II SA/Po 219/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań; I. uchyla punkt 1 zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że punkt 1 zaskarżonej decyzji nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Burmistrza Gminy powołując się na art. 80 ust. 1 i ust. 2 i art. 82 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 1299 poz.1227) wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na wdrożeniu innowacyjnej technologii recyklingu zużytych opon samochodowych w cyklu ciągłym na działkach o nr ew. [...] i [...], obręb M. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] maja 2011 r. Burmistrz Gminy wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na wdrożeniu innowacyjnej technologii recyklingu zużytych opon samochodowych w cyklu ciągłym na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], obręb M. Od powyższej decyzji Spółka A złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją Nr [...]z dnia [...] 07.2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonej dokumentacji w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na wdrożeniu innowacyjnej technologii recyklingu zużytych opon samochodowych w cyklu ciągłym na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], obręb M. ustalono, co następuje. Planowana inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt. 46 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Na terenie przeznaczonym pod inwestycję obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zezwalający na prowadzenie na tym terenie działalności gospodarczej, produkcji, składów i magazynów oraz usług. Powyższy m.p.z.p. został zatwierdzony Uchwałą Nr LXVI/491/06 Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 19 października 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta Mosiny. Inwestor Spółka B w W. do złożonego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dołączył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) jeżeli jest przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz Gminy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Jak wynika z wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz informacji o inwestycji sporządzonej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), planowane przedsięwzięcie polega na wdrożeniu innowacyjnej technologii recyklingu zużytych opon samochodowych w cyklu ciągłym na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], obręb M. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...]04.2011 r. znak [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią sanitarną Nr [...] z dnia [...].03.11 r. zaopiniował przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych pozytywnie z zastrzeżeniem, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Jednakże po uzupełnieniu raportu przez inwestora Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią sanitarną Nr [...]z dnia [...]10.2011 r. zmienił swoje stanowisko wyrażone w opinii sanitarnej znak [...]z dnia [...].03.2011 r. i odmówił pozytywnego zaopiniowania przedłożonej dokumentacji w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych ze względu na lokalizację przedsięwzięcia. Na terenie przeznaczonym pod inwestycję znajduje się hala produkcyjna, budynek warsztatowo-socjalny, betonowy plac oraz drogi wewnętrzne. Technologia recyklingu zużytych opon samochodowych w procesie ciągłym polega na wstępnej obróbce mechanicznej opon, a następnie obróbce termicznej, w wyniku której powstaje olej pirolityczny, sadza techniczna, gaz energetyczny oraz złom żelazny Planowana inwestycja realizowana będzie na terenie Głównych Zbiorników Wód Podziemnych, tj. Pradoliny Warszawsko-Berlińskiej oraz Wielkopolskiej Doliny Kopalnej. Użytkowymi poziomami wodonośnymi są poziomy piętra czwartorzędowego Wielkopolskiej Doliny Kopalnej oraz Pradoliny Warszawsko-Berlińskiej. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w pobliżu występowania strefy bezpośredniego kontaktu utworów wodonośnych obu zbiorników wód podziemnych w stropie utworów Pradoliny Warszawsko-Berlińskiej w postaci glin zwałowych. Biorąc pod uwagę, że utwory te są jedynym źródłem zasilania dla ujęcia wody M.-K. zaopatrującego w wodę znaczną część aglomeracji p. oraz treść art. 42 ust. 1 pkt 2d ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.), w pkt. 29 decyzji zobowiązano inwestora do prowadzenia lokalnego monitoringu wód gruntowych zgodnie z zatwierdzonym projektem prac geologicznych dla potrzeb monitoringu lokalnego oraz w oparciu o zalecenia zawarte w dokumentacji hydrogeologicznej określającej warunki hydrogeologiczne terenu planowanej inwestycji, przyjętej przez właściwy organ administracji geologicznej. Ustalono, że planowana inwestycja będzie zaopatrywana w wodę z wodociągu gminnego. Ścieki bytowe będą odprowadzane poprzez kanalizację wewnętrzną do sieci kanalizacji gminnej. Zgodnie z informacja zawartą w raporcie, przedmiotowy zakład nie będzie produkował ścieków przemysłowych. Wody opadowe i roztopowe z dachów i powierzchni utwardzonych będą gromadzone systemem wewnętrznej kanalizacji deszczowej do szczelnego zbiornika retencyjnego przeznaczonego na ww. wody. Inwestor planuje wykorzystywać przedmiotowe wody do procesu chłodzenia, na cele bloku mokrej sorpcji. Zobowiązano go, aby nadmiar wód wywoził do oczyszczalni ścieków. W celu zapewnienia maksymalnej ochrony ujęcia wody dla miasta P. w rejonie M.-K., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zobowiązał inwestora, aby w projekcie budowlanym przewidział rozwiązania dla zbiornika retencyjnego gwarantujące jego szczelność oraz pojemność umożliwiającą przejęcie wód opadowych i roztopowych w przypadku deszczu nawalnego. Inwestor będzie magazynował olej popirolityczny wewnątrz hali na szczelnej posadzce, w szczelnych, chemoodpornych pojemnikach. W związku z przedmiotowym przedsięwzięciem będą wytwarzane odpady zarówno niebezpieczne jak i inne niż niebezpieczne. Szlamy i inne odpady uwodnione z oczyszczenia gazów odlotowych bez magazynowania na terenie zakładu przekazywane będą do unieszkodliwiania. Aby zapewnić właściwą ochronę środowiska gruntowo-wodnego nałożono na inwestora obowiązek magazynowania pozostałych wytwarzanych odpadów niebezpiecznych w szczelnych, oznakowanych pojemnikach. Ponadto zobowiązano inwestora do zabezpieczenia ich przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi oraz możliwością dostępu osób postronnych. Podłoże przeznaczone do magazynowania odpadów niebezpiecznych winno być utwardzone i uszczelnione. Zużyte opony należy magazynować na utwardzonym i uszczelnionym placu magazynowym. Zobowiązano inwestora do minimalizacji ilości wytwarzanych odpadów, selektywnego magazynowania w wydzielonych miejscach, w sposób zabezpieczający środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnymi zanieczyszczeniami oraz przekazywania odpadów w pierwszej kolejności do odzysku podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Proces recyklingu zużytych opon samochodowych będzie składał się z kilku etapów. W pierwszej kolejności zużyte opony zostaną rozdrobnione na kawałki, a następnie zostaną wtłoczone do reaktora, w którym nastąpi beztlenowy termiczny proces rozpadu i redukcji węglowodorów kauczukowych zawartych w oponie. Ważnym elementem jest komora, przez którą przyjmowany jest materiał (rozdrobnione opony). Komora zapobiega przedostawaniu się powietrza do dalszych części systemu. Temperatura wewnątrz reaktora będzie kontrolowana za pomocą układu chłodzącego w postaci zamkniętego obiegu wody z chłodnicami. W wyniku ww. procesów powstaną następujące produkty rozpadu: frakcja olejowa, gaz generatorowy, sadza oraz złom wysokowęglowej stali, które są separowane i usuwane z reaktora przez system zaworów jednokierunkowych. Gaz generatorowy poddany zostanie spaleniu w silniku gazowym i wykorzystany zostanie do odzysku energii . Na etapie eksploatacji instalacji recyklingu zużytych opon samochodowych źródłem emisji substancji do powietrza będą: proces rozdrabniania opon, komora dopalająca oraz procesy spalania paliw w silnikach pojazdów poruszających się po terenie zakładu. Linia technologiczna rozdrabniania opon wyposażona zostanie w odciągi pneumatyczne połączone ze stacją filtrów powietrza w celu ograniczenia pylenia podczas procesu produkcyjnego, w związku z powyższym proces ten nie został uwzględniony w analizie rozprzestrzeniania substancji w powietrzu. Obecnie nie jest jeszcze znany dostawca generatora, a tym samym rodzaj generatora zastosowany do spalania gazu generatorowego oraz nie są znane dokładne parametry gazów odlotowych i dane emitorów. Zatem wykonana na tym etapie postępowania analiza rozprzestrzeniania substancji w powietrzu nie daje jednoznacznej odpowiedzi czy wielkości emisji substancji do powietrza nie będą powodowały przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47, poz. 281) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Z uwagi na powyższe konieczne będzie przeprowadzenie ponownej oceny, w ramach której przedstawione zostaną szczegółowe obliczenia i rozwiązania z zakresu ochrony powietrza. Na etapie ponownej oceny konieczne będzie również wykazanie, czy przedmiotowa instalacja spełniać będzie obowiązujące dla niej standardy emisyjne z instalacji, zarówno średnio dobowe jak i średnie trzydziestominutowe. Ponadto kierując się koniecznością weryfikacji rozwiązań projektowych uznano za niezbędne zobowiązanie inwestora do wykonania i przedstawienia analizy rozprzestrzeniania substancji w powietrzu w oparciu o wyniki wstępnych pomiarów wielkości emisji wykonanych w ramach obowiązku wynikającego z art. 147 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) oraz wyniki prowadzonego monitoringu. W ramach analizy zobowiązano inwestora do wykonania kontrolnych pomiarów emisji substancji w powietrzu w dwóch punktach pomiarowych poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Za podstawowe źródła hałasu mogące kształtować akustyczny stan jakości środowiska wokół zakładu uznano prace technologiczne, prowadzone wewnątrz obiektów kubaturowych, a także eksploatację generatora i systemów wspomagających, oraz ruch pojazdów. Eksploatacja zakładu, odbywać się będzie zarówno w porze dziennej jak i nocnej. W przedstawionej dokumentacji zawarto wyniki analiz w odniesieniu do obu tych pór doby. Na podstawie zaprezentowanych wyników, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że eksploatacja przedmiotowej inwestycji, przy spełnieniu założeń technologiczno-ruchowych przedstawionych w treści raportu i uzupełnień, nie będzie skutkowała wystąpieniem przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na najbliżej położonych terenach, dla których poziomy te zostały określone. Tereny, o których mowa powyżej to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oddalone od granic zakładu o około 100 m (ok. 150m od hali przemysłowej) w kierunku zachodnim. Z uwagi jednak na fakt, iż przewidywane poziomy hałasu na granicy ww. terenów są zbliżone do poziomów dopuszczalnych, zarówno w porze dnia jak i w porze nocy, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał za uzasadnione zobowiązanie inwestora do wykonania jednorazowych kontrolnych pomiarów poziomów hałasu na granicy tych terenów, a w przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu, do wykonania stosownych zabezpieczeń akustycznych. Inwestycja zlokalizowana jest ok. 1 km od obszarów Natura 2000:PLH300010 Ostoja Wielkopolska, PLB300017 Ostoja Rogalińska oraz PLH300012 Rogalińska Dolina Warty, Rogalińskiego Parku Krajobrazowego, a także poza otuliną Wielkopolskiego Parku Narodowego. Przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, ponadto zlokalizowane jest w centrum M, na terenie zainwestowanym, zajętym pod zabudowę magazynowo-produkcyjną. Uwzględniając powyższe, przy założeniu, że dotrzymane będą standardy jakości środowiska (w szczególności w zakresie gospodarki wodnej i ochrony powietrza), nie przewiduje się negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na obszary chronione, a w szczególności na gatunki, siedliska przyrodnicze lub siedliska gatunków roślin i zwierząt dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000. W trakcie prowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa nie zostały zgłoszone żadne uwagi i wnioski. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka A. z siedzibą w P., która zarzuciła naruszenie: - art. 9 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, z powodu wskazania inwestorowi w pkt 5 decyzji możliwości skierowania nadmiaru wód opadowych i roztopowych do oczyszczalni ścieków, - art. 7 k.p.a., gdyż w postępowaniu nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, - art. 61 §4 k.p.a. z powodu braku zawiadomienia odwołującej, jako strony, o wszczęciu postępowania w sprawie i art. 28 kpa z powodu nieuznania za stronę postępowania - art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia nie oceniono bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie ludzi pod względem wpływu planowanej emisji obiektu na prowadzony w pobliżu proces uzdatniania wody dla potrzeb aglomeracji p. Każdy z zarzutów został uzasadniony a ponadto odwołująca podniosła, iż planowane przedsięwzięcie stwarza zagrożenia dla prawidłowej pracy ujęcia wody oraz stacji uzdatniania wody. W konsekwencji odwołującą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości . W odwołaniu złożonym przez Stowarzyszenie A z siedzibą w O. (dalej Stowarzyszenie) podano, iż społeczeństwo nie było informowane w sposób prawidłowy o inwestycji, źle nazwano inwestycję, źle zakwalifikowano sposób przetwarzania opon, a z uzasadnienia wynika ,że odwołujące Stowarzyszenie domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji . Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze z powołaniem na art. 138 § 1 pkt. 3 i § 2 kpa w pkt. 1 decyzji umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania Spółki A w P., a w pkt. 2 decyzji uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W motywach uzasadnienia przedstawiając ustalenia stanu faktycznego zgodnie z podanymi przez organ pierwszej instancji SKO wskazało, że : Zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 Nr 199 poz. 1227 ze zm.), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. 2. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko , organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć. 3. Zgodnie z art. 82 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ: 1) określa: a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko: 2) w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba: a) wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji, b) zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań; 3) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; 4) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1. 10. 14 i 18; 5) może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Zgodnie z art. 85 ust 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. 5. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11 i 13. 8. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych, w tym instalacje do recyklingu odpadów, z wyłączeniem instalacji spalających odpady będące biomasą w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji. Kolegium wskazało, że zbadało sprawę nie tylko w zakresie podniesionych przez odwołujących zarzutów, ale zbadało cały materiał zebrany w sprawie. Określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowej inwestycji oparte zostało na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a więc zastosowanie znajdzie przepis art. 82 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Tymczasem organ I instancji, ponownie, bezpodstawnie nie orzekł w sentencji decyzji o wszystkich elementach wskazanych w przepisie art. 82 ust. 1 ww. ustawy. Bezpodstawnie również organ I instancji w sentencji decyzji określił okres jej ważności, skoro przepis art. 72 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, mówi jedynie o terminie złożenia wniosku o wydanie decyzji wskazanej w art. 72 ust. 1 ww. ustawy. Określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego być szkodliwym zostało oparte na konstrukcji uznania administracyjnego. Zadaniem organu odwoławczego było zatem także sprawdzenie, czy organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W ocenie SKO organ I instancji wyznaczył strony postępowania zgodnie z obowiązująca interpretacją przepisów dokonaną przez sąd administracyjny. Podano, że za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uznać należy tylko te osoby, których nieruchomości bezpośrednio przylegają do terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie (wyrok NSA z dnia 20.04.1998 r., sygn. IV SA 1106/97, z dnia 5.02.1998 r. I SA/Po 1242/97, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13.01.2009 r., sygn. II SA/Bk 842/07; wyrok NSA z dnia 24.06.2009 r., sygn. akt II OSK 771/08), przy czym bezpośrednie sąsiedztwo należy rozumieć szeroko a więc - właścicieli wszystkich nieruchomości, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Dalej podano iż jeżeli w trakcie uzgodnień inwestor zmienił lub uzupełnił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko to organ winien przekazać uzupełnienie do wszystkich organów uzgadniających. W niniejszej sprawie inwestor uzupełnił raport w postępowaniu przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, jednakże Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie otrzymał tego uzupełnienia. Po przekazaniu Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu raportu wraz z uzupełnieniem, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, opinią sanitarną z dnia 11.10.2011 r. zmienił swą poprzednią opinię i odmówił pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji. Nigdzie w aktach sprawy ani w uzasadnieniu organ I instancji nie wykazał, dlaczego jego zdaniem nie należy brać pod uwagę negatywnego uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego a należy brać pozytywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W aktach sprawy brak jest również dokumentu bądź informacji potwierdzającej, iż organ I instancji zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu pomiędzy poprzednim orzeczeniem Kolegium a wydaniem zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim brak jest dowodu na to, że strony postępowania i społeczeństwo miały możliwość zapoznania się ze zmienioną opinią sanitarną. Kolegium stwierdziło, iż Spółka A nie może być uznany za stronę postępowania, gdyż nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na które może oddziaływać środowisko. Ponieważ organ I instancji nie orzekł o wszystkich koniecznych elementach w swej decyzji (art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko), dlatego naruszył przepis art. 7, 77, 80 k.p.a., przez co konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien: - umożliwić stronom i społeczeństwu wypowiedzenie się co do całości zebranego w sprawie materiału poprzez poinformowanie stron przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (art. 10 k.p.a.) oraz umieścić w BIP i w sposób zwyczajowo przyjęty informację dla społeczeństwa, - wydać decyzję, która jeżeli będzie pozytywna, winna uwzględniać wszystkie zapisy przepisu art. 82 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, - odnieść się do lokalizacji przedsięwzięcia na terenie objętym strefą ochronną -rozporządzeniem nr 51/01 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 14.12.2001 r. (Dz.Urz. Woj. Wlkp nr 163, poz. 4502), -uzyskać informacje od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej czy planowania inwestycja jest zgodna z celem środowiskowym określonym w art. 38 b ustawy prawo wodne i odnieść się do uwag zgłoszonych przez Stowarzyszenie , które jest teraz stroną postępowania . Punkt 1 powyższej decyzji został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Spółkę A z wnioskiem albo o stwierdzenie nieważności decyzji w zaskarżonym zakresie , ewentualnie o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez SKO i zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy w tym art. 138 § 1 pkt. 3 kpa przez jego zastosowanie, art. 28 kpa poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach i art. 127 kpa poprzez przyjęcie przez SKO, że skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu argumentowano, że skarżącemu zostało powierzone zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, które zgodnie z ustawą z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 147 poz.1033 z późn.zm.) są zadaniem własnym gminy. W związku z powyższym Skarżący prowadzi działalności m.in. w zakresie poboru, uzdatniania i dostarczania wody na potrzeby Aglomeracji P. Z racji powierzonych zadań publicznych i mając na uwadze art. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 147 poz.1033 z późn.zm.) obowiązkiem Skarżącego jest zapewnienie odpowiedniej ilości i należytej jakości wody wprowadzanej do sieci wodociągowej i dostarczanej odbiorcom. Woda pokrywająca ponad 70 % zapotrzebowania na wodę całej Aglomeracji P. pochodzi z prowadzonego przez Skarżącego Ujęcia Wody M.-K. i tam funkcjonuje Stacja Uzdatniania Wody. Obiekty te mają kluczowe znaczenie w prowadzonej przez skarżącego działalności w zakresie zaopatrzenia w wodę. Wobec znaczenia Ujęcia Wody M.-K., w celu ochrony zasobów wodnych głównych zbiorników wód podziemnych została utworzona strefa ochrony bezpośredniej i strefa ochrony pośredniej tego ujęcia wody. Strefa ochrony bezpośredniej obejmuje obszar Ujęcia Wody M. - K. Strefa ochrony pośredniej graniczy ze strefą ochrony bezpośredniej i obejmuje obszar ok.50-60 km2. Zgodnie z § 3 w/w Rozporządzenia na terenie strefy ochrony pośredniej zabronione jest m.in.: • lokalizowanie magazynów produktów ropopochodnych i innych substancji chemicznych oraz rurociągów do ich transportu, z wyjątkiem stacji bezpiecznych ekologicznie o pojemności do 100 tys.dm3, • odprowadzanie nieoczyszczonych ścieków do ziemi i wód powierzchniowych W., • wznoszenie urządzeń i wykonywanie robót lub czynności które mogą zmniejszyć przydatność wody lub wydajność ujęć wody. ponadto w § 4 pkt. 2 w/w Rozporządzenia nakazano gminom (m.in. Gminie M.) przestrzeganie w planach zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń wynikających z ustanowienia strefy ochronnej Ujęcia Wody M.- K. Tymczasem organ administracyjny Burmistrz Gminy M. ignoruje fakt, że: • przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana na terenie strefy ochrony pośredniej Ujęcia Wody M.- K. • przedmiotowa inwestycja znajduje się ok. 600 m od Stacji Uzdatniania Wody w M. Skarżący wskazuje, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i została wymieniona w § 2 pkt ust 1 pkt 46 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397), Mając na uwadze znaczenie oraz podejmowane szczególne środki ochrony Ujęcia Wody M-K i rodzaj planowanej inwestycji, w tym ryzyka z nią związane sam fakt próby zlokalizowania tego typu przedsięwzięcia w strefie ochrony pośredniej największego w W. ujęcia wody oraz w pobliżu Stacji Uzdatniania Wody z tego ujęcia rodzi poważne zastrzeżenia. Wyjaśniono, że technologia uzdatniania wody na terenie stacji uzdatniania wody jest modernizowana i przewiduje między innymi tzw. otwarte napowietrzanie wody powietrzem atmosferycznym. Bliska odległość przedmiotowej inwestycji od tej stacji stanowi poważne zagrożenie dla prawidłowej pracy stacji. Zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego w otoczeniu przedmiotowej inwestycji i ewentualne wystąpienie na jej terenie stanu awaryjnego o dużej skali mogą spowodować pogorszenie jakości uzdatnianej wody, a w skrajnym przypadku brak jej przydatności do spożycia. Część z tych zanieczyszczeń, szczególnie tych o właściwościach lotnych i zapachowych (odorogennych), w specyficznych sytuacjach może przedostać się do uzdatnionej wody w procesie jej napowietrzana powietrzem atmosferycznym. Konsekwencją tego będzie degradacja uzdatnionej wody (woda o nieprzyjemnym smaku i zapachu) o nieobliczalnych skutkach dla funkcjonowania Aglomeracji P. Wskazując na powyższe skarżący dowodzi, że ma interes prawny w tym jaka decyzja i jakiej treści zostanie wydana przez Burmistrza Gminy w odniesieniu do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w strefie ochronnej Ujęcia Wody M-K. Zarówno Burmistrz Gminy, jak i SKO naruszyli art. 28 k.p.a. nie uznając skarżącego za stronę postępowania, pomimo, że prowadzone przez nich postępowanie administracyjne dotyczy jego, z racji realizowanych zadań publicznych, oczywistego interesu prawnego. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem SKO, iż Spółka A nie może być uznany za stroną postępowania, gdyż nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na które może oddziaływać środowisko. Podano, zgodnie z powoływanym przez SKO orzecznictwem za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uznać należy tylko te osoby, których nieruchomości bezpośrednio przylegają do terenu na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, przy czym bezpośrednie sąsiedztwo należy rozumieć szeroko, a więc - właścicieli wszystkich nieruchomości, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Co prawda działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...], obręb M., na których ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja nie przylegają bezpośrednio do terenu Ujęcia Wody M.-K. i Stacji Uzdatniania Wody, ale przedmiotowa inwestycja (planowane przedsięwzięcie) może oddziaływać na każdy z w/w obiektów w zakresie opisanym powyżej. Podkreślano, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie strefa ochrony pośredniej Ujęcia Wody M.-K. i ok. 600 m od Stacji Uzdatniania Wody. Dalej skarżący podał, że mówiąc o oddziaływaniu konkretnego przedsięwzięcia, nie możemy ograniczać się jedynie do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z tą na której ma być ono realizowane. Uciążliwości nie znają bowiem granic wynikających z prawa własności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację i wskazując ,że w obecnym stanie prawnym skarżący jako gestor sieci – mediów nie może być uznany za stronę jakiegokolwiek postępowania, które bezpośrednio nie dotyczy jego własności (użytkowania wieczystego) . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione, mając na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 .), zwanej dalej p.p.s.a. stanowiącą, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny Sądu poddana została decyzja organu odwoławczego, podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie środowiskowych uwarunkowań z powodu przyjęcia ,że odwołujący Spółka A nie jest stroną tegoż postępowania. W tej części decyzja organu odwoławczego nie jest prawidłowa. Decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach mają charakter szczególny, gdyż stanowią niezbędny element ubiegania się o inne decyzje stanowiące bezpośrednią podstawę realizacji przedsięwzięcia. Jednocześnie postępowanie w sprawie jej przeprowadzania nacechowane jest dużą ilością odrębności procesowych w stosunku do ogólnych reguł wynikających z k.p.a. Różnice te odnoszą się zarówno do przebiegu samego postępowania, jak i orzeczenia, które je kończy. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia z reguły wszczyna się na wniosek podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia. Wyjątki od tej zasady wynikają natomiast tylko z postanowień ust. 2 tego przepisu. W cyt. ustawie sprawa stron postępowania nie jest w sposób odmienny regulowana , wobec czego stosuje się przepis art. 28 kpa. Zgodnie z tym przepisem podstawowymi podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu administracyjnym są jego strony, którymi może być każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, lub każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dlatego też, aby posiadać przymioty strony, niezbędne jest wykazanie istnienia interesu prawnego lub obowiązku w prowadzonym postępowaniu. Fakt, że może być ono wszczęte tylko na wniosek określonych podmiotów, nie ogranicza automatycznie kręgu stron postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że "pojęcie interesu prawnego musi być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny a nie ewentualny" (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1998 r., IV SA 1106/97, LEX nr 43360; podobnie również w postanowieniu NSA z dnia 5 lutego 1998 r., I SA/Po 1242/97, LEX nr 32727). Na tej podstawie w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, na kanwie postanowień art. 46a prawa ochrony środowiska przyjmowano, że przymioty strony w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będą posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, ponieważ zostaną narażone na jego oddziaływanie (M. Bar, J. Jendrośka, Proces inwestycyjny a ochrona środowiska: decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych i inne wymagania prawne. Praktyczny poradnik, Wrocław 2005, s. 58). W komentarzu do art.73 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie autorstwa Krzysztofa Gruszeckiego wyrażono pogląd , który sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje, że z racji iż brzmienie obowiązujących przepisów nie uległo w tym zakresie poważnej zmianie, pogląd ten nic nie stracił na aktualności i nadal może być uznany za uzasadniony. Komentator podkreśla dalej , że w grupie tej, oprócz podmiotów legitymujących się prawem własności, znajdą się również władający nieruchomościami posiadającymi inne prawa rzeczowe, swoim zakresem zbliżone do prawa własności. Mówiąc o oddziaływaniu konkretnego przedsięwzięcia, nie możemy ograniczać się jedynie do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z tą, na której ma być ono realizowane. Skarżący trafnie powołuje się na autora komentarza ,że "uciążliwości nie znają bowiem granic wynikających z prawa własności". Dlatego w orzecznictwie administracyjnym zasadnie przyjmowało się, że "Pojęcie działka sąsiednia jest rozumiane jako działka położona w pobliskim, okolicznym sąsiedztwie działki, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne i obejmuje ono zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu, jak działki ościenne. Również ten pogląd nic nie stracił na aktualności, zwłaszcza że sąsiedztwo jest instytucją prawa cywilnego, szeroko analizowaną na gruncie postanowień art. 222 k.c. O występowaniu uciążliwości nie mówimy bowiem tylko w przypadku przekroczenia wymagań wynikających z przepisów prawa lub wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych. Gdyby intencją ustawodawcy było ograniczenie oddziaływania tylko do tego przekraczającego określone normy, to mówiłby o terenach, na których zachodzi konieczność ustanowienia na podstawie art. 135 i 136 prawa ochrony środowiska obszaru ograniczonego użytkowania. Analizując oddziaływania na środowisko - w konkretnym przypadku należy uwzględniać również ich rodzaje. Prawa rzeczowe, determinujące posiadanie przymiotów strony w postępowaniu, nie mają bowiem charakteru nieograniczonego oddziaływania w zależności od sytuacji i ich rodzaju mogą je naruszać lub nie. Ramy praw rzeczowych określają postanowienia art. 143 k.c. stanowiącego, że: "W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten nie uchybia przepisom regulującym prawo do wód". Z przepisu tego można wywieść wniosek, że kryterium przesądzającym o granicach prawa własności jest społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu vide :(K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska..., s. 169). Pojęcie to ma charakter nieostry .i wymaga wykładni. Pomoc w ich rozwiązaniu może stanowić pogląd zaprezentowany w orzecznictwie, w myśl którego "Zgodnie z art. 143 k.c. społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, ale sposób w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie zgodnie z przepisami prawa i planem zagospodarowania przestrzennego może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać. Wymieniony przepis traktuje zatem o społeczno-gospodarczym przeznaczeniu gruntu w rozumieniu abstrakcyjnym, co oznacza, że odwołanie się do społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu należy rozumieć jako wskazanie na uprawnienia właściciela do nieskrępowanego korzystania z tej nieruchomości w zakresie - a więc także na wysokość i głębokość - z reguły dostępnym (potencjalnie możliwym do wykorzystania) właścicielowi w granicach zakreślonych przez prawo" (wyrok SN z dnia 6 stycznia 2005 r., III CK 129/04, Prok. i Pr., nr 7-8, s. 52). Oznacza to, że przymioty strony w postępowaniu administracyjnym będą posiadały te podmioty, w których prawa wynikające z dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości, planu zagospodarowania przestrzennego lub innych przepisów prawa ewentualnie będą godziły oddziaływania powstałe na skutek realizacji przedsięwzięcia wymagającego określenia środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Jeżeli planowane przedsięwzięcie będzie źródłem oddziaływań ingerujących w prawa rzeczowe, to podmiot, któremu one przysługują, będzie miał przymioty strony. Ustalenia te nie mogą mieć jednak charakteru rutynowego, ale będą musiały być one mocno zindywidualizowane. W tym miejscu należy jednak wyraźnie podkreślić, że badając krąg stron postępowania organ administracji musi również prawidłowo ustalić oddziaływanie występujące w konkretnym przypadku, które w zależności od sytuacji mogą ulegać zmianie. Kwestia ta powinna być oceniona na etapie oceny zagrożeń związanych z realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Cytowane w zaskarżonej decyzji orzecznictwo sądowoadmininistracyjne omawiające zagadnienie pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym zostało nieprawidłowo zinterpretowane przez SKO i tym samym w sposób nieprawidłowy odmówiono skarżącej przymiotu strony. Właściwa interpretacja art. 28 kpa w powiązaniu z przepisami ustawy z prawo o udostępnianiu informacji i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko uzasadnia przyjęcie ,że skarżąca ma swój indywidualny interes prawny w uczestniczeniu w tym postępowaniu. Trafne było więc przyjęcie przez SKO w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. [...] rozpoznającej pierwsze odwołanie Spółki A, że podmiot ten jest stroną postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Powyższe uchybienie o charakterze procesowym poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 28 kpa i art. 138 § 1 pkt. 3 kpa jest wystarczającą przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji w części w pkt.1 . Ponownie rozpoznając odwołanie należy mieć na uwadze wskazaną powyżej wykładnię przepisów i uznając Spółkę A za stronę postępowania rozpoznać jej odwołanie. Odnosząc się jeszcze do zarzutu skarżącej naruszenia przepisu rozporządzenia nr 51/01 wojewody Wielkopolskiego z dnia 14 grudnia 2001r. (Dz.U. Woj. Wlkp. nr 163, poz.4502) w sprawie utworzenia strefy ochrony bezpośredniej i pośredniej ujęcia wody to należy powiedzieć, że zarzut ten nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sądu. Powyższe rozporządzenie wojewody zostało wydane na podstawie art. 59 ust. 3 i 4 art. 60 i 61 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo wodne, która to ustawa już nie obowiązuje. W wyroku z dnia 4.01.2011 r. II SA/PO 702/10 tutejszy sąd wyraził pogląd (zastrzegając, że jest on niewiążący), iż powyższe rozporządzenie nadal obowiązuje. Przyjmując do rozważań pogląd przeciwny wedle którego uchylenie albo zmiana treści przepisu upoważniającego powoduje utratę mocy obowiązującej aktu wydanego na podstawie tego przepisu wyrażoną w doktrynie i orzecznictwie - por wyrok NSA II OSK 548/09 - Sąd w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że sposób korzystania oraz cel w jakim skarżąca wykorzystuje nieruchomość leżąca w odległości 600 metrów od nieruchomości wnioskodawcy w pełni uzasadnia uznanie, że jest stroną postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Reasumując Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na zasadzie art. 145 §1 pkt.1 lit. c , art. 200 i 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz.270) orzekł jak w sentencji .