IV SA/Po 925/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Wojewody W. z dnia [...] września [...] r., nr [...] w przedmiocie umożliwienia stronie sporządzenia odpisu dokumentu oddala skargę Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. (prezentata Starostwa [...] lipca 2010 r.- k. 5) pełnomocnik S. W., J. K. (dalej Pełnomocnik) wezwał na podstawie art. 73 § 1 kpa Starostę G. do umożliwienia sporządzenia, przez siebie samego lub przez organ, na użytek strony, odpisów dokumentów: 1. zawiadomienia nr [...] z dnia [...].04.2004 r.; 2. zawiadomienia nr [...] z dnia [...].04.2004 r.; 3. pisma [...] z dnia [...].02.2010 r.; 4. aktu notarialnego Repertorium A numer [...]; 5. str. 4, 5, 14 projektu architekta M. M. (nr [...]); 6. str. 3, 5, 6 projektu zamiennego mgr inż. H. C. i mgr inż. arch. M. R. (nr [...]) za pomocą kserokopiarki będącej na wyposażeniu urzędu; wskazania czasu i miejsca, dogodnego dla urzędu, w którym Pełnomocnik będzie mógł zrealizować uprawnienie wynikające z przywołanego na wstępie przepisu; lub po prostu przesłanie Mu ww dokumentów. W przypadku uznania, że stronie należy odmówić udostępnienia urządzeń technicznych (np. kserokopiarki będącej na wyposażeniu urzędu) umożliwiających wykonanie kserokopii żądanych dokumentów, Pełnomocnik wniósł o wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 74 § 2 kpa (k. 5 akt Starosty). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z 8 lipca 2010 r.) Starosta G. na podstawie art. 30 p. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 101 poz. 926 [ze zm.], dalej uodo) i art. 74 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 98/00/1071 ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu żądania S. W., reprezentowanej przez pełnomocnika J. K., odmówił umożliwienia sporządzenia odpisu (kopii) aktu notarialnego Repertorium A numer [...]. W uzasadnieniu Starosta omyłkowo wskazał, że żądanie S. W. wpłynęło "w dniu [...] lipca 2010 r.". Wymienione w tym wniosku dokumenty dotyczyły postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], położonej w B., gmina G., wznowionego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. Żądanie uzasadniono art. 73 § 1 kpa. Starosta uznał, że udostępnienie Wnioskodawcy wskazanego aktu notarialnego byłoby naruszeniem art. 30 p. 4 uodo, który zobowiązuje administratora danych do odmowy ich udostępnienia, jeśli spowodowałoby to istotne naruszenie dóbr osobistych osób, których dane dotyczą lub innych osób. Art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego nie wymienia aktu notarialnego jako dokumentu wymaganego wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę (k. 6-7 akt Starosty). W zażaleniu Pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowienia z [...] lipca 2010 r. Pełnomocnik podniósł, że Strona miała wgląd do akt, co oznacza, że dane osobowe zawarte w akcie notarialnym zostały już Stronie udostępnione. Powoływanie się organu na ochronę danych osobowych już raz udostępnionych jest nielogiczne. Art. 74 § 2 kpa nie ma zastosowania do ochrony danych osobowych, a innego uzasadnienia organ nie wskazał. Ewentualna odmowa udostępniania danych osobowych z powołaniem się na art. 30 ustawy winna być precyzyjnie uzasadniona. Odmowa winna wskazywać, jakie konkretnie dobra osobiste i jakich osób zostałyby wskutek ich udostępnienia naruszone. Wszędzie tam, gdzie działanie organu oparte jest na elementach ocennych (uznaniowości), winno być ono precyzyjnie uzasadnione i nie wystarczy samo przywołanie przepisu (art. 11 kpa). Tylko istotne naruszenie dóbr osobistych stanowi przesłankę udostępnienia danych. Nie każde "naruszenie danych osobowych" skutkuje odmową ich udostępnienia. Element istotności nakłada na organ dodatkowy obowiązek wskazania na kwalifikowany przypadek naruszenia dóbr. Powoływanie się na art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego jest bez związku ze sprawą (k. 1 akt Wojewody). Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] września 2010 r.) Wojewoda W. (dalej Wojewoda) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa, uchylił postanowienie z [...] lipca 2010 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. W uzasadnieniu Wojewoda przedstawił dotychczasowy przebieg zdarzeń procesowych. Zgodnie z art. 29 ust. 3 uodo, wniosek winien zawierać informacje umożliwiające wyszukanie danych w zbiorze żądanych danych oraz wskazywać ich zakres i przeznaczenie. Organ wezwał pismem z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Pełnomocnika do wykazania ważnego interesu strony uzasadniające żądanie, lecz Wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie. W ustawie o ochronie danych osobowych brak jednoznacznej regulacji, dotyczącej formy odmowy udostępnienia danych osobowych ze zbioru. Nie wskazano, że miałoby to nastąpić w formie rozstrzygnięcia procesowego (decyzji lub postanowienia). Przyjąć należy, że odmowa udostępnienia danych następuje w takiej samej formie, jak ich udostępnienie, tj. pisemnej, ze wskazaniem przyczyn nieuwzględnienia umotywowanego wniosku określonego podmiotu. Dlatego Wojewoda uchylił postanowienie z [...] lipca 2010 r. i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie, uznając odmowę udostępnienia Wnioskodawcy aktu notarialnego za słuszną, choć winna nastąpić w formie pisemnej. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych może z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej nakazać administratorowi danych, w drodze decyzji administracyjnej, nakazać przywrócenie stanu zgodnego z prawem, w szczególności przez udostępnienie danych osobowych. Art. 110 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie ([j.t. Dz.U. z 2008 r. nr 189, poz. 1158, zm. z 2009 r.: nr 37 poz. 286 i nr 166 poz. 1317]; dalej pr. not. bądź Prawo o notariacie) reguluje zagadnienie wydawania wypisów aktu notarialnego. Prawo o notariacie reguluje także zagadnienie wypisów, odpisów, wyciągów i przechowywania aktów notarialnych (k. 8, 10, 12-13 akt Wojewody). S. W., reprezentowana przez radcę prawnego G. W., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia z [...] września 2010 r. i zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w kwocie 837 zł (wynagrodzenie pełnomocnika 720 zł, koszty sądowe –wpis 200 zł i koszty udzielonego pełnomocnictwa 17 zł). Zdaniem Skarżącej, organy naruszyły art. 7 i 77 kpa, polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego, że do podania Strony o umożliwienie sporządzenia odpisu (kopii) z akt sprawy ma zastosowanie ustawa o ochronie danych osobowych, a w szczególności art. 30 pkt 4 uodo; art. 74 § 2 kpa polegające na błędnej ocenie, że przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy organ odmawia umożliwienia stronie sporządzania odpisów z akt sprawy (tzn. że w takiej sytuacji wydanie postanowienia jest zbędne). Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie z [...] sierpnia 2010 r., gdyż nie spełniało wymagań określonych w art. 54 § 1 kpa. Nie odnosiło się do stanu faktycznego – Skarżąca nie żądała uwierzytelnionego odpisu (art. 73 § 2 kpa), a tylko w takim wypadku winna wykazać swój ważny interes. Załatwiając podanie o umożliwienie sporządzenia odpisu (kopii) dokumentu z akt sprawy, organ ma obowiązek spełnić żądanie albo wydać postanowienie o odmowie jego spełnienia. Uchylając [postanowienie I instancji] i umarzając postępowanie, Wojewoda rażąco naruszył art. 74 § 2 kpa. Powód odmowy nie ma w takim przypadku żadnego wpływu na sposób załatwienia sprawy. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca wypunktowała precyzyjnie wszystkie swe zarzuty, licząc że organ odwoławczy ustosunkuje się do każdego z nich. Wojewoda nie zajął stanowiska w stosunku do jakiegokolwiek zarzutu, a całą swą uwagę skupił na formie udostępnienia danych osobowych. Brak odniesienia się do konkretnych zarzutów uniemożliwia polemikę i kontrolę prawidłowości orzeczenia (k. 3-4 akt IV SA/Po 925/10). Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadną. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 153/02/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca umocowanie i określone granice w art. 134 ppsa. Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją; obowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd porównuje treść dekodowanej przez organ normy prawa z ustalonym przez ten organ stanem faktycznym. Z naruszeniem prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym stanie faktycznym została zastosowana błędna subsumcja prawa tj. organ nie zastosował przepisu, który winien był zastosować lub też dokonał wadliwej wykładni zastosowanego prawa. Z naruszeniem prawa procesowego mamy w szczególności do czynienia, gdy organ procesowy pomija istotne okoliczności, które w świetle prawidłowo dekodowanej normy prawa materialnego i normy prawa procesowego, są znaczące dla rozstrzygnięcia sprawy. Choć nie wskazuje na to Wojewoda ni Starosta, z faktu że Skarżąca nie podnosi, że nie otrzymała pozostałych odpisów dokumentów, wymienionych we wniosku z dnia [...] lipca 2010 r., uznać należy za bezsporne, że Starosta udzielił Wnioskodawczyni odpisów dokumentów, wymienionych w punktach 1-3, 5 i 6 wniosku (k. 5 akt Starosty; art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z art. 230 kpc). Wszystkie udostępnione Skarżącej odpisy dokumentów pochodziły od organów (punkty 1-3) bądź miały znaczenie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego (punkty 5 i 6 – k. 5 akt Starosty; art. 33 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – j.t. Dz.U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm, dalej Pr. bud.), będącego przedmiotem postępowania nr [...]; k. 7 akt Starosty). S. W. jest stroną postępowania prowadzonego przez Starostę G. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], położonej w B.; pozostałymi stronami tego postępowania są: J. R.-S. i E. R. (k. 7 akt Starosty). Nie ulega wątpliwości, że S. W. w toku postępowania osobiście bądź przez Pełnomocnika, korzystała z prawa do przeglądania akt (art. 73 § 1 kpa). Wskazuje na to w zażaleniu Pełnomocnik, podnosząc, że "strona postępowania, która miała wgląd do akt, co oznacza tym samym, że dane osobowe zawarte w akcie notarialnym zostały już stronie udostępnione" (k. 1 akt Wojewody). Wykładnią prawa jest operacja myślowa nie ograniczająca się do wykładni jednego przepisu (zwłaszcza ograniczona jedynie do wykładni językowej), lecz operacja, w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Warszawa 2002 r. s. 47 i n.; Z. Ziembiński, Logika praktyczna, Warszawa 2002 r., s. 230). Normę prawną rekonstruuje się zawsze z całokształtu obowiązujących przepisów prawnych (uzasadnienie wyroku TK z dnia 10 grudnia 2002 r., P 6/02, OTK-A 7/02/91, pkt V ppkt 9). Koniecznym jest więc sięgnięcie do zasad wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania (kontekst językowy), ale także od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych takich jak cele, funkcje regulacji prawnej i przekonania moralne (L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów - komentarz, Toruń 2002 r., s. 77). Nietrafnie Skarżąca zakłada, że organ administracji publicznej stoi przed alternatywą – spełnić żądanie umożliwienia sporządzenia odpisu dokumentu, bądź wydać postanowienie o odmowie spełnienia żądania. W istocie na sposób działania organu wpływa szereg czynników - w szczególności także treść dokumentu, wydania odpisu którego domaga się strona, jak i charakter danego dokumentu. Kpa nie zawiera ustawowej definicji dokumentu, a w doktrynie formułuje się trzy poglądy co do pojęcia dokumentu (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C.H. Beck 2009 s. 316 nb 2b). Stronie służy prawo zaznajomienia się ze wszystkimi materiałami, które znalazły się w aktach sprawy, niezależnie od tego, czy zostały zaliczone do dowodów służących rozstrzygnięciu sprawy, czy też nie mają takiego charakteru. Uzyskiwanie uwierzytelnionych odpisów, a uwzględniając nowe techniki – potwierdzonych kopii kserograficznych lub wydruków komputerowych – pozostaje pod kontrolą organu administracyjnego, ponieważ powstają wtedy nowe dokumenty, które mogą być wykorzystane poza prowadzonym postępowaniem. Z tego względu art. 73 § 2 kpa odnośnie do uwierzytelniania odpisów z akt sprawy stawia wymaganie wskazania przez stronę ważnego interesu w uzyskaniu takiego dokumentu (J. Borkowski – op. cit. s. 310 nb 7). Uregulowania zawarte w art. 73 i 74 kpa powstały w czasie, gdy nie były znane i rozpowszechnione nowe techniki reprodukowania dokumentów (w tym kserograficzne), pozwalające na uzyskanie w istocie wiernego – zarówno co do formy, jak i treści – odpisu dokumentu oryginalnego. W okresie wejścia w życie kpa, odpisy sporządzano w istocie przy pomocy maszynopisu, stąd potrzeba uwierzytelniania odpisów dokumentów, które na pierwszy rzut oka różniły się formą od dokumentów oryginalnych. Dlatego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje to, że "Skarżąca nie żądała jakiegokolwiek uwierzytelnionego odpisu", skoro w wyniku realizacji wniosku z 2 lipca 2010 r. miał powstać odpis, będący dokładnym odwzorowaniem wypisu aktu notarialnego. W doktrynie i orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że odpis dokumentu jest w istocie dokumentem, wskazującym na istnienie dokumentu oryginalnego (T. Ereciński w: "Kodeks postępowania cywilnego Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 707 uw. 32). Odpis dokumentu nie musi być uwierzytelniony lub poświadczony za zgodność (postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187). W szczególności art. 73 § 1 i 2 kpa nie przewiduje obowiązku sporządzenia przez organ administracyjnych kserokopii akt administracyjnych lub ich odpisu i doręczenia ich stronie (wyrok NSA z 27.11.1996 r., I SA/Lu 139/96, Poradnik GP 1998 r., nr 19, poz. 332, akceptowany przez Zespół pod red. A. Wróbla "Kodeks postępowania administracyjnego orzecznictwo piśmiennictwo" Zakamycze 2002s. 368 uw. 1). Ustawodawca wprowadził wyjątki od prawa strony wglądu do akt. W szczególności "Przepisu art. 73 nie stosuje się do akt sprawy, objętych ochroną tajemnicy państwowej, a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy" (art. 74 § 1 kpa). W doktrynie wskazuje się, że art. 74 § 1 kpa wymaga ostrożnej wykładni z tego względu, że jego treść musi być ustalana zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w danym czasie odnośnie do ochrony informacji niejawnych (J. Borkowski – op. cit. s. 311 nb 2). W szczególności przyjmuje się, że wszelkie materiały gromadzone w formie akt, w tym sądowe, prokuratorskie, policyjne i inne zawierające dane osobowe, są zbiorem danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 1 uodo (Pytania i odpowiedzi, www.giodo.gov.pl; akceptowane przez A. Drozda "Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz Wzory pism i przepisy" LexisNexis 2007 s. 56 uw. 2). Ponieważ odpis aktu notarialnego Repertorium A numer [...] dotyczy danych osobowych innych osób niźli Skarżąca, opisu nieruchomości innej niż ta, której właścicielką jest Skarżąca i danych transakcyjnych dotyczących innej nieruchomości, niż nieruchomość, właścicielką której jest Skarżąca, przeto organy obu instancji prawidłowo uznały, że art. 30 pkt 4 w zw. z art. 7 pkt 1 uodo, stanowi podstawę dekodowania normy prawnej, będącej podstawą oceny wniosku S. W. (A. Drozd – op. cit. s. 205 uw. 5 i 6). Trafnie Wojewoda wskazał na odrębność regulacji sposobu udostępniania aktów notarialnych. Prawo o notariacie reguluje w sposób odrębny w stosunku do kpa wydawanie wypisów i odpisów aktów notarialnych (art. 110 § 1-3 i art. 111 § 1 i 2 pr. not). Wypis ma moc prawną oryginału (art. 109 pr. not.). Wypisy aktu notarialnego wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym (art. 110 § 1 pr. not.). Za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego, w którego okręgu znajduje się kancelaria notariusza, wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom (art. 110 § 2 zd. 1 pr. not.). Do wydawania wyciągów i odpisów stosuje się te same zasady, na jakich wydaje się wypisy (art. 112 § 1 pr. not.). Przepis art. 110 § 3 stosuje się odpowiednio do wyciągów i odpisów (art. 112 § 2 pr. not.). Zatem odpis aktu notarialnego winien być sporządzony w ten sposób, że w nagłówku odpisu aktu zaznacza się, że wydany dokument jest odpisem. Odpis powinien być dosłownym powtórzeniem oryginału. Jeżeli okazany dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki, uszkodzenia), notariusz potwierdza to w poświadczeniu. Na końcu odpisu zaznacza się, komu i kiedy odpis wydano. Odpis podpisuje notariusz i opatruje pieczęcią. Odpis mający więcej niż jeden arkusz powinien być ponumerowany, połączony, parafowany i spojony pieczęcią (art. 98 w zw. z art. 110 § 3 i art. 112 § 1 i 2 pr. not.; J. Florkowski w: J. Florkowski, B. Tymecki "Prawo o notariacie z komentarzem" W. Pr. 1993 s. 92 uw. 1, 2; s. 103 uw. 1, 2). W szczególności uznaje się, że notariusz przesyła tylko wówczas wypis aktu notarialnego właściwym sądom i innym organom państwowym, jeśli taki obowiązek wynika z prawa; na straży realizacji tego obowiązku stoi odpowiedzialność prawna notariusza (art. 111 § 2 pr. not.; R. Sztyk "Tajemnica zawodowa notariusza w postępowaniu przed organami ścigania i w postępowaniu sądowym" Rejent 2003 z. 11 s. 87 i n.). W szczególności nawet projekt aktu notarialnego jest czynnością notarialną, ma charakter dokumentu urzędowego i winien być opatrzony pieczęcią notarialną, a w nagłówku winien być wyraźnie oznaczony jako projekt aktu notarialnego (D. Celiński "Projekt aktu notarialnego jako czynność notarialna" NPN 2008 z. 1 s. 5 i n.). Wykładni tej nie podważa to, że udostępnienie danych osobowych osób, których dotyczy powołany wypis aktu notarialnego Repertorium A numer [...], nastąpiło przez bezpośrednie przeglądanie akt sprawy (art. 73 § 1 kpa), bowiem wydanie odpisu aktu notarialnego wiąże się z możliwością dysponowania przez Stronę takim odpisem dokumentu także poza niniejszym postępowaniem. Nowelizacja dokonana art. 1 pkt 25 i 26 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 80/03/718), miała w tej części, w której zmieniono uprzednie brzmienie punktu 2 ust. 4 art. 32 i punktu 2 ust. 2 art. 33 Pr. bud. (ówcześnie w brzmieniu określonym w: j.t. Dz.U. 106/00/1126 ze zm.), jedynie na celu odformalizowanie w tej części postępowania o pozwolenie na budowę. Z tej przyczyny, wypis aktu notarialnego nie był koniecznym dokumentem w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Wobec powyższego trafnie Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa i art. 7 pkt 1 w zw. z art. 30 pkt 4 uodo i art. 98 w zw. z art. 110 § 3 i art. 112 § 1 i 2 pr. not., uchylił postanowienie z 8 lipca 2010 r. i umorzył postępowanie I instancji. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi art. 126 w zw. z art. 107 § 3 kpa – Wojewoda nie musiał odnosić się do każdego z zarzutów, skoro część z zarzutów podniesionych w zażaleniu okazała się nieadekwatna do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.