I OSK 2802/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie NSA Marek Stojanowski (spr.) del. WSA Iwona Bogucka Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 646/12 w sprawie ze skargi E. B. i J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza solidarnie od E. B. i J. B. na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 646/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi E. B. i J. B. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że Prezydent Miasta S. decyzją z [...] grudnia 2011r. wprowadził zmianę w operacie ewidencji gruntów m. S. obręb [...] polegającą na przywróceniu stanu przed zmianą nr [...] z [...] stycznia 2001 r. w ten sposób, że: 1) wprowadzono działkę nr [...] o pow. [...] ha, położoną przy ul. [...] stanowiącą współwłasność J. i E. mał. B. w 4/14, L. S., E. P., J. S. i Z. S. po 3/16 części, wpisaną w Kw [...]; 2) usunięto działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] ha wprowadzone błędnie do operatu ewidencji gruntów m. S. na podstawie mapy do celów prawnych [...] i postanowienia Sądu Rejonowego w S. [...] z [...] grudnia 2000r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z dnia [...] lutego 2012r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o dokonaniu korekty zmiany nr [...], w ten sposób, że: 1) w jednostce rejestrowej nr [...], obręb [...], B. E. i żona B. J. wykreślić działkę nr [...] o pow. [...] ha i przenieść tę działkę do nowej jednostki rejestrowej gruntowej i wpisać jako współwłaścicieli: E. i J. małż. B. udział [...], L. S. udział 3/16, E. P. udział 3/16, J. S. udział 3/16, Z. S. udział 3/16, natomiast jako posiadaczy wpisać E. i J. B.; 2) w jednostce rejestrowej [...], obręb [...] współwłasność małż. E. i J. B. udział 4/16, L. S. udział 3/16, E. P. udział 3/16, J. S. udział 3/16, Z. S. 3/16 pozostawić zapis dotyczący współwłaścicieli oraz działkę nr [...] o pow [...] ha. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż decyzja organu pierwszej instancji, anulująca całkowicie zmiany wynikające z postanowienia Sądu, nie odpowiada prawu. Organ zauważył, że odłączenie z jednostki rejestrowej nr [...] zapisanej na współwłasność B. E. i J. udział 4/16, L. S. 3/16, E. P. 3/16, J. S. 3/16, Z.S. 3/16 na podstawie przedmiotowego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z 2000 r. działki nr [...] i dopisanie jej do gruntów własnych Państwa B. było nieprawidłowe. Niezasadne jest również całkowite anulowanie przedmiotowego podziału, gdyż w takim przypadku pozostaje niewprowadzona zmiana wynikająca z prawomocnego postanowienia Sądu. Zatem decyzja organu pierwszej instancji nie mogła się ostać i należało ją skorygować. Odnośnie zarzutu, że położenie działki określone w decyzji jest nieprawidłowe, organ podał, iż Urząd Miasta mimo, że posiadał uchwałę o nadaniu nowej nazwy odcinkowi ulicy nie wprowadził tej zmiany w operacie ewidencji gruntów i nieaktualny adres nieruchomości nadal w dokumentach funkcjonuje. Z uchwały Rady Miejskiej w S. nr [...] wynika, że przedmiotowy odcinek ulicy od ulicy [...] do drogi krajowej nr 2 otrzymał nazwę [...] a nie [...] jak wpisano w decyzji. Dalej organ zauważył, iż zgodnie z przepisem § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku ( Dz. U. Nr 38, poz. 454) zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych aktów normatywnych wprowadza się z urzędu. Wraz z otrzymaniem odwołań i akt sprawy organ powziął wiadomość, że strony postępowania Z. S., a następnie J.S. nie żyją. W tej sytuacji pismem z 10 stycznia 2012 r. organ odwoławczy wystąpił do skarżącej L. S. o dostarczenie kopii postanowienia sądowego o nabyciu praw do spadku po zmarłych. L. S. nadesłała w dniu 31 stycznia 2012 r. notarialne wypisy aktów poświadczenia dziedziczenia po zmarłych Z. S. i J. S. Zgodnie z wypisem rep. [...] spadek po zmarłym Z. S. nabyli I. S., R. S. i B.S. po 1/3 każde z nich. Natomiast po zmarłym J. S. zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia rep. [...] spadek nabyli M. R. i M. S. po 1/2 każde z nich. Skargę na powyższą decyzję złożyli J. B. i E. B. wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2011r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę, aczkolwiek nie wszystkie postawione w niej zarzuty uznał za zasadne. Sąd stwierdził, że właściwie organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając ponownie - w zakresie objętym rozstrzygnięciem tego organu - co do istoty sprawy. Zatem w tym względzie należało odeprzeć zarzut skargi. Natomiast do uchylenia zaskarżonej decyzji doszło z powodu niewyjaśnienia okoliczności, które mogły mieć jeszcze istotny wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. Sąd podzielił stanowisko organu, że wprowadzona zmiana miała przede wszystkim na celu korektę wpisu jakiego dokonano w ewidencji gruntów i budynków w 2001 r. Niemniej, jeżeli w toku postępowania pojawiły się okoliczności wymagające wyjaśnienia, to obowiązkiem organu było odnieść się do nich. Uwaga ta zwłaszcza dotyczy dwóch aspektów związanych z przedmiotowym wpisem, mianowicie śmierci dwóch współwłaścicieli działek będących przedmiotem sprawy i sporu wokół określania położeni działki nr [...] (obecnie działek nr [...] i [...]). W kwestii pierwszego z aspektów Sąd zgodził się z organem, iż zasadą jest, dokonywanie wpisów do ewidencji w drodze czynności materialno - technicznej i czyni tak się zazwyczaj, jeżeli podstawa do wpisu nie jest wątpliwa, co z kolei wiąże się z brakiem potrzeby wszczynania postępowania administracyjnego kończącego się decyzją o zmianie wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Z drugiej strony, w sytuacji gdy organ już prowadzi postępowanie, którego przedmiotem jest zmiana danych widniejących w ewidencji i w trakcie tego postępowania wychodzą okoliczności mające wpływ na treść dokonywanego wpisu, to nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby te okoliczności rozważył w toczącym się postępowaniu. W zaistniałej zatem sytuacji faktycznej organ winien nie tylko skorygować istniejący od 2001 r. błąd w ewidencji, ale i dokonać aktualizacji wpisu przez wprowadzenie następców prawnych nieżyjących współwłaścicieli działek będących przedmiotem wpisu. Zwłaszcza jest to zasadne w sytuacji, gdy postępowanie toczy się z urzędu, z udziałem już następców prawnych zmarłych współwłaścicieli i organ jest w posiadaniu dokumentów, które dają mu podstawę do zaktualizowania istniejącego wpisu. Drugi z aspektów, wokół którego zrodził się spór i który w istocie stanowi podstawę skargi, jest aspekt związany z określeniem położenia w ewidencji gruntów i budynków działki [...] (a obecnie działek [...] i [...]). Mówiąc o określeniu w ewidencji położenia ww działek chodzi o identyfikowane tego położenia m. in. przez ulicę, przy której działki te są usytuowane. Skarżący kwestionują określenie położenia działek przy ul. [...], czy [...]. Zdaniem skarżących działki położone są przy ul. [...]. Jednocześnie położenie wiążą z dostępem działek do drogi publicznej. Na okoliczność wykazania położenia działek przy ul. [...] powołali szereg dokumentów, w tym wypis z rejestru gruntów z 2003r., czy decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego za rok 2011r., w których podaje się, iż działki położone są przy ul. [...]. Z kolei w decyzji pierwszej instancji zostało podane położenie działki [...] przy ul. [...]. Organ odwoławczy orzekając reformatoryjnie nie zidentyfikował już położenia działek przez wskazanie ulicy, przy której są usytuowane, jedynie wskazał numer jednostki rejestrowej i obręb. jako że nie było to koniczne do wprowadzenia zmiany, gdyż numery działek w obrębie nie mogą się powtórzyć. W ocenie Sądu niewątpliwie jest to okoliczność wymagająca wyjaśnienia, w zakresie w jakim określenie położenia dopuszczają przepisy prawa geodezyjno - kartograficznego, tak aby zażegnać rodzący się wokół niej spór. Przytaczając treść art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287, ze zm.), § 9 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz § 60 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) Sąd stwierdził, że z regulacji tych wynika, iż nazwa ulicy, przy której leży działka ewidencyjna jest jedną z danych ewidencyjnych działek ewidencyjnych, jeżeli chodzi o działki ewidencyjne wchodzące w skład nieruchomości zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę. Zatem obowiązkiem organu - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - będzie wykazanie czy działki będące przedmiotem zmiany spełniają takie kryteria, które decydują o tym, aby jedną z danych identyfikujących ich położenie była nazwa ulicy, przy której działki te są usytuowane. Zatem i w tej materii zasadnym będzie skorygowanie istniejącego wpisu, jeżeli organ dojdzie do wniosku, że brak jest podstaw do wpisywania nazwy ulicy przy określaniu położenia działki w rejestrze gruntów i budynków. Eliminując tym samym wprowadzanie w błąd zarówno skarżących, jak i inne podmioty, czy organy administracji publicznej, które takowe dane otrzymują. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U z 2010 r. Nr 193 poz. 1287), § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U Nr 38 poz.454) zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz w związku z art. 77 ust. 1 KPA poprzez błędne uznanie, że organ ewidencyjny miał obowiązek przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia nazwy drogi publicznej, przy której położone są działki objęte uchyloną decyzją; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 20 ust.2 pkt 1 i art.22 ust.2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia oraz w związku z art. 7 i 77 KPA poprzez błędne uznanie, że organ II instancji był zobowiązany do uwzględnienia w uchylonej decyzji aktualnych spadkobierców, w sytuacji gdy ich ujawnienie w ewidencji następuje w drodze czynności materialno -technicznej a nie w drodze decyzji administracyjnej; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust.2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w związku z § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 i § 47 ust 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U Nr 38 po/.454) poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej i jej uzasadnienia, a w szczególności: - przepisów, z których wynikałby obowiązek organu II instancji doprowadzenia do określenia w rejestrze ewidencyjnym położenia spornych działek zgodnego z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa oraz nie wyjaśnienie, w sposób zrozumiały i adekwatny do celu jaki wynika z powyższych przepisów, dlaczego i w jakim trybie organ ewidencyjny ma ustalać, czy zasadne jest wpisywanie w ewidencji nazwy ulicy jako miejsca położenia nieruchomości -przepisów z których wynikałby obowiązek organu II instancji do uwzględnienia w treści decyzji spadkobierców osób zmarłych, skoro zmiana wpisu w zakresie właścicieli jest czynnością materialno-techniczną nie rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, w wyniku błędnej wykładni a) art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 z późn. zm.) oraz w związku z § 46 ust.2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454) poprzez przyjęcie, że organ II instancji był zobowiązany do rozstrzygnięcia sporu wokół położenia działki Nr [...] ( po podziale Nr [...] i [...]), a mianowicie do ustalenia przy jakiej ulicy leżą działki będące przedmiotem zmiany wpisu w ewidencji, i uzupełnienia wpisu w tym zakresie; b) art. 20 ust.2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne i § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 i § 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez błędne uznanie , że organ II instancji był zobowiązany do uwzględnienia w uchylonej decyzji aktualnych spadkobierców, podczas gdy ich ujawnienie w ewidencji następuje w drodze czynności materialno -technicznej a nie w drodze decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy przedmiotem decyzji była aktualizacja (prostowanie błędnego a nie założenie nowej jednostki ewidencyjnej). W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. B. i E. B. wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia. Na początku niniejszych rozważań należy wskazać, że wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania zostały powiązane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż zarzuty skargi kasacyjnej stanowią w istocie naruszenie przepisów prawa materialnego. Sprawy dotyczące ewidencji gruntów są uregulowane przez ustawę – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zmian w ewidencji dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych. Organy administracji publicznej, prowadząc ewidencję gruntów, rejestrują jedynie stany prawne w oparciu o określone dokumenty i nie mogą samodzielnie rozstrzygać w kwestii uprawnień objętych tymi dokumentami. Zatem ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji (por. art. 20, art. 22 i art. 24 ustawy), a rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Oznacza to zatem, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie poglądem, ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno – techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów (vide: np. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1998 r., sygn. akt III SA 766/98 i z dnia 19 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 862/00). Ponadto – jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 666/07 (niepubl.), a który to pogląd należy w pełni podzielić – organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Ponadto ewidencja gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. wprowadził zmianę w operacie ewidencji gruntów m. S. obręb [...] polegającą na przywróceniu stanu przed zmianą nr [...] z [...] stycznia 2001 r. Stwierdzić należy, iż działanie organu I instancji było nieprawidłowe, bowiem wprowadził zmiany, które istniały przed oficjalnymi dokumentami, którymi też dysponował, a mianowicie postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 2000 r. nakazującym wyłączenie z działki o nr ew. [...] działki o nr [...] do wyłącznego posiadania przez J. i E. B. Zgodnie z zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr. 38, poz. 454) prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. W takiej sytuacji, Prezydent Miasta S. wszczynając postępowanie miał obowiązek nanieść zmiany wynikające z powołanego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 2000 r. Rozpoznając wniesione odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. prawidłowo więc uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o dokonaniu korekty. Odnosząc się do kwestii obowiązku organu II instancji uwzględnienia w zaskarżonej decyzji aktualnych spadkobierców, wskazać należy, że ujawnienie spadkobierców w ewidencji dokonywane jest z urzędu w trybie czynności materialno-technicznej, a nie w drodze decyzji, na podstawie § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia i należy do kompetencji organu I instancji, który winien to uczynić w oparciu o przedstawione przez strony dokumenty. W niniejszej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z uwagi na przedstawienie przez strony postępowania stosownych dokumentów ustalił osoby spadkobierców po zmarłych stronach postępowania i uznał ich za strony toczącego się postępowania doręczając decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. Przechodząc natomiast do kwestii niewyjaśnienia przy jakiej ulicy położona jest działka nr [...] zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że organ nie jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygania sporów czy wątpliwości co do danych rejestrowanych w ewidencji, określonych w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jest uprawniony wyłącznie do ujawniania danych wynikających z dokumentów określonych w § 46 ust.2 rozporządzenia. W zaskarżonej decyzji organ II instancji sprostował błędny wpis w ewidencji, wprowadzony przez Prezydenta Miasta S. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., co odpowiada treści dokumentów - postanowienia Sądu Rejonowego w S. i mapie z projektem podziału zaewidencjonowanej w MODGK w S. za numerem [...] w dniu [...] listopada 2000 r., zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy nie ma obowiązku ustalania w decyzji przy jakiej ulicy leży nieruchomość, gdyż należy do wyłącznej kompetencji organu I instancji. A zatem stanowisko Sądu I instancji dotyczące obowiązku organu odwoławczego do rozstrzygania sporu wokół położenia działki nr cw. [...] jej dostępu do drogi publicznej oraz ustalania nazwy ulicy przy, której leży działka jest nieuzasadnione. Z tych względów należało uznać, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. nie naruszała prawa. Ponieważ Sąd I instancji dopuścił się jedynie naruszenia prawa materialnego, to Naczelny Sąd Administracyjny skorzystał z uprawnień przewidzianych w art. 188 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylając wyrok Sądu I instancji rozpoznał skargę. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 188 w zw. z art. 151 oraz art. 199 i 203 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.