II SA/Wr 310/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na postanowienie Wojewody D. z dnia 07 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej niskiego napięcia wraz z zestawem złączowo-pomiarowym do zasilania stawu rybnego oddala skargę. Do Starostwa Powiatowego w T. w dnia 1 marca 2011 r. wpłynął wniosek A. S.A. Oddziału we W. o udzielenie pozwolenia na budowę linii kablowej niskiego napięcia wraz zestawem złączowo-pomiarowym do zasilania stawu rybnego. Pismem z dnia 14 marca 2011 r. zawiadomiono strony i innych uczestników postępowania o wszczęciu tego postępowania. W rozdzielniku, jako "otrzymujących", wymieniono inwestora - A. S.A. Oddział we W., oraz jego pełnomocnika, a także właścicieli działek, na których planowana jest inwestycja, tj. K. S. i Gminę Ż., natomiast "do wiadomości": Burmistrza Gminy Ż., D. Zespół Parków Krajobrazowych, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.. D. Zespół Parków Krajobrazowych we W., dalej zwany skarżącym lub w skrócie DZPK, pismem z dnia 17 marca 2011 r., negatywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję uzasadniając to faktem złożenia zażalenia na postanowienie Starosty T. nr [...] z dnia 22 listopada 2010 r. o podjęciu z urzędu postepowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Swoje stanowisko DZPK podtrzymał w piśmie z dnia 19 kwietnia 2011 r., w którym powtórzył, iż uważa, że przebudowa linii kablowej nN przeznaczonej do zasilania stawu rybnego jest niecelowa, gdyż staw rybny nie wymaga zasilania prądem elektrycznym, tym bardziej że jego powierzchnia jest zbyt mała do prowadzenia produkcji ryb. Starosta T. decyzją Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. S.A. Oddziałowi we W. pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na budowie linii kablowej niskiego napięcia wraz z zestawem złączowo-pomiarowym do zasilania stawu rybnego na działkach nr ewid. [...], [...], [...] AM 1, obręb R.. DZPK przedmiotową decyzję otrzymał w dniu 9 maja 2011 r., zaś odwołanie od niej nadał w urzędzie pocztowym we W. w dniu 20 maja 2011 r. Wojewoda D. postanowieniem Nr [...] z dnia 7 marca 2012 r., na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej w skrócie u.p.b.) stwierdził niedopuszczalność odwołania DZPK. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę może być osoba lub jednostka, będąca właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości, a nieruchomość ta musi być zlokalizowana w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Zatem do uznania kogoś za stronę spełnione być muszą dwa warunki łącznie: osoba ta posiadać musi tytuł prawny do nieruchomości, wynikający z w/w okoliczności (własności, użytkowania wieczystego, bycia zarządcą nieruchomości) oraz nieruchomość ta musi być odpowiednio zlokalizowana. Na tym tle organ podniósł, iż przywoływany przez DZPK art. 105 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. jedn. Dz.U. z 2009 r., Nr 151, poz.1220 z zm., dalej w skrócie u.o.p.) oraz rozporządzenie Nr 3 Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 marca 2007 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[...]" (Dz.Urz.Woj.Doln. Nr 88 poz.1012, dalej w skrócie rozp. Woj. Doln.), mówiący o sprawowaniu przez Dyrektora DZPK zarządu na terenie parku krajobrazowego nie może być "trwałym zarządem" w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami. Analizując dalej przepisy u.o.p. stanowiące m.in., iż jedną z form ochrony przyrody jest park krajobrazowy, organ uznał, że ustawa ta nie daje dyrektorowi zespołu parków krajobrazowych żadnych kompetencji do sprawowania zarządu nad objętymi parkiem krajobrazowym (parkami krajobrazowymi) nieruchomościami. Zdaniem Wojewody bezpodstawnym było zatem prezentowane przez Dyrektora DZPK stanowisko, wywodzące jego prawo do sprawowania zarządu nieruchomościami, znajdującymi się na obszarze parku krajobrazowego "[...]", a tym samym nie mógł on na tej podstawie posiadać przymiotu strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla inwestycji, zlokalizowanej na obszarze parku krajobrazowego. Wskazano przy tym, że innym zagadnieniem jest natomiast możliwość wywierania przez dyrektora parku krajobrazowego wpływu na treść rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Zwrócono uwagę, że dyrektor parku krajobrazowego lub zespołu parków krajobrazowych może składać wnioski do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczące zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego, przez co tą drogą ma pośredni wpływ na kształt decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji, zlokalizowanej na obszarze parku krajobrazowego, natomiast udziału dyrektora parku krajobrazowego lub zespołu parków krajobrazowych jako strony ani u.p.b. ani u.o.p. nie przewidują. Odniesiono się również do przywoływanego przez skarżącego wyroku tut. Sądu z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 167/11, podkreślając jednakże, iż chociaż wyrok ten dotyczył innej inwestycji i innego postępowania administracyjnego, to tym niemniej istotą sprawy był także status DZPK w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Przypomniano, że w wyroku tym Sąd uznał, iż organ odwoławczy, odmawiając przyznania DZPK statusu strony, winien był rozważyć treść rozp. Woj. Doln. Po analizie tego rozporządzenia organ stwierdził, iż określa ono granice obszaru, objętego Parkiem Krajobrazowym "[...]", ustala cel ochrony Parku, a także wprowadza zakazy, obowiązujące na obszarze Parku, nie wskazuje natomiast żadnej nieruchomości, do której DZPK miałby tytuł prawny. Dalej zwrócono uwagę, że DZPK działa w oparciu o statut, nadany mu uchwałą Nr IV/54/11 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 19 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany uchwały nr XLIV/733/09 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 23 września 2009 r. w sprawie nadania statutu Dolnośląskiemu Zespołowi Parków Krajobrazowych, dalej w skrócie jako statut DZPK. Ze statutu tego wynika, iż DZPK nie pełni funkcji zarządczych wobec jakiejkolwiek nieruchomości, a w jego zadaniach nie ma także mowy o opiniowaniu czy kompetencji do uczestniczenia w postępowaniach w sprawach o pozwolenie na budowę. Jedynym sposobem uczestniczenia przez ten podmiot w postępowaniach administracyjnych, mających wpływ na planowane przedsięwzięcia budowlane, jest opiniowanie oraz składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Wojewody zatem i ten dokument potwierdza brak tytułu prawnego DZPK do występowania w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę czy to jako strona, czy jako podmiot na prawach strony. Na zakończenie podniesiono, iż Starosta T. doręczył wprawdzie zaskarżoną decyzję DZPK, lecz jednostka ta nie była uznana za stronę postępowania, co wynika zarówno z samego rozdzielnika, jak i analizy wyznaczonego przez organ pierwszej instancji obszaru oddziaływania obiektu (inwestycji), który pokrywa się z obszarem inwestycji. Zauważono, iż jako "otrzymujący" decyzję wymienieni byli inwestor oraz właściciel i zarządcy działek, znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. K. S. (właściciel działki nr [...]) i Gmina Ż. (zarządzająca działkami drogowymi nr [...] i nr [...]). Na powyższe postanowienie Wojewody D. z dnia 7 marca 2012 r. skargę do tut. Sądy złożył DZPK, który wnosząc o jego uchylenie, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 u.p.b., oraz art. 29 kpa. Skarżący wskazując na błędne i całkowicie nieuzasadnione stanowisko organu odwoławczego podniósł w pierwszej kolejności, iż postępowanie administracyjne prowadzone w związku z planowaną inwestycją na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] zostało zainicjowane przez jednego inwestora i obejmuje pozwolenie na budowę: - stawu rybnego - została wydana decyzja nr [...] o pozwoleniu na budowę, - budowę budynku jednorodzinnego, budynku rekreacji indywidualnej, budynku inwentarskiego z częścią mieszkalną i garażową o funkcji agroturystycznej oraz budynku gospodarczego - wniosek z dnia 14 kwietnia 2010 r., - budowę linii kablowej niskiego napięcia wraz z zestawem złączowo- pomiarowych do zasilenia stawu rybnego. Ponadto wnioskodawca i właściciel działek K. S. złożył wniosek o zamianę ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji staw rybny. Zmiana dotyczy rozszerzenia zakresu inwestycji o zabudowę zagrodową w tym zabudowań objętych wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. DZPK zarzucił, iż organ w sposób odmienny traktuje stronę w każdym postępowaniu, pomimo iż postępowania te dotyczą tej samej działki. Przypomniał w tym kontekście, iż w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną udzielającą pozwolenia na budowę stawu rybnego skarżący w każdej fazie był dopuszczony do udziału w charakterze strony, zaś w postępowaniu o pozwolenie na budowę m.in. budynku mieszkalnego (wniosek z 14 kwietnia 2010 r.) skarżącemu organy obu instancji odmówiły przymiotu strony, jednakże w wyniku odwołania od postanowienia Wojewody, przymiot strony został uznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II SA/Wr 167/11. Zdaniem skarżącego stanowisko organu pozbawiające skarżącego przymiotu strony wyłącznie w zakresie rozpoznania wniosku o inwestycję polegającej na budowie linii kablowej nie może być wiążące, bowiem inwestycja ta w taki sam sposób wpływa na środowisko jak pozostałe inwestycje na tych działkach, zaś interes prawny wynikający z przepisów u.o.p., a także Konstytucji RP, uzasadniony przepisami u.p.b., jest oczywisty. Skarżący uważa, że mając na względzie przedmiot toczącego się postępowania, a w szczególności miejsce, w którym ma być usytuowany obiekt budowlany, tj. objęty szczególną ochroną Park Krajobrazowy [...], który zarządzany jest przez DZPK, to oczywistym wydaje się pogląd, iż jednostka ta posiada przymiot strony postępowania administracyjnego, gdyż posiada interes prawny wynikający z jej statutowej działalności do podejmowania działań mających na celu ochronę wszelkich zjawisk przyrodniczych na tym terenie i zapobieżenie naruszeniom przepisów chroniących obszar parku. W skardze podniesiono także, iż wydając zaskarżone postanowienie Wojewoda D. całkowicie pominął dwa kolejne wnioski złożone przez skarżącego w odwołaniu od decyzji, tj. o przyłączenie niniejszego postępowania do postępowania wszczętego z wniosku inwestora z dnia 14 kwietnia 2010 r., oraz o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną udzielająca pozwolenia na budowę stawu rybnego. Kończąc skarżący, powołując się na przedstawione argumenty oraz orzecznictwo sądowe, podniósł, że DZPK posiada przymiot strony zarówno jako jednostka zarządzająca terenem, na którym usytuowana ma być inwestycja - posiada więc interes prawny, jest zarządca terenu w obszarze oddziaływania obiektu - stosownie do treści art. 28 ust. 2 u.p.b. Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji (odpowiednio i postanowienia) może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Użyte w cytowanym powyżej przepisie określenie "w granicach danej sprawy", jak słusznie zauważył to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1082/09, oznacza, że "sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, w której wydano zaskarżony akt prawny. Również dokonywanie przez sąd administracyjny nowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, których nie dokonały wcześniej organy administracyjne i w dalszej kolejności ocena tych materiałów prowadzi wprost do naruszenia zasady związania sądu granicami sprawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy sąd rozpoznając skargę uwzględnia nowy materiał dowodowy, pochodzący spoza akt administracyjnych danej sprawy." Co równie istotne oznaczenie "dana sprawa" w rozumieniu art. 134 u.p.p.s.a. oznacza sprawę w ujęciu materialnym, a nie procesowym. Sąd nie może zatem uczynić przedmiotem swojego rozpoznania innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia, gdy zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe są tożsame. W tym kontekście przypomnieć trzeba, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie organu II Instancji, który stwierdził niedopuszczalność odwołania DZPK na decyzję Starosty T. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie linii kablowej niskiego napięcia wraz z zestawem złączowo-pomiarowym do zasilania stawu rybnego, nie zaś decyzje i postanowienia organów administracji architektoniczno- budowlanej w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę stawu rybnego oraz pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego, budynku rekreacji indywidualnej, budynku inwentarskiego z częścią mieszkalną i garażową o funkcji agroturystycznej oraz budynku gospodarczego. Zwrócić trzeba bowiem uwagę, iż chociaż wszczęcie tych postępowań zostało zainicjowane przez tego samego inwestora to są to jednak sprawy odrębne, które nie tylko, że nie są przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale również nie mogą wpłynąć na kierunek jego rozstrzygnięcia. Z tego też powodu powoływanie się skarżącego na prezentowane w obu sprawach odmienne stanowiska organów co do charakteru jego uczestnictwa w tych postępowaniach, świadczące o niekonsekwencji w określaniu stron w sprawach pozwolenia na budowę, nie mogło być przez Sąd w niniejszej sprawie uwzględnione, podobnie jak zarzuty co do pominięcia przez organ odwoławczy wniosków o połączenie (przyłączenie) spraw oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku o wznowienie postepowania zakończonego decyzją ostateczną udzielającą pozwolenia na budowę stawu rybnego. Rozpoczynając meritum rozważań wskazać trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym, w którym zapadło zaskarżone postanowienie, jako podstawa materialnoprawna miały zastosowanie przepisy u.p.b., gdyż odnosiło się ono niewątpliwie do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W konsekwencji w pierwszej kolejności zwrócić należało uwagę na przepis art. 28 ust. 2 u.p.b., w którym określony został katalog podmiotów uprawnionych do korzystania z przymiotu strony w sprawach pozwolenia na budowę. Podmiotami tymi są – w myśl wskazanego przepisu – właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy postępowanie o pozwolenie na budowę. Z tego przepisu wynika wprost interes prawny podmiotów dysponujących legitymacją procesową strony postępowania, a zatem uprawnionych również do korzystania z przysługujących środków zaskarżenia. Co równie istotne, a w niniejszej sprawie decydujące o kierunku rozstrzygnięcia, to konstatacja, iż przepis art. 28 ust. 2 u.p.b. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Powszechnie przyjmuje się bowiem, iż relacja między tymi przepisami jest taka, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a., zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 u.p.b. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są wyłącznie osoby wymienione w art. 28 ust. 2 u.p.b. Użyty w tymże przepisie zwrot "obszar oddziaływania obiektu", który zgodnie z jego legalną definicją zawartą w art. 3 pkt 20 u.p.b. należy rozumieć jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, jest wyznacznikiem szerokości kręgu podmiotów legitymowanych do udziału w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę. Innym słowem stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę może być wyłącznie osoba lub jednostka, będąca właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości, która zlokalizowana jest w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Rację ma zatem organ odwoławczy wskazując w uzasadnieniu swojego postanowienia, iż aby doszło do uznania kogoś za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę to muszą być łącznie spełnione dwa warunki: osoba ta musi posiadać określony tytuł prawny do nieruchomości, tj. własność, użytkowanie wieczyste lub zarząd, zaś sama ta nieruchomość musi być odpowiednio zlokalizowana, tj. znajdować się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego będącego przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W niniejszym postępowaniu spór dotyczył nie prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania budowli w postaci linii kablowej niskiego napięcia wraz z zestawem złączowo-pomiarowym, lecz ogniskował się na kwestii czy odwołujący się DZPK ma tytuł prawny do którejkolwiek z nieruchomości zlokalizowanej w obszarze oddziaływania. Skarżący nie powoływał się na prawo własności lub na prawo użytkowania wieczystego, lecz wskazywał, że Dyrektor DZPK, na mocy regulacji art. 105 u.o.p. oraz rozp. Woj. Doln., sprawuje zarząd na terenie parku krajobrazowego, w obrębie którego zlokalizowane są działki, będące miejscem przyszłej inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, iż pod pojęciem "zarządca nieruchomości" w znaczeniu przepisu art. 28 ust. 2 u.p.b. należy rozumieć podmiot sprawujący trwały zarząd w rozumieniu art. 43-50 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm., dalej w skrócie u.g.n.), który jest prawną formą władania nieruchomością przez państwową jednostkę organizacyjną, zbliżoną, poprzez odesłanie do kodeksu cywilnego, do instytucji użytkowania. W tym miejscu naświetlić zatem należałoby regulacje odnoszące się do parków krajobrazowych w poszukiwaniu przepisów wskazujących, iż mamy tutaj do czynienia z trwałym zarządem lub z jakimkolwiek substytutem tej formy władania nieruchomościami objętymi granicami tych parków. W świetle przywołanych przez strony przepisów u.o.p. wynika, ze park krajobrazowy, będący jedną z form ochrony przyrody, obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Utworzenie parku następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części. Także sejmik województwa nadaje, w drodze uchwały, statut parku krajobrazowego lub zespołu parków krajobrazowych, określający ich strukturę organizacyjną. Co równie istotne w art. 16 ust. 6 u.o.p. przyjęto, że "grunty rolne i leśne oraz inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu". W myśl art. 105 ust. 4 u.o.p. do zadań dyrektora parku krajobrazowego, który nim kieruje (odpowiednio stosuje się te przepisy do dyrektora zespołu parków krajobrazowych) należy: 1) ochrona przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych; 2) organizacja działalności edukacyjnej, turystycznej oraz rekreacyjnej; 3) (uchylony); 4) współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi oraz osobami prawnymi i fizycznymi; 5) składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego. Dalej wskazać trzeba, iż przywoływane w sprawie rozp. Woj. Doln. określa granice obszaru objętego Parkiem Krajobrazowym "[...]", ustala cel ochrony Parku, a także wprowadza zakazy, obowiązujące na obszarze Parku. Słusznie zauważa organ odwoławczy, że powyższe rozporządzenie nie wskazuje żadnej nieruchomości, co do której DZPK miałby tytuł prawny. Przywołać należy także postanowienia § 10 ust.1 statutu DZPK, wedle których w celu zapewnienia kompleksowej ochrony terenów parków krajobrazowych, do zadań Dyrektora DZPK w szczególności należy: 1) ochrona przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych, 2) organizacja działalności edukacyjnej, turystycznej oraz rekreacyjnej, 3) współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi oraz osobami prawnymi i fizycznymi, 4) przedstawianie stanowiska dotyczącego projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, 5) składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład Zespołu Parków, 6) opiniowanie projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz projektów zmian do przyjętych planów- dla terenów wchodzących w skład parków krajobrazowych, a w szczególności tych, które mogą znacząco oddziaływać na obszar NATURA 2000, 7) sporządzanie planów ochrony Parków Krajobrazowych. W świetle przywołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, skarżący nie pełni funkcji zarządczych wobec jakiejkolwiek nieruchomości wchodzącej w skład Parku Krajobrazowego "[...]", nie ma zatem jakiegokolwiek tytułu prawnego do którejkolwiek z nieruchomości objętej obszarem oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Jak słusznie zwrócił na to uwagę organ odwoławczy w przypisanych Dyrektorowi DZPK zadaniach nie ma mowy także o opiniowaniu czy kompetencji do uczestniczenia w postępowaniach w sprawach o pozwolenie na budowę. Jedynym sposobem uczestniczenia przez ten podmiot w postępowaniach administracyjnych, mających wpływ na planowane przedsięwzięcia budowlane, jest opiniowanie oraz składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podsumowując rozważania podnieść należy, iż skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla inwestycji zlokalizowanej na obszarze parku krajobrazowego, gdyż w ramach przyznanych ogólnych kompetencji ochrony przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych nie mieści się funkcja zarządcy nieruchomości wchodzących w skład parku krajobrazowego. Z tych względów, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.