I SA/Wr 518/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A sp. j. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania Sąd uwzględnił stan faktyczny i prawny sprawy j/n. A spółka jawna z/s we W. zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT). Z opisanego w zapytaniu stanu faktycznego wynika, że spółka świadczy usługi w zakresie m. in. trwałej zabudowy wnęk na indywidualne zamówienie klienta. Usługi te wykonuje z elementów zakupionych u producenta lub dystrybutora. W przypadku usługi realizowanej dla klienta w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, spółka stosuje obniżoną stawkę podatku VAT (8%), uwzględniając zastrzeżenia z art. 41 ust. 12b i 12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej u.p.t.u.). W związku z powyższym spółka sformułowała zapytanie, czy przy wykonywaniu usługi trwałej zabudowy wnęk prawidłowo stosuje obniżoną stawkę VAT, zgodnie z art. 41 ust. 2 w zw. z ust. 12-12c u.p.t.u., czyli 8%, obowiązującą do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f? W ocenie spółki, przy wykonywaniu opisanej usługi zastosowanie ma obniżona stawka podatku VAT (8%). Jej zdaniem, usługa ta spełnia wymogi dla uznania jej za "modernizację" obiektu budowlanego, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Spółka podkreśliła, że kwalifikowanie trwałej zabudowy wnękowej do modernizacji potwierdzają zapisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy (Dz. U. nr 156, poz. 788 - dalej: rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa), jak również definicja terminu "modernizacja" zawarta w słowniku "Wikipedia - wolna encyklopedia", zgodnie z którą "modernizacja", to unowocześnienie, uwspółcześnienie produktu, trwałe ulepszenie np. istniejącego obiektu budowlanego, prowadzące do zwiększenia jego wartości użytkowej. W związku z powyższym, według spółki, w zaprezentowanym stanie faktycznym mają zastosowanie przepisy art. 41 ust. 2 w zw. z ust. 12-12c u.p.t.u. (w powiązaniu z art. 146a pkt 2, z zastrzeżeniem art. 146 f). W interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2012 r. (nr [...]) Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., stanowisko wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe. Na wstępie organ powołał treść art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 u.p.t.u. Stwierdził, że na podstawie art. 41 ust. 1 u.p.t.u. stawka podatku VAT wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zaznaczył, że zarówno w przepisach ustawy, jak i w rozporządzeniach wykonawczych, przewidziano możliwość zastosowania obniżonych stawek podatku w stosunku do niektórych czynności. Podkreślił, że zgodnie z art. 41 ust. 2 u.p.t.u. dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Wskazał, że z dniem 1 stycznia 2011 r. zmianie uległy stawki podatku VAT. Stosownie do art. 146a pkt 1 i 2 u.p.t.u., w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f u.p.t.u., stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, natomiast stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Wskazując na treść art. 41 ust. 12 u.p.t.u. organ wyłożył, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Powołując zapisy art. 41 ust. 12a - 12c u.p.t.u. zaznaczył, że u.p.t.u., poprzez podanie klasyfikacji, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych, co oznacza, że dla celów VAT stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych /PKOB/ (Dz. U. nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zauważył, że na podstawie § 7 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 73, poz. 392 ze zm. - dalej: rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r.), stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 u.p.t.u. obniża się do wysokości 8% dla: - robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; - robót konserwacyjnych dotyczących: a) obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2. Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, rozumie się natomiast - zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia - roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont. Minister Finansów zaznaczył, że w sprawie spółka świadczy usługi trwałej zabudowy wnęk na indywidualne zamówienie klienta w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, stosując obniżoną stawkę podatku VAT w wysokości 8%, z uwzględnieniem zastrzeżenia wynikającego z art. 41 ust. 12b i 12c. Wskazał, że w związku z tym, że przepisy dotyczące podatku VAT nie definiują pojęć: "budowa", "remont", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane", należy dokonać ich wykładni w oparciu o art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej: prawo budowlane), jak również w oparciu o ich znaczenie słownikowe. Podkreślił, że zgodnie z definicją internetowego słownika języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.) - modernizacja oznacza "unowocześnienie, uwspółcześnienie czegoś". Zdaniem organu zatem, "modernizacja" - podobnie jak w przypadku innych wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. czynności - powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W jego ocenie, z uwagi na fakt, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w u.p.t.u. lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy, natomiast preferencyjna stawka podatku miała i ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności związanych z budownictwem mieszkaniowym, jednak nie do wszystkich usług dotyczących samego instalowania czy montażu różnych towarów. Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, Minister Finansów stwierdził, że świadczonej przez spółkę czynności w zakresie wykonania stałej zabudowy wnęk nie można uznać za konserwację, remont, modernizację, a także przebudowę, ponieważ czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Według organu, stałą zabudowę wnęk należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego jej przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu). W związku z powyższym organ uznał, że do opisanych w stanie faktycznym czynności polegających na trwałej zabudowie wnęk w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym zastosowanie ma stawka 23%, ponieważ czynności te nie stanowią czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., jak również robót, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z 4 kwietnia 2011 r. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w skardze spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 41 ust. 12-12c u.p.t.u. poprzez ich błędną interpretację prowadzącą do wniosku, że w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym wskazane przepisy nie znajdują zastosowania, tzn. że usługa polegająca na montażu trwałej zabudowy przestrzeni wnękowych w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym nie stanowi modernizacji i jako taka nie podlega opodatkowaniu wg stawki 8%, - art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ust. 1 u.p.t.u. poprzez nieprawidłowe zastosowanie stawki podatku 23% do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, - art. 14b § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) poprzez naruszenie zasady działania w celu zapewnienia jednolitości wydawanych interpretacji i wydanie interpretacji indywidualnej sprzecznej z interpretacjami z [...] kwietnia 2011 r. (nr [...]) oraz [...] czerwca 2011 r. (nr [...]), z których wynika, że usługa montażu stałej zabudowy wnękowej i kuchennej z zakupionych płyt meblowych, blatów, luster, elementów dociętych na konkretny wymiar i stale zamontowanych w budynkach mieszkalnych, podlega opodatkowaniu obniżoną (8%) stawką podatku VAT, zgodnie z art. 41. ust. 12 u.p.t.u., 2) przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14e § 1 O.p. poprzez nieustosunkowanie się do argumentów przedstawionych przez stronę we wniosku o interpretację, niewyjaśnienie przyczyn nieuznania stanowiska strony oraz niewskazanie podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia organu, - art. 121 w zw. z art. 14h O.p. poprzez niewypełnienie nakazu pogłębiania zaufania do organów podatkowych przez wydanie rozbieżnych interpretacji w tym samym stanie faktycznym oraz zastosowanie interpretacji zawężających uprawnienia podatnika do zastosowania stawki 8% VAT, - art. 120 O.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej rozbieżnej z interpretacjami wydanymi w tym samym stanie faktycznym, - art. 125 w zw. z art. 14h O.p. poprzez nie dość wnikliwe zbadanie sprawy i pobieżne ustalenie ogólnikowej definicji modernizacji, 3) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że montaż trwałej zabudowy wnękowej nie stanowi modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u., w konsekwencji czego strona jest nieuprawniona do zastosowania stawki podatku 8%, co jest wyrazem korzystania przez organ z nieuzasadnionych domniemań, w celu uzupełnienia stanu faktycznego na niekorzyść strony, w miejsce wezwania jej do uzupełnienia wniosku, 4) naruszenie art. 7 Konstytucji ustanawiającego zasadę działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz art. 32 Konstytucji ustanawiającego zasadę równego traktowania przez władze publiczne, w sytuacji gdy różne podmioty gospodarcze prowadzące analogiczną działalność są naprzemiennie uprawniane lub pozbawiane możliwości korzystania z obniżonej stawki podatku VAT. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Wraz z pismem z dnia 12 lipca 2012 r. spółka przedłożyła dwie interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia [...] i [...] grudnia 2011 r. oraz glosę do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Po 751/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Zaskarżona interpretacja narusza przepisy procedury przewidzianej dla instytucji udzielania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, tj. art. 14c § 1 i § 2 O.p., a w konsekwencji art. 121 § 1 O.p. Interpretacja nie odnosi się bowiem do najistotniejszej kwestii, jaką powołała spółka jako argumentację swojego stanowiska w sprawie, co powoduje, że skarżony akt nie spełnia kryteriów indywidualnej interpretacji podatkowej. Na wstępie rozważań koniecznym jest odwołanie się do funkcji, jakie w zamyśle ustawodawcy miała spełniać instytucja wydawania interpretacji podatkowych w indywidualnych sprawach. Otóż indywidualna interpretacja podatkowa, oprócz realizacji postulatu równości opodatkowania podmiotów wyróżniających się tą samą cechą, winna pełnić przede wszystkim funkcję informacyjną oraz gwarancyjną. Odnośnie funkcji informacyjnej trzeba nadmienić, że we współczesnych systemach podatkowych prawo do informacji należy do podstawowych praw podatnika. Interpretacja indywidualna z założenia stanowić ma pewną sformalizowaną instytucję udzielania informacji zainteresowanemu, w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., na temat sposobu wykładani i stosowania przepisów prawa podatkowego na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotę udzielania interpretacji podatkowych w indywidualnych sprawach podatników trafnie ujął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 stycznia 2010 r. (sygn. akt I FSK 1796/08, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzając, że "[...] celem instytucji indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika czy płatnika praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych, zwłaszcza obowiązku samoobliczenia i wpłacenia należnego podatku. Występując o interpretację, podmiot [...] chce uzyskać odpowiedź na pytanie, jaka norma jest właściwa dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Jest to swego rodzaju pomoc prawna, która spełnia zarówno funkcję gwarancyjną, jak i ochronną. Wydana interpretacja spełnia swój cel jedynie wtedy, gdy osoba pytająca uzyskuje wiedzę o prawidłowości bądź nieprawidłowości przedstawionego przez siebie stanowiska". Przy czym, jak podkreślił NSA, w sprawach wydawania interpretacji podatkowych szczególnego znaczenia nabiera zasada zaufania z art. 121 § 1 O.p. Strona w takim postępowaniu ma bowiem prawo oczekiwać pełnej odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z zaprezentowanego przez nią stanu faktycznego, czy to już istniejącego, czy też przyszłego. Przedstawione uwagi o charakterze ogólnym, stanowiące niejako wprowadzenie do tematu indywidualnych interpretacji podatkowych, wskazują na rolę uzasadnienia interpretacji, które jest podstawową, obligatoryjną (z zastrzeżeniem wyjątku z art. 14c § 1 O.p. zdanie 2), a zarazem jedyną formą wypowiedzi organu podatkowego o wykładni prawa podatkowego w zakresie objętym treścią wniosku. Stwierdzić przy tym trzeba, że w przepisach O.p., regulujących tę materię, brak jest szczegółowych unormowań dotyczących treści uzasadnienia interpretacji podatkowej wydawanej w indywidualnej sprawie. Reguły prawidłowej interpretacji, abstrahując od merytorycznej oceny przeprowadzonej tam wykładni prawa, znaleźć jednak można w art. 14c § 1 i § 2 O.p. W myśl tych przepisów, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 O.p.), a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, także wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Uzupełnienie tych reguł stanowi nawiązanie do zasady z art. 121 § 1 O.p., z której wynika, że obowiązkiem organu podatkowego wydającego interpretację jest próba przekonania (wyjaśnienia), dlaczego nie podzielił on stanowiska przedstawionego we wniosku i na czym oparł odmienną wykładnię przepisów prawa aniżeli prezentowana przez podatnika (płatnika). Wymóg ten potwierdza również treść art. 14c § 1 O.p. zdanie 1, gdzie jest mowa o tym, że wyrażając własne stanowisko w sprawie organ podatkowy ma obowiązek odnieść się do stanowiska wnioskodawcy. W sposób zbieżny z poglądem wyżej przedstawionym, wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie interpretacji podatkowej, formułuje także orzecznictwo sądowe podkreślając, że szczególna dbałość o wyczerpującą analizę podatkowoprawnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wymagana jest przede wszystkim w sytuacji uznania za nieprawidłową wykładni przepisów prawa, jaką we własnym zakresie przedstawił wnioskodawca. W orzecznictwie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 15 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 274/11; LEX nr 895909), podkreśla się, że wypracowane na tle wykładni art. 14c § 1 i 2 O.p. standardy prawidłowo - pod względem formalnym - udzielonej interpretacji prawa podatkowego potwierdzają konieczność uwzględnienia przy jej wydawaniu następujących kwestii: - wymogu przytoczenia przepisów prawnych adekwatnych do wskazanego we wniosku stanu faktycznego, - konkluzji dotyczącej prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawnopodatkowego oraz motywy prawne, na których opiera się taka konkluzja, - obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, ocena prawna zawierać musi wyjaśnienie, dlaczego takie, a nie inne stanowisko zostało zajęte, - organ powinien dokonać wykładni przepisu wskazanego przez wnioskodawcę oraz sposobu jego zastosowania w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego, - stanowisko organu musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, - wadliwa argumentacja prawna wnioskodawcy, przy prawidłowo wywiedzionym skutku prawnym, winna skutkować uznaniem stanowiska podatnika za nieprawidłowe, - obowiązek oceny stanowiska pytającego nie zostaje wyczerpany poprzez wskazanie, że jest ono prawidłowe, czy też nieprawidłowe, ale konieczne jest również uzasadnienie dokonanej oceny poprzez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy, - jeżeli ocena stanowiska wnioskodawcy lub uzasadnienie własnego stanowiska organu wymaga posłużenia się przepisami innymi niż podatkowe, rzeczą organu jest dokonać ich wykładni; nie czyni to wprawdzie z tych przepisów przedmiotu interpretacji indywidualnej, jednak są one wówczas jej elementem. Konfrontując powyższe ze sposobem udzielenia interpretacji w niniejszej sprawie stwierdzić trzeba, że po pierwsze zaskarżony akt, jakkolwiek został wydany w trybie art. 14b § 1 O.p. oraz nosi formalną nazwę interpretacji z zakresu prawa podatkowego, wymogu tego rodzaju aktu nie spełnia, bowiem brak w nim niezbędnych elementów treściowych właściwych dla każdej interpretacji indywidualnej, tj. pogłębionej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W kontekście tego ostatniego zarzutu trudno uznać za wystarczającą wypowiedź organu, który uzasadniając prawidłowe stanowisko w sprawie (wymóg z art. 14c § 2 O.p.), w istocie ograniczył się jedynie do przytoczenia treści wybranych przepisów u.p.t.u. i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2012 r. oraz definicji pojęć: "budowa", "remont", "modernizacja", "przebudowa", "roboty budowlane", zawartych w prawie budowlanym i w słowniku języka polskiego. Taka konstrukcja zaskarżonego aktu nie pozwala przyjąć, że organ podatkowy dopełnił wymogu z art. 14b § 1 O.p., tj. wydał w sensie materialnoprawnym (a nie wyłącznie procesowym) pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, czemu z założenia instytucja ta ma służyć. Zadane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej pytanie dotyczyło oceny, czy przy wykonywaniu usługi trwałej zabudowy wnękowej spółka prawidłowo stosuje - zgodnie z art. 41 ust. 2 w zw. z ust. 12-12c u.p.t.u. - obniżoną, tj. 8%, stawkę podatku VAT. Z odpowiedzią na to pytanie wiązała się konieczność ustalenia, czy przedmiotowa usługa spełnia wymogi określenia "modernizacja", użytego w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Treść uzasadnienia skarżonej interpretacji nie pozostawia wątpliwości Sądu, że kluczowych dla strony zagadnień prawnych organ w ogóle nie analizował, poprzestając na ogólnych stwierdzeniach. To zaś potwierdza, że zaskarżona interpretacja została wydana niejako "obok" problemów prawnych przedstawionych we wniosku. Organ dokonujący interpretacji całkowicie zignorował powołane przez spółkę, jako fundament jej stanowiska, rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. Powyższe jest o tyle istotne, że w załączniku nr 2 do rozporządzenia, w ust. 1 pkt 7, trwale umiejscowione szafy wnękowe (ich zainstalowanie) uznano za element modernizacji lokalu mieszkalnego (mimo że ich instalacja nie ingeruje w konstrukcję obiektu!). Nie ustosunkowując się do argumentacji spółki, z której wynika, że kwalifikowanie trwałej zabudowy wnękowej do "modernizacji" potwierdzają przepisy w/w rozporządzenia, organ stwierdził jedynie, że jego zdaniem "modernizacja", podobnie jak w przypadku innych wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. czynności, powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Nie rozwijając w żaden sposób powyższej tezy, organ ograniczył się do stwierdzenia, że: "świadczonej przez wnioskodawcę czynności w zakresie wykonania stałej zabudowy wnęk, nie można uznać za konserwację, remont, modernizację, a także przebudowę, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Stałą zabudowę wnęk należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu)". Zacytowany fragment stanowi całość uzasadnienia stanowiska organu w zakresie podatkowej kwalifikacji usługi "trwałej zabudowy wnękowej". Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że uznając zaprezentowane we wniosku stanowisko spółki za nieprawidłowe Minister Finansów ograniczył się jedynie do zanegowania tego stanowiska, bez dokonania jego oceny. Zgodzić należy się również z podniesionym w skardze zarzutem, że organ w uzasadnieniu wydanej interpretacji skupił się jedynie na wykazaniu, że usługi świadczone przez spółkę nie stanowią ingerencji w strukturę budynku, ani nie stanowią przebudowy, co nie stanowiło przedmiotu sporu w niniejszej sprawie. Ponadto - o czym była mowa powyżej - organ w najmniejszym nawet zakresie nie odniósł się do powołanej przez stronę regulacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r., co stanowiło pominięcie istoty problematyki zawartej we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że skarżona interpretacja narusza przepisy art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 121 § 1 O.p. Zdaniem Sądu, zasadnym jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 125 O.p. Nie można bowiem uznać za wnikliwe takiego działania organu interpretacyjnego, które ogranicza się do pobieżnej oceny przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, bez odniesienia się do zawartej w nim argumentacji wnioskodawcy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12-12c oraz 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ust. 1 u.p.t.u., jak również art. 7 i 32 Konstytucji RP, Sąd stwierdza, że - wobec wyłożonych wcześniej niedostatków skarżonej interpretacji indywidualnej - ocena zasadności tych zarzutów jest przedwczesna. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że sąd administracyjny nie jest władny dokonywać interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy od tego obowiązku uchylił się organ podatkowy. W sądowej kontroli aktów administracyjnych Sąd nie jest bowiem uprawniony do zastępowania organu podatkowego w jego roli organu stosującego prawo na poziomie administracji publicznej. Obowiązkiem Sądu jest wytknąć błąd wykładni, który doprowadził do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1076/1; Lex nr 603366). Sąd bada zatem, czy zaskarżona interpretacja została udzielona zgodnie z przepisami prawa i z uwzględnieniem okoliczności faktycznych wskazanych przez wnioskodawcę na etapie jej wydawania. Ponownie wydając interpretację indywidualną, organ podatkowy winien uwzględnić wskazania Sądu i odnieść się do powołanego we wniosku rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. oraz jego wpływu na sposób interpretacji analizowanych w sprawie przepisów. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzoną od Ministra Finansów kwotę [...] zł stanowi: 1) uiszczony przez stronę wpis od skargi - [...] zł, którego wysokość została wyznaczona na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.); 2) koszty zastępstwa prawnego - [...] zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.); 3) opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa - 17 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej - Dz. U. nr 225, poz. 1635 ze zm.).