I FSK 1562/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA (del) Grzegorz Gocki (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Go 339/12 w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Z. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Go 339/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyniku rozpoznania skargi L. S. (dalej skarżący, podatnik) oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 12 marca 2012 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji: 1.1.Postępowanie przed organami podatkowymi 1.1. Decyzją z dnia 2 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. określił skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2006 r. Następnie decyzji tej, postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 15 grudnia 2011 r., wydanym w oparciu o art. 239 b § 1 pkt 4 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej O.p.), nadano rygor natychmiastowej wykonalności, albowiem termin przedawnienia zobowiązania był już krótszy niż 3 miesiące. Zaistniało zatem duże prawdopodobieństwo, że wynikające z decyzji nieostatecznej zobowiązanie nie zostanie wykonane przed upływem jego przedawnienia. 1.2.Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego, który w złożonym na nie zażaleniu, podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art.145 § 1 i § 2 O.p. Wskazywane naruszenie prawa upatrywał w wadliwości doręczenia postanowienia pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu wymiarowym ,a nie bezpośrednio stronie. W ocenie pełnomocnika, ponieważ do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności doszło w toku odrębnego postępowania, zapadłe rozstrzygnięcie winno być doręczone samej stronie, która w tym postępowaniu nie była już reprezentowana przez pełnomocnika, ustanowionego wyłącznie w ramach tzw. postępowania "głównego" dotyczącego wysokości zobowiązania. Z tego też względu, ponieważ postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie doręczono samemu skarżącemu, to orzeczenie to nie weszło do obrotu prawnego. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik powołał się wyroki WSA w Opolu z dnia 4 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Op 323/10 oraz WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2011r. sygn. akt ISA/Gd 774/11. 1.3. Postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 12 marca 2012 r., wydanym na podstawie art. 233 § 2 O.p., uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia uznając, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest dowiedzenie ( uprawdopodobnienie), że zobowiązanie nie zostanie wykonane przed upływem terminu jego przedawnienia. Podejmując zaskarżone postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności , organ pierwszej instancji, wskazując na zbliżający się upływ terminu przedawnienia zobowiązania nie uwzględnił jednakże istotnej okoliczności, którą było zawieszenie biegu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 w związku z art.6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego (Dz. U. z 2007r., Nr 111 poz.765 ze zm.), polegające na podaniu nieprawdy w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od marca do września 2006r. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że okoliczności faktyczne rozważanej sprawy nie potwierdziły zasadności zarzutu zażalenia dotyczącego wadliwości doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji, a tym samym braku skutecznego wprowadzenia go do obrotu prawnego. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Go 468/11 oraz WSA w Gliwicach z dnia 28 marca 2011r, sygn. akt I SA/G1 1253/10, w których składy orzekające poddały kontroli prawidłowość doręczenia pełnomocnikowi postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. 2.Skarga do sądu I instancji. 2.1 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim pełnomocnik skarżącego, podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 233 § 3 O.p. w zw. z art. 239 O.p., poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, 2) art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p . poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia, w sytuacji gdy doszło do doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 145 § 1 O.p. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponowił dotychczas prezentowane stanowisko , że postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ma charakter odrębny w stosunku do postępowania "głównego" zakończonego wydaniem nieostatecznej decyzji objętej tym rygorem. Tym samym już po wydaniu i doręczeniu decyzji określającej wysokość zobowiązania organ pierwszej instancji, zgodnie z zasadą dewolucji kompetencji traci uprawnienie do podejmowania dalszych czynności w już rozstrzygniętej sprawie (za wyjątkiem przypadków dozwolonych przez ustawodawcę). Zawarta w art.239b § 3 O.p. norma kompetencyjna, zastrzegająca uprawnienie organu pierwszej instancji do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazuje na wyłom w opisanej zasadzie i dowodzi odrębności tego postępowania. Na odrębność przedmiotowego postępowania wskazuje się również w piśmiennictwie, m.in. B. Dauter [w]: B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A, Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. Prawnicze LexisNexis wydanie 6. str. 892. Stawianą tezę o odrębności obu postępowań, według pełnomocnika, potwierdza także norma art.165 § 5 pkt 3 O.p., znosząca obowiązek formalnego wszczęcia postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem gdyby, jak wywodzą organy, toczyło się ono w ramach postępowania "głównego", zamieszczanie tej normy byłoby zbędne( w tej kwestii powołał się na poglądy wyrażane w piśmiennictwie - por. P. Pietrasz [w]: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz. Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX 2009r., komentarz do art.165 Ordynacji podatkowej. ) 2.2.W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Z. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko. 3. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim , po merytorycznym rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej następuje w ramach odrębnego postępowania , a w konsekwencji, komu należy doręczyć to postanowienie: stronie czy jej pełnomocnikowi ustanowionemu na etapie postępowania zakończonego decyzją objętą nadanym rygorem. W ocenie Sądu pierwszej instancji postępowanie, którego przedmiotem jest nadanie nieostatecznej decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności, nie jest postępowaniem odrębnym, ale wyodrębnionym w ramach postępowania "wymiarowego". Na taki charakter tego postępowania wskazuje między innymi umiejscowienie przepisów dotyczących nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w systemie prawa, a mianowicie w Rozdziale 16a ustawy Ordynacja podatkowa -"Wykonanie decyzji"- wyodrębnionym z Działu IV "Postępowanie podatkowe". Ustawodawca nie przewidział zatem w samej ustawie odrębnego od postępowania podatkowego, postępowania związanego z wydaniem postanowienia w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Za prawidłowością powyższego stanowiska przemawiają również przepisy Ordynacji podatkowej - art.165 § 5 pkt 3 O.p. i art. 200 § 2 pkt 1 O.p. z których wynika, że w sprawach związanych z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie wydaje się odrębnego postanowienia o wszczęciu postępowania oraz że nie ma zastosowania regulacja art. 200 §1 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie bezsprzecznie, czynności procesowe organu orzekającego o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, ograniczają się do zbadania przesłanek uprawniających do jego zastosowania, a określonych w art. 239b O.p. oraz do wydania stosownego postanowienia w przypadku ich ziszczenia, niemniej jednak w ocenie Sądu, nie może umykać z pola widzenia fakt, iż czynności te podejmowane mogą być wyłącznie w ramach postępowania podatkowego, które nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Odnosząc się do natomiast do samego zarzutu skargi dotyczącego nieskutecznego doręczenia , a tym samym braku wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia o nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, Sąd pierwszej instancji zważył, iż ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w toku postępowania kontrolnego prowadzonego w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006r. skarżący ustanowił pełnomocnika, który przystąpił do toczącego się postępowania. Z zakresu jego umocowania wynikało, że obejmuje ono reprezentowanie mocodawcy przez ustanowionych pełnomocników w osobach radcy prawnego T. C. oraz doradcy podatkowego P. S., przed organami podatkowymi w zakresie kontroli podatkowych oraz postępowań podatkowych za rok 2006 (podatek dochodowy od osób fizycznych oraz podatek od towarów i usług). W pełnomocnictwie wskazano również jako adres do doręczeń Kancelarię Adwokatów i Radców Prawnych T. C. D, G., L.P. s.c. ul. W., [...] W. Zdaniem Sądu pierwszej instancji tak zakreślony zakres udzielonego pełnomocnictwa obejmował umocowanie ustanowionych pełnomocników do reprezentowania mocodawcy nie tylko do udziału w postępowaniu podatkowym mającym za przedmiot określenie w prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2006 r., ale również do jego reprezentowania w postępowaniu, mającym za przedmiot nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji określającej takie zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Wynika to z ogólnych zasad dotyczących zakresu umocowania pełnomocnika do podejmowania wszystkich czynnościach procesowych łączących się ze sprawą (art.137 § 4 O.p. w zw. z art. 91 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Z tych też względów , Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p . i art. 145 § 1 O.p., stwierdzając prawidłowość doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, a tym samym skutecznego wprowadzenia go do obrotu prawnego. Konsekwencją tego stanowiska było niepodzielenie dalszych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy art. 233 § 2 O.p., który był w z uwagi na stwierdzoną okoliczność zaistnienia zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania zobligowany do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji wydanego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Przedstawione przez organ odwoławczy motywy podjęcia rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym uznano w okolicznościach zaistniałego stanu faktycznego za prawidłowe i uwarunkowane zaistniałymi okolicznościami sprawy. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Strona – L. S. działając poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika - zaskarżyła powyższy wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), zarzucając naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy zachodziła podstawa z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. do wznowienia postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, w którym strona nie z własnej winy nie brała udziału, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy doszło do naruszenia przez organ drugiej instancji art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p . poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia z uwagi na wadliwe doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 145 § O.p. Przy tak sformułowanych zarzutach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony odwołał się w całości do swojej wcześniejszej argumentacji zawartej w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji , a dotyczącej odrębności postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i związanych z tym następstw prawnych w zakresie obowiązku doręczenia rozstrzygnięcia organu bezpośrednio samej stronie, niereprezentowanej już w tym postępowaniu przez ustanowionego , w odrębnym postępowaniu "wymiarowym" pełnomocnika. 4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Z., działając poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W swojej argumentacji odwołał się do stanowiska Sądu pierwszej instancji, w całości je podzielając. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 5.1. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu wyrażona w art. 183 § 1 P.p.s.a., a tym samym sprawa rozpoznawana jest jedynie w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu Sąd bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której jednak nie stwierdzono w rozpoznawanej sprawie. 5.2. Autor skargi kasacyjnej opierając ją na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według niego wadliwe doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji pełnomocnikowi, który w ramach tego postępowania nie reprezentował już strony, nie tylko spowodowało pozbawienie jej prawa do udziału w tym postępowaniu, ale także skutkowało brakiem wprowadzenia takiego aktu do obrotu prawnego. W obu tych kwestiach wskazywał na konieczność rozstrzygnięcia podstawowego zagadnienia, a mianowicie, czy nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności następuje w ramach postępowania "głównego", co rodzi obowiązek doręczenia go ustanowionemu w tym postępowaniu pełnomocnikowi (to stanowisko prezentują organy oraz Sąd pierwszej instancji ), czy też jest to postępowanie odrębne, jak wywodzi strona skarżąca, odwołując się do poglądów wyrażanych w przywołanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym i literaturze przedmiotu, a czego następstwem, byłaby konieczność doręczenia takiego postanowienia bezpośrednio samej stronie. 5.3. Wbrew jednakże twierdzeniom autora skargi, w realiach rozpoznawanej sprawy, samo to niewątpliwie istotne zagadnienie charakteru postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej , nie ma bezpośredniego wpływu na ocenę trafności podniesionych zarzutów kasacyjnych. Bez względu bowiem na to, czy takie postępowanie mieści się w ramach postępowania "głównego", czy też stanowi postępowanie odrębne od niego, reprezentujący stronę pełnomocnik w osobie doradcy podatkowego P. S., był skutecznie umocowany do działania w imieniu skarżącego , w obu tych kategoriach postępowań. Wynikało to zarówno z samej treści udzielonego mu pełnomocnictwa, jak i z oceny podejmowanych przez niego czynności w imieniu i na rzecz skarżącego. Należy zgodzić się w całości ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż w ramach udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do reprezentowania jego przez ustanowionych pełnomocników przed organami podatkowymi w zakresie kontroli podatkowych oraz postępowań podatkowych za rok 2006 (podatek dochodowy od osób fizycznych oraz podatek od towarów i usług), mieściło się zarówno umocowanie do postępowania podatkowego mającego za przedmiot określenie w prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 roku, jak i do postępowania mającego za przedmiot nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji określającej Skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sporny miesiąc. Co więcej, opierając się właśnie na tym umocowaniu, również sam pełnomocnik oparł swoje dalsze działania, podjęte w zakresie złożenia zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo, że jak obecnie wywodzi w skardze kasacyjnej , w tym postępowaniu skarżący działał już osobiście. Zwrócenia wymaga także fakt, że sam skarżący udzielając pełnomocnictwa, z którym niewątpliwie wiąże się, wynikający wprost z art. 145 § 2 O.p., obowiązek doręczania pism ustanowionemu pełnomocnikowi, dodatkowo ustalił również swój adres do doręczeń: Kancelaria Adwokatów i Radców Prawnych T. C. D, G., L. P. s.c. ul. W., [...] W. Takie określenie adresu do doręczeń, należy uznać za samodzielne wskazanie przez samą stronę adresu pod który należy kierować do niej korespondencję, a nie jako wskazanie adresu do doręczeń dla ustanowionych pełnomocników. W ramach art. 145 § 3 O.p. mieści się bowiem jedynie możliwości wyznaczenia jednego z ustanowionych pełnomocników, jako właściwego do doręczeń, a takiego wskazania skarżący nie dokonał. W tej sytuacji, nawet gdyby przychylić się do argumentacji autora skargi, co do braku umocowania pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, to i tak należałoby stwierdzić prawidłowość dokonanego przez organ doręczenia spornego postanowienia, na wskazany adres do doręczeń. 5.4. Odnosząc się do wskazanej w skardze podstawy kasacyjnej, należy zauważyć, że stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a., jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy kwalifikuje do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Celem tego przepisu jest wykluczenie sytuacji, w której przeprowadzana kontrola instancyjna miałaby w istocie pozorny charakter, a stwierdzone uchybienie de facto nie miałoby w ostateczności żadnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Autor skargi upatruje wpływ wskazywanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, w możliwości wszczęcia, w oparciu o wadliwe wprowadzone do obrotu prawnego postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, postępowania egzekucyjnego. Nie zauważa jednakże przy tym, że w ramach postępowania zażaleniowego doszło do uchylenia tego postanowienia z uwagi na stwierdzenie przez organ odwoławczy zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z faktem wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 w związku z art.6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego (Dz. U. z 2007r., Nr 111 poz.765 ze zm.), polegającego na podaniu nieprawdy w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od marca do września 2006r. Tym samym wadliwym było powołanie się przez organ I instancji przy nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, na przesłankę zbliżającego się upływu terminu przedawnienia zobowiązania. Dodatkowo, jedynie na marginesie można też wskazać, że jak wynika z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) objęta rygorem natychmiastowej wykonalności decyzja określająca skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za sporny miesiąc stała się ostateczna, a wywiedziona na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 17.04.2013 r. sygn. akt I SA/Go 116/13. Z tych też względów, mając na uwadze "realia rozstrzyganej sprawy" (pokreśl. Sądu), podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego, nie mogły zostać uznane za zasadne, a w konsekwencji należało, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znalazło swoją podstawę w art. 204 pkt 1 P.p.s.a.