I SA/Rz 430/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek /spr./ SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lipca 2012r. sprawy ze skargi "A" S.A. w S. W. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku akcyzowym 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) określa, że interpretacja wymieniona w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz "A" S.A. w S. W. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Spółka "A" S.A. w S.(powoływana dalej także jako skarżąca spółka lub spółka), wnioskiem z dnia 3 listopada 2011 r. (data wpływu) wystąpiła do Izby Skarbowej Biura Krajowej Informacji Podatkowej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku akcyzowego uiszczonego w związku z zakupem energii elektrycznej wykorzystywanej przez spółkę w procesach metalurgicznych. W złożonym wniosku spółka przedstawiła następujący stan faktyczny: "A" S.A. to spółka zajmująca się produkcją stali jakościowych oraz wyrobów walcowanych. W spółce energia elektryczna zużywana jest do metalurgicznych procesów przemysłowych w stalowni elektrycznej - instalacji do wytopu stali wraz z ciągłym odlewaniem stali prowadzona jest produkcja stali: węglowych, stopowych, wysokostopowych, narzędziowych, nierdzewnych kwasoodpornych, żaroodpornych, w postaci kęsisk z ciągłego odlewania stall oraz wlewków odlewanych metodą tradycyjną we wlewnice. Produkcja realizowana jest z wykorzystaniem odbiorników energii elektrycznej: elektrycznych pleców łukowych (piec topialny z transformatorem 20 MVA, piece kadziowe do obróbki stali z transformatorami 5 MV A), linii ciągłego odlewania stali z mieszadłem elektromagnetycznym, pompowni wód chłodzących, napędów i instalacji pomocniczych. Ponadto energia elektryczna zużywana jest do produkcji wyrobów walcowanych na gorąco: długich (pręty) i płaskich (blachy) ze stali: węglowych, stopowych, wysokostopowych, narzędziowych, nierdzewnych, kwasoodpornych, żaroodpornych, pancernych. Produkcja realizowana jest z wykorzystaniem odbiorników energii elektrycznej: walcarek (D-700, TRIO, DUO) z napędami elektrycznymi, zbijaczy zgorzeliny z agregatami pompowymi, prostownic, defektoskopów, napędów i instalacji pomocniczych. Jak wynika z powyższego Spółka do powyższych procesów metalurgicznych wykorzystuje energię elektryczną zakupioną na podstawie umowy kompleksowej sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji. Jednocześnie w cenie zakupionej energii elektrycznej podatnik płaci również podatek akcyzowy. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1. Czy uiszczony w cenie zakupionej energii elektrycznej przez podatnika w okresie od roku 2007 do chwili obecnej podatek akcyzowy od energii elektrycznej wykorzystywanej w procesach metalurgicznych uznać należy za produkt energetyczny (energię elektryczną) o podwójnym zastosowaniu, podlegający wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem akcyzowym na tle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa krajowego i wspólnotowego? 2. Czy uiszczony w cenie zakupionej energii elektrycznej przez podatnika w okresie od roku 2007 do chwili obecnej podatek akcyzowy od energii elektrycznej wykorzystywanej w procesach metalurgicznych stanowić będzie nadpłatę podatku w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej? 3. Czy podatnikowi przysługuje prawo wystąpienia na gruncie przepisów art. 75 i następnych Ordynacji podatkowej z wnioskiem o zwrot uiszczonego w cenie zakupionej energii elektrycznej przez podatnika w okresie od 2007 roku do chwili obecnej podatku akcyzowego od energii elektrycznej wykorzystywanej w procesach metalurgicznych, jako produktu energetycznego (energii elektrycznej) o podwójnym zastosowaniu? W ocenie spółki z uwagi na wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2003/96/WE (Dz.U.UE.L. 2003.283.51 ze zm. - określanej dalej także jako dyrektywa energetyczna), w zw. z art. 1 ust. 1 lit a) dyrektywy 2008/118/WE (Dz.U.UE.L. 2009.9.12 ze zm. - określanej dalej także jako nowa dyrektywa horyzontalna) należy uznać, iż energia elektryczna wykorzystywana m.in. do procesów metalurgicznych (podwójne zastosowanie) nie jest wyrobem akcyzowym, która na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 1 i dalszych ustawy z dnia o podatku akcyzowym nie powinna być opodatkowana przez obecnie obowiązującą ustawę (odpowiednio art. 2 pkt 1, art. 4 i następne ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym). Z tego też względu można uznać, iż spółka uiściła podatek nienależny w rozumieniu odpowiednich przepisów prawa materialnego, a więc powstała po jej stronie z tego tytułu nadpłata. Spółka jest zatem podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym w trybie art. 75 § 1 i następne Ordynacji podatkowej uiszczonym na podstawie obowiązującej ustawy, pozostającej w oczywistej sprzeczności z prawem unijnym. Na poparcie swojego stanowiska spółka dokonała szczegółowej i wnikliwej analizy przepisów zarówno krajowych jak i prawa wspólnotowego z powołaniem się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Minister Finansów w interpretacji nr [...] (brak daty) uznał stanowisko spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wydanej interpretacji Minister Finansów wskazał, iż energia elektryczna wykorzystywana przez spółkę do celów metalurgicznych została wyłączona z zakresu działania dyrektywy energetycznej na podstawie art. 2 ust. 4 lit. b. To zaś sprawia, że energia ta, zgodnie z przepisami powołanej dyrektywy, nie jest objęta akcyzą w ramach zharmonizowanego (ujednoliconego) na poziomie wspólnotowym systemu. Przepisów dyrektywy energetycznej nie stosuje się bowiem do energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych. Tym samym przedmiotowa energia elektryczna nie jest również wyrobem objętym regulacją art. 3 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 92/12/EWG (Dz.U.UE.L. 1992.76.1 ze zm. - określanej dalej także jako dyrektywa horyzontalna) i art. 1 ust. 1 lit. a nowej dyrektywy horyzontalnej. W ocenie organu wydającego interpretację, dyrektywa energetyczna nie stanowi przeszkody w ustanowieniu przez państwo członkowskie przepisów krajowych, które przewidują pobieranie podatku konsumpcyjnego od energii elektrycznej wyłączonej z zakresu działania tej dyrektywy. Wyłączenie energii elektrycznej, na podstawie art. 2 ust 4 lit. b, nie jest bowiem równoznaczne z zakazem jej opodatkowania przez państwo członkowskie w ramach krajowego systemu. Wyłączenie to nie oznacza także, że energia ta podlega obowiązkowemu zwolnieniu z opodatkowania. Wyłączenie to oznacza jedynie, że państwo członkowskie przy opodatkowaniu energii elektrycznej takich produktów nie jest związane regułami harmonizacyjnymi na poziomie wspólnotowym. Krajowy ustawodawca korzystając z możliwości zawartej w art. 3 ust. 3 starej dyrektywy horyzontalnej i art. 1 ust. 3 lit. a nowej dyrektywy : horyzontalnej, opodatkował energię elektryczną wykorzystywaną w procesach metalurgicznych podatkiem akcyzowym. Obrót ten nie jest objęty ujednoliconym podatkiem akcyzowych na poziomie Wspólnoty lecz wyłącznie na terytorium. Polski. Ponadto w przypadku energii elektrycznej, z uwagi na właściwości tego towaru, nie sposób wskazać formalności stosowanych przy przepływie energii (przekraczaniu granicy) siecią energetyczną do Polski z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Z uwagi na naturę energii jej przepływ kierunkowy może być zmienny w zależności od sytuacji energetycznej danego kraju i nie sposób ustanowić administracyjnego nadzoru nad jej fizycznym przepływem. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o jakimkolwiek zwiększeniu formalności związanych z przekraczaniem granicy. W wydanej interpretacji organ szczegółowo odniósł się również do powoływanych we wniosku rozstrzygnięć. Stojąc na takim stanowisku organ interpretujący doszedł do przekonania, iż rozważania dotyczące kwestii nadpłaty i zawrotu podatku akcyzowego zawartego w energii elektrycznej wykorzystywanej do procesów mineralogicznych są bezprzedmiotowe. Nie zgadzając się z wydaną interpretacją indywidualną spółka wystąpiła do Ministra Finansów z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w związku z jej wydaniem, domagając się zmiany przedmiotowej interpretacji i uznania za prawidłowe stanowiska spółki zaprezentowanego we wniosku. Spółka w wezwaniu zarzuciła także, iż Minister Finansów odniósł się jedynie do pytania pierwszego zawartego w złożonym wniosku, bezpodstawnie uznając, że odpowiedź na dwa dalsze pytania jest bezprzedmiotowa z uwagi na stanowisko zajęte przez niego w odpowiedzi na pierwsze pytanie. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] marca 2012 r. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej przez siebie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów nr [...] wniosła spółka, domagając się jej uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14b Ordynacji podatkowej oraz art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez nie przedstawienie prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska skarżącej w interpretacji indywidualnej oraz naruszenie zasad prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez odstąpienie przez organ podatkowy od sporządzenia uzasadnienia prawnego interpretacji w części objętej zapytaniem nr 2 i nr 3 wniosku i uznaniu tym samym za bezprzedmiotowe rozstrzygniecie o nadpłacie w podatku akcyzowym oraz o prawie podatnika do ubiegania się o jej zwrot na gruncie przepisów art. 75 § 1, § 2 pkt 1 lit. c) Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, 2. naruszenie prawa materialnego art. 1, art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, także art. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania oraz art. 1 ust. 1 lit. a) i ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca Dyrektywę 92/12/EWG poprzez niezgodne z prawem wspólnotowym uznanie energii elektrycznej wykorzystywanej w procesie metalurgicznym (produkt o podwójnym zastosowaniu) za wyrób akcyzowy i jej opodatkowanie na podstawie art. 2 pkt 1, poz. 61 załącznika nr 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz art. 2 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 3, art. 88 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, art. 2, art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. Nr 90, poz. 864/2), art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z 25 marca 1957 r. (Dz. U.WE seria C 1997 r. Nr 340, poz. 173) polegające na stosowaniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym, jako niezgodnych z postanowieniami art. 1, art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE także art. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG oraz art. 1 ust. 1 lit. a) i ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2008/118/WE, co w świetle art. 91 ust. 3 Konstytucji RP nakazuje pierwszeństwo w stosowaniu przepisów prawa wspólnotowego przed przepisami krajowymi, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 7 Ordynacji podatkowej, art. 6 Ordynacji podatkowej, art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. c) Ordynacji podatkowej wyrażające się odstąpieniu przez organ podatkowy od uzasadnienia prawnego interpretacji w części odpowiadającej zapytaniu nr 2 i nr 3 wniosku i uznaniu za bezprzedmiotowe rozstrzygnięcie o nadpłacie w podatku akcyzowym oraz o prawie podatnika do ubiegania się o jej zwrot, co może oznaczać przyjęcie przez organ podatkowy założenia, że skarżąca w niniejszej sprawie nie jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia na gruncie przepisów art. 75 § 1, § 2 pkt 1 lit. c) Ordynacji podatkowej z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego zawartego w cenie nabytej energii elektrycznej wykorzystywanej do procesów metalurgicznych, a wartość uiszczonego przez nią podatku akcyzowego nie jest nadpłatą podatku akcyzowego w rozumieniu przepisów z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, 5. naruszenie prawa materialnego art. 64, art. 77 ust. 1, art. 84, art. 217 Konstytucji RP polegające na odmowie zwrotu nadpłaconego podatku zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) Ordynacji podatkowej jako opartemu na wadliwej podstawie prawnej. W obszernym uzasadnieniu spółka podała, że istotą sporu z organem podatkowym jest prawo spółki do zastosowania przepisów wspólnotowych w sytuacji gdy przepisy te są bardziej korzystne niż przepisy polskie. W ocenie spółki w sprawie - wbrew twierdzeniom organu podatkowego - nie występuje koniczność wykładni prawa wspólnotowego w zakresie niezbędnym do oceny zgodności z nim polskich przepisów, gdyż prawo wspólnotowe w kwestii braku opodatkowania akcyzą energii zużywanej w procesach metalurgicznych jest jednoznaczne. Strona skarżąca podniosła w szczególności, że brak opodatkowania podatkiem akcyzowym energii elektrycznej zużywanej w procesach metalurgicznych wynika wprost z faktu, że wskazany na wstępie przepis dyrektywy energetycznej od 1 stycznia 2004 r. zakazuje państwu członkowskiemu utrzymywania w mocy normy pozwalającej na opodatkowanie podatkiem akcyzowym energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych. Podkreślono także, że art. 1 dyrektywy energetycznej stanowi, że Państwa Członkowskie nakładają podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną zgodnie z tą dyrektywą. Zdaniem spółki, w przypadku jednoznacznego stwierdzenia niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym powinna ona mieć prawo zastosować bezpośrednio przepisy unijne. Polska od 1 stycznia 2006 r. nie wykonała dyrektywy energetycznej w zakresie zwolnienia od podatku akcyzowego energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych, a także energii elektrycznej, w przypadku gdy stanowi ona ponad 50% kosztu produktu. Oznacza to, że zaistniała jedna z przesłanek pozwalających spółce na powołanie się na tę dyrektywę przed sądem krajowym. Spełniona została także przesłanka, zgodnie z którą przepis dyrektywy musi być bezwarunkowy i dostatecznie precyzyjny. Następnie spółka szczegółowo przedstawiła analizę Dyrektywy Rady 2008/118/WE i przenosząc ją na grunt niniejszej sprawy wskazała, że art. 2 ust. 4 pkt b łącznik (dywiz, tiret) trzeci i czwarty Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej jest bezwarunkowy i precyzyjny w stosunku do państwa członkowskiego, a obowiązek, który nakłada jest sformułowany jednoznacznie - energia elektryczna wykorzystywana zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych, a także energia elektryczna, w przypadku gdy stanowi ponad 50% kosztu produktu nie powinna podlegać akcyzie, ponieważ od 1 kwietnia 2010 r. według art. 1 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 2008/118/WE energia elektryczna jest wyrobem akcyzowym, który w zakresie podatku akcyzowego nakładanego bezpośrednio lub pośrednio na konsumpcję tego wyroby podlega ogólnym zasadom ustanowionym w tej dyrektywie. Skoro prawo krajowe takiego zwolnienia nie przewiduje, to zgodnie z zasadą wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem wspólnotowym, można się powołać na brzmienie dyrektywy energetycznej. Na poparcie swojego stanowiska Spółka odwołała się także do orzecznictwa WSA w Gliwicach. W skardze zawarto także wniosek o przedstawienie składowi Naczelnego Sadu Administracyjnego zagadnienia prawnego o następującej treści: "Czy skarżąca, jako podmiot, który wyłącznie ponosi ciężar ekonomiczny podatku akcyzowego, poprzez zapłatę tego podatku w cenie energii elektrycznej dysponuje na gruncie przepisów art. 75 § 1 pkt 1, § 2 lit. c Ordynacji podatkowej uprawnieniem do wystąpienia do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty". Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają między innymi pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady, Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z zasadniczo innych przyczyn niż te, które zostały w niej wskazane. Organ podatkowy nie dostrzegł bowiem, że z wnioskiem o interpretację wystąpił podmiot, który nie mógł być uznany za zainteresowanego w uzyskaniu interpretacji odnośnie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku w zakresie podatku akcyzowego uiszczonego w związku z zakupem energii elektrycznej wykorzystywanej przez spółkę w procesach metalurgicznych. Na wstępie stwierdzić należy, że stosownie do przepisów art. 14b Ordynacji podatkowej, wskazany w myśl tych przepisów organ administracji publicznej, na pisemny wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Stosownie do art. 14b § 3, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2). Stwierdzić przy tym należy, że instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w art. 14k-14n Ordynacji podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz rozstrzygnięć. W myśl bowiem art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 14h Ordynacji, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Z lektury przepisów Ordynacji podatkowej wynika w sposób oczywisty, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić wyłącznie osoba zainteresowana w sprawie. Zainteresowanym (stroną postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji), w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji jest ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Zainteresowanym jest zatem tylko ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Ze sposobu ukształtowania instytucji interpretacji indywidualnych, wysnuć należy wniosek, iż pojęcie osoby zainteresowanej należy rozpatrywać przede wszystkim przez pryzmat kwestii prawnej poddanej do rozważenia organom podatkowym. Przesądza ona bowiem o możliwości skorzystania z udzielonej interpretacji. Wniosek może złożyć tylko taka osoba, która po wydaniu interpretacji mogłaby skorzystać z gwarancji, że zastosowanie się do uzyskanej interpretacji nie może jej szkodzić. O tym, że przedstawiona kwestia prawna musi dotyczyć bezpośrednio wnioskodawcy świadczy także nałożony na wnioskodawcę obowiązek złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego (kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego) oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Oświadczenie, o którym mowa, może bowiem skutecznie złożyć wyłącznie osoba, wobec której można wszcząć postępowanie podatkowe (kontrolę podatkową, postępowanie kontrolne) w zakresie stanu faktycznego objętego interpretacją. Reasumując, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy lub które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Powyższa konstatacja poczyniona na gruncie rozpoznawanej sprawy, znajduje swe odzwierciedlenie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo przytoczyć można wyroki wydane w sprawach o sygn. akt II FSK 1681/09, I SA/Łd 766/10 czy I SA/Sz 133/11 (dostępne na stronie nsa.gov.pl). Spółka będąca jedynie podmiotem, który faktycznie poniósł ciężar ekonomiczny podatku jako nabywca towaru akcyzowego nie mogła być stroną postępowania w sprawie o wydanie interpretacji dotyczącej w istocie sytuacji prawno podatkowej jej kontrahenta - sprzedawcy energii elektrycznej. Zapytanie nie dotyczyło też ewentualnych obowiązków płatnika, inkasenta czy osoby trzeciej w rozumieniu art. 110-117a Ordynacji podatkowej, skarżąca nie wspominała by występowała w tej roli a sposób sformułowania wniosku i własnego stanowiska w sprawie przedstawionego zdarzenia nie budziło wątpliwości, iż w istocie spółka pytała o sposób opodatkowania podatkiem akcyzowym dostawy energii elektrycznej dokonywanej przez jej sprzedawcę. Wydana w tej sytuacji interpretacja nie byłaby więc skierowana do podmiotu o którego sytuację prawnopodatkową pytano, nie spełniałaby też w konsekwencji funkcji ochronnych, o których mowa w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej, nikt de facto nie mógłby z niej skorzystać. Skoro zatem wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, o jakim mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej został wniesiony przez podmiot niebędący zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu, to organ podatkowy winien był na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Skoro jednak tego nie uczynił, dopuścił się naruszenia tych przepisów przez ich niezastosowanie. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy - organ podatkowy rozpoznał bowiem merytorycznie wniosek choć powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 152 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Do zwróconych kosztów postępowania Sąd zaliczył 200 zł tytułem uiszczonego przez stronę wpisu od skargi, 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.