II SAB/Gd 42/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Wyższej Szkoły do załatwienia wniosku skarżącego T. L. z dnia 23 stycznia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Rektora Wyższej Szkoły nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Rektora Wyższej Szkoły na rzecz skarżącego T. L. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 25 maja 2012 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga T. L. na bezczynność Rektora A w G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, w której wniesiono o zobowiązanie strony przeciwnej do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 23 stycznia 2012 roku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę skarżący wyjaśnił, że wystąpił do Rektora o przedstawienie następujących informacji publicznych: 1) regulaminu, który jest podstawą przyznawania świadczeń pomocy materialnej ze środków pochodzących z budżetu państwa, obowiązującego w dniu odbioru wniosku; 2) aktualnie obowiązującego zarządzenia Rektora dotyczącego podziału funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów; 3) przykładowych decyzji z roku akademickiego 2010/2011 (przynajmniej po jednej, z wyczernionymi /wybielonymi danymi osobowymi) o: a. przyznaniu świadczenia z funduszu pomocy materialnej, b. odmowie przyznania świadczenia z funduszu pomocy materialnej; 4) dokumentów potwierdzających porozumienie Rektora z właściwym organem samorządu studenckiego odnośnie do podziału funduszu pomocy materialnej (zgodnie z art. 174 ust. 2, art. 179 ust. 2 i art.186 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 572); 5) informacji o wysokości dotacji przekazanej uczelni z budżetu państwa na fundusz pomocy materialnej w roku budżetowym 2011 w związku z art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym; 6) informacji o wysokości środków z dotacji z budżetu państwa na fundusz pomocy materialnej przeznaczonych na pokrywanie kosztów realizacji zadań związanych z przyznawaniem i wypłacaniem stypendiów i zapomóg dla studentów i doktorantów, ponoszonych przez uczelnię w 2011 roku w zw. z art. 103 ust. 6 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym; 7) informacji o kwocie niewykorzystanej dotacji w roku budżetowym 2011 ze środków funduszu pomocy materialnej pochodzących z dotacji z budżetu państwa w związku z art. 103 ust. 7 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym; 8) kopii wniosków organów samorządu studenckiego do organów uczelni dotyczących przekazania uprawnień w zakresie przyznawania stypendium socjalnego, stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, zapomogi oraz stypendium rektora dla najlepszych studentów komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej; 9) kopii decyzji o powołaniu komisji stypendialnych i odwoławczej komisji stypendialnej - w przypadku powołania komisji stypendialnych; 10) kopii uchwały powołującej organy samorządu studenckiego właściwe do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 175 ust. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym; 11) Informacji o liczbie uchylonych - przez organy nadzorujące - decyzji podjętych przez komisje stypendialne lub odwoławcze komisje stypendialne w trybie art. 177 ust. 6 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym; 12) protokołów z posiedzeń organów kolegialnych odpowiedzialnych za przyznawanie stypendium rektora dla najlepszych studentów (art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym), na których zapadły decyzje w sprawie przyznania lub odmowy przyznania tego świadczenia. Skarżący wnioskował o przekazanie informacji pocztą tradycyjną wskazując adres korespondencyjny Fundacji "B". Przy czym skarżący poinformował, że wniosek należy traktować jako wniosek złożony przez osobę fizyczną. Skarżący wyjaśnił, że złożył wniosek w imieniu obywatelskiej grupy realizującej "Program obywatelskiego nadzoru nad działaniem instytucji edukacyjnych i wykorzystaniem funduszy przeznaczonych na wsparcie młodzieży - Watchdog.edu.pl", wspieranej przez Fundację B oraz Fundację C. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 27 lutego 2012 roku, Rektor wyjaśnił, że A w G. jest uczelnią niepubliczną i w związku z tym nie mieści się w katalogu podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Kolejne pismo skarżącego, w którym wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy i udostępnienie żądanej informacji Rektor pozostawił bez odpowiedzi. Skarżący stwierdził, że uczelnia kierowana przez Rektora jest uczelnią wyższą niepubliczną. Uczelnie wyższe niepubliczne działają na podstawie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, otrzymują pozwolenie na działanie po spełnieniu określonych warunków. Decyzje w tej sprawie podejmuje minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego. Ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 13. ust. 1 określa zadania publiczne, które realizuje uczelnia. Uczelnia niepubliczna wykonuje niektóre zadania publiczne odpłatnie. Otrzymuje - na podstawie art. 15 ust. 1 ww. ustawy - pomoc władz publicznych w ich realizacji w zakresie i formach określonych w ustawie. Niektóre zadania są finansowane z pieniędzy podatników, w związku z czym uczelnia niepubliczna jest zobowiązana do udzielania informacji publicznej. Działanie uczelni, którego dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to sprawy związane z ustalaniem, przyznawaniem i wypłacaniem pomocy materialnej dla studentów z funduszu pomocy materialnej uczelni. Fundusz ten tworzony jest w głównej mierze z dotacji z budżetu państwa na pomoc materialną dla studentów (art. 103 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym). Ustawa określa także warunki i zasady przyznawania i wypłacania pomocy materialnej dla studentów, pozostawiając uczelni ustalenie szczegółowych kryteriów i trybu ustalania, przyznawania i wypłacania pomocy materialnej. Zdaniem skarżącego, uczelnie powinny udzielać informacji publicznej, gdyż wykonują zadania publiczne i korzystają z majątku publicznego. Wszystkie informacje, o dostęp do których wystąpił, są informacjami publicznymi, gdyż dotyczą realizacji zadań związanych z ustalaniem, przyznawaniem i wypłacaniem świadczeń pomocy materialnej dla studentów ze środków pochodzących z budżetu państwa. W odpowiedzi na skargę Rektor A w G. wniósł o oddalenie skargi. Rektor wyjaśnił, że A w G. jest uczelnią niepubliczną, utworzoną przez osoby fizyczne w oparciu wyłącznie o fundusze prywatne. Uczelnia wykonuje usługi edukacyjne na rzecz osób prywatnych za pełną odpłatnością i nie są one finansowane z funduszu Skarbu Państwa lub samorządów. Uczelnia nie wykonuje zadań publicznych w sprawach publicznych. Zdaniem Rektora, nie jest on zobowiązany do udostępnienia informacji skarżącemu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto - w ocenie Rektora, udzielenie odpowiedzi pismem z dnia 27 lutego 2012 roku wyklucza zarzut bezczynności. Rektor przyznał, że A w G. jest depozytariuszem funduszy na cele stypendialne otrzymywane przez studentów Uczelni. Dotacje na fundusz stypendialny przekazywane są przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego (i pochodzą z budżetu państwa) w wysokości ustawowej na podstawie wykazu o ilości studiujących. Dotacja przyznawana jest na rok kalendarzowy, na zadana związane z bezzwrotną pomocą materialną dla studentów. Dotacja jest rozliczana w bilansie corocznym Uczelni, a rozliczenie przekazywane do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz publikowane w Dzienniku Urzędowym RP - Monitor Polski B. Zdaniem Rektora, rozliczając dotację z donatorem oraz publikując powyższe w ogólnopolskim publikatorze, Uczelnia spełnia wymóg podania wiadomości do informacji publicznej. Ponadto na stronie internetowej Uczelnia udostępnia do publicznej wiadomości treść regulaminów, zarządzeń Rektora i Kanclerza oraz komunikatów, wykazów, list oraz druków. Wszystkie dokumenty, których dysponentem jest Uczelnia, i o które występuje skarżący, podane są do publicznej wiadomości. Uczelnia nie może upubliczniać dokumentów stanowiących własność Samorządu Studenckiego - Parlamentu Studentów A. W tej części żądania skarżącego winny zostać skierowane do tej organizacji. Podobnie nie można publikować decyzji o przyznanych stypendiach, bowiem po wysokości i rodzaju stypendium oraz nazwie wydziału i podpisach można ustalić adresata decyzji. W piśmie z dnia 6 czerwca 2012 roku skarżący stwierdził, że Uczelnia nie prowadzi Biuletynu Informacji Publicznej, zaś Rektor nigdy nie podał skarżącemu adresów, pod którymi miałyby się znajdować żądane informacje. Wskazał, że samorząd studencki stanowi jedynie formę reprezentacji ogółu studentów i nie posiada odrębnej osobowości prawnej. Rektor jest natomiast jednoosobowym organem uczelni, reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów, sprawuje nadzór nad działalnością samorządu studenckiego. Nie można więc uznać, że Uczelnia nie jest w posiadaniu informacji będącej przedmiotem wniosku. W piśmie z dnia 10 lipca 2012 roku A w G. podniosła, że nie ma obowiązku prowadzenie Biuletynu Informacji Publicznej, zaś informacje o systemie stypendialnym znajdują się w całości na jej stronie internetowej. Podniosła, że Samorząd Studentów A w G. jest członkiem Parlamentu Studentów RP, który reprezentuje studentów i ma osobowość prawną, zaś Rektor nie jest dysponentem dokumentów Samorządu Studentów, a skarżący o wnioskowane dokumenty winien zwrócić się do Samorządu Studentów Uczelni. W piśmie z dnia 26 lipca 2012 roku skarżący stwierdził, że żadne informacje nie zostały mu przekazane w formie wskazanej we wniosku, to jest w formie wydruków poświadczonych podpisem upoważnionego pracownika Uczelni. Wskazał, że Rektor jest w posiadaniu informacji będących przedmiotem wniosku a dotyczących samorządu studenckiego, gdyż na podstawie tych dokumentów organ przeprowadza dalsze czynności, jak np. powołanie odwoławczej komisji stypendialnej. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem skargi jest zarzucana Rektorowi A w G. bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. Reguluje zarówno kwestie dotyczące udostępnienia informacji publicznej (art. 7 i art. 10 - 14), jak również odmowę udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1). Dopuszcza także stwierdzenie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wówczas podmiot ten powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 roku, sygn. akt II SA 4059.02, Baza Orzeczeń Lex nr 77178; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II SA/Wa 162/07, Baza Orzeczeń Lex nr 322803). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Innymi słowy, z bezczynnością zobowiązanego podmiotu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Skarga na nieudzielanie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być zatem skutecznie wniesiona jedynie w sytuacji, gdy żądane dane należą do kategorii informacji publicznej. Rozpoznając przedmiotową sprawę, w pierwszej kolejności należało zatem ocenić czy żądana informacja jest informacją publiczną. W rozpoznawanej sprawie Rektor A w G. kwestionował obowiązek udzielenia żądanej informacji podnosząc, że nie mieści się w katalogu podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wskazywał, że informacje objęte wnioskiem zostały opublikowane na stronie internetowej Uczelni, a częściowo pozostają w dyspozycji Samorządu Studentów Uczelni. Powyższe stanowisko Rektora, w ocenie Sądu, jest błędne. Zgodnie z ukształtowaną dotychczas linią orzeczniczą sądów administracyjnych, oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć do zadań publicznych nawet wtedy, gdy są one wykonywane przez szkoły niepubliczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 roku, sygn. akt I OSK 1630/11, Baza Orzeczeń Lex nr 1109517). Dostęp do informacji publicznej stanowi prawo zagwarantowane już na poziomie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a katalog podmiotów zobowiązanych do realizacji tego prawa wymieniony został w jej art. 61. Podmiotami zobowiązanymi do udzielania informacji o swojej działalności są przede wszystkim organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego, a także inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Wyliczenie to ma jedynie przykładowy charakter - wskazuje kategorie, których charakter jako informacji publicznej nie budzi wątpliwości; nie stanowi ono zatem podstawy do zawężającej interpretacji pojęcia informacji publicznej. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności podmioty, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej, a w szczególności w zakresie w jaki podmioty te dysponują majątkiem publicznym. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 lit. d, pkt 5 lit. d i g ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 - 5, majątku, którym dysponują (pkt 2); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d); danych publicznych - w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a); majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a - c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach oraz pomocy publicznej (pkt 5 lit. d i g). Porównanie treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej ("osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym") z określeniem użytym w art. 61 Konstytucji RP ("osoby i jednostki organizacyjne, w zakresie w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa") prowadzi do wniosku, że regulacje te nie są tożsame. Wykonywanie zadań władzy publicznej połączone zostało w Konstytucji z jednoczesnym gospodarowaniem mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa. Natomiast wykonywanie zadań publicznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczyć będzie także zadań o charakterze niewładczym i nie łączących się z koniecznością dysponowania majątkiem publicznym. Użycie spójnika "lub" oznacza, że wykonywanie zadań publicznych przez osoby i jednostki organizacyjne może, ale nie musi być związane z dysponowaniem majątkiem publicznym. Zadania publiczne, to zadania, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych, przypisane państwu oraz szeroko rozumianym podmiotom władzy publicznej, które ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich zrealizowanie (przykładowo por. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005; St. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych, Problematyka prawna. PWN Warszawa 1994). W ocenie Sądu, niezbędnym w niniejszej sprawie jest również zwrócenie uwagi na treść przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 roku, poz. 572), która w art. 1 ust. 1 stanowi, że ustawę stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - władze publiczne, na zasadach określonych w ustawie, zapewniają uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań oraz udzielają pomocy uczelniom niepublicznym w zakresie i formach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 33 ust.1 cyt. ustawy, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni z przepisami prawa i statutem oraz z treścią udzielonego pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może żądać informacji i wyjaśnień od organów uczelni oraz założyciela uczelni niepublicznej, a także dokonywać kontroli działalności uczelni. Uczelnia niepubliczna, spełniająca warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 95 ust. 1, może otrzymać m. in. dotację przeznaczoną na pokrycie części opłat wnoszonych przez studentów studiów stacjonarnych oraz uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich (art. 94 ust. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Ponadto - zgodnie z art. 94 ust. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, uczelnia niepubliczna otrzymuje dotację na zadania związane z bezzwrotną pomocą dla studentów, w zakresie określonym w art. 173 ust. 1 oraz dla doktorantów, w zakresie określonym w art. 199 ust. 1. Art. 103 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 tejże ustawy stanowi zaś, że uczelnia tworzy fundusz pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, który tworzony jest m. in. z dotacji wymienionej w ww. art. 94 ust. 4 ustawy. Powyższe przesądza, że wykorzystywanie przez A w G. środków finansowych pochodzących z dotacji z budżetu państwa, jako majątku publicznego, powoduje, iż w tym zakresie Uczelnia ta mieści się w katalogu podmiotów wykonujących zadania publiczne i dysponujących majątkiem publicznym, zaś dane pozostające w tym zakresie w dyspozycji Uczelni stanowią informację publiczną, do której udostępnienia Uczelnia jest zobowiązana na każdorazowy wniosek obywatela. Podobne stanowisko zajęły w nieprawomocnych wyrokach - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 13 lipca 2012 roku, sygn. akt II SAB/Łd 83/12, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 18 lipca 2012 roku, sygn. akt II SAB/Gd 40/12 (wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Potwierdzeniem zasadności powyższych rozważań może być również teza zawarta w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 listopada 2011 roku, sygn. akt II SO/Kr 11/11 (Baza Orzeczeń Lex nr 1101347), w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że dyrektor przedszkola niepublicznego jest innym podmiotem wykonującym zadania publiczne i o ile dysponuje majątkiem publicznym obowiązany jest w określonym zakresie do udzielenia informacji publicznej. Zdaniem Sądu, nie można było również zgodzić się z twierdzeniami Rektora, że danymi, o których udostępnienie wnosił skarżący, częściowo dysponuje samorząd studencki Uczelni (a nie Rektor). Rektor jako podmiot reprezentujący Uczelnię (por. art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym), zgodnie z art. 174 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego i uczelnianym organem samorządu doktorantów dokonuje podziału dotacji, o których mowa w art. 94 ust. 1 pkt 7 i ust. 4. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika kompetencja Rektora do dokonywania podziału ww. dotacji, a zatem już chociażby z tego względu należy uznać, że to Rektor jest dysponentem wszelkich informacji dotyczących sposobu rozdziału dotacji, co oznacza, że jest zobowiązany do udzielenia każdej informacji dotyczącej tej kwestii. Samorząd studencki nie posiada przy tym osobowości prawnej (posiada ją jedynie Parlament Studentów RP, czyli przedstawiciele uczelnianych samorządów studenckich - vide art. 203 ust. 1 i art. 203a ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym), stanowi jedynie wyłączną reprezentację ogółu studentów uczelni (art. 202 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym), a jego rola przy rozdziale dotacji sprowadza się do współdziałania z Rektorem. Odnośnie zaś twierdzeń Rektora, w których wskazywał on, że informacje objęte żądaniem skarżącego zostały udostępnione na stronie internetowej Uczelni, wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podstawowym sposobem udostępniania informacji publicznej jest ogłoszenie jej w Biuletynie Informacji Publicznej. Jak wynika z twierdzeń Rektora, reprezentowana przez niego Uczelnia nie prowadzi takiego Biuletynu, zatem właściwym trybem udostępnienia informacji publicznej był tryb określony w art. 10 i art. 11 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc na wniosek albo w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowanie w takich miejscach urządzeń umożliwiających zapoznanie się z tą informacją. Podkreślić w tym miejscu należy również, że z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, iż udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Mając na uwadze treść wniosku złożonego w niniejszej sprawie, w którym skarżący domagał się udostępnienia żądanych informacji publicznych w formie wydruków poświadczonych przez uprawnionego pracownika Uczelni, stwierdzić należało, że odesłanie skarżącego przez Rektora do informacji zamieszczonych na stronie internetowej Uczelni nie stanowiło realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Należy w tym miejscu wyjaśnić również, że skierowane do skarżącego pismo Rektora z dnia 27 lutego 2012 roku, uwalniałoby Rektora od zarzutu bezczynności jedynie w sytuacji, w której żądane informacje nie stanowiłyby informacji publicznej. Podkreślić bowiem należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji podmiotu, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej: 1) udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno - techniczną, 2) w przypadku odmowy ich udostępnienia - wydanie decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnieniu informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. W sytuacji natomiast gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, podmiot, do którego kieruje wniosek, nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Wskazane wyżej pismo z dnia 27 lutego 2012 roku, pomijając już bezzasadność podnoszonych w piśmie twierdzeń, wskazywało jedynie na stanowisko Rektora, w którym podnosił on, że reprezentowana przez niego Uczelnia nie jest podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto udzielenie wnioskodawcy odpowiedzi, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie wyklucza samo w sobie dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność. Kwestia zaliczenia żądanej informacji do informacji publicznej stanowi bowiem przedmiot oceny sądu administracyjnego w toku rozpoznania skargi na bezczynność. Z uwagi zatem na okoliczność, że Rektor A w G. nie udostępnił żądanej informacji publicznej we wnioskowanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd, na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika bowiem z analizy akt sprawy oraz z treści odpowiedzi na skargę i dalszych pism składanych w niniejszej sprawie, brak podjęcia przez Rektora odpowiednich działań wynikał z nieprawidłowej interpretacji stanu prawnego, polegającej na wątpliwościach odnośnie obowiązku udzielenia żądanych informacji i tym samym nie nosił znamion lekceważącego traktowania obowiązków. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, co miało miejsce również w rozpoznawanej sprawie. Odnośnie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od Rektora A w G. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.