II OZ 903/12

Dnia 16 października 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.C., M.S. i G.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Gd 238/12 o odmowie dopuszczania K.C., M.S. i G.P. do udziału w sprawie ze skargi A.K. na uchwałę Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia [...] kwietnia 2012 roku Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. 1 2 Postanowieniem z dnia z dnia 1 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił dopuszczenia K.C., M.S. i G.P. do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi A.K. na uchwałę Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 20 kwietnia 2012 roku Nr VII/45/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że opisane wyżej osoby wniosły o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu wskazując, że są właścicielami nieruchomości, sąsiadujących bezpośrednio z terenami, dla których zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje budowę funkcji ciężkiego przemysłu. Rozpoznając przytoczone wnioski Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżąca wniosła skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. - dalej jako "u.s.g."). W ocenie Sądu I instancji, z uwagi na specyficzny charakter skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która przysługuje wyłączenie osobie, której interes prawny uchwała narusza, nie jest możliwe dopuszczenie do udziału w postępowaniu jakichkolwiek innych osób. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli wnioskodawcy. Zarzucając naruszenie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu, uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 33 § 2 p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określona przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawami normującymi materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom zażalenia, w tej sytuacji, w sprawie dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mamy do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego (nawet w szerokim znaczeniu tego pojęcia) w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie takie jest bowiem odrębnym postępowaniem, którego zakres reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Odrębność tego postępowania dotyczy nie tylko podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na tę uchwałę na podstawie przepisów ustawy o samorządzie gminnym, z którą to skargą mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Pogląd ten jest już utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się na skutek skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis art. 101 u.s.g. nie daje podstaw do dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym innego pomiotu, niż wnoszący skargę na akt prawa miejscowego. Ponadto ocena miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest tylko pod kątem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu który wniósł skargę. Nie oznacza to jednak, że wnioskodawcy są pozbawieni możliwości zakwestionowania uchwały będącej przedmiotem niniejszej skargi. Przepis art. 101 u.s.g. stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi może być podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i który przed wniesieniem skargi wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że po spełnieniu warunków określonych w cytowanym przepisie, strona może wnieść skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom zażalenia, interpretacja przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a. dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Z tych względów i na podstawie, art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 1 2