty zdziczałymi drzewami owocowymi. Pismem z dnia 8 marca 2011 r. Wojewoda na podstawie art. 142 ust. 2 ugn, w zw. z art. 26 § 2 kpa wyznaczył Starostę O. do załatwienia sprawy zwrotu nieruchomości położonej w Kielcach przy ul. Z., oznaczonej w dacie przejęcia jako działka Nr 4b o pow. 397 m². W czasie oględzin przedmiotowej nieruchomości przeprowadzonych w dniu 9 czerwca 2011 r., organ I instancji ustalił, że działka nr 668/17 od strony północnej graniczy z blokiem nr 3 i nr 10, od strony wschodniej sąsiaduje z działką nr 668/41, a granicę między tym działkami trudno określić, ze względu na wyłożony asfaltem plac, od którego rozchodzą się wyasfaltowane alejki stanowiące przejście pieszych, od strony południowej graniczy z ulicą Zagórską, a od strony zachodniej z działką nr 668/15. Wnioskowana do zwrotu nieruchomość zagospodarowana jest przez Kielecką Spółdzielnię Mieszkaniową, według której działka ta była zagospodarowana już w latach 80-tych, było tam ok. 6 ławek, obecnie znajduje się tylko jedna oraz nasadzenia drzew i krzewów. Pomiędzy znajdującymi się na działce ciągami pieszymi wyłożonymi płytkami, znajduje się trawnik utrzymywany przez Kielecką Spółdzielnię Mieszkaniową. Organ ustalił dalej, że zgodnie z odpisem z księgi wieczystej KW Nr [...] działka nr 668/17 położona w Kielcach przy ulicy Z., jest własnością Gminy K., w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej w K.. W dniach 9 czerwca 2011 r. i 30 sierpnia 2011 r. przeprowadzono rozprawy administracyjne, na których strony podtrzymały swoje stanowiska. Pełnomocnik wnioskodawcy zwrotu powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1829/09 podniósł dodatkowo, że art. 229 ugn w zakresie użytkowania wieczystego odnosi się jedynie do przypadków, gdy prawo to powstało w drodze czynności prawnych, czyli w drodze umowy, a w niniejszej sprawie z księgi wieczystej wynika, że prawo użytkowania wieczystego powstało z mocy prawa na podstawie decyzji Wojewody K.ego. Dlatego art. 229 ugn nie może mieć w sprawie zastosowania. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji uznał, że nie było w sprawie podstaw do zwrotu przedmiotowych nieruchomości, ponieważ zostały w sprawie spełnione przesłanki określone w art. 229 ugn skutkujące nieprzysługiwaniem roszczenia o zwrot. Ustalenia podjęte w sprawie wykazały bowiem, że przed datą 1 stycznia 1998 r. na wywłaszczonej nieruchomości hip. Nr 4b (odpowiadającej obecnie części działki ewid. nr 668/17), zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej – Spółdzielni Mieszkaniowej w K. i prawo to ujawniono w księdze wieczystej, co nastąpiło przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ewentualny zwrot nieruchomości na rzecz M. Piotrowskiego doprowadziłby do niedopuszczalnej prawnie sytuacji istnienia ustanowionego użytkowania wieczystego na nieruchomości w odniesieniu do gruntu stanowiącego własność osoby fizycznej. Następnie organ powołując się na wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., I OSK 1673/09 wyraził pogląd, że nie ma znaczenia w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, czy konsekwencją zastosowania art. 229 ugn winno być umorzenie postępowania administracyjnego czy też odmowa jego zwrotu, gdyż oba wskazane rozstrzygnięcia nie prowadzą do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Dlatego nie przesądzając również samemu tej kwestii, Wojewoda Świętokrzyski zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku podstaw do zastosowania art. 229 ugn, organ II instancji wyjaśnił, że powołany wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r., I SA/Wa 1829/09 dotyczy sytuacji, w której prawo użytkowania wieczystego powstało z mocy prawa, na skutek uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego z dniem 5 grudnia 1990 r. , kiedy to art. 229 ugn nie ma zastosowania. W przedmiotowej sprawie jednak prawo użytkowania wieczystego w stosunku do działki nr 668/17 powstało nie z mocy prawa, ale w drodze czynności prawnej, tj. na podstawie umowy cywilnoprawnej – aktu notarialnego z dnia [...], Rep. A. Nr 5446/69. Dlatego przepis art. 229 ugn ma w sprawie pełne zastosowanie. Powoływana natomiast przez pełnomocnika wnioskodawcy decyzja Wojewody jest decyzją komunalizacyjną stwierdzającą nabycie prawa własności na rzecz Gminy K., a nie decyzją uwłaszczeniową stwierdzającą nabycie prawa użytkowania wieczystego. Wojewoda uznał również za niuzasadniony zarzut niewykorzystania przedmiotowej nieruchomości na cel określony w akcie przejęcia. W razie spełnienia bowiem przesłanek określonych w art. 229 ugn, ocena pozytywnych przesłanek zwrotu nieruchomości, a więc i kwestii zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, jest niedopuszczalna. Niezależnie od tego organ zauważył jednak, że celu wywłaszczenia określony jako budowa osiedla mieszkaniowego, nie niweczy realizacja infrastruktury tego osiedla w postaci: trawników, parkingów, ciągów komunikacyjnych i pieszych, budynków handlowych i usługowych. W skardze na tę decyzję M. P. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił: 1). naruszenie przepisów art. 136 ust. 1, 2 i 3 ugn, poprzez przyjęcie, że niezrealizowanie celu wywłaszczenia nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania ze względu na art. 229 ugn w sytuacji, gdy organ powinien rozpatrzyć sprawę w oparciu o art. 136 ust. 2 ugn, 2). naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i ustalenie dlaczego Skarb Państwa, a następnie Gmina jako obecni właściciele, nie zawiadomili poprzedniego właściciela o użyciu wywłaszczonej nieruchomości na inny cel niż określony w akcie notarialnym z dnia 25 kwietnia 1969 r. oraz w akcie notarialnym z dnia [...] o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej, 3). art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący stwierdził, że w art. 136 ust. 1 ugn zawarta jest norma o charakterze bezwzględnie obowiązującym, wprowadzająca ustawowy zakaz używania nieruchomości na inny cel, niż ten, na który nastąpiło wywłaszczenie. Wykorzystanie nieruchomości na inny cel lub też niewykorzystanie nieruchomości na cel stanowiący powód wywłaszczenia w określonym czasie, powoduje obowiązek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Z art. 136 ust. 2 ugn wynika natomiast obowiązek zawiadomienia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercy o zamiarze użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel, niż określony w decyzji wywłaszczeniowej. Ten obowiązek nie został wykonany. Z powołanych aktów notarialnych z 1969 r. wynika bowiem, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania została nabyta przez Skarb Państwa w 1969 r. w celu wybudowania budynków mieszkalnych (budownictwo mieszkaniowe). Do tego jednak nie doszło, ponieważ na nieruchomości tej znajduje się trawnik porośnięty zdziczałymi drzewami owocowymi. Wynika stąd, że nieruchomość została użyta na inny cel niż ten, na który nastąpiło wywłaszczenie. O zamiarze wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości ani były właściciel, ani jego spadkobierca nie zostali powiadomieni, mimo obowiązku wynikającego z art. 136 ust. 2 ugn. Negatywnych skutków takiego naruszenia prawa nie może ponosić były właściciel wywłaszczonej nieruchomości, ani jego spadkobierca. Zadysponowanie nieruchomością na inny cel bez zawiadomienia o tym zamiarze, a więc w istocie bez zgody uprawnionych, stanowi naruszenie zakazu wyrażonego w art. 136 ust. 1 ugn. Dokonanie obrotu nieruchomością, do której prawo zwrotu zostało zastrzeżone byłemu właścicielowi bądź jego spadkobiercy, bez ich zgody, jest działaniem niezgodnym z prawem, naruszającym chronione prawem interesy wywłaszczonego. W tej sytuacji Gmina jako właściciel przedmiotowej nieruchomości powinna na podstawie art. 240 kc wystąpić o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego z Kielecką Spółdzielnią Mieszkaniową w K. i zwrócić wywłaszczoną nieruchomość spadkobiercy byłego właściciela. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Instytucja zwrotu wywłaszczonych nieruchomości uregulowana jest w przepisach działu III rozdziału 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przytaczanej dalej jako ugn (tekst jednolity – Dz. U. Nr 102/2010 poz. 651 ze zm.). Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do nieruchomości wywłaszczonych w rozumieniu i na podstawie przepisów działu III rozdziału 4 ugn. Z mocy przejściowego przepisu art. 216 ust. 1 ugn, przepisy tej ustawy o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie między innymi art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 oraz z 1982 r. Nr 11, poz. 79). Art. 136 ust. 3 ugn przewiduje z kolei, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140. Przesądzające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miał jednak przepis art. 229 ugn. Zgodnie z nim, roszczenie o którym mowa w art. 136 ust. 3 ugn nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie tej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co zostało niewadliwie ustalone przez organy administracji i co nie było kwestionowane w skardze, która całkowicie pominęła ten aspekt sprawy. Do akt sprawy zostały dołączone odpisy dwóch aktów notarialnych. Na podstawie pierwszego z nich z dnia 25 kwietnia 1969 r. Rep. A. Nr [...], S. P., (którego wyłącznym spadkobiercą jest skarżący M. P.) sprzedał w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 10/74 poz. 64), na rzecz Państwa z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe dla Spółdzielni Mieszkaniowej w K., nieruchomość położoną w Kielcach przy ulicy Z., oznaczoną jako działka nr 4b o pow. 397 m², objętą księgą wieczystą "K. KW Nr 2799". Drugim natomiast aktem notarialnym z dnia [...], Rep. [...], Skarb Państwa przekazał m. in. w/w działkę Nr 4b położoną w K. przy ulicy Z., Spółdzielni Mieszkaniowej na cele spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego, w użytkowanie wieczyste na 99 lat z możliwością dalszych przedłużeń. Następnie nie później niż w dniu [...] (a więc blisko 4 lata przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, które nastąpiło w dniu 1 stycznia 1998 r.), prawo użytkowania wieczystego w/w działki zostało ujawnione w księdze wieczystej KW Nr [...] prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego, na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej w K., co wynika z zawiadomienia Sądu Rejonowego oraz wpisów w dziale II księgi wieczystej nr [...] i również nie było kwestionowane. Ponieważ w ten sposób wszystkie wymienione w art. 229 ugn przesłanki wyłączające przysługiwanie roszczenia z art. 136 ust. 3 ugn o zwrot nieruchomości nabytej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, zostały spełnione – wniosek o zwrot tej nieruchomości, ani też skarga nie mogły zostać uwzględnione. Odnosząc się do wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wątpliwości co do rodzaju i podstawy prawnej zapadłego w I instancji rozstrzygnięcia, Sąd w niniejszym składzie podziela licznie reprezentowany w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że rozstrzygnięcia oparte na treści art. 229 ugn nie są bezprzedmiotowe, przez co stosując ten przepis organ powinien orzec merytorycznie o odmowie zwrotu nieruchomości. Ma jednak rację Wojewoda, o ile powołuje się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 7 października 2010 r., I OSK 1673/09, że nie ma znaczenia w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, czy konsekwencją zastosowania art. 229 ugn będzie umorzenie postępowania administracyjnego, czy też odmowa jego zwrotu, gdyż oba wskazane rozstrzygnięcia nie prowadzą do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Rozstrzygnięcia sprawy nie mogły zmienić zarzuty sformułowane w skardze. Autor skargi skupił się bowiem wyłącznie na kwestii domniemanego naruszenia przez organy administracji obowiązku powiadomienia właściciela nieruchomości nabytej w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. lub jego spadkobierców, o zamiarze użycia takiej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w akcie będącym podstawą tego nabycia, o jakim to obowiązku mowa w art. 136 ust. 2 w zw. z art. 216 ust. 1 ugn oraz na wynikających z tego naruszenia konsekwencjach. Tymczasem przepis art. 229 ugn stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 136 ust. 3 i uniemożliwia dochodzenie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części w przypadku, gdy przed 1 stycznia 1998 r. ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2008 r., I OSK 949/07, LEX nr 496171). O naruszeniu obowiązku z art. 136 ust. 2 ugn nie może być mowy jeszcze z dwóch powodów. Nie można zgodzić się z autorem skargi, jakoby wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości "pod budownictwo mieszkaniowe", jak to określono w akcie notarialnym z dnia 25 kwietnia 1969 r., mogło polegać wyłącznie na wybudowaniu budynków mieszkalnych. Budynek bowiem wymaga do jego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem nie tylko gruntu pod nim, ale i obok niego, przy czym powierzchnia takiego gruntu jest zależna od sposobu użytkowania takiego budynku. Z utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądów wynika natomiast, że celu wywłaszczenia określonego jako budowa osiedla mieszkaniowego nie niweczy również realizacja infrastruktury tego osiedla w postaci: trawników, parkingów, ciągów komunikacyjnych i pieszych, budynków handlowych i usługowych. Ponieważ więc w toku postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że na przedmiotowej nieruchomości znajdują się wyłożone płytkami ciągi piesze, trawniki, jedna ławka i nasadzenia drzew oraz krzewów, a takie zagospodarowanie zostało dokonane przez Kielecką Spółdzielnię Mieszkaniową, to nie może być wątpliwości, że cel określony w akcie notarialnym z dnia 25 kwietnia 1969 r. został zrealizowany. Nawet jednak gdyby nie przyjąć takiej wykładni, to i tak nie można by zarzucić organowi naruszenia obowiązków z art. 136 ust. 2 ugn. Ponieważ oddanie przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej nastąpiło w dniu [...], czyli w 2 miesiące po zawarciu notarialnej sprzedaży tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, właściciel tej nieruchomości nie miał możliwości wywiązania się z obowiązku zawiadomienia byłego właściciela o zamiarze użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w akcie notarialnym zawartym w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. oraz powstrzymania się od dokonania czynności prawnych niweczących możliwość zwrotu. W obowiązującej wówczas ustawie z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości nie było bowiem odpowiednika art. 136 ust. 2 ugn. Niezrozumiały jest w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, mającego polegać na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem uzasadnienie liczące sobie 9 stron, w którym zawarte są wszystkie elementy określone w art. 107 § 3 kpa, w tym również wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne) oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne). Jeżeli natomiast autor skargi zarzucając brak uzasadnienia ma na myśli brak uzasadnienia odpowiadającego jego oczekiwaniom i wnioskom, to należy stwierdzić, że skoro wnioski te i zarzuty okazały się bezzasadne, to nie mogły również zostać zaakceptowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.