I SA/Sz 356/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. A. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 3 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Występując z wnioskiem z dnia 5 października 2011 r.(wpływ do organu: 14 października 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług M.A. przedstawił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonywania robót ogólnobudowlanych i jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W maju 2009 r. wygrał przetarg na wykonywanie robót ogólnobudowlanych, polegających na rozbiórce budynków mieszkalno-usługowych znajdujących się na terenie miasta. Zakres robót rozbiórkowych obejmuje wykonanie rozbiórki budynków mieszkalno-usługowych wraz z robotami towarzyszącymi oraz uporządkowanie terenu po rozbiórkach. Wnioskodawca ustalił, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki, na których prowadzone są prace rozbiórkowe, w przyszłości przeznaczone mają być pod zabudowę mieszkaniową lub usługową. W związku z tym, wnioskodawca ma wątpliwość, jaką stawkę podatku powinien zastosować przy fakturowaniu robót: "wykonanie rozbiórki obiektu wraz z robotami towarzyszącymi oraz uporządkowanie terenu po rozbiórkach", zgodnie z zawartą umową z dnia 22 maja 2009 r. z M. sp. z o.o. w S.. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, wnioskodawca zadał pytanie: jaką stawkę podatku należy zastosować przy pracach rozbiórkowych, dotyczących budynków mieszkalno-usługowych, wskazując, że przeważająca powierzchnia budynków jest mieszkalna, a po rozbiórce zostaną wybudowane budynki o charakterze wielorodzinnym z częścią usługową. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca wskazał, że roboty rozbiórkowe mieszczą się w grupowaniu PKWiU 43 - roboty budowlane. Roboty budowlane definiuje ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Według wnioskodawcy, roboty budowlane obejmują również prace związane z rozbiórką budynków, a dla rodzaju wykonywanych przez niego prac można zastosować stawkę 8%, gdyż rozbiórka dotyczy budynków mieszkalno-usługowych (prace związane z budownictwem mieszkaniowym). Jako podstawę prawną wnioskodawca powołał przepisy art. 146a oraz art. 146 ust. 1 pkt 2a i 2b ustawy o podatku od towarów i usług, przewidujące stawkę 8% w odniesieniu do: a) robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą, b) obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał indywidualną interpretację z dnia [...] nr [...], w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Uzasadniając własne stanowisko w sprawie, organ przywołał przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) regulujące przedmiotu opodatkowania w podatku od towarów i usług, a także art. 41 ust. 1, zgodnie z którym podstawowa stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.Organ wskazał także, że - zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy - dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Natomiast, stosownie do brzmienia przepisu art. 146a ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23 %; stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8 %. Organ podatkowy wskazał również, że stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, stosuje się - zgodnie z przepisem ust. 12 tego artykułu - do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Dalej, organ wyjaśnił, że przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z ust. 12a tego artykułu - rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Ponadto, organ wyjaśnił, że - stosownie do przepisu art. 2 pkt 12 ustawy - przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11, a sposób ustalania stawek podatkowych do budynków innych niż objęte społecznym programem mieszkaniowym, których powierzchnie przekraczają limity (budynki mieszkalne jednorodzinne o pow. użytkowej powyżej 300 m kw., lokale mieszkalne o powierzchni powyżej 150 m kw), określone w art. 41 ust. 12c ustawy, przewidują stawkę określoną w ust. 2 (8%), lecz stosuje się ją tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Dalej, organ powołał obowiązujące do 31 grudnia 2010 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.), przewidujące w § 37 pkt 1 obniżenie stawek podatku we wskazanym okresie do wysokości 7 % w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących całego budownictwa mieszkaniowego, zarówno objętego społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem i wyjaśnił, że rozporządzenie to zostało zastąpione przepisami kolejnego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 246, poz. 1649 ze zm.) oraz następującego po nim rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), którymi to aktami wykonawczymi obniżono stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy do wysokości 8 % dla robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; robót konserwacyjnych dotyczących: obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych; lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. 1, rozumie się roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części, inne niż remont (§ 7 ust. 2 ww. rozporządzeń). Organ ten wyjaśnił dalej, że dla potrzeb podatku od towarów i usług i klasyfikacji budynków stosuje się Polską Klasyfikacji Obiektów Budowlanych zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.). Wskazał także, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęć: budowa, remont modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Przez remont natomiast należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Odnosząc następnie swoje rozważania do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, organ stwierdził, że usługi polegające na wykonywaniu rozbiórki budynków, bez względu na PKOB obiektu, którego dotyczą, choć wiążą się niewątpliwie z robotami budowlanymi, nie stanowią usług związanych z dostawą, budową, remontem, modernizacją, termomodernizacją lub przebudową obiektów budowlanych lub ich części, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy oraz w § 7 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Według organu, konsekwencją rozbiórki jest likwidacja obiektu mieszkalnego, nie zaś jego budowa, przebudowa, remont, czy modernizacja. Za taką interpretacją przepisów przemawia wykładnia celowościowa powołanego rozporządzenia Ministra Finansów, które przewiduje preferencję podatkową co do obniżenia stawki w przypadku czynności mających na celu budowę, remont, modernizację, termomodernizację, konserwację budynków lub ich dostawy dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych społeczeństwa. Organ w konsekwencji stwierdził, że skoro celem wykonywanych przez wnioskodawcę prac jest sama rozbiórka obiektu, nie będzie on miał możliwości zastosowania do nich stawki podatku w wysokości 8 %, a stawką właściwą dla tych czynności jest stawka podstawowa 23 %. Pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co przedstawił w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] nr [...]. Nie zgadzając się z ww. interpretacją indywidualną M.A. wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze skarżący zarzucił przede wszystkim, że organ wadliwie ocenił przedstawiony przez niego stan faktyczny i uznał, że nie dotyczy on roku 2009 r., gdy tymczasem wyraźnie wskazał we wniosku, że przetarg wygrał w 2009 r. i tego okresu dotyczył jego wniosek. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że usługi polegające na wykonywaniu w 2009 r. rozbiórki budynków mieszkalnych oraz budynków mieszkalno-usługowych sklasyfikowanych w PKOB 111 winny zostać opodatkowane stawką VAT w wysokości 23 %. Skarżący podniósł także, że według innych organów podatkowych (interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...]), jak i sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1434/2009) roboty budowlane dotyczące budynków mieszkalno-usługowych sklasyfikowanych w dziale PKOB 11, podejmowane na podstawie jednej kompleksowej umowy, winny zostać w całości opodatkowane preferencyjną stawką podatku. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu przyjęcia, że stan faktyczny dotyczył roku 2009 r., organ wyjaśnił, że skarżący sam powołał przepisy obowiązujące w dniu wydania interpretacji, tj. przepisy art. 146a oraz art. 146 ust. 1 pkt 2a i 2b ustawy o podatku od towarów i usług, przewidujące stawkę 8% i odwoływał się także do stawki 23% obowiązującej po zmianach, tak więc oczywiste było, że skarżący zmierzał do uzyskania interpretacji dotyczącej stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Dodatkowo, organ wyjaśnił, że to przekonanie organu było uzasadnione okolicznością, iż organ wydał już skarżącemu w dniu [...] interpretację indywidualną nr [...], w której przesądził, iż dla przedmiotowych prac rozbiórkowych zastosowanie znajduje 22% stawka podatku, a nie jak wskazał skarżący 7% stawka podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie zaś z przepisem art. 3 § 2 pkt 4a tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Kontrolując legalność zaskarżonej interpretacji, sąd uznał, że nie narusza ona prawa, w tym w szczególności wskazanych w skardze przepisów art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną ich wykładnię. Na wstępie należy wyraźnie podkreślić, że skarżący, przedstawiając we wniosku o interpretację stan faktyczny, wprost wskazał, iż w maju 2009 r. wygrał przetarg na wykonywanie robót ogólnobudowlanych, polegających na rozbiórce budynków mieszkalno-usługowych. Powołując się na przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku, skarżący zaprezentował stanowisko, że dla tego rodzaju prac może zastosować 8% stawkę podatku. Ponadto, skarżący we wniosku wskazał, że do tak przedstawionego stanu faktycznego powinny mieć zastosowanie przepisy art. 146a oraz art. 146 ust. 1 pkt 2a i 2b ustawy o podatku od towarów i usług, a więc przepisy obowiązujące w dacie wystąpienia z wnioskiem o interpretację. Zatem, sposób sformułowania przez skarżącego wniosku (stan faktyczny, pytanie i przepisy prawa), w szczególności zaś przywoływanie stawek podatku (23% i 8%) obowiązujących w dacie złożenia wniosku, uprawniało organ do przyjęcia, że czynności będące przedmiotem zapytania, mimo zawartej w 2009 r. umowy, są kontynuowane i skarżący zainteresowany był wydaniem interpretacji indywidualnej dotyczącej jego bieżącej sytuacji prawnopodatkowej. Dodatkowo, co podniósł w odpowiedzi na skargę organ, skarżący już wcześniej otrzymał indywidualną interpretację organu dotyczącą stanu faktycznego z 2009 r. i obejmującą przedmiotowe roboty, zatem zasadnie organ przyjął, że wniosek skarżącego dotyczył jego bieżącej sytuacji prawnopodatkowej. Wobec tego, że istota sporu w sprawie dotyczy możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku dla robót budowlanych, polegających na rozbiórce budynków mieszkalno-usługowych o przeważającej powierzchni mieszkalnej wraz z robotami towarzyszącymi oraz uporządkowaniem terenu po rozbiórkach, należy wskazać za organem, że po dniu 31 grudnia 2007 r. Rzeczpospolita Polska została zobowiązana do zastosowania w regulacjach krajowych dotyczących opodatkowania budownictwa mieszkaniowego, unormowań wynikających z Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 str. 1 ze zm.). Regulacje zawarte w tej Dyrektywie umożliwiają stosowanie stawki obniżonej do dostawy, budowy, remontu lub przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej (poz. 10 do zał. III do Dyrektywy). Z dniem 29 grudnia 2007 r. weszła w życie Dyrektywa 2007/75/WE Rady z dnia 20 grudnia 2007 r. zmieniająca Dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do niektórych przepisów tymczasowych dotyczących stawek podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 346 z dnia 29 grudnia 2007 r.). Zgodnie z przepisem art. 1 pkt 6 Dyrektywy 2007/75/WE, przepis przejściowy art. 128 ust. 4 Dyrektywy 2006/112/WE, otrzymał następujące brzmienie: "Polska może do dnia 31 grudnia 2010 r. utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 7% w odniesieniu do świadczenia usług związanych z budową, remontem i przebudową budynków mieszkalnych, które nie są wykonywane w ramach polityki społecznej, z wyłączeniem materiałów budowlanych oraz w odniesieniu do dostaw, przed pierwszym zasiedleniem, budynków mieszkalnych lub części budynków mieszkalnych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a).". W krajowym systemie podatku od towarów i usług powyższe regulacje znalazły odzwierciedlenie w nowych, obowiązujących od 1 stycznia 2008 r. przepisach definiujących program budownictwa mieszkaniowego, bowiem tylko do obiektów budowlanych lub ich części, które można uznać za powstałe w ramach tego programu oraz do różnych czynności dotyczących tych obiektów lub ich części można, bez ograniczeń czasowych zapisanych w ww. Dyrektywie, stosować obniżoną 7% stawkę podatku (od dnia 1 stycznia 2011 r. stawka ta wynosi 8%). Z regulacji krajowych wynika natomiast, że stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy, stosuje się - zgodnie z art. 41 ust. 12 ww. ustawy o podatku od towarów i usług - do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy - rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2; lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Ponadto - zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy - w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Poza ww. regulacjami ustawowymi, także w przepisie § 37 pkt 1 obowiązującego do dnia 31 grudnia 2010 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.) przewidziano, że w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r. stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniżono do wysokości 7%, również w odniesieniu do robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte stawką na podstawie art. 41 ust. 12 -12c ustawy. Wskazane wyżej rozporządzenie zastąpiło rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336), które w sposób analogiczny w przepisie § 6 przewidywało możliwość zastosowania preferencyjnej stawki podatku w budownictwie mieszkaniowym. Natomiast, od dnia 1 stycznia 2011 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 246, poz. 1649 ze zm.), zgodnie z którym w przepisie § 7 ust. 1, stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy, obniża się do wysokości 8% dla: robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; robót konserwacyjnych dotyczących: obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych; lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne, o których mowa wyżej, rozumie się roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 7 ust. 2 ww. rozporządzenia). Wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Finansów zostało zastąpione rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.) regulującym w sposób tożsamy powyższe kwestie, odpowiednio w przepisach § 7 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2. Przez obiekty budownictwa mieszkaniowego - zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od towarów i usług - rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11. Do budynków tych zalicza się: budynki mieszkalne jednorodzinne (PKOB 111), czyli samodzielne budynki takie jak: pawilony, wille, domki wypoczynkowe, leśniczówki, domy mieszkalne w gospodarstwach rolnych (bez budynków gospodarstw rolnych), rezydencje wiejskie, domy letnie itp., a także domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu; budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe (PKOB 112); budynki zbiorowego zamieszkania (PKOB 113), czyli domy opieki społecznej, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych, budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów śledczych, budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, jak z powyższych regulacji wynika, obniżona stawka podatku ma zastosowanie do wskazanych w przywołanych przepisach czynności związanych z budownictwem mieszkaniowym, jednakże nie do wszystkich usług związanych z robotami budowlanymi. Decydujące znaczenie ma okoliczność, co jest przedmiotem sprzedaży, czy podatnik dokonuje dostawy towarów, czy świadczy usługę oraz, czy czynność wykonywana przez podatnika mieści się w zakresie czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy (dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja, przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Mając na uwadze powyższe regulacje tak unijne, jak i krajowe, prawidłowo - według składu orzekającego w sprawie - organ przyjął, że usługi polegające na wykonywaniu rozbiórki budynków, bez względu na symbol PKOB obiektu którego dotyczą, choć wiążą się z wykonywanymi robotami budowlanymi, nie stanowią usług związanych z dostawą, budową, remontem, modernizacją, termomodemizacją lub przebudową obiektów budowlanych lub ich części, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W przypadku bowiem rozbiórki budynków, konsekwencją jest likwidacja obiektu mieszkalnego, nie zaś jego budowa, przebudowa, remont, czy modernizacja. Zatem, prawidłowo także organ stwierdził, że z przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego wynika, iż opisane w nim prace rozbiórkowe podlegają opodatkowaniu stawką podstawową. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że inne organy podatkowe, jak i sądy administracyjne przyjmują, iż roboty budowlane dotyczące budynków mieszkalno-usługowych sklasyfikowanych w dziale PKOB 11, podejmowane na podstawie jednej kompleksowej umowy winny zostać w całości opodatkowane preferencyjną stawką podatku VAT, należy wskazać, że przywołana przez skarżącego interpretacja dotyczy stawki podatku od towarów i usług dla robót budowlano-montażowych wykonanych w budynkach mieszkalnych, w którym znajdują się również lokale i garaże, a przywołany wyrok dotyczy możliwości zastosowania stawki podatku 7 % do realizowanych robót budowlanych dotyczących instalacji gazowych w budynku mieszkalno-usługowym, w którym znajdują się również lokale użytkowe. Zatem, ani ta interpretacja, ani ten wyrok, nie rozstrzygają o prawidłowości opodatkowania prac rozbiórkowych budynku mieszkalno-usługowego wraz z robotami towarzyszącymi oraz uporządkowanie terenu po rozbiórkach. Według sądu, organ wydający interpretację, w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej interpretacji, dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego. W tej sytuacji, wobec tego, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało ją oddalić.