II FSK 2486/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Zbigniew Romała, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zakładów [...] S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Op 175/12 w sprawie ze skargi Zakładów [...] S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Zakładów [...] S.A. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sygnatura akt II FSK 2486/12 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Spółki Akcyjnej Z. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stan sprawy Sąd przedstawił następująco: Decyzją z dnia 8 listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. określił skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. w wysokości 2.051.483 zł. Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie zobowiązania podatkowego w wysokości 29.141 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w procedurze z zapłaconą akcyzą. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym wskazano m.in., że należny podatek akcyzowy od otrzymanych zwrotów piwa został zapłacony w całości i wykazany w deklaracji miesięcznej AKC-3. Na podstawie tej decyzji wierzyciel - Dyrektor Izby Celnej w O., działając jako organ egzekucyjny, wystawił wobec skarżącej tytuł wykonawczy nr [...], a w wyniku czynności egzekucyjnych podjętych przez organ egzekucyjny oraz w związku z wpłatą dokonaną przez skarżącą w dniu 1 lutego 2012 r. należność ta została uregulowana. Dnia 5 stycznia 2012 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wskazując na naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) i domagając się umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § pkt 1 u.p.e.a., podnosząc, że należność objęta tytułem wykonawczym została zapłacona w 2006 r., w związku z czym postępowanie egzekucyjne nie ma podstaw prawnych ani faktycznych. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w O. stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu powołując się na art. 34 § 1a u.p.e.a., zgodnie z którym wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia – stwierdzając, że ten sam zarzut zgłoszono również w toku postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany, nie formułując zarzutów dotyczących zaskarżonego postanowienia, natomiast kwestionując prawidłowość i zasadność zaliczenia wpłat dokonanych przez skarżącą na poczet kwot, co do których nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Dyrektor Izby Skarbowej w O. postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r. zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy, uznając, że wydane w trybie art. 34 § 1a u.p.e.a. postanowienie odpowiadało prawu, albowiem zarzut wygaśnięcia wymaganego obowiązku przez zapłatę skarżąca podniosła także w innym środku zaskarżenia, a mianowicie w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r. W tej sytuacji organ egzekucyjny nie miał możliwości merytorycznego badania zarzutu i musiał orzec o jego niedopuszczalności. Jakkolwiek Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia 14 lutego 2012 r. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r. i określił zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. w wysokości 2.022.342 zł, niemniej zaliczenie wpłat dokonanych przez skarżącą jest kwestią odrębną od postępowania egzekucyjnego i nie może podlegać rozpatrzeniu w trybie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 1 w zw. z art. 34 § 1a u.p.e.a. przez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie tezy o niedopuszczalności zarzutu oraz naruszenie art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez brak umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy decyzja, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, została uchylona. Skarżąca podniosła, że skoro wykonała ciążący na niej obowiązek zapłaty podatku, organ odwoławczy powinien orzec merytorycznie w zakresie wniesionych zarzutów. Twierdzenie, że w sprawie tego samego zarzutu toczyło się postępowanie odwoławcze, nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy, gdyż zgłoszone zarzuty dotyczą bezpośrednio egzekucji obowiązku, który w całości został wykonany, były więc konieczne, zwłaszcza, że wskutek błędnej metodologii zarachowywania wpłat organ egzekucyjny prowadził egzekucję zobowiązania, które zostało już wykonane. Zatem zarzuty nie odnoszą się do kwestii, czy decyzja, na podstawie której określono zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, jest zgodna z prawem, lecz dotyczą bezpośrednio sposobu zaliczenia dokonanej zapłaty. Zaskarżone postanowienie narusza również art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., albowiem decyzja, na podstawie której wystawiono tytuły wykonawcze, została uchylona, wobec czego konieczne było umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał, że art. 34 § 1a u.p.e.a. służy uniknięciu dwutorowości badania tych samych przesłanek w odrębnych postępowaniach, dając pierwszeństwo rozpoznawania środków zaskarżenia odnoszących się do meritum sprawy. Przepis ten ma więc na celu wyeliminowanie sytuacji, w której kwestia podnoszona w zarzutach na postępowanie egzekucyjne byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo, że została już (lub zostanie rozstrzygnięta) w ramach innego postępowania. W odwołaniu od określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r. skarżąca podniosła zarzut zapłaty w całości należnego podatku akcyzowego od otrzymanych zwrotów piwa, co oznacza, że zarzut dotyczący wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym był rozpatrywany w odrębnym postępowaniu, zakończonym decyzją Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 14 lutego 2012 r. Organ egzekucyjny nie mogąc więc rozpatrywać tego samego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, zobligowany był do uznania go za niedopuszczalny na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Bez wpływu na postępowanie egzekucyjne pozostają argumenty dotyczące prawidłowości i zasadności zaliczenia wpłat dokonywanych przez skarżącą w 2006 r. i w istocie wskazują one na próbę weryfikacji decyzji wymiarowej w postępowaniu egzekucyjnym, co jest niedopuszczalne. Ponadto kwestia ta nie została podniesiona w zarzutach na postępowanie egzekucyjne, jest zagadnieniem odrębnym i nie może podlegać rozpatrzeniu w tym trybie., jako że przedmiotem postępowania egzekucyjnego nie jest ustalenie treści obowiązku dłużnika, lecz doprowadzenie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Postępowanie egzekucyjne nie jest kolejną instancją postępowania jurysdykcyjnego, a zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Celnej w O. decyzji reformatoryjnej była przedmiotem odrębnego postępowania, w którym uchylono w całości postanowienie Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego i umorzono je jako bezprzedmiotowe. Z tych względów brak było podstaw do ponownego badania tej kwestii w ramach rozpoznania zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego stwierdzającego niedopuszczalność zarzutów. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 1 w zw. z art. 34 § 1a u.p.e.a. i przyjęcie tezy o niedopuszczalności zgłoszonego przez skarżącą zarzutu oraz art. 59 § 1 ust. 2 u.p.e.a. przez nieuchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w O., w sytuacji, w której konieczne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaakcentowała, że przedmiotem zarzutów oraz postępowania odwoławczego są odmienne zobowiązania w podatku akcyzowym - pierwszym jest zobowiązanie wykazywane w deklaracji miesięcznej AKC-3, a drugim wynikające z obowiązku podatkowego powstałego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych, wykazywane w deklaracji uproszczonej AKC-U, co do którego, w zależności od przypadku, przepisy przewidują inne terminy płatności. Tym samym, rozstrzygnięcia organów podatkowych powinny się odnosić do każdego z tych zobowiązań osobno i nie mogą być łączone ze względu na ich wystąpienie w tym samym miesiącu. W konsekwencji zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym, to jest zobowiązanie z tytułu nabyć wewnątrzwspólnotowych, stanowi odrębne zobowiązanie i nie mogło być objęte decyzją określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2006 r., a więc w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a.,; zobowiązanie z tytułu nabyć wewnątrzwspólnotowych nie mogło być objęte decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w O., a więc nie mogło również być przedmiotem postępowania odwoławczego. Na skutek zapłaty dokonanej w 2006 r. doszło do wykonania zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za listopad 2006 r., a wobec błędnego objęcia tytułem wykonawczym zobowiązania, które nie mogło stanowić przedmiotu wskazanej w tym tytule decyzji, zarzut skarżącej był dopuszczalny. Zaskarżony wyrok narusza również art. 59 § 1 ust. 2 u.p.e.a., ponieważ ze względu na fakt, że decyzja, na podstawie której wystawiono tytuły wykonawcze, została uchylona, postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone. Dyrektor Izby Skarbowej w O. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpoznając sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, to jest treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Przepis ten pozbawia organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje ten organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych. Ma na celu wyeliminowanie sytuacji, w której kwestia mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo, że została już lub zostanie rozstrzygnięta w ramach innego postępowania, wskazanego w powyższym przepisie. W niniejszej sprawie zarzut zapłaty podatku akcyzowego wynikającego z nabyć wewnątrzwspólnotowych wykonanych w listopadzie 2006 r. był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. W skardze kasacyjnej bezpodstawnie wywiedziono, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w O., określająca skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2006 r., nie obejmowała tego podatku wynikającego z deklaracji AKC-3 (nabyć wewnątrzwspólnotowych) i nie była przedmiotem odwołania. Tej tezie przeczy nawet zacytowany w skardze kasacyjnej fragment uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 14 lutego 2012 r. Organ odwoławczy wskazał w niej, że "organ pierwszej instancji określił zobowiązanie podatkowe za miesiąc listopad 2006 r. wskazując, iż w tym zobowiązaniu mieszczą się zobowiązania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego". Objęcie tego zobowiązania wymienionymi decyzjami wynika także z wysokości podatku określonego w decyzjach, a co więcej - właśnie objęcie jedną decyzją zobowiązań wynikających z deklaracji miesięcznej AKC-3 i deklaracji uproszczonej AKC-U było przyczyną jej uchylenia. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego skarżąca podniosła zarzut dotyczący zapłaty w całości należnego podatku akcyzowego, wykazanego w deklaracji miesięcznej AKC-3. Zatem był on przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu, przy czym nie jest istotne dla stosowania art. 34 § 1a u.p.e.a., jaki jest wynik rozpoznania takiego zarzutu (w tym przypadku weryfikacja przez organ odwoławczy okoliczności dokonanych wpłat podatku). Dla prawidłowego zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a. wystarczające jest stwierdzenie tożsamości zarzutu podniesionego w postępowaniu egzekucyjnym oraz będącego przedmiotem rozpoznania w postępowaniu podatkowym. Również do stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu prowadzi ustalenie, że skarżąca kwestionuje wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 (w skardze kasacyjnej omyłkowo wskazany jako art. 59 § 1 ust. 2) u.p.e.a., oparty na założeniu, że uchylenie decyzji, na podstawie której wystawiono tytuły wykonawcze, powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów nie jest tożsame z postępowaniem w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odmienne są bowiem zarówno przesłanki będące podstawą materialnoprawną tych postępowań (art. 33 i art. 59 u.p.e.a.), warunki oraz terminy ich wszczęcia, jak i sposób prowadzenia oraz zakończenia postępowania w tych sprawach. To, że w wyniku rozpoznania zgłoszonych zarzutów, jeżeli zarzuty są uzasadnione, organ egzekucyjny wydaje (może wydać) postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, nie oznacza, że stosuje przepis art. 59 § 1 lub § 2 u.p.e.a. (wskazane w nich przesłanki), skoro § 3 tego artykułu wyraźnie rozróżnia te dwie sytuacje. W warunkach przewidzianych prawem umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić z przyczyn wskazanych w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a., bądź w wyniku uwzględnienia zarzutów z przyczyn wskazanych w art. 33 u.p.e.a. Ustawa nie uzależnia umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. od wyrażenia jakiegokolwiek stanowiska, oceny, czy poglądu wierzyciela. Stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego bez konieczności uzyskania stanowiska wierzyciela czy zobowiązanego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. W tym ostatnim przypadku zobowiązany poprzez wniesienie zarzutów (art. 33 u.p.e.a.), złożenie powództwa przeciwegzekucyjnego (art. 2 § 3 u.p.e.a.) oraz skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) może wskazać na istnienie podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 2007/09). Dlatego też pomimo niedopuszczalności zarzutów zobowiązany nie jest pozbawiony możliwości ingerowania w tok postępowania egzekucyjnego i obrony swoich praw. Co więcej, postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu z urzędu, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., czyli jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, w tym np. z uwagi na przedawnienie; umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie stoi także na przeszkodzie fakt wydania postanowienia w trybie art. 34 § 1a u.p.e.a. W sprawie skarżącej jej wniosek o umorzenie postępowania został odrębnie rozpoznany - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. (I SA/Op 142/12) uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 15 lutego 2012 r., wskutek czego postępowanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego nadal się toczy Nie ma tu znaczenia, że kwestia ta została już podniesiona przed sądem administracyjnym w związku z kontrolą decyzji podatkowej i sąd ten nie uwzględnił tego zarzutu. Należy także zauważyć, że w skardze kasacyjnej błędnie postawiono zarzut naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 1, art. 34 § 1a i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., które to przepisy są przepisami postępowania, a więc zarzut ich naruszenia wymaga powiązania z istotnym wpływem na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawieart. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od strony skarżącej na rzecz organu administracji orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).