II OSK 2635/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Paweł Miładowski (spr.) del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej O. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 302/12 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie umorzenia postępowania w zakresie uzgodnień środowiskowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz O. z siedzibą w R. kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 302/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę H. K. na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w R. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie umorzenia postępowania w zakresie uzgodnień środowiskowych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], Burmistrz Gminy K. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K. nr [...], lokalizowanej przy ul. [...] na działce nr [...] w K.. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiła H. K.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. SKO w R. odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Burmistrza Gminy K.. Kolegium wyjaśniło, że decyzja ta nie została obarczona jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Podniosło, że podnoszone zarzuty uzasadniające stwierdzenie nieważności ocenianej decyzji, dotyczące nie dokonania przez organ I instancji samodzielnego ustalenia stanu faktycznego, lecz przyjęcie stanowiska prezentowanego przez inwestora, mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do uwzględnienia odwołania w zwykłym trybie. Nie posiadając cechy "rażącego naruszenia prawa" zarzuty te nie mogły stanowić uzasadnionej podstawy do stwierdzenia nieważności. Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpiła H. K.. Zaskarżoną decyzją SKO w R. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. W uzasadnieniu SKO przywołało treść art. 156 K.p.a., wskazując, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Kolegium przypomniało, że decyzja Burmistrza Gminy K. umarzająca postępowanie wydana została na podstawie art. 46 ust. 1 i art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "p.o.ś.", oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105), zwanego dalej "rozporządzeniem". Jednocześnie wskazało, że złożony przez P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosek z dnia 22 marca 2007 r. stał się podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K.. Z załączonej przez inwestora dokumentacji bezspornie wynikało bowiem, że planowaną inwestycję należy zakwalifikować do przedsięwzięć, dla których obligatoryjnie sporządza się raport o oddziaływaniu na środowisko. Kwalifikacji tej dokonano na podstawie obowiązujących wówczas przepisów § 2 pkt 7 rozporządzenia. W trakcie toczącego się postępowania, od 31 sierpnia 2007 r. nastąpiła zmiana ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Nowelizacji uległ między innymi przepis § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Po dokonaniu przez inwestora uaktualnienia kwalifikacji przedsięwzięcia (pismo z 6 listopada 2007 r.) Burmistrz Gminy K. uznał, że w wyniku zmiany przepisów ww. rozporządzenia nastąpiła zmiana kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Przedstawione przez inwestora parametry inwestycji pozwoliły na stwierdzenie, że inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Okoliczność ta skutkowała bezprzedmiotowością dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium, rozpatrując ponownie sprawę, nie stwierdziło aby kontrolowana decyzja Burmistrza Gminy K. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. była obarczona co najmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a., co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Podniosło, że skoro po zmianie stanu prawnego przedsięwzięcie nie było jednym z wymienionych w ww. rozporządzeniu, to przestały istnieć podstawy do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie bowiem do art. 46 p.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane jeśli planowane przedsięwzięcie nie jest jednym z mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonym w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, tj. przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu. Kolegium zauważyło także, że planowana inwestycja nie była również bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 i nie wynikała z jej ochrony. Kolegium wyjaśniło także, że na etapie postępowania nieważnościowego nie ma możliwości rozpatrywania sprawy od początku. Tryb nieważnościowy jest trybem nadzwyczajnym i nie może mu towarzyszyć np. zbieranie dodatkowego materiału dowodowego. Zauważyło, że również Wojewoda [...] w dniu [...] grudnia 2007 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji specjalistyczny organ wypowiedział się jednoznacznie, że przedsięwzięcie nie jest jednym z wymienionych w powołanym powyżej rozporządzeniu. Kolegium odnosząc się do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów uznało je za bezzasadne. Powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. K., niezgadzając się z wydanymi rozstrzygnięciami, jednocześnie wnosząc o ich uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 8 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 46a ust. 4 pkt 1 i 4 p.o.ś., art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO w R. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśniło m.in., że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nie była podstawą wydania decyzji przez Burmistrza Gminy K. z dnia [...] marca 2008 r. umarzającej postępowanie, a tym samym późniejsze stwierdzenie jej nieważności nie miało wpływu na decyzję Burmistrza. Pismem z dnia 26 czerwca 2012 r. O. "P." wniosło o dopuszczenie do udziału w sprawie na prawach uczestnika, podnosząc, że zakres przedmiotu sprawy jest zgodny z celami statutowymi organizacji. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2012 r. wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 33 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika O. "P." z siedzibą w R.. Uczestnicy: O. "P." z siedzibą w R. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. przyłączyli się do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 302/12, oddalając skargę, wskazał na istotę postępowania nieważnościowego oraz wyjaśnił na czym polega zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu I instancji, SKO w R. zasadnie uznało, że kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja z dnia [...] marca 2008 r. nie została wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, które z przepisów stanowiły materialnoprawną podstawę do wydania decyzji przez Burmistrza Gminy K.. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że niesłusznym jest zarzut braku wskazania w ww. decyzji konkretnej podstawy prawnej. Następie Sąd wskazał, że w trakcie toczącego się postępowania środowiskowego od 31 sierpnia 2007 r. nastąpiła zmiana ww. rozporządzenia dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), zwanym dalej "rozporządzeniem zmieniającym". Nowelizacji uległ między innymi przepis § 2 i § 3 rozporządzenia, w związku z czym planowana inwestycja nie podlegała zaliczeniu do przedsięwzięć wymienionych w tychże przepisach. Postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostało wszczęte w związku z treścią art. 46 ust. 1 p.o.ś. z uwagi na możliwość znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 51 ust. 8 tej ustawy zostało wydane przez Radę Ministrów rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r., o którym mowa wyżej. Treść tego rozporządzenia warunkowała konieczność wszczęcia postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K.. Tym samym zmiana treści rozporządzenia i brak obowiązku wynikającego z art. 46 ust. 1 p.o.ś. spowodowały, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym, za prawidłowe uznać należało stanowisko Burmistrza Gminy K., który oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że w wyniku zmiany przepisów ww. rozporządzenia nastąpiła zmiana kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Przedstawione przez inwestora parametry inwestycji pozwoliły na stwierdzenie, że inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska i okoliczność ta skutkowała bezprzedmiotowością dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew zarzutom skargi okoliczność ta wynika z uzasadnienia decyzji Burmistrza Gminy K. Nr [...], której nieważność skarżąca podnosi. W ocenie Sądu, brak jest także podstaw do podzielenia pozostałych zarzutów skargi, ponieważ SKO dokonało oceny kontrolowanej decyzji w zakresie przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a.; nie dokonało nowych ustaleń stanu faktycznego; w zaskarżonej decyzji zawarło wywody, które stanowiły odpowiedź na stawiane zarzuty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; oceniło skuteczność zarzutów. Zdaniem Sądu, istotne zaś jest to, że postępowanie zostało wszczęte w związku z koniecznością (w dacie składania tego wniosku) wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w związku z zamiarem ubiegania się o pozwolenie na budowę telefonii komórkowej K.. Pozwolenie na budowę zostało udzielone i decyzja w tym zakresie była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 372/08, który wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r. skargi oddalił. Skargi kasacyjne od tego wyroku zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. w sprawie II OSK 1279/09 oddalone. Kwestie uzgodnień środowiskowych były poruszane we wskazanych wyżej orzeczeniach Sądów. Ponadto Sąd uznał, że zarzuty podnoszone przez uczestnika postępowania – O."P.", jako formułowane bez uwzględnienia, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym, nie zasługują na uwzględnienie, podobnie jak wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na potrzeby innego postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., złożyło O."P.", wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj. - art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nie odniesienie się do podniesionych zarzutów w skardze, nie dokonanie prawidłowej kontroli wydanych decyzji pod kątem oceny czy prawidłowa była kontrola decyzji Urzędu Miasta K. pod kątem zastosowanych przepisów prawa materialnego oraz procesowego podczas prowadzenia postępowania zwyczajnego; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a przez przeprowadzenie ponownego rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie zamiast oceny decyzji Burmistrza Miasta K. pod kątem ustalenia czy spełnia ona wymogi prawa procesowego oraz materialnego, a jeżeli nie, czy jest to rażące naruszenie prawa; - art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 1 pkt. 1 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie przedmiotem badania jest brak sprawy administracyjnej w rozumieniu przepisów K.p.a. z jednoczesnym uznaniem, że istnieje sprawa administracyjna podlegająca merytorycznemu rozstrzygnięciu. - § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 sierpnia 2007 r., a wprowadzonym rozporządzeniem zmieniającym Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez zastosowanie przez organy i zaakceptowanie przez WSA jednostki prawnej, która w przywołanym brzmieniu nie może być stosowana i tym samym badana; - § 2 ust. 1 pkt. 7 lit b i § 3 ust. 1 pkt. 8 lit. f rozporządzenia w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie faktu, że moc EIRP głównej wiązki promieniowania będąca sumą kilkudziesięciu anten wynosi 8498 W. Z powyższych względów analizą winna być objęta 1 główna wiązka promieniowania na każdym azymucie w odległości do 200 metrów; - § 4 rozporządzenia w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez jego pominięcie w sytuacji, w której miał on zastosowanie w niniejszej sprawie (tak między innymi NSA w wyrokach z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10, i z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1695/10, uwzględniających skargę kasacyjną Stowarzyszenia). - art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przez pominięcie faktu, że organ nie dokonał prawidłowej oceny decyzji objętej wnioskiem pod kątem wskazania, jakich samodzielnie ustaleń dokonał Urząd Miasta K. w zakresie czy inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach albowiem z decyzji wynika, że żadnych takich ustaleń nie dokonał. W decyzji SKO brak jest stwierdzenia czy decyzja objęta wnioskiem spełnia wymogi prawa procesowego, a jeżeli tak to, dlaczego uzasadnienie decyzji nie musi spełniać obowiązujących wymogów prawa. Z obu decyzji SKO wynika, że niezastosowanie się do wymogów art. 107 § 3 K.p.a. nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Pismem z dnia 17 marca 2014 r. O. "P." uzupełniło uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej, przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Sądowi I instancji umknęło, że zakres postępowania dowodowego jest ściśle związany z przepisami prawa materialnego. W niniejszej sprawie, z uwagi na zastosowanie kilku anten sektorowych dla konkretnych azymutów, zgodnie z § 4 rozporządzenia, postępowanie winno być przeprowadzone z uwzględnieniem sumy parametrów tego samego rodzaju, charakteryzujących skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu. W przedmiotowej sprawie kontrolowana w postępowaniu nieważnościowy decyzja Burmistrza Gminy K. w kontekście zmiany przepisów rozporządzenia, zapadła bez dokonania oceny w związku z treścią § 4 rozporządzenia. W tych warunkach organy nieważnościowe, z uwagi na treść art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., obowiązane były do dokonania takiej oceny i zawarcia jej zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. w uzasadnieniu swoich decyzji. Ponieważ kwestia kumulacji pól elektromagnetycznych była podnoszona w skardze skierowanej do Sąd I instancji, Sąd w tym zakresie nie mógł w sposób lakoniczny stwierdzić, że w ramach postępowania nieważnościowego nie można było dokonywać nowych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Postępowanie nieważnościowe jest bowiem nowym postępowaniem, które może wymagać dokonania na użytek tego postępowania dokonania nowych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Sąd jednak pominął, że ze znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, w części p.n. "1C.1 Obszary występowania pól elektromagnetycznych o natężeniu większym lub równym 0,1 W/m2", przedstawiono tabele dla kumulatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych planowanej inwestycji dla tiltu 0o, 6o i 8o. Ponadto stwierdzono, że zasięg występowania PEM dla dwóch anten systemu GSM pracujących w jednym sektorze obliczono tak jakby były one jednym źródłem jego promieniowania, co pod względem wpływu na środowisko jest przypadkiem mniej korzystnym. Natomiast stwierdzeniem tym nie objęto innych urządzeń emitujących pola nie zaliczanych do anten systemu GSM. Wbrew twierdzeniom Sądu, wyjaśnienie powyższych kwestii jest w zasadzie kluczowe dla dokonania oceny, czy organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie nieważnościowe. Nie ulega zatem wątpliwości, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zawiera usprawiedliwione podstawy, ponieważ zaskarżony wyrok nie uwzględnia treści § 4 rozporządzenia. Bez wyjaśnienia powyższych kwestii w zasadzie nie można poddać ocenie prawidłowości zastosowania w postępowaniu nieważnościowym art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., tym bardziej gdy z akt sprawy wynika, że pod wiązką o azymucie 40o znajduje się zabudowa mieszkaniowa, a przewidziana w raporcie oddziaływania na środowisko kumulacja pól elektromagnetycznych przedstawia zwiększenie przedziału wysokościowego i szerokościowego obszaru granicznego promieniowania przekraczającego wartość dopuszczalną S=0,1 W/m2. Dokonanie powyższych ustaleń jest konieczne celem prawidłowego określenia "miejsc dostępnych dla ludzi", o jakich mowa w art. 124 ust. 2 p.o.ś. W tych warunkach Sąd I instancji wadliwie zastosował § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ponieważ przy uwzględnieniu kumulacji pół elektromagnetycznych wartością odniesienia winna być wartości ERIP 8498 W, przy założeniu, że wartość ta dotyczy kumulacji wszystkich przewidywanych anten w danym sektorze promieniowania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Koszty zasądzono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.