II GSK 2133/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi E. M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. sygn.akt II GSK 1923/12 oddalającym skargę kasacyjną E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 160/12 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 8 [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. sygn.akt II GSK 1923/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2012 r. sygn.akt VI SA/Wa 160/12. W dniu 10 [...] 2015 r. E. M. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem utrzymującym w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2012 r. sygn.akt VI SA/Wa 160/12 w sprawie ze skargi na decyzję ostateczną Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności apteki przez skarżącą, którą oparła na przesłance wynikającej z art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), dalej: "p.p.s.a." i uchylenie tego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżąca wskazała, że zarówno GIF jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie interpretowały ówczesny stan prawny, a konkretnie ustawę prawo farmaceutyczne z 6 września 2001 r. (Dz.U. z 2001 r. nr 126, poz. 1381) i art. 72, który stanowi o obrocie hurtowym. Dnia 9 kwietnia 2015 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 788), którą dodano art. 86a, który stanowi, iż "Zakazane jest zbywanie produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny hurtowni farmaceutycznej, innej aptece ogólnodostępnej lub innemu punktowi aptecznemu", a także nowa konstrukcja art. 103 ustawy, który przewiduje sankcję w postaci cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jeżeli ta naruszyła zaraz wynikający z art. 86a. Zmiana ta, zdaniem skarżącej, potwierdza, że w ówcześnie obowiązującym stanie prawnym, wobec braku legalnej definicji pojęcia "obrotu hurtowego", brak było podstawy prawnej do dokonywania cofnięć zezwoleń na prowadzenie aptek w przypadku obrotu hurtowego produktami leczniczymi. Tym samym, zdaniem skarżącej, organ dokonał rozszerzającej wykładni przepisu art. 72, uznając iż wprost z ustawy wynika, że takie działanie jest zabronione, co jej zdaniem było bezprawne. Na poparcie powyższej argumentacji skarżąca powołała się na stenogramy komisji sejmowych, z którymi zapoznała się 12 [...] 2015 r. w związku z nowelizacją ustawy prawo farmaceutyczne, z których wprost wynika, że przed nowelizacją, w przedmiotowej materii, istniała olbrzymia luka w przepisach. Ponad to skarżąca wskazała, że do ceny przesłanek cofnięcia pozwolenia na prowadzenie apteki z art. 37 ust.1 pkt 3 ustawy – Prawo farmaceutyczne, nie był organem właściwym GIF lecz samorząd aptekarski. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. wydanym w sprawie o sygn.akt II GSK 1923/12 podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci. Podkreślenia przy tym wymaga, że badanie o jakim mowa w w/w przepisie nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem tego badania jest bowiem stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki formalne, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podkreślić należy, iż samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą taką ustawową podstawę stanowiły. W niniejszej sprawie skarżąca jako jedną z podstaw wznowienia wskazała przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że "można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Ze zwrotu "z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu" wynika, że chodzi tutaj o wykrycie okoliczności i środków dowodowych w poprzednim postępowaniu w ogóle nie ujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (por. H. Knysiak-Molczyk w T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005,.s 671, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 55, A. Kabat t. 6 do art. 273 w Komentarz do art. 273 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. baza LEX). Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2004r., sygn. akt: FSK 170/04, opubl. w Lex pod nr 143703). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, iż ich znajomość w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści. Nie dotyczy to zatem takich okoliczności i dowodów, które nie istniały na dzień orzekania, a powstały później i dlatego strona nie mogła z nich skorzystać. Należy zaznaczyć, że postępowanie wznowieniowe nie jest kolejnym etapem postępowania kontrolnego przed sądem administracyjnym. Z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika natomiast, że skarżąca, nie zgadzając się z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. wydanym w sprawie o sygn.akt II GSK 1923/12, polemizuje z tym rozstrzygnięciem, zarzucając mu błędną interpretację obowiązujących przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne. Na poparcie swego stanowiska skarżąca powołuje się na stenogramy prac komisji sejmowych oraz nowelizację ustawy – Prawo farmaceutyczne, które powstały po wydaniu zaskarżonego orzeczenia NSA, odwołując się tym samym do wykładni historycznej przepisów będących podstawą wydania zaskarżonego wyroku NSA. Jest to oczywiście błędne założenie. W kontekście omówionego powyżej art. 273 § 2 p.p.s.a., stenogramy z prac komisji sejmowych oraz nowelizacja przepisów ustawy - Prawo Farmaceutyczne, które powstały już po wydaniu wyroku NSA z dnia 13 lutego 2014 r. wydanym w sprawie o sygn.akt II GSK 1923/12, nie mieszczą się w pojęciu "okoliczności faktycznej", względnie "środka dowodowego" w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., które stanowiłyby przesłankę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Inaczej, odmienna interpretacja przepisów będących podstawą orzeczenia, odwołująca się do wykładni historycznej, nie stanowi przesłanki z art. 273 § 2 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.