VI SA/Wa 404/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w B., Niemcy na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę VI SA/Wa 404/12 UZASADNIENIE W dniu [...] sierpnia 2011 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości L., przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] prowadzonego przez Y. Z. Kierowca wykonywał przejazd drogowy z N. do L. W czasie kontroli stwierdzono naruszenie obowiązków dotyczących wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia dziennego czasu odpoczynku, dopuszczenia do przewozu pojazdu, dla którego kierowca nie posiadał karty kierowcy oraz dotyczących przepisów o braku wydruków z tachografu. W wyniku stwierdzonych naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nałożył na T. z siedzibą w B. N. karą pieniężna w kwocie 3300 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). W decyzji pouczono stronę o terminie i trybie wniesienia odwołania. Decyzję doręczono stronie 26 września 2011 r. (dowód zwrotne poświadczenie odbioru) oraz kierowcy w dniu kontroli. Pismem z dnia [...] października 2011 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w W. w tym samym dniu, pełnomocnik strony złożył odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu z dnia [...] sierpnia 2011 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W odwołaniu od decyzji zarzucono naruszenie w nim wskazanych przepisów rozporządzeń nr [...] i nr [...], naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów postępowania. Odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 58 § 1 i art. 59 k.p.a. po rozpoznaniu wcześniejszego wniosku spółki T. (z dnia 19 września 2011 r., który wpłynął do organu 21 września 2011 r.) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r., odnosząc się jednocześnie w uzasadnieniu do terminowości złożenia odwołania, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznając terminowość złożenia samego odwołania organ administracji stwierdził jego złożenie z uchybieniem terminu. Decyzja została skutecznie doręczona stronie w dniu 26 września 2011 r., a odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej 11 października 2011 r., to zaś oznacza, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 10 października 2011 r. Zdaniem organu w przedmiotowym przypadku strona nie dochowała należytej staranności i nie wykazała, by uchybienie nastąpiło bez jej winy. Pismo wniesione po upływie terminie nie wskazuje na argumenty, które mogłyby uprawdopodobnić brak winy wnioskodawcy, odwołując się jedynie do faktu nieposiadania oryginałów dokumentów, które były w posiadaniu kierowców, które to okoliczności, odnosząc się do zaszłości, nie miały nic wspólnego z faktem doręczenia decyzji stronie w dniu 26 września 2011 r. i ze złożeniem dowołania dopiero w dniu 11 października 2011 r. Na postanowienie T. z siedzibą w B. N., przez swojego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędną interpretację i niezastosowanie, wobec przyjęcia, że okoliczności objęte wnioskiem o przywrócenie terminu nie zostały uprawdopodobnione; naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 9 k.p.a. poprzez błędną interpretację i niezastosowanie w związku z przyjęciem, ze uchybienie terminowi procesowemu do wniesienia odwołania, nastąpiło z winy skarżącego oraz naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędną interpretację i niezastosowanie, przez niewezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu podniesiono, że oczywistym jest, iż przyczyną niedochowania terminu była okoliczność, iż kierowcy, któremu doręczono przedmiotową decyzję, pracował poza siedzibą spółki w okresie po otrzymaniu decyzji i powrócił w takim momencie, kiedy nie było możliwe wysłanie odwołania w przepianych prawem terminie. Zdaniem skarżącej organ pominął, że spółka jest podmiotem prawa n. i wykonuje działalność transgraniczną na obszarze wielu państw. A zatem ów charakter działalności sam w sobie stanowił okoliczności wystarczająco uprawdopodabniającą niemożność dotrzymania terminu do wniesienia odwołania, gdy wiadomym jest, że czas trwania takich przejazdów uniemożliwia natychmiastową reakcje na kwestie urzędowe wynikłe w ich w toku. Ponadto skarżąca podniosła, iż skoro organ uznał, iż nie dokonała czynności potrzebnych do uprawdopodobnienia braku winy, powinien był zwrócić się do spółki o uzupełnienie wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej z uwagi na fakt, iż wniosek o przywrócenie terminu złożyła sama strona niebędąca profesjonalistą w dziedzinie prawa, a zatem należało zastosować wobec niej kryteria mniej surowe niż w stosunku do profesjonalnego pełnomocnika. Organ zastosował dla oceny winy w uchybieniu terminowi przez skarżącą kryteria zbyt surowe, a przez to naruszające art. 58 § 1 k.p.a., w szczególności w świetle nakazu respektowania słusznych interesów stron postępowania, w tym co do dochodzenia ich praw, o czym stanowi art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Jak już wspomniano wcześniej w odwołaniu od decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, a odwołanie to, jak wynika z ustaleń organu administracji zostało wniesione po terminie, gdyż decyzję doręczono stronie 26 września 2011 r., a odwołanie nadano w placówce pocztowej 11 października 2011 r., zatem dzień po terminie. Organ administracji nie był upoważniony do ustalania przyczyn, dla których spółka nie złożyła jednocześnie z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Nie miał także takiego obowiązku, który wynikałby z art. 64 § 2 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wezwania strony do usunięcia braków tylko wówczas, gdy podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. Do braków takich nie zalicza się brak wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka procesowego, który to brak zobowiązywałby organ administracji do wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Jak podkreślał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 stycznia 1999 r. wydanym w sprawie IV SA 166/98 - teza 1 - (którego aktualność pozostaje w obowiązującym stanie prawnym) "Wniesienie po terminie odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez równoczesnego wniesienia prośby o przywrócenie terminu nie jest "brakiem" odwołania, który nakazywałby wezwanie przez organ wnoszącego do usunięcia braków w trybie art. 64 § 2 k.p.a.". Skarga odnosi się do innego stanu faktycznego, gdyż do sprawy, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał w dniu 28 maja 2012 r. wyrok w sprawie VI SA/Wa 403/12. Treść skargi, jak i odwołania są tożsame ze skargą i odwołaniem złożonymi w tamtej sprawie. Sprawa ta dotyczyła odmowy uwzględnienia wniosku złożonego przez spółkę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, w której jeszcze termin ten nie rozpoczął dla spółki biegu, dlatego Sąd w tamtej sprawie skargę oddalił. Jak już wspomniano odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Argumentacja podnoszona w skardze i w odwołaniu nie wskazuje na powody, mogące uprawdopodabniać brak winy strony w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Gwoli przypomnienia: decyzję doręczono stronie 26 września 2011 r., a odwołanie nadano w placówce pocztowej w dniu 11 października 2011 r. Zatem na nadanie odwołania nie miały żadnego wpływy takie okoliczności, jak przebywanie kierowcy w trasie, gdyż decyzja nie została doręczona spółce przez kierowcę, lecz przesłana przez organ administracji publicznej bezpośrednio skarżącej i tą drogą przez organ nastąpiło jej doręczenie stronie. W dniu doręczenia spółce decyzji administracyjnej (26 września 2011 r.) spółka nie ustanowiła jeszcze pełnomocnika, gdyż jak wynika z pełnomocnictwa, pełnomocnik został ustanowiony dopiero 4 października 2011 r. Zatem organ administracji prawidłowo przesłał decyzję spółce, a nie pełnomocnikowi. Organ administracji prawidłowo ustalił fakt wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyrku.