II OSK 1744/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) del. WSA Jerzy Siegień Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1518/12 w sprawie ze skargi T. L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1518/12 oddalił skargę T. L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia T. L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w sprawie zabudowy części korytarza na trzeciej kondygnacji w budynku położonym przy [...] w W. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zasadnie w sprawie odmówiono wszczęcia postępowania i wydano postanowienie w trybie art. 61a k.p.a. T. L. nie ma bowiem przymiotu strony w sprawie, w której dochodziła wszczęcia postępowania. Część korytarza objęta jej wnioskiem stanowi integralną część lokalu mieszkalnego nr [...] w ww. budynku. Organ podkreślił, że co do zasady członków spółdzielni, a skarżąca jest nim, w zakresie dotyczącym części wspólnych obiektu reprezentuje na zewnątrz spółdzielnia. Dodatkowo wskazano, że przed organem nadzoru budowlanego toczyło się postępowanie, co do montażu dodatkowych drzwi do lokalu [...] i [...]. Skargę T. L. na decyzje jakie w związku z tym zapadły oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1188/11. W tym postępowaniu organy już wypowiadały się, co do braku podstaw do interwencji w odniesieniu zabudowy korytarza, a to dodatkowo uzasadnia niniejsze rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła T. L. Dochodząc stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, zarzuciła naruszenia art. 28 ustawy Prawo budowlane. Podniosła, że w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1188/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał ją za stronę. Powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), skarżąca wskazała na zagrożenie pożarowe jakie stwarza zabudowa. Ponadto stwierdziła, że narusza ona prawa właścicieli do części wspólnych budynku i w tej sprawie prowadzi korespondencję ze Spółdzielnią. Zdaniem skarżącej w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów procesowych - art. 6, 9, 10 k.p.a. oraz art. 7, 77 i 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na treść art. 61 § 1 i art. 61a k.p.a., wskazał, że skarżąca nie ma przymiotu strony do dochodzenia wszczęcia postępowania przez nadzór budowlany. Zwrócono uwagę, że zgodnie art. 28 k.p.a. - stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie Sądu, skarżąca może skutecznie powołać się tylko na interes faktyczny. Nie ma zaś interesu prawnego, gdy zważyć, że zabudowa obejmująca część korytarza, to faktycznie i prawnie integralna część odrębnego lokalu mieszkalnego, która została dopuszczona przed wieloma laty przez spółdzielnię mieszkaniową, a przy przekształcaniu własnościowym lokalu zaliczona do jego powierzchni i w raz z innymi pomieszczeniami objęta wyodrębnieniem tego lokalu. Sąd podzielił stanowisko organu, oparte na utrwalonym orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym członków spółdzielni w sprawach związanych z nieruchomościami pozostającymi w ich zasobach, na zewnątrz reprezentuje, co do zasady, spółdzielnia chyba, że wykażą swój zindywidualizowany interes prawny. Skarżąca na rozprawie wskazała, że przeszkadza jej wysoki próg we drzwiach do sąsiedniego mieszkania wywołujący dokuczliwe odgłosy, dochodzące do jej mieszkania i dlatego podjęła interwencje w niniejszej sprawie. Odnosząc się do kwestii przyznania skarżącej prawa strony w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1188/11, zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r., Sąd podniósł, że nie pozostaje w związku z postępowaniem w sprawie niniejszej, ponieważ postępowanie to dotyczyło dodatkowych drzwi m.in. w mieszaniu skarżącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. L., zaskarżając do w całości i zarzucając mu: I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 61a k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji, gdy skarżąca, będąc właścicielką wyodrębnionego lokalu, a nie jak przyjął Sąd - będąc jedynie osobą posiadającą prawo do lokalu spółdzielczego, miała przymiot strony a zatem - zarówno interes faktyczny jak i prawny w sprawie a tym samym, mogła, zgodnie z treścią art. 61 § 1 k.p.a. zgłosić żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego; II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 133 § 1 P.p.s.a.w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się w całości na aktach sprawy - dokładniej - pominięciu istotnej części tych akt, ograniczając się w zasadzie wyłącznie do oparcia się na treści decyzji będącej przedmiotem skargi do WSA, a uchybienie to miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 2. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się w całości na aktach sprawy - dokładniej - na powieleniu błędu popełnionego przez organ I instancji, w wyniku czego, skarżącej odmówiono przymiotu bycia strona postępowania, pomimo iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika że będąc właścicielką wyodrębnionego przedmiotu własności - lokalu mieszkalnego wraz z przypadającą jej ułamkową częścią gruntu oraz częścią wspólną budynku, skarżąca powinna mieć samoistne prawo do występowania w postępowaniu na prawach strony; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru, a przez to naruszenie przez Sąd I instancji powołanych wyżej przepisów postępowania sądowo administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i 9 k.p.a., przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w/w przepisów przez Organ w toku postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności poprzez wydanie decyzji wobec skarżącej bez podjęcia wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem zarówno oczywistego interesu społecznego jak i słusznego interesu skarżącej, nie tylko jako strony postępowania ale również jako obywatela oraz bez należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które choćby mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania - przy czym, to na organie spoczywa obowiązek czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu organ winien udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, czego organ wobec skarżącego zaniechał a co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 5. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nie wzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z urzędu nie opłaconych w części ani w całości, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę, że skarżąca, będąc również właścicielką wydzielonej części budynku mieszkalnego oraz związanej z tym prawem ułamkowej współwłasności gruntu oraz części wspólnej budynku, ma prawo ale i obowiązek wykazywania należytej dbałości również np. o prawidłowy sposób wykorzystywania nieruchomości, w tym chociażby - właściwego stosowania przepisów art. 4 (1) pkt 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380) zgodnie z którym, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji. Skarżąca w trosce o zapewnienie bezpiecznej eksploatacji zarówno własnego lokalu jak i pozostałej części budynku, którego jest po części współwłaścicielką skierowała pierwotny wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. Swoje uprawnienia skarżąca wywodzi z faktu, że mocą aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr repertorium [...] nr [...] stała się właścicielem wyodrębnionego lokalu oraz współwłaścicielem części wspólnych budynku, a więc i na niej po części spoczywał obowiązek opisany w przytoczonym powyżej przepisie. Podkreślono, że uzasadnieniem udziału skarżącej w postępowaniu na prawach strony jest fakt, że postępowanie to dotyczyło zindywidualizowanych interesów prawnych strony, a nie spółdzielni jako całości, a dodatkowo, wynikało z przysługujących skarżącej praw rzeczowych do wyodrębnionej części nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Strona skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół wykładni art. 61a i art. 28 k.p.a., których błędna interpretacja w ocenie kasatora, doprowadziła do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w sprawie zabudowy korytarza na trzeciej kondygnacji w budynku położonym przy [...] w W., stanowił przepis art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organy nadzoru budowlanego obu instancji uznały, że skarżąca nie ma przymiotu strony, gdyż zabudowana część korytarza objęta jej wnioskiem, stanowi integralną część lokalu mieszkalnego nr [...] w ww. budynku. Z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wydaje się wówczas, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania występuje podmiot, nie posiadający przymiotu strony (przeszkody natury podmiotowej) bądź też gdy z innych, uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte (przeszkody natury przedmiotowej). Ocena, czy istnieje przeszkoda natury podmiotowej, wymaga ustalenia, czy osoba, od której pochodzi żądanie wszczęcia postępowania, jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. bądź przepisu szczególnego, który reguluje krąg stron w konkretnym rodzaju spraw (jak np. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). W sytuacji gdy podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w konsekwencji czego nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania. Oznacza to, że organ administracji zobowiązany jest zbadać treść żądania podmiotu wnoszącego podanie. W sytuacji, gdy wskazane przez wnioskodawcę elementy określające jego legitymację do złożenia wniosku w sposób oczywisty przeczą tezie o istnieniu interesu prawnego, organ administracji uprawniony jest do odmowy wszczęcia danego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 1966/11, LEX nr 1358330). Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na definicję strony zawartą w art. 28 k.p.a., zgodnie z którą stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Źródeł interesu prawnego należy poszukiwać w przepisach prawa materialnego, przy czym interes prawny może być wywodzony także spoza materialnego prawa administracyjnego. Taki interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes prawny charakteryzuje się następującymi cechami: jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Skarżąca, żądając wszczęcia postępowania przed organami nadzoru budowlanego, wskazała na zagrożenie pożarowe jakie stwarza zabudowa korytarza w lokalu [...]. Ponadto stwierdziła, że zabudowa ta narusza prawa właścicieli do części wspólnych budynku. Podniosła również, że przeszkadza jej wysoki próg w drzwiach do sąsiedniego mieszkania nr [...] wywołujący dokuczliwe odgłosy, dochodzące do jej mieszkania. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że członkom spółdzielni mieszkaniowej, co do zasady nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Stroną tą jest zwykle spółdzielnia mieszkaniowa, która posiada tytuł prawny do nieruchomości, natomiast reprezentowanie spółdzielni na zewnątrz odbywa się przez jej organy (zarząd). Zwraca się przy tym jednak uwagę, że członek spółdzielni mieszkaniowej może być stroną postępowania administracyjnego, niezależnie od uczestnictwa spółdzielni mieszkaniowej w tym postępowaniu, jeżeli określony akt rozstrzyga o kwestiach mających istotny wpływ na jego prawo do korzystania z lokalu. Uznanie członka spółdzielni za stronę postępowania administracyjnego wymaga zatem istnienia indywidualnego interesu prawnego w odniesieniu do konkretnego lokalu spółdzielcy. Oznacza to, że interes ten musi przejawiać się w indywidualnym zagrożeniu prawa spółdzielcy przez oddziaływanie inwestycji na przysługujące mu indywidualnie prawo rzeczowe. Musi to być interes skonkretyzowany do tego prawa, nie zaś wywodzony z interesu ogółu członków spółdzielni. Trafnie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że skarżąca wykazuje jedynie interes faktyczny. Nie ma ona bowiem interesu prawnego w sprawie, zwłaszcza, że zabudowa obejmująca część korytarza, to faktycznie i prawnie integralna część odrębnego lokalu mieszkalnego, która została dopuszczona przed laty przez spółdzielnię mieszkaniową, a przy przekształcaniu własnościowym lokalu zaliczona została do jego powierzchni i w raz z innymi pomieszczeniami, objęta wyodrębnieniem tego lokalu. Dlatego interes prawny w przedmiotowej sprawie posiada M. R. – właściciel lokalu nr [...] i Spółdzielnia Mieszkaniowa w W. Skarżąca nie posiada też interesu prawnego wskazując na zagrożenie pożarowe jakie stwarza zabudowa korytarza oraz, że ta zabudowa narusza prawa właścicieli do części wspólnych budynku. Nie można bowiem mówić o szkodliwym oddziaływaniu inwestycji na lokal stanowiący własność skarżącej, ani też o ograniczeniu możliwości korzystania z przysługujących jej praw właścicielskich, w tym użytkowania lokalu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut kasacji naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 9 k.p.a. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przyjęta w sprawie faktyczna i prawna podstawa rozstrzygnięcia ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. tj. zasady prawdy obiektywnej i obowiązku informowania strony o okolicznościach sprawy. Prawidłowo uznał, że okoliczności faktyczne zostały ustalone, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. W związku z powyższym pozbawiony jest też doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Naruszenie przepisu art. 133 P.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy strona skarżąca kasacyjnie wykaże konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego wynika nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, LEX nr 746707). Wbrew zarzutom skargi Sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał aktowy i z niego wyprowadził właściwe wnioski i oceny. Wydał rozstrzygnięcie na podstawie akt administracyjnych, jak i sądowoadministracyjnych. Chybiony jest zarzut kasacji naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem regulującym wymogi uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku powinno zawierać przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie podkreśla się, że po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10, [w:] CBOSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tym samym było możliwe dokonanie jego instancyjnej kontroli. Spełnia zatem wymagania normatywne przewidziane w art. 141 § 1 P.p.s.a. Nie można się również zgodzić ze skarżącą, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a., ponieważ są to przepisy wzajemnie się wykluczające. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, w związku, z czym skargę oddalił - a więc prawidłowo zastosował art. 151 P.p.s.a. Nadto należy mieć na uwadze, że przepis art. 151 P.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym; warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Jeżeli z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 151 P.p.s.a., gdyż takie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanych przez Sąd norm prawnych. Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.