II OSK 2909/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bożena Popowska Sędzia NSA Robert Sawuła Protokolant: asystent sędziego Iwona Rzucidło - Grochowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 699/11 w sprawie ze skargi T. B., M. B. i C. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 699/11 oddalił skargę T. B., M. B. i C. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Starosta Trzebnicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. M. pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku na hotel z restauracją wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą: sieć wodno-kanalizacyjną elektroenergetyczną, parkingi i tereny zielone. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli współwłaściciele działki znajdującej się w strefie oddziaływania obiektu – T. B. i C. B. Po przeprowadzeniu licznych postępowań, w tym sądowych, Wojewoda Dolnośląski zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ, przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, po analizie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę dla opisanej na wstępie inwestycji, stwierdził, że spełnione zostały wszystkie warunki konieczne dla uzyskania przedmiotowego pozwolenia. Zdaniem organu projekt budowlany zgodny jest z decyzją Burmistrza Gminy Trzebnicy z dnia [...] kwietnia 2008 r. zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2008 i z dnia [...] grudnia 2008 r. ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Zachowane zostały wymogi co do funkcji zabudowy oraz minimalnej odległości budynków, wynikające z ustawy o drogach publicznych oraz z rozporządzania w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do których to przepisów odsyła decyzja o warunkach zabudowy. Zaznaczono, że według art. 41 ust. 3 ustawy o drogach publicznych minimalna odległość obiektu od drogi publicznej wynosi 6 m. Dlatego za dopuszczalną uznano zabudowę (od strony ul. [...] i [...]) występującą powyżej tej odległości (ponad 13 m) od granicy z działkami drogowymi. Zdaniem organu zachowane zostały również warunki co do wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy ustalonego na 0,30, szerokości elewacji frontowej (do 50 m), wysokości kalenicy - nie większej niż 12 m. Decyzja uwzględniającą zmiany nie wprowadziła szczególnych ograniczeń co do kształtu dachu oraz kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki. Analizując zgodność przyjętych rozwiązań z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, organ ustalił, że warunki określone w tych przepisach zostały zachowane. Odległość ścian budynku od granicy z wszystkimi działkami sąsiednimi jest większa niż 4 m, co spełnia wymogi § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Natomiast w odległości 2,7 m od granicy z działką sąsiednią tj. działką (stanowiącą własność inwestora) zaprojektowana została kanalizacja deszczowa oznaczona czerwoną linią na rysunku projektu, do której nie mają zastosowania odległości wynikające z § 12. Dotyczą one bowiem wyłącznie lokalizowania budynków. Ściana budynku została natomiast zaprojektowana w odległości 8,05 m od granicy z działką nr 7 stanowiącą współwłasność stron postępowania kwestionujących planowane zamierzenie inwestycyjne. Nie daje się również stwierdzić naruszenia normatywnych odległości od granicy z działką inwestora - oddzielającą jego działkę od działki skarżących. Jej szerokość w tej jej części gruntu w której graniczy on z działkami nr [...] (teren inwestycji) i działką nr [...], obliczona według skali w jakiej sporządzono projekt zagospodarowania terenu, wynosi około 2-3 m, a więc nie ma możliwości zabudowy tej części jakimkolwiek budynkiem. Do tej części gruntu, która nie spełnia wymogów działki budowlanej, nie należy więc odnosić normatywnych odległości z § 12 przywołanego wcześniej rozporządzenia. Nie byłyby spełnione również wymogi wynikające z przytoczonej przez organ definicji działki budowlanej zawartej w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ nie dopatrzył się również naruszenia przepisów dotyczących ochrony przed hałasem. Ze względu na rodzaj inwestycji (hotel z restauracją) nie należy zakładać, by w związku z jej funkcjonowaniem wymagane było zastosowanie szczególnych rozwiązań projektowych przed hałasem, gdyż nie powinna ona powodować emisji hałasu ponad dopuszczalne normy. Nadto dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje plan miejscowy, a zgodnie z posiadanymi danymi teren działki nr [...] jest wykorzystywany rolniczo - w takiej sytuacji obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku nie ustalają wymagań co do dopuszczalnego hałasu. Zarzuty podnoszone w toku postępowania odwoławczego dotyczą natomiast potencjalnego zagospodarowania działki nr [...] poprzez wybudowanie budynku mieszkalnego, a nie aktualnego. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest komplety i prawidłowy pod względem wymagań stawianych przez przepisy art. 34 Prawa budowanego oraz rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także nie narusza przepisów Prawa budowlanego oraz rozporządzeń w sprawie warunków technicznych i szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję wnieśli C. B., M. B. oraz T. B. zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego. Zarzucili m.in. naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż zaskarżoną decyzją zezwolono na budowę obiektu w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną tj. [...] (od strony z działką nr [...]) mimo, że brak podstaw do pomniejszenia tej odległości w myśl ust. 5 § 12 ww. rozporządzenia - skarżący nie zgodzili się z organem, że ww. przepis nie został naruszony wskazując, że wbrew twierdzeniom organu, w odległości 2,7 m od granicy z działką skarżących nie została zaprojektowana kanalizacja deszczowa. W sprawie naruszono również § 323 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż objęty projektem budynek i związane z nim urządzenia nie zostały "zaprojektowane i wykonane" w taki sposób aby poziom hałasu na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w sąsiedztwie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach; § 324 ww. rozporządzenia w związku z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, w związku z art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo, że poziom hałasów drgań które będą przenikać z pomieszczeń obiektu objętego projektem - wbrew § 342 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - będzie przekraczał wartości dopuszczalne, określone w przepisach odrębnych. Argumentując powyższe zarzuty strony podkreśliły, że planują zabudowę swojej działki obiektami o funkcji mieszkalnej. Tym samym zatwierdzenie projektu budowlanego dla obiektu przeznaczonego - jak wynika z projektu - również na imprezy rozrywkowe czy przyjęcia okolicznościowe, bez jakichkolwiek zabezpieczeń przed zwiększeniem emisji hałasu (odpowiednie izolacje akustyczne pomieszczeń, okien, drzwi), jest niedopuszczalne. Nadto decyzją z dnia [...] września 2010 r. Burmistrz Trzebnicy ustalił już warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działce nr [...], co wyklucza - zdaniem stron zabudowę obiektem przeznaczonym na imprezy okolicznościowe nieposiadającym zabezpieczeń przed zwiększonym hałasem. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy w dniu 28 czerwca 2012 r. Sąd zobowiązał skarżącego C. B. do przedłożenia wnioskowanych jako dowód decyzji, postanawiając o przeprowadzeniu dowodu z nich poza rozprawą. Pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi przedkładając jednocześnie decyzję SKO we Wrocławiu z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W dniu [...] lipca 2012 r. skarżący przedłożył oryginał decyzji ustalającej warunki zabudowy na cele mieszkaniowe dla działek nr [...] i nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. W okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo zaistnienia pewnych uchybień o charakterze procesowym, Sąd nie stwierdził, aby mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało oddaleniem skargi. Odnosząc się do zarzutu nie przeprowadzenia dowodu z biegłego ds. akustyki w celu uzyskania opinii odpowiadającej na pytanie jaki poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń projektowanego obiektu przyjęto przy sporządzaniu projektu budowlanego oraz czy projekt budowlany spełnia wymagania § 324 rozporządzania z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Sąd wskazał, że skarżący nie wnioskowali o przeprowadzenie tego dowodu na etapie postępowania administracyjnego w związku z zarzutami naruszenia § 323, § 324 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz § 1 i § 2 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. W niniejszej sprawie przeprowadzenie tego dowodu miałoby prowadzić do oceny prawidłowości projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Dla dokonania oceny w tym zakresie w granicach kontroli do której uprawniony jest na mocy art. 35 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie była konieczna wiedza specjalna a organ w sposób nie budzący wątpliwości stwierdził, że nie mogło dojść do naruszenia wskazanych przepisów aktów wykonawczych. Nie było więc potrzeby zasięgania opinii biegłego w tym względzie. W kontekście przedstawionych wyżej argumentów Sąd stwierdził, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przed organami administracji było wystarczające dla ustalania stanu sprawy a wydane rozstrzygnięcie odpowiada zgromadzonym dowodom i nie narusza przepisów w stopniu pozwalającym na jego uchylenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia warunków technicznych Sąd wskazał, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może bowiem podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest tylko sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno- budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Natomiast projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obwiązującym przed nowelizacją wprowadzoną rozporządzeniem z dnia 6 listopada 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych (Dz.U Nr 201, poz. 1238). Według § 12 ust. 1 ww. aktu budynki na działce sąsiedniej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Odległość 3 m może być pomniejszona do 1,5 m lub wręcz zredukowana bezpośrednio przy granicy, gdy wynika to z ustaleń planu miejscowego lub gdy nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m ze względu na rozmiary działki. W § 12 ust. 5 postanowiono, że okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o których mowa w ust. 1 nie więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku takie jak balkony galerie, tarasy schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 3 m. Skarżący zarzucają, że, obiekt budowany będzie posadowiony w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną tj. działką nr [...]. Wojewoda wskazuje natomiast, że według projektu zagospodarowania terenu odległość ścian budynku od granicy ze wszystkimi działkami sąsiednimi jest większa niż 4 m. W odległości 2,7 m od granicy z działką nr [...] stanowiącą własność inwestora, została zaprojektowana kanalizacja deszczowa do której nie mają zastosowania regulacje § 12 rozporządzenia. Natomiast ściana projektowanego budynku zlokalizowana jest w odległości ponad 8 m od granicy z działką skarżących. Pomiędzy działką nr [...] (współwłasność skarżących) a działką nr [...], znajduje się działka nr [...] należąca do inwestora, której szerokość - według skali w jakiej sporządzono projekt - wynosi na wysokości planowanej inwestycji 2-3 m. Tym samym na tym odcinku nie spełnia ona kryteriów działki budowlanej. Skarżący podnoszą natomiast, że część frontowa obiektu od strony działki nr [...] – granicząc z działką nr [...] - stanowi posadowioną na fundamencie konstrukcję żelbetową złożoną ze ściany, słupów, podciągów i stropu. Skoro nie jest ona częścią budynku o której mowa w § 12 ust. 5 (taką jak balkon, galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnie czy rampy) to wykluczone jest pomniejszenie tej odległości od granicy (z działką nr [...]) o 1,3 m - tak jak to błędnie uczyniono w projekcie. Zdaniem sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że obiekt budowlany zlokalizowany został w odległości większej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią tj. z działką nr [...] (mapa dla celów projektowych na której wykonano projekt zagospodarowania sporządzona została w skali 1:500 zatem 1 cm odpowiada 5 m w terenie). Na rysunku odległość ta wynosi około 1,5 cm. Ponadto, co istotne działka nr [...] stanowi własność inwestora i nie ulega wątpliwości, że ze względu na jej szerokość na odcinku pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] możliwości jej zabudowy są mocno ograniczone. O ile zatem cała działka nr [...] może być uznana za działkę budowlaną, to nie można pomijać okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i tego, że działka ta w interesującej nas części stanowi wąski pasek terenu - jak ocenił organ około 2-3 m (z pisma inwestora znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że jest to 1,5 m), ulokowany pomiędzy innymi działkami, na którym możliwość zrealizowania obiektu budowlanego takiego jak budynek jest niemożliwa, a innego obiektu mocno ograniczona. Przedstawione odległości wskazują w ocenie Sądu bezsprzecznie, że ściana obiektu budowlanego, którego obrys naniesiony został na projekcie zagospodarowania terenu, usytuowana została względem nieruchomości skarżących z zachowaniem odległości określonych rozporządzeniem. Tym samym ich interes prawny z tego względu nie zostanie naruszony. Podobnie ocenić należy odległość względem wskazywanej przez skarżących czerwonej przerywanej linii, która według nich stanowi obrys frontu budynku. Linia ta na rysunku projektu zagospodarowania znajduje się odległości 0,5 cm od granicy z działką nr [...] i około 1 cm od granicy z działką skarżących. Nawet jeżeli przyjąć, że linia ta nie stanowi kanalizacji deszczowej - jak twierdzi Wojewoda - lecz może stanowić wysunięty element istniejącego dotychczas budynku (w piśmie inwestora z dnia 14 kwietnia 2009 r. – mowa jest o tarasie) to w stosunku do nieruchomości skarżących również zachowane zostają odległości określone rozporządzeniem. Odnośnie do zarzutu naruszenia § 323 ust. 1 i § 324 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych Sąd wskazał, że na moment orzekania działka skarżących stanowiła teren niezabudowany, wykorzystywany na cele rolnicze - co potwierdzają sami autorzy skargi. W takiej sytuacji trudno przyjąć, że organizowanie ewentualnych przyjęć okolicznościowych będzie emitować taki poziom hałasu, który będzie zagrażał zdrowiu skarżących, uniemożliwiał im pracę, odpoczynek a tym bardziej sen na tak wykorzystywanej nieruchomości. Nadto kwestie dotycząca rozwiązań przyjętych w projekcie, mających za zadanie ograniczenie lub eliminację ewentualnego hałasu dotyczą elementów projektu architektoniczno-budowlanego, który nie podlega kontroli i ocenie organów w postępowaniu jurysdykcyjnym. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla działki nr [...] przedłożona została przez skarżących dopiero na etapie postępowania sądowego, po zakończeniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, zatem organ nie mógł jej uwzględnić, i prawidłowo kierował się sposobem użytkowania nieruchomości wstrzymującym w chwili orzekania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy - Prawo budowlane obiekt budowlany należy bowiem projektować tak, aby zapewnić ochronę przed hałasem oraz występujące w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że właściciel sąsiedniej nieruchomości (znajdującej się w obszarze oddziaływania) ma prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Organ ma obowiązek wyważyć interesy prawne inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich a to oznacza konieczność uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości. W niniejszej sprawie organ taką ocenę przeprowadził, wskutek czego ustalił, że budynek przeznaczony na cele hotelowe nie będzie źródłem ponadnormatywnych hałasów, innych niż wynikające z normalnej eksploatacji. Prawo skarżących do zabudowy działki w przyszłości nie zostało w efekcie ograniczone, skoro uzyskali decyzję o warunkach zabudowy. Od tego wyroku M. B. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 kpa i art. 77 § 1 k.p.a. ora z art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Wojewody Dolnośląskiego, mimo że organ ten w toku postępowania nie wyjaśnił stanu faktycznego, nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego, a także nie zawarł w swojej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, odnośnie do: poziomu hałasu, jaki emitować będzie obiekt objęty pozwoleniem na budowę oraz przeznaczenia gruntu skarżących, podczas gdy okoliczności te miały znaczenie dla sprawy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo że Wojewoda Dolnośląski nie zwrócił się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii w sytuacji, gdy w sprawie administracyjnej wymagane były wiadomości specjalne w zakresie ustalenia poziomu hałasu, jaki będzie emitowany przez zaprojektowany obiekt – ciężar dowodzenia spoczywał zaś na organie administracji publicznej; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie kwestii spornej dotyczącej emisji hałasu i odległości zaprojektowanego obiektu od granic działek; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie za podstawę zaskarżonego wyroku błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy, w szczególności opartego na hipotetycznych i wątpliwych ustaleniach sądu w zakresie poziomu hałasu emitowanego przy organizowaniu ewentualnych przyjęć okolicznościowych oraz jego wpływu na działkę skarżących; 5) art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci decyzji o warunkach zabudowy działek sąsiednich na okoliczność przeznaczenia terenów sąsiednich pod zabudowę mieszkaniową - w tym działki będącej współwłasnością skarżącego, podczas gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości sądu w zakresie przeznaczenia gruntu skarżących i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zarzucił też naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie§ 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 120 poz. 826.) w zw. z art. 112 i art. 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006) oraz w zw. z § 324 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy Prawo budowlane, gdy tymczasem w stanie faktycznym sprawy - ze względu na zaplanowaną organizację imprez okolicznościowych i jednoczesny brak w projekcie zabezpieczeń akustycznych przed wzmożoną emisją hałasu - należało przepisy te zastosować i dokonać subsumcji tego stanu pod stan hipotetyczny zawarty w normach ww. przepisów. Zarzucił naruszenie: § 323 ust. 1 oraz § 324 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że przepisy te nie mają zastosowania do ochrony przed hałasem sąsiednich terenów przeznaczonych pod zabudowę, lecz jeszcze niezabudowanych w momencie wydania pozwolenia na budowę obiektu stanowiącego źródło emisji hałasu; § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych... poprzez błędne przyjęcie, iż obiekty można wybudować w odległościach - od granic z działkami sąsiednimi - mniejszych niż wskazane w przepisach ww. § 12. W razie nieuwzględnienia ww. zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z powołanymi przy tym innymi przepisami, z ostrożności procesowej zarzucił naruszenie prawa materialnego, jego błędną wykładnię, tj. § 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w zw. z art. 112 i art. 113 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w zw. z § 324 rozporządzenia sprawie warunków technicznych... poprzez przyjęcie, że dopuszczalne poziomy hałasu odnoszone są do tymczasowego lub przejściowego (np. daty wydania decyzji o pozwoleniu na budowę) sposobu użytkowania terenów narażonych na emisję hałasu, podczas gdy wedle prawidłowej wykładni zróżnicowanie dopuszczalnych poziomów hałasów zależy jedynie od przeznaczenia danego terenu. Wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów: a) decyzji Burmistrza Gminy Trzebnica z dnia [...].10.2010 r. Nr [...] o warunkach zabudowy (załącznik nr 4) - na okoliczność ustalenia na rzecz M. B. warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę kompleksu hotelowego z restauracją i towarzyszącymi pomieszczeniami wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, na działce nr [...]; b) decyzji Burmistrza Gminy Trzebnica z dnia [...].05.2012 r. Nr [...] o warunkach zabudowy (w aktach sprawy) na okoliczność ustalenia dla Pana M. B. warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z miejscami parkingowymi na najniższej kondygnacji tych budynków lub garażami podziemnymi", na działce nr [...]; albowiem okoliczność przeznaczenia działki skarżących (nr [...]), na cele mieszkalne lub usługowe świadczy o powinności zastosowania w postępowaniu administracyjnym w stosunku do ich gruntu przepisów Rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wniósł też o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wojewoda powinien był wykazać inicjatywę w zakresie zbadania poziomu hałasu. Organ nie uwzględnił posiadanych przez skarżącego decyzji o warunkach zabudowy, nie został też dopuszczony dowód z decyzji dot. przeznaczenia działek sąsiednich. Sąd nie odniósł się do przepisów rozporządzenia MŚ w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku przez co przyjął, że nie miały one zastosowania, a ponadto błędnie je zinterpretował. Sąd nie przyjął też możliwości odstąpienia od wymagań technicznych usytuowania budynków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego. Jak wynika z treści tych zarzutów skarga kasacyjna dotyczy właściwie jednego zagadnienia jakim jest problematyka hałasu jaki będzie emitować realizowana inwestycja objęta pozwoleniem na budowę, a poprzez to negatywnie oddziaływać na znajdującą się w sąsiedztwie działkę będącą współwłasnością skarżącego kasacyjnie. Mając na uwadze, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są konsekwencją podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego zasadne jest, aby w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, albowiem wyniki dokonanej oceny prawnej, będą mieć bezpośredni wpływ na ocenę i zasadność sformułowanych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te są bezprzedmiotowe. Podstawowy zarzut dotyczy niezastosowania przepisów § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. w związku z art. 112 i art.113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Powołany przepis art.112 ustawy zawarty jako pierwszy w rozdziale V zatytułowanym ochrona przed hałasem stanowi, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Przepis ten wyznacza podstawowe kierunki działania w zakresie ochrony środowiska przed uciążliwościami związanymi z emitowaniem do środowiska hałasu, natomiast powołany art.113 ustawy stanowi delegację ustawową na podstawie której wydane zostało powołane rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Rozporządzenie w § 1 określa rodzaje terenów, a zgodnie z § 2 dopuszczalne poziomy hałasu określone są w załączniku do rozporządzenia. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut niezastosowania powyższych przepisów jest niezasadny. Należy bowiem podkreślić, że o zakresie i treści decyzji pozwolenia na budowę decydują przepisy prawa budowlanego, a nie przepisy dotyczące ochrony środowiska. Przede wszystkim jednak należy zwrócić uwagę, że powołane rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. jest aktem bezwzględnie obowiązującym, tym samym określone w załączniku do rozporządzeniu dopuszczalne poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenu są obowiązujące z mocy prawa. Tym samym obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a ustawy o ochronie środowiska została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu. Jak wynika z wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2011r. II OSK 6/10 decyzja wydana na podstawie art. 115a p.o.ś. ma celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia praw osób na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu. Z przepisów działu V p.o.ś dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji oparciu o art. 115a tej ustawy. W świetle obowiązującego stanu prawnego podniesione w skardze kasacyjne zarzuty dotyczące niezastosowania art. 112 i art.113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. jako niezasadne nie mogły być uwzględnione. Odnośnie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia: § 323 ust. 1 oraz § 324 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690 ze zm.) Naczelny Sad Administracyjny stwierdza, że do tego zarzutu jako bezprzedmiotowego odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, którego stanowisko w tej kwestii zasługuje na aprobatę. Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę nie tylko na fakt, że w momencie wydawania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu działka będąca przedmiotem współwłasności była niezabudowania i nadal jest niezabudowana, ale przede wszystkim na fakt, że za kwestie dotyczące elementów projektu architektoniczno-budowlanego w tym zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi odpowiada projektant , który musi posiadać odpowiednie uprawnienia. W skardze kasacyjnej podniesiono jeszcze zarzut naruszenia § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych poprzez błędne przyjęcie, iż obiekty można wybudować w odległościach - od granic z działkami sąsiednimi - mniejszych niż wskazane w przepisach ww. § 12. Również odnosząc się do tego zarzutu należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który w uzasadnieniu wyroku szczegółowo odniósł się do tej kwestii. Dodatkowo należy podkreślić, że udział skarżącego w tym postępowaniu wyznacza jego interes prawny który wynika z faktu bycia współwłaścicielem działki nr [...], a jego interes prawny nie został naruszony, albowiem odległość będącego przedmiotem inwestycji budynku od granicy działki skarżącego została zachowana i jest zgodna z powoływanym § 12 rozporządzenia. Z uwagi, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie, niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty te oparte zostały na założeniu zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.