III SA/Wa 2700/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę Skarżąca – M. sp. z o.o. sp. k. w W., złożyła wniosek z [...] marca 2011r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 30.333 zł oraz o naliczenie od tej nadpłaty oprocentowania. Wyjaśniła, że na mocy uchwał wspólników podjętych [...] maja 2008r. dokonano zmiany umowy spółki w związku z podwyższeniem wkładu przez komandytariusza – L.B. z kwoty [...]zł do kwoty [...] zł. Podwyższenie wkładu nastąpiło w związku z wniesieniem aportu w postaci akcji N. S.A. Z tytułu tej czynności notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w ww. kwocie. Zdaniem Skarżącej, regulacje ustawy z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2007r. Nr 68, poz. 450 ze zm.) – dalej "u.p.c.c." są niezgodne z prawem wspólnotowym, tj. Dyrektywą Rady Nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U.UE.L 69/249/25) – dalej: "Dyrektywa 69/335/EWG". W świetle zaś orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TSUE") państwa członkowskie obowiązane są zwracać podatki pobrane z naruszeniem prawa wspólnotowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] maja 2011r. odmówił stwierdzenia wnioskowanej przez Skarżącą nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych oraz jej oprocentowania. Wyjaśnił, że Polska zobowiązana była do implementacji przepisów Dyrektywy 69/335/EWG od 1 maja 2004r. W konsekwencji wiążąca dla Polski była wersja Dyrektywy obowiązująca tego dnia. Powołując się na postanowienia Dyrektywy 69/335/EWG, tj. art. 3 ust. 1 lit. c) i ust. 2 (definicja spółki kapitałowej), art. 4 ust. 1 lit c (opodatkowanie podwyższenia kapitału spółki kapitałowej) oraz 7 ust. 1 (zwolnienie operacji 1 lipca 1984r. zwolnionych lub opodatkowanych stawką 0,50% lub niższą), Naczelnik Urzędu Skarbowego wywiódł, że obowiązek zwolnienia od podatku określonych czynności ma zastosowanie do Polski począwszy od 1 maja 2004r. Wskazany w Dyrektywie jako data odniesienia termin 1 lipca 1984r. jest dla Polski wiążący. W dacie tej w Polsce obowiązywała ustawa z dnia 19 grudnia 1975r. o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 45, poz. 226 ze zm.) – dalej: "u.o.s.". oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r. w sprawie opłaty skarbowej (Dz.U. Nr 34, poz. 161 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie z 1983r.". Stawki opłaty skarbowej, w zależności od rodzaju wkładów, wynosiły 10% i 5%. Dlatego też zwolnienie z art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG nie ma w sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 7 ust. 2 Dyrektywy Rady Nr 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U.UE.L. 08.46.11) – dalej: "Dyrektywa 2008/7/WE", jeżeli w jakimkolwiek momencie po 1 stycznia 2006r. państwo członkowskie przestanie naliczać podatek kapitałowy, nie może go ponownie wprowadzić. Brzmienie art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.c.c., przewidującego opodatkowanie zmiany umowy spółki powodującej podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, od 1 stycznia 2007r. nie uległo zmianie. Nie została więc spełniona przesłanka z art. 7 ust. 2 Dyrektywy 2008/7/WE, która to Dyrektywa nie wyklucza nakładania przez państwa członkowskie podatku od kapitału. W stanie prawnym obowiązującym w okresie od 1 stycznia 1970r. do 1 stycznia 1989r. Kodeks handlowy zawierał uregulowania dotyczące spółki komandytowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie zgodził się więc z argumentem Skarżącej, że 1 lipca 1984 r. Kodeks ten nie przewidywał istnienia formy takiej, jak spółka komandytowa. Ponieważ na skutek podwyższenia wartości wkładów nastąpiła zmiana umowy spółki osobowej w rozumieniu art. 1 ust. 3 pkt 1 u.p.c.c., notariusz zasadnie pobrał podatek. Nie powstała więc nadpłata w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i brak było podstaw do naliczenia oprocentowania nadpłaty. W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzuciła naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie w sprawie, czego przejawem było stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego; a także błędną wykładnię art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG. Powołała się na zasadę nadrzędności prawa unijnego. Podkreśliła konieczność bezpośredniego zastosowania przepisów Dyrektywy 69/335/EWG. Zdaniem Skarżącej, w stanie prawnym obowiązującym w Polsce 1 lipca 1984r. wniesienie wkładów do spółki komandytowej nie podlegało opodatkowaniu opłatą skarbową, ponieważ obowiązujący wówczas Kodeks handlowy nie przewidywał takiej formy prawnej, jak spółka komandytowa. Oznacza to, że od dnia akcesji do Unii Europejskiej ("UE") Polska powinna zwolnić z podatku od czynności cywilnoprawnych wkłady wnoszone do spółek komandytowych. Decyzją z [...] lipca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Stwierdził, że w dniu akcesji w polskim porządku prawnym spółka komandytowa funkcjonowała, przywrócona ustawą z dnia 31 sierpnia 1991r. o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej – Kodeks handlowy (Dz.U. Nr 94, poz. 418). Nie podzielił zatem poglądu Skarżącej, zgodnie z którym po 1 maja 2004r. ustawodawca krajowy nie miał prawa opodatkować podatkiem kapitałowym umowy spółki komandytowej. Zasadnicze znaczenie Dyrektor Izby Skarbowej przypisał stanowi prawnemu obowiązującemu w Polsce w dniu akcesji. Zgodził się ze Skarżącą, że spółka komandytowa, której działanie nakierowane jest na zysk, jest spółką kapitałową w rozumieniu art. 3 ust. 2 Dyrektywy 69/335/EWG. Powołując się natomiast na treść art. 4 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 oraz art. 9 ww. Dyrektywy podniósł, że przepisy te przewidują zwolnienie nie wszystkich transakcji określonych w art. 4, ale tylko tych, które nie były przedmiotem wyłączeń, obniżenia lub podwyższenia stawek z uwagi na względy sprawiedliwości podatkowej, społeczne lub umożliwienie państwu członkowskiemu właściwego postępowania w szczególnych sytuacjach. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k) i ust. 2 u.p.c.c. podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają akty założycielskie wszystkich spółek, zarówno cywilnych, jak i handlowych oraz zmiany tych aktów. Zgodnie zaś z art. 1a u.p.c.c., spółka osobowa to spółka cywilna, jawna, partnerska lub komandytowo-akcyjna. Za zmianę umowy spółki osobowej uważa się m.in. wniesienie lub podwyższenie wniesionego do spółki wkładu, którego wartość powoduje zwiększenie majątku spółki (art. 1 ust 3 pkt 1 u.p.c.c.). Przy zmianie umowy spółki podstawę opodatkowania stanowi wartość wkładów powiększających majątek spółki albo wartość, o którą podwyższono kapitał zakładowy (art. 6 ust. 1 pkt 8 lit b) u.p.c.c.). Zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych ("k.s.h.") spółka komandytowa jest spółką osobową. Ponieważ notariusz pobrał podatek na podstawie przepisów niesprzecznych z Dyrektywą 69/336/EWG, był to podatek należy i w związku z tym nie powstała nadpłata w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Słusznie zatem organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty. Nieuwzględnienie bezzasadnego żądania nie może stanowić naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji. Zarzuciła naruszenie; – art. 120 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie w sprawie, czego przejawem jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej; – art. 72 § 1 pkt 2 w zw. z art. 73 § 1 pkt 2 w zw. z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej przez bezzasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu podwyższenia kapitału zakładowego Spółki w sytuacji, gdy mający bezpośrednie zastosowanie art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG przewiduje zwolnienie takiej transakcji z opodatkowania podatkiem kapitałowym; – art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG przez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie; – art. 2 Aktu Akcesyjnego będącego integralną częścią Traktatu Akcesyjnego zawartego przez Polskę z Państwami Członkowskimi UE. Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżąca przedstawiła zasady stosowania prawa wspólnotowego w polskim porządku prawnym. Odwołała się przy tym do zasady nadrzędności i zasady bezpośredniego skutku oraz ich znaczenia wynikającego z orzecznictwa TSUE. Wskazała również obowiązek stosowania prawa wspólnotowego przez organy administracji publicznej oraz sądy krajowe. Wywiodła, iż podmioty te mają obowiązek niestosowania norm prawa krajowego sprzecznych z dyrektywą. Zdaniem Skarżącej, zarówno w świetle art. 3 Dyrektywy 69/335/EWG, jak też art. 2 Dyrektywy 2008/1/WE, zakres pojęcia "spółka kapitałowa" jest bardzo szeroki, obejmując między innymi wszelkie spółki prowadzące działalność skierowaną na zysk. Miało to zapobiec temu, aby wybór danej formy prawnej prowadził do innego traktowania podatkowego działań, które są zasadniczo równoważne. Skoro polski prawodawca przyjął, iż osobowe spółki prawa handlowego są objęte zakresem u.p.c.c. wnioskować należy, że na gruncie Dyrektyw 69/335/EWG i 2008/7/WE spółki te są uznawane za "spółki kapitałowe". Skarżąca podkreśliła, że jeżeli zwiększanie majątku jakiegokolwiek podmiotu podlegałoby opodatkowaniu podatkiem kapitałowym w państwie członkowskim, podmiot taki byłby uznany za spółkę kapitałową w rozumieniu obu Dyrektyw. Skarżąca powołała się na wyrok TSUE z 7 czerwca 2007r. w sprawie C-178/05 Komisja przeciwko Grecji ("wyrok w sprawie Grecji"), dotyczący uznania za spółkę kapitałową spółdzielni rolniczej. W przekonaniu Skarżącej, spółka komandytowa jest zatem spółką kapitałową w rozumieniu Dyrektywy 69/335/EWG i Dyrektywy 2008/7/WE. Skarżąca uważała, że w świetle art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, w brzmieniu nadanym Dyrektywą 85/303/EWG oraz wykładni tego przepisu dokonanej w wyroku TSUE z 21 czerwca 2007r. w sprawie C-366/05 Optimus Telecommunicacoes SA vs. Fazenda Publica ("wyrok w sprawie Optimus") o zakresie czynności podlegających zwolnieniu z podatku kapitałowego w danym państwie członkowskim decyduje prawo krajowe obowiązujące w tym państwie 1 lipca 1984 r., niezależnie od tego, czy to państwo było wtedy członkiem Wspólnot Europejskich. Skarżąca przytoczyła treść obowiązujących wówczas przepisów u.o.s. i rozporządzenia z 1983r. oraz ponownie podniosła okoliczność, że przepisy Kodeksu handlowego nie przewidywały formy spółki komandytowej. Jej zdaniem, ponieważ wniesienie wkładów do spółki komandytowej nie podlegało opodatkowaniu opłatą skarbową, od dnia akcesji do UE Polska powinna zwolnić wkłady wnoszone do spółek komandytowych od podatku od czynności cywilnoprawnych. Wynika to jednoznacznie z wykładni art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG. Interpretacja odmienna pozbawiałaby przepisy dyrektywy efektywności. Reasumując Skarżąca stwierdziła, że przepisy krajowe, na podstawie których notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w wyniku wniesienia wkładów dokonanego 7 maja 2008 r. są sprzeczne z prawem unijnym, a dokładnie z art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, co oznacza, że powstała nadpłata w tym podatku. Wniosek o jej zwrot był zasadny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wyjaśnił, że szeroka definicja spółek kapitałowych zawarta w art. 3 ust. 2 Dyrektywy 69/335/EWG ma zastosowanie tylko wtedy, gdy państwo członkowskie nie wyłączy danego rodzaju spółki spod działania Dyrektywy. Z dniem przystąpienia do UE Polska skorzystała z tej możliwości dodając w u.p.c.c. art. 1a zawierający słowniczek terminologiczny, w którym zdefiniowano spółkę osobową i spółkę kapitałową. W piśmie procesowym z [...] maja 2012r. Skarżąca uzupełniła argumentację skargi. Z treści art. 3 ust. 2 Dyrektywy 69/335/EWG wywiodła, iż warunkiem koniecznym i jednocześnie wystarczającym do uznania danego podmiotu za "spółkę kapitałową" w rozumieniu tej Dyrektywy (jeżeli nie spełnia on warunków art. 3 ust. 1) jest prowadzenie działalności skierowanej na zysk. Odwołała się przy tym do wyroku w sprawie Grecji. Zamieszczona w tym przepisie opcja nieuznawania danego podmiotu za spółkę kapitałową oznacza, że państwa członkowskie mogą powstrzymać się od nakładania podatku kapitałowego w odniesieniu do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą nastawioną na zysk, które nie spełniają przesłanek z art. 3 ust. 1 ww. Dyrektywy (np. spółdzielnie). Jeżeli jednak państwo członkowskie opodatkowuje podatkiem kapitałowym dany podmiot prowadzący działalność gospodarczą nastawioną na zysk, znaczy to, iż uznaje go za spółkę kapitałową. Skoro więc spółka komandytowa jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą nastawioną na zysk i podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych – Polska uznaje taką spółkę za spółkę kapitałową. Konkluzji tej nie może zmienić definicja spółki kapitałowej zawarta w u.p.c.c., ponieważ o kwalifikacji danego podmiotu jako spółki kapitałowej w tym przypadku decyduje okoliczność opodatkowania tego podmiotu podatkiem kapitałowym. W opinii Skarżącej, w zakresie osobowych spółek prawa handlowego, w tym spółki komandytowej oraz spółki cywilnej, polski ustawodawca nie skorzystał z powyższej opcji i tym samym w prawodawstwie polskim, na potrzeby naliczania podatku od czynności cywilnoprawnych, tego typu spółki uznane zostały za spółki kapitałowe w rozumieniu Dyrektywy 69/335/EWG. Wynika to z faktu, że na podstawie u.p.c.c. podatek nakładany jest w przypadku wniesienia wkładów do spółki osobowej. Obejmując osobowe spółki prawa handlowego zakresem u.p.c.c. polski prawodawca potraktował je jako "spółki kapitałowe". Zdaniem Skarżącej, opartym na treści art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 10 Dyrektywy 69/335/EWG, państwo członkowskie nie jest uprawnione do nakładania podatku innego niż podatek kapitałowy w odniesieniu do wnoszenia wkładów do spółek, które prowadzą działalność skierowaną na zysk. Mając na uwadze, że podatek kapitałowy może być nakładany tylko na spółki kapitałowe w rozumieniu tej Dyrektywy oraz przy założeniu, że spółka komandytowa nie jest taką spółką, państwo członkowskie nie jest uprawnione do nałożenia na nią podatku w przypadku wniesienia do niej wkładu. Skarżąca wskazała przy tym wyrok TSUE w sprawie C-264/04 Badischer Winzerkeller Eg. Skarżąca ponowiła popartą wyrokiem w sprawie Optimus argumentację, że skoro 1 lipca 1984r. w Polsce wniesienie wkładów do spółki komandytowej nie podlegało opodatkowaniu opłatą skarbową, od dnia akcesji do UE Polska powinna zwolnić takie wkłady od podatku od czynności cywilnoprawnych, co – jej zdaniem – wynika z wykładni art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG. Uzasadniając zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 ust. 1 i 2 ww. Dyrektywy klauzuli stand-still, Skarżąca podniosła, że w okresie bezpośrednio przed przystąpieniem do UE Polska opodatkowywała umowy spółki oraz zmiany tych umów podatkiem od czynności cywilnoprawnych przy zastosowaniu stawek degresywnych, tj. 1% do 20.000 zł; od 20.000 zł do 30.000 zł – 0,5% nadwyżki ponad 20.000 zł; ponad 30.000 zł – 0,1% nadwyżki ponad 30.000 zł. Oznacza to, że w okresie przedakcesyjnym czynności założenia spółki komandytowej oraz pokrycia i podwyższenia jej kapitału zakładowego, nie podlegały opodatkowaniu tym podatkiem przy zastosowania stawek niższych niż 0,5%. Biorąc pod uwagę wyrok TSUE z 16 czerwca 2011 r. w sprawie C-212/10 Logstor ROR Polska sp. z o.o. vs. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, ("wyrok w sprawie Logstor") należy uznać, że po przystąpieniu do UE Polska nie mogła tego opodatkowania zwiększyć i stosować opodatkowania według stawek wyższych. Skarżąca odwołała się również do wyroku TSUE 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora sp. z o.o. w Krakowie przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie ("wyrok w sprawie Magoora"). Zmiana przepisów u.p.c.c. polegająca na podwyższeniu stawki podatku od czynności cywilnoprawnych ze stawki degresywnej 0,1% do 0,5% jest sprzeczna z ideą klauzuli stand-still i oddala przepisy dotyczące tego podatku od celu Dyrektywy 69/335/EWG, jakim jest wyeliminowanie podatku kapitałowego. Opodatkowanie dokonanej 7 maja 2008r. czynności wniesienia wkładów do Skarżącej spółki na pokrycie kapitału zakładowego należy uznać za sprzeczne z prawem unijnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. I. Kontroli Sądu poddana została decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych uiszczonym przez Skarżącą z tytułu zmiany umowy spółki wynikającej z dokonanego przez wspólnika podwyższenia wkładów oraz odmawiającą naliczenia oprocentowania od tej nadpłaty. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu stron. I tak. Na podstawie uchwały Wspólników podjętej [...] maja 2008r. zmieniono umowę spółki komandytowej w ten sposób, że na nowo określono wartość wkładów wspólników. Spowodowane to było faktem, że komandytariusz – L.B. podwyższył swój dotychczasowy wkład wnosząc na jego pokrycie akcje N. S.A. W związku z tą czynnością, w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy u.p.c.c., notariusz jako płatnik pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w kwocie 30.333 zł. Za podstawę opodatkowania przyjął kwotę, o którą wkład został podwyższony, pomniejszoną o taksę notarialną wraz z podatkiem od towarów i usług, koszt ogłoszenia i opłatę sądową. II. Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1 ust. 3 pkt 1 u.p.c.c., w 2008r. opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, w przypadku spółek osobowych, podlegało między innymi wniesienie lub podwyższenie wniesionego do spółki wkładu, którego wartość powodowała zwiększenie majątku spółki albo podwyższenie kapitału zakładowego. Podstawę opodatkowania przy zmianie umowy spółki stanowiła wartość, o jaką podwyższono kapitał zakładowy (art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. b) u.p.c.c.), pomniejszona o kwoty wskazane w art. 6 ust. 9 ww. ustawy. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.c.c., umowa spółki lub zmiana umowy spółki podlegały opodatkowaniu według stawki 0,50%. III. Strony odmiennie oceniły zgodność z prawem wspólnotowym przepisów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych podwyższenia wkładów wnoszonych do spółki komandytowej. Domagając się stwierdzenia nadpłaty, Skarżąca powołała się na art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG. Uważała, że przepisy u.p.c.c., na podstawie których notariusz pobrał podatek, były niezgodne z przepisami tejże Dyrektywy, a zatem organy podatkowe obowiązane były je pominąć i zwrócić nadpłacony podatek bezpośrednio stosując prawo wspólnotowe. Z dniem przystąpienia do UE Polska obowiązana była bowiem zwolnić od podatku kapitałowego (podatku od czynności cywilnoprawnych) czynność podwyższenia wkładów w spółce komandytowej. W ocenie organów podatkowych, przepisy u.p.c.c. w zakresie opodatkowania podwyższenia wkładów spółki komandytowej nie były sprzeczne z przepisami Dyrektywy 69/335/EWG. Polska nie miała obowiązku zwolnienia tej czynności z opodatkowania, ponieważ 1 lipca 1984r. podwyższenie wkładów podlegało opodatkowaniu zgodnie z przepisami u.o.s. oraz rozporządzenia z 1983 r. IV. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca, podobnie jak organy podatkowe, odwoływała się także do przepisów Dyrektywy 2008/7/WE. Stwierdzić zatem należy, że z uwagi na datę wprowadzenia tej Dyrektywy w życie, tj. 1 stycznia 2009r., jej przepisy w rozpoznanej sprawie nie mają zastosowania. V. Zasadniczą kwestią sporną między stronami była możliwość uznania spółki komandytowej za spółkę kapitałową w rozumieniu Dyrektywy 69/335/EWG, aczkolwiek w piśmie procesowym Skarżąca wywodziła, że dokonane przez jej wspólnika podwyższenie wkładów nie mogło podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych niezależnie od klasyfikacji spółki komandytowej jako spółki kapitałowej. Zgodnie z art. 3 Dyrektywy 69/335/EWG, przez spółkę kapitałową w znaczeniu tej Dyrektywy należało rozumieć: – spółki ustanowione zgodnie z prawem polskim o następujących nazwach: spółka akcyjna i spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (ust. 1 lit. a); – każdą spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną, których udziały w kapitale lub majątku mogą być przedmiotem transakcji na giełdzie (ust. 1 lit. b); – każdą spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną prowadzące działalność skierowaną na zysk, których członkowie mają prawo zbytu swoich udziałów stronom trzecim bez uprzedniego upoważnienia oraz odpowiadają za długi spółki, przedsiębiorstwa lub osoby prawnej tylko do wysokości swoich udziałów (ust. 1 lit. c); – wszelkie inne spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawne prowadzące działalność skierowaną na zysk (ust. 2 zd. 1). Polska spółka komandytowa nie spełnia żadnego z wymogów określonych w art. 3 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, a zatem przepis ten nie może stanowić podstawy do zakwalifikowania jej jako spółki kapitałowej. Nie ulega wątpliwości, że spółka komandytowa może być natomiast uznana za spółkę kapitałową w rozumieniu tej Dyrektywy, ponieważ spełnia warunki określone w art. 3 ust. 2 zd. 1. Poprzestanie na tak dokonanej kwalifikacji spółki komandytowej jest jednak niedopuszczalne, a to z uwagi na treść art. 3 ust. 2 zd. 2 Dyrektywy 69/335/EWG. Na mocy tego przepisu państwa członkowskie uzyskały prawo, aby do celów naliczenia podatku kapitałowego nie uznawać za spółki kapitałowe podmiotów określonych w art. 3 ust. 2 zd. 1 tej Dyrektywy. Było to przy tym uprawnienie bezwarunkowe i bezterminowe. Skorzystanie z niego oznaczało wyłączenia takich podmiotów spod regulacji Dyrektywy 69/335/EWG. Na mocy ustawy z dnia 19 grudnia 2003r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2004r. Nr 6, poz. 42), ustawodawca wprowadził do u.p.c.c. art. 1a, w którym zdefiniowano pojęcie spółki osobowej, spółki kapitałowej i podatku kapitałowego. Ponadto rozróżnienie spółek osobowych i kapitałowych wprowadzone zostało w art. 1 ust. 3 u.p.c.c., definiującym zmianę umowy spółki na potrzeby tej ustawy. Ustanowienie powyższych regulacji jednoznacznie dowodzi, że ustawodawca skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 3 ust. 2 zd. 2 Dyrektywy 69/335/EWG i uznał, iż na potrzeby naliczenia podatku kapitałowego spółka komandytowa nie jest uznawana za spółkę kapitałową. Przypisując spółce komandytowej status spółki osobowej, ustawodawca tym samym wyłączył opodatkowanie tejże spółki spod regulacji Dyrektywy 69/335/EWG. Sąd nie podzielił zatem odmiennego poglądu Skarżącej, która twierdziła, że jeżeli państwo członkowskie opodatkowuje podatkiem kapitałowym dany podmiot prowadzący działalność gospodarczą skierowaną na zysk, to tym samym uznaje podmiot ten za spółkę kapitałową. Teza ta wypacza bowiem sens powyższego uprawnienia państw członkowskich, sprowadzającego się do tego, że państwo członkowskie ma prawo podmiot spełniający definicję spółki kapitałowej objąć zakresem opodatkowania krajowego podatku kapitałowego. Przepis prawa krajowego jest pochodną tego uprawnienia, nie zaś odwrotnie. Innymi słowy, to Dyrektywa 69/335/EWG pozwalała objąć spółkę kapitałową w jej rozumieniu krajowym podatkiem kapitałowym. Chybiona jest więc argumentacja Skarżącej, prowadząca do wniosku, iż to dozwolone na mocy ww. Dyrektywy objęcie krajowym podatkiem kapitałowym spółki kapitałowej w rozumieniu Dyrektywy, spółkę tę czyni spółką kapitałową w rozumieniu Dyrektywy. W wyroku z 20 kwietnia 2012r. sygn. akt II FSK 2047/10 Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając analogiczny argument podatnika stwierdził, że jeżeli państwo członkowskie korzysta z możliwości uznania danego podmiotu za podmiot inny niż spółka kapitałowa, to nie jest zasadne twierdzenie, że w przypadku nałożenia podatku na podstawie u.p.c.c. należy uznać ten podmiot za spółkę kapitałową. W takim wypadku podmiot ten nie podlega regulacjom Dyrektywy 69/335/EWG, ponieważ art. 3 ust. 2 zd. 2 tej Dyrektywy wskazuje, iż do celów naliczenia podatku kapitałowego państwo członkowskie może nie uważać tych podmiotów za spółki kapitałowe, a więc jako podmiotów, które podlegają regulacji określonej w przepisach Dyrektywy. W związku z powyższym, nie mogło być skuteczne powołanie się przez Skarżącą na wyrok w sprawie Grecji. Dotyczył on bowiem uznania spółdzielni za spółkę kapitałową w rozumieniu art. 3 ust. 2 zd. 1 Dyrektywy 69/335/EWG. Okoliczność, że spółka komandytowa spełnia przesłanki określone tym przepisem jest bezsporna. Przyznał to Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji. Z analogicznych względów zastosowania w sprawie nie mógł znaleźć wyrok TSUE z 15 czerwca 2006r. w sprawie C-264/04 Badischer Winzerkeller eG przeciwko Land Baden-Württemberg. VI. Skoro zatem przepisy Dyrektywy 69/335/EWG nie mają zastosowania do opodatkowania spółek komandytowych, nie mogły być skuteczne zarzuty naruszenia art. 7 ust. 1 i art. 10 tej Dyrektywy, a w rezultacie również art. 2 Aktu Akcesyjnego. Zarzuty te Sąd uznał za bezprzedmiotowe. Sąd zauważa jedynie, że art. 10 Dyrektywy 69/335/EWG nie zezwala na nakładanie "żadnych podatków" w odniesieniu do podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 2 zd. 1 tej Dyrektywy. Zakaz ten dotyczy przy tym podatków innych niż podatek kapitałowy. Podwyższenie wkładów wnoszonych do spółki komandytowej podlega w Polsce opodatkowaniu właśnie podatkiem kapitałowym. Gdyby uznać, jak chce Skarżąca, iż przepis ten uniemożliwia jakiekolwiek, tj. obejmujące również podatek kapitałowy, opodatkowanie wkładów wnoszonych do podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 2 zd. 1 ww. Dyrektywy, bezprzedmiotowe byłoby uprawnienie państw członkowskich do wyłączenia tych podmiotów spod działania Dyrektywy. Ponieważ wnoszenie wkładów do spółek komandytowych nie podlega przepisom Dyrektywy 69/335/EWG, nie sposób także uwzględnić zarzutu naruszenia klauzuli stand-still, którego to naruszenia Skarżąca upatrywała w okoliczności, że po przystąpieniu do UE Polska zwiększyła stawkę podatku od czynności cywilnoprawnych z obowiązującej przed akcesją stawki 0,1% od umowy spółki i zmiany umowy spółki (od nadwyżki ponad 30.000zł) do 0,5%. Tym niemniej wskazać należy, że obowiązujący od 1 maja 2004r., czyli w dacie przystąpienia Polski do UE, art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.c.c. dla umowy spółki i jej zmiany przewidywał stawkę 0,5%, a zatem zgodną z art. 7 ust. 1 i 2 Dyrektywy 69/335/EWG. Natomiast powołany przez Skarżącą wyrok w sprawie Logstor dotyczył innej sytuacji. Otóż Polska z dniem przystąpienia do UE zwolniła od podatku od czynności cywilnoprawnych czynność polegającą na udzieleniu pożyczki przez udziałowca, a następnie już jako państwo członkowskie UE czynność tę opodatkowała. Chybione było także odwołanie się do wyroku w sprawie Magoora, z którego Skarżąca wywodziła niedopuszczalność zmiany przepisów powodującą ich oddalenie od celu dyrektywy. Nie może być uznane za nieprawidłowe działanie oparte na przepisach tej dyrektywy, pozwalającej na wyłączenie określonych podmiotów spod jej działania, a także zastosowanie stawki podatkowej, jaką dyrektywa przewiduje. VII. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że podatek od czynności cywilnoprawnych objęty wnioskiem Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty pobrany został prawidłowo, co niezasadnym czyni zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej regulujących stwierdzenie nadpłaty, tj. art. 72 § 1 pkt 2 w zw. z art. 73 § 1 w zw. z art. 75 § 1. Tym samym nie mógł być uznany za zasadny zarzut naruszenia zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej. VIII. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270).