VI SA/Wa 2312/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w [...] na podstawie art. 13 k ust. 4 i art. 13l ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) – dalej jako u.d.p. oraz art. 104 w zw. z art. 107 k.p.a., nałożył na B. M., karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty. Decyzję wydano przy następujących ustaleniach; W dniu [...] sierpnia 2011 r., na drodze krajowej A1 klasy A pomiędzy węzłem T. i węzłem B., dokonano kontroli przy użyciu urządzenia DSRC, tj. skanera znajdującego się w mobilnej jednostce kontrolnej i stwierdzono brak potwierdzenia faktu znajdowania się urządzenia systemu elektronicznego poboru opłat w pojeździe marki [...] o nr rej. [...]. W czasie kontroli sporządzono protokół ze stwierdzonymi naruszeniami, który podpisał kierujący pojazdem, oraz sporządzono protokół przesłuchania kierowcy. Kierowca przesłuchany jako świadek wyjaśnił, iż nie wiedział, że porusza się drogą objętą elektronicznym systemem poboru opłat, a pojazd, którym kierował nie został wyposażony w urządzenie viaBOX. Oświadczył, iż zlecenie na wykonanie przewozu otrzymał od swoich przełożonych z firmy [...] sp. z o.o. Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. poinformowano B. M. o wszczęciu postępowania administracyjnego. W tym stanie faktycznym została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. Organ administracji w uzasadnieniu decyzji, przytaczając stan faktyczny sprawy stwierdził, że zgodnie z art. 13 k ust. 1 pkt 1 u.d.p., za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym o którym mowa w art. 13 ust.1 pkt 3 u.d.p., za który pobiera się opłatę elektroniczną bez uiszczenia tej opłaty wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 zł. Natomiast zgodnie z art. 13 ust 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), za które uważa się zespół pojazdów składających się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. pełnomocnik B. M. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 2 Konstytucji RP, art. 6, art. 7 oraz 77 k.p.a., a także art. 18 ust. 1 pkt. 9 u.d.p. poprzez ich niezastosowanie. Do wniosku została załączona informacja prasowo-telewizyjna z dnia [...] lipca 2011 r. o płatnych drogach, które nie są oznakowane. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że droga po której poruszał się odwołujący nie była należycie oznakowana. Ponadto wskazano, że w stosunku do drogi A1 nie ma niepłatnej drogi alternatywnej, którą można dojechać do [...]. Decyzją z dnia [...] września 2011 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd poruszał się po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433) i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Badając sprawę organ podniósł, iż okoliczności wskazywane przez stronę nie mogą stanowić podstawy do umorzenia nałożonej kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p. ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Z tych względów przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi w sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż od 1 lipca 2011 r. system poboru opłat za przejazd po drogach krajowych, oparty na kartach opłat drogowych (tzw. "winietach"), został zastąpiony przez system elektronicznego poboru opłat. Wskazując na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie trybu sposobu i zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 133, poz. 773), wyjaśnił na czym polega przeprowadzanie stacjonarnej i mobilnej kontroli sprawdzającej prawidłowość uiszczenia opłaty elektronicznej oraz w jaki sposób działa system elektronicznego poboru opłat. Ponadto organ podkreślił, iż protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w świetle art. 76 § 1 k.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przywołując wyrok NSA z 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 240/09, stwierdził, że podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów braku oznaczenia charakteru drogi (droga płatna) organ podkreślił, że o zaliczeniu do kategorii drogi krajowej, za przejazd którą pobiera się opłatę elektroniczną, rozstrzygają wyłącznie przepisy ustawy o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych, nie zaś znak drogowy. Znaki drogowe, na które powołuje się strona, mają charakter znaków informujących, a nie znaków zakazu lub nakazu. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że B. M. nie miał w pojeździe urządzenia służącego do poboru ustalania wymaganej opłaty elektronicznej. Zatem nawet przy znaku informacyjnym o poborze opłaty, nie mógłby dokonać jej uiszczenia, a przecież zdecydował się na przejazd drogą wymienioną w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r. Organ podkreślał, że za właściwe ustawienie znaków drogowych odpowiada zarządca drogi, nie zaś Inspekcja Transportu Drogowego. Natomiast ustawowym obowiązkiem inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego jest kontrola przestrzegania przez podmioty wykonujące przejazd obowiązujących przepisów na wszystkich drogach publicznych. Wskazał, że decyzje wydawane na podstawie art. 13k u.d.p. mają charakter decyzji związanych, a więc organ w przypadku ustalenia nieuiszczenia opłaty elektronicznej ma ustawowy obowiązek wymierzenia w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej kierującemu pojazdem. Organ podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem z dnia 22 marca 2011 r., kierujący pojazdem niezaopatrzonym w urządzenie viaBOX nie powinien poruszać się po odcinkach dróg krajowych, wymienionych w rozporządzeniu, na których pobiera się opłatę elektroniczną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 5 u.d.p. organ wyjaśnił, że wbrew przekonaniu strony art. 5 u.d.p. zawiera jedynie wykaz dróg, które zalicza się do dróg krajowych, natomiast nie zawiera przepisu nakazującego zapewnienie kierowcom dróg alternatywnych w stosunku do dróg płatnych. Na kontrolujących nie spoczywał obowiązek zbadania, czy okoliczne drogi były w chwili kontroli przejezdne. Zdaniem organu postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Konstytucji RP oraz k.p.a., organ działał na podstawie przepisów prawa, podejmując kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Odnosząc się do załączonego artykułu prasowego wskazał, że rodzaje pojazdów za przejazd którymi ustalono obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej wynika z ustawy o drogach publicznych, która została opublikowana w Dzienniku Ustaw. Przy ustalaniu prawidłowej treści przepisu prawa zawsze rozstrzyga treść opublikowana w Dzienniku Ustaw, a nie informacje przedstawiane w telewizji bądź prasie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego pełnomocnik B. M. wnosił o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie przepisów art. 7 u.p.d. w zawiązku z art. 18 ust. 1 pkt 9 u.d.p. w związku z § 65 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Ministra Spraw wewnętrznych i administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych w związku z przepisem § 1 p. 2.6.3.7.9. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drodze publicznej przez ich niezastosowanie w sytuacji braku oznakowania drogi jako tej, na której pobierane są opłaty za przejazd. Naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. polegające na braku doręczenia zaskarżonej decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi skarżącego. Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. przejawiające się w ich niezastosowaniu, a polegającym na pominięciu prawidłowej oceny zeznań skarżącego oraz naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz brak prawidłowego i logicznego uzasadnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, przejawiający się w nadzwyczaj skrupulatnym egzekwowaniu obowiązków od obywatela i pomijaniu oceny braku wykonywania obowiązków przez organy administracji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ pominął ocenę obowiązków nałożonych przepisami prawa powszechnie obowiązujących na organy administracji publicznej, w szczególności o informowaniu uczestników ruchu drogowego o obowiązujących przepisach i kategoriach dróg. Zdaniem skarżącego organ nie wziął pod uwagę, że na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 czerwca 2011 r. konieczne jest umieszczenie informacji o płatnym przejeździe drogą publiczną, a na drodze, którą poruszał się skarżący, nie została umieszczona taka informacja w postaci znaku pionowego nr T-34. Skoro ustawodawca nakazał ustawienie znaków drogowych informujących o płatnych odcinkach dróg, to założył, ze sama promulgacja aktu prawnego określającego odcinki płatne nie jest wystarczająca do egzekwowania opłat. Celem wprowadzenia znaku jest poinformowanie użytkownika drogi o obowiązku wniesienia opłaty za przejazd tą drogą. Przerzucanie na obywateli ciężarów administracyjnych w sytuacji nienależytego wywiązania się ze swoich obowiązków przez organy państwa kłóci się z podstawowym rozumieniem sprawiedliwości, a w wymiarze normatywnym narusza przepis art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem strony skarżącej, przepis art. 18 ust. 1 pkt 9 u.d.p. nakłada na organ obowiązek podejmowania działań mających na celu wprowadzenie systemu elektronicznego poboru opłat. Skoro więc na drodze krajowej A1 nie został umieszczony znak informujący o obowiązku uiszczenia opłaty, to nie można uznać, że Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonał swój obowiązek. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że kara pieniężna jest nakładana za sam fakt niezgodności z prawem i bez względu na przyczyny powstania niezgodności. W konsekwencji skarżący nie może powoływać się na zaniedbania innych podmiotów przy wykonywaniu przewozu. Odnosząc się do zarzutu wadliwego doręczenia, organ wskazał, że decyzja została omyłkowo doręczona na adres strony, pomimo, że prawidłowo w nagłówku decyzji oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazano pełnomocnika. Skarga została wniesiona w terminie, a skutki jakie powinno wywoływać nieprawidłowe doręczenie decyzji powinny być uzależnione od negatywnych następstw nieprawidłowego doręczenia. W przedmiotowej sprawie strona oraz pełnomocnik nie ponieśli żadnych negatywnych konsekwencji procesowych, w konsekwencji wadliwość doręczenia nie miała wpływu na wynik postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Jak ustalono w toku kontroli zespół pojazdów skarżącego przekraczał DMC 3,5 t posiadając masę całkowitą 4 200 t. Konsekwencja nieuiszczenia opłaty przez kierującego pojazdem wynika z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. (odwołującego się z kolei do art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.) - za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Zgodnie z art. 13k ust. 4 u.d.p. kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1. W myśl powołanego art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p. - do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Zatem zgodnie ze wskazaniem cytowanego przepisu, zarówno do kontroli, jak i do nakładania kar pieniężnych, w dacie kontroli skarżącego i wydania decyzji, uprawniony był inspektor transportu drogowego, co również wynika z imiennego upoważnienia z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w związku z upoważnieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Zgodnie z ustaleniami kontroli skarżący nie uiścił wymaganej opłaty w systemie elektronicznym za przejazd na drodze krajowej A1 Klasy A chociażby z tego względu, że jego pojazd nie był wyposażony w urządzenie informujące o wniesieniu takiej opłaty. Sąd podzielił pogląd organu, że brak znaku informacyjnego nie jest przesłanką wyłączającą odpowiedzialność za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Znak informacyjny w przeciwieństwie do znaków nakazu czy zakazu przekazuje kierowcom określone informacje a nie wprowadza dyrektywę określonego zachowania się, której złamanie powoduje nałożenie określonych sankcji finansowych. Obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej wynika z samego prawa i jego powstanie nie jest powiązane bezpośrednio ze znakiem drogowym. Status dróg określa rozporządzenie rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej. Zatem skarżący przed rozpoczęciem przejazdu winien zapoznać się z tym aktem normatywnym i wybrać odpowiednią trasę, tak aby nie narazić się na sankcje finansowe. Tak więc skarżący nie może skutecznie zwolnić się od obowiązku uiszczenia kary pieniężnej, podnosząc, że płatny odcinek drogi krajowej nie był oznakowany. Jak wynika z dokumentów kontroli została on przeprowadzona zgodnie z wymaganymi przepisami i kontrolowany mógł złożyć do protokołu kontroli uwagi własne, w tym obecnie zawarte w skardze. Podpisując protokół kontroli bez wniesienia uwag zgodził się na ustalenia kontrolujących zawarte w tym dokumencie urzędowym, które w ocenie składu orzekającego Sądu były niewątpliwe (niewniesienie wymaganej opłaty za przejazd po drodze płatnej dla pojazdu, którym poruszał się skarżący). Zarzut naruszenia przepisu art. 40 § 2 k.p.a. – niedoręczenie decyzji ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi – nie odnosi się do decyzji wydanej przez organ I instancji, gdyż w tym postępowaniu pełnomocnik nie został jeszcze ustanowiony dlatego tę decyzję skarżący otrzymał osobiście. Skarżący następnie ustanawiając pełnomocnika przekazał decyzję pierwszoinstancyjną pełnomocnikowi, który wniósł od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję ostateczną i wysłał ją kierując na prawidłowo zaadresowany adres pełnomocnika skarżącego i jego nazwisko – dowodem jest prawidłowo wypełniony dokument zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji. Z przyczyn bliżej nieznanych decyzja została dostarczona omyłkowo przez Pocztę Polską na adres skarżącego. W tym miejscu zauważenia wymaga, że Poczta Polska działając na podstawie ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.) zgodnie z art. 1 wykonuje działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług pocztowych w obrocie krajowym lub zagranicznym. Usługę pocztową stanowi, wykonywane w obrocie krajowym lub zagranicznym, zarobkowe przyjmowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek oraz druków nieopatrzonych adresem (art. 2 ust. 1 pkt 1 Prawa pocztowego). Przez przesyłkę natomiast ustawa w art. 3 pkt 16 rozumie rzeczy opatrzone adresem, przedłożone do przyjęcia lub przyjęte przez operatora w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi. Tak też została przedłożona do doręczenia i przyjęta przez Pocztę Polską przesyłka – decyzja ostateczna Głównego Inspektora Transportu Drogowego opatrzona prawidłowym adresem na dokumencie zwrotnego poświadczenia odbioru. Zgodnie z art. 355 § 2 k.c. Poczta Polska powinna z należytą starannością wymaganą w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przesyłkę dostarczyć (doręczyć) na adres wskazany przez nadawcę. Nie można więc zarzucić organowi II instancji, że posługując się Pocztą Polską, jako instytucją uprawnioną na podstawie przepisów ustawy – Prawo Pocztowe do dokonywania doręczeń, naruszył przepis art. 40 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 429 k.c. – "Kto powierza wykonanie czynności drugiemu, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez sprawcę przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, chyba że nie ponosi winy w wyborze albo że wykonanie czynności powierzył osobie, przedsiębiorstwu lub zakładowi, które w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich czynności.". Cytowany przepis co prawda dotyczy odszkodowania lecz w połączeniu z przepisami ustawy – Prawo Pocztowe, niejako rekonstruuje stawiany organowi administracji publicznej zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., gdyż to nie skutkiem działania organu doszło do dostarczenia decyzji stronie, a nie jej pełnomocnikowi, lecz skutkiem braku należytej staranności w wykonywaniu działalności gospodarczej Poczty Polskiej. W związku z zarzutem skarżącego z art. 40 § 2 k.p.a. nie bez znaczenia jest również i ta okoliczność, iż w realiach niniejszej sprawy fakt błędne dostarczenie przez Pocztę Polską decyzji nie spowodowało pozbawienie skarżącego prawa do sądu. Skarżący niezwłocznie podjął obronę w celu uchronienia się od negatywnych dla niego skutków decyzji ostatecznej przekazując pismo pełnomocnikowi, który wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym błędne doręczenie decyzji, który to błąd nastąpił na drodze samego jej dostarczenia, a nie na skutek nieprawidłowego zaadresowania (skierowania) decyzji przez organ administracji, nie spowodowało dla skarżącego negatywnych skutków procesowych uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego lub uchylenia zaskarżonej decyzji, czego domagał się skarżący. Zarzuty skarżącego zmierzające do obciążenia odpowiedzialnością solidarną Głównego Inspektora Transportu Drogowego za niewykonanie zadań przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (prawidłowego oznakowania drogi, po której poruszał się skarżący) nie mógł w rozpoznawanej sprawie zostać uwzględniony. Do rozpoznania Sądowi przedstawiono sprawę w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego za niewniesienie wymaganej opłaty za przejazd po drodze krajowej, a nie sprawy dotyczącej oznakowania drogi. W niniejszej sprawie organ działał w ramach i na podstawie prawa. Interpretacja przepisów ustawy o drogach publicznych dotyczących opłaty elektronicznej nie budzi wątpliwości zaś długi okres vacatio legis ustawy nowelizacyjnej pozwalał na zapoznanie się z nowymi uregulowaniami, które jednakowo dotyczą wszystkich korzystających z dróg publicznych poruszających się pojazdami przekraczającymi dopuszczalną masę całkowitą powyżej 3,5 tony. W tym stanie rzeczy wobec niezasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.