II OSK 2699/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 134/12 w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od B. K. na rzecz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r., IV SA/Wa 134/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej "WSA") po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej "GDOŚ") z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie GDOŚ z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] i zasądził od GDOŚ na rzecz B. K. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 29 marca 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. B. K. zwróciła się do GDOŚ o uchylenie postanowienia GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r. utrzymującego w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku (zwanego dalej "rdoś") z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr ew. [...] (po podziale [...] i [...]) przy ul. [...] w miejscowości W., gm. W. GDOŚ, celem prawidłowej kwalifikacji ww. wniosku i rozpoznanie go we właściwym trybie, pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. wezwał B. K. o sprecyzowanie złożonego wniosku w zakresie określenia przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, którego żądanie to dotyczy. W odpowiedzi na ww. pismo wnioskodawczyni wskazała, iż złożony wniosek został złożony w trybie art. 145 § 1, art. 154 oraz art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (ówcześnie obowiązujący tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami - zwanej dalej "kpa"). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem ostatecznym GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r. w związku z wnioskiem B. K. Pismem z dnia 15 lipca 2011 r. B. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie wznowienia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. GDOŚ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 149 § 3 w związku z art. 126 kpa po rozpatrzeniu ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przedmiotem ponownego rozpatrzenia sprawy jest zbadanie pod względem legalności, jak i celowości postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2011 r., dotyczącego odmówienia wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem ostatecznym GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r. w trybie art. 145 kpa. W przedmiotowej sprawie wniosek B. K. w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. dotyczy rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami - zwanej dalej "upzp"). Zgodnie z art. 53 ust. 5 upzp na uzgodnienia dokonane na podstawie z art. 53 ust. 4 ww. ustawy stronom postępowania nie będącym inwestorem (tj. osobą, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy) nie przysługuje prawo wzruszenia postanowień uzgodnieniowych w trybie zwyczajnym. Zdaniem GDOŚ należy przyjąć, iż strony nie będące inwestorami utraciły także legitymację do wzruszenia decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. W związku z powyższym organ wskazał, iż na dzień rozpatrywania wniosku z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem ostatecznym GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r. B. K. była jedną ze stron postępowania niebędących inwestorem. Pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. B. K. wniosła skargę do WSA żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż organ błędnie przyjął, iż inwestorem w niniejszej sprawie jest wyłącznie S. K., albowiem on podpisał wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Podkreśliła, iż są inwestorami wspólnie z mężem i tak była traktowana przez organy administracji, w tym również przez GDOŚ w trakcie prowadzonego postępowania uzgodnieniowego. W ocenie skarżącej przepis art. 53 ust. 5 upzp należy interpretować w ten sposób, iż zażalenie przysługuje inwestorowi, a nie osobie która złożyła wniosek o wydanie warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Rozstrzygając zasadność ww. skargi WSA wskazał, że doszedł do przekonania, iż skarga B. K. zasługuje na uwzględnienie, bowiem GDOŚ błędnie uznał, iż w świetle art. 53 ust. 5 upzp inwestorem jest wyłącznie osoba, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, chociaż ustawodawca odwołując się do pojęcia inwestor nie określił, iż chodzi wyłącznie o osobę, która podpisała wniosek o wydanie warunków zabudowy. Zdaniem WSA ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów jednoznacznie wynika, iż skarżąca jako inwestor czynnie uczestniczyła w prowadzonych postępowaniach administracyjnych zmierzających do uzyskania warunków zabudowy i tak też była traktowana przez organy administracji publicznej, w tym również przez GDOŚ, a więc odmowa wszczęcia postępowania wznowieniowego z uwagi na fakt, iż B. K. nie podpisała wniosku o wydanie warunków zabudowy, lecz niewątpliwie jest inwestorem, nie znajduje uzasadnienia w świetle treści art. 53 ust. 5 upzp. Wnosząc skargę kasacyjną od powyższego wyroku pełnomocnik GDOŚ zaskarżył ww. wyrok WSA w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa"), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz jej oddalenie na podstawie art. 188 ppsa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez: a) dokonanie błędnej wykładni art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 upzp poprzez przyjęcie, że w sprawie dotyczącej warunków zabudowy inwestorem oprócz wnioskodawcy jest jego żona, będąca współwłaścicielką działki, na której ma być realizowana inwestycja i tym samym przysługiwało jej zażalenie w postępowaniu zwyczajnym, a zatem stosownie do art. 126 kpa przysługiwał jej też wniosek o wznowienie postępowania, podczas gdy inwestorem jest jedynie wnioskodawca, co doprowadziło Sąd do uchylenia postanowienia GDOŚ w sytuacji, w której zażalenie na postanowienie dotyczące uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 upzp przysługuje wyłącznie inwestorowi (wnioskodawcy), na wniosek którego zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 upzp następuje ustalenie warunków zabudowy, a więc stosownie do art. 126 kpa wniosek o wznowienie postępowania przysługuje także wyłącznie inwestorowi (wnioskodawcy) i stosownie do art. 149 § 3 kpa powinien zostać załatwiony odmownie, a zatem Sąd pierwszej instancji powinien stosownie do art. 151 ppsa skargę oddalić; b) niezastosowanie art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 upzp jako wzorców kontroli, zgodnie z którymi inwestorem jest jedynie podmiot (strona) składający wniosek o ustalenie warunków zabudowy (w niniejszej sprawie jest nim jedynie S. K., który złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy tylko we własnym imieniu), w sytuacji w której zgodnie z art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 upzp zażalenie na postanowienie organu uzgadniającego przysługuje tylko inwestorowi (wnioskodawcy), a zatem stosownie do art. 126 kpa także wniosek o wznowienie postępowania uzgodnieniowego przysługiwał tylko inwestorowi (wnioskodawcy), a tym samym wniosek innej strony postępowania – B. K. - stosownie do art. 149 § 3 kpa powinien zostać załatwiony poprzez wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, tym samym Sąd pierwszej instancji powinien stosownie do art. 151 ppsa skargę oddalić; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 133 § 1 ppsa poprzez błędne ustalenie przez Sąd pierwszej instancji na podstawie akt sprawy, że w sprawie będącej przedmiotem kontroli, w świetle art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 upzp inwestorem (wnioskodawcą) jest także B. K., podczas gdy ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie następowało wyłącznie na wniosek S. K., który złożył podanie jedynie we własnym imieniu, a także poprzez nieustalenie, że w dniu wydania przez GDOŚ postanowienia z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem było ww. postanowienie i tym samym stanowiło ono - stosownie do art. 56 ppsa - przeszkodę do wszczęcia postępowania wznowieniowego, skutkiem czego było naruszenie przez Sąd art. 151 ppsa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skargę należało oddalić; b) art. 153 w związku z art. 171 ppsa poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej wcześniejszego prawomocnego wyroku z dnia 23 września 2011 r., IV SA/Wa 943/11, którym Sąd ten oddalił skargi S. i B. K. na postanowienie GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] (którym zostało zakończone postępowanie uzgodnieniowe, o którego wznowienie w niniejszej sprawie wnioskowała B. K.), stwierdzając m. in. w uzasadnieniu, że inwestorem (wnioskodawcą) w sprawie jest tylko S. K. i dlatego skarga B. K. nie podlega rozpoznaniu merytorycznemu, tym samym Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem naruszył powagę rzeczy osądzonej prawomocnym wyrokiem, dokonując odmiennej oceny prawnej oraz stanu faktycznego, którą był związany, czego skutkiem było niezastosowanie art. 151 ppsa w sytuacji, gdy skargę. należało oddalić; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a\ w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 153 ppsa, poprzez sporządzenie uzasadnienia, w którym nie wyjaśniono w sposób należyty podstawy podjętego w wyroku rozstrzygnięcia, tj. na potwierdzenie, że w sprawie w świetle art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 upzp oprócz wnioskodawcy inwestorem jest także jego żona, będąca współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczy wniosek S. K. o ustalenie warunków zabudowy wskazano jedynie, że B. K. brała czynny udział w postępowaniu uzgodnieniowym, gdy tymczasem stosownie do art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 upzp ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, a zatem inwestorem jest tylko strona składająca wniosek o ustalenie warunków zabudowy - w niniejszej sprawie był nią jedynie S. K., tym samym stosownie do art. 149 § 3 kpa GDOŚ prawidłowo odmówił wznowienia postępowania uzgodnieniowego na wniosek B. K., a Sąd pierwszej instancji winien oddalić skargę stosownie do art. 151 ppsa. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 upzp poprzez przyjęcie, że w sprawie dotyczącej warunków zabudowy inwestorem jest oprócz wnioskodawcy jego żona, będąca współwłaścicielką działki, na której ma być realizowana inwestycja i tym samym przysługiwało jej zażalenie na postanowienie dotyczące uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 upzp w postępowaniu zwyczajnym, a zatem stosownie do art. 126 kpa przysługiwał jej też wniosek o wznowienie tego postępowania. Zgodnie natomiast z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 upzp, których to przepisów Sąd pierwszej instancji w ogóle nie zastosował jako wzorców kontroli, ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, a zatem z przepisu tego wprost wynika, że inwestorem na gruncie przepisów upzp jest tylko strona składająca wniosek (strona zainteresowana) o ustalenie warunków zabudowy. Z powyższego jasno wynika, że w przedmiotowej sprawie inwestorem byt tylko S. K., który to złożył jedynie we własnym imieniu wniosek o ustalenie warunków zabudowy (świadczy o tym zarówno wniosek jak i projekt decyzji o warunkach zabudowy przesłany do uzgodnienia). Budzi wątpliwości natomiast posłużenie się przez WSA pojęciem osoby, która podpisała wniosek o wydanie warunków zabudowy, a nie osoby, która wniosek taki złożyła. Ponadto Sąd pierwszej instancji naruszył art. 153 w związku z art. 171 ppsa poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej wcześniejszego prawomocnego wyroku z dnia 23 września 2011 r., IV SA/Wa 943/11, którym Sąd ten oddalił skargi S. i B. K. na postanowienie GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...], którym zostało zakończone postępowanie uzgodnieniowe, a o którego wznowienie w niniejszej sprawie wnioskowała B. K. W uzasadnieniu ww. wyroku WSA wskazał, iż "na wstępie należy zaznaczyć, że merytorycznemu rozpoznaniu Sąd poddał skargę złożoną przez inwestora S. K. Natomiast B. K., która jak wynika z projektu decyzji przedstawionej do uzgodnienia nie jest inwestorem, stosownie do art. 53 ust. 5 upzp nie była legitymowana do złożenia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji i tym samym nie służy jej prawo złożenia skargi na postanowienie organu drugiej instancji, co powoduje oddalenie jej skargi z uwagi na brak przymiotu strony". Autor skargi kasacyjnej nadmienił, że Sąd pierwszej instancji naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a\ w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 153 ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia, w którym nie wyjaśniono w sposób należyty podstawy podjętego w wyroku rozstrzygnięcia, tj. na potwierdzenie, że w sprawie w świetle art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 upzp oprócz wnioskodawcy inwestorem jest także jego żona. Odpowiadając na skargę B. K. zakwestionowała zawarte w niej argumenty, zgadzając się jednocześnie z twierdzeniami zawartymi w wyroku WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny (zwany dalej "NSA") rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów ustawy. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Rozpatrując skargę w tym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty w niej zawarte są częściowo zasadne. Należy więc podkreślić, na co słusznie zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej, że WSA wydał swoje rozstrzygnięcie z naruszeniem art. 153 ppsa. Jak wynika z tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie m. in. ten sąd. Ten sąd, czyli jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r. (III RN 130/97, OSP z 1999 r., z. 5, poz. 101), oznacza to, że "ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Potwierdzeniem tego niepodważalnego w orzecznictwie i doktrynie poglądu jest także treść uchwały NSA z dnia 21 czerwca 1999 r. (OPS 4/99, ONSA z 1999 r., nr 4, poz. 118), w której NSA wskazał, że oceną prawną, o której mowa w art. 30 ustawy o NSA (obecnie w art. 153 ppsa), związany jest zarówno skład orzekający rozpoznający skargę jak i każdy skład sądu a nawet skład powiększony wyjaśniający w tej sprawie wątpliwość prawną w trybie art. 49 ust. 2 ustawy o NSA. Oznacza to, że wątpliwość prawna objęta oceną prawną nie może być przedmiotem wyjaśnienia w tej samej sprawie w trybie art. 49 ust. 2 ustawy o NSA. Mając powyższe na uwadze NSA wskazuje, że jak trafnie wskazał autor skargi kasacyjnej, WSA w prawomocnym wyroku z dnia 23 września 2011 r. (IV SA/Wa 943/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) jasno stwierdził, że "B. K., która jak wynika z projektu decyzji przedstawionej do uzgodnienia nie jest inwestorem, stosownie do art. 53 ust. 5 upzp, nie była legitymowana do złożenia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji i tym samym nie służy jej prawo złożenia skargi na postanowienie organu drugiej instancji, co powoduje oddalenie jej skargi z uwagi na brak przymiotu strony". NSA wskazuje z kolei, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż "w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż wniosek o wydanie warunków zabudowy podpisał wyłącznie S. K., jednakże z akt administracyjnych wynika, że inwestorem [...] jest nie tylko S. K., ale również jego żona B. K., współwłaścicielka przedmiotowych działek". Zatem skoro WSA uznał wpierw w sposób prawomocny, że B. K. w rozpatrywanej sprawie nie jest inwestorem to odwrotne twierdzenie w zaskarżonym orzeczeniu stanowi ewidentne naruszenia art. 153 ppsa w związku z art. 171 ppsa. Za niezasadny należy uznać z kolei także zarzut naruszenia przez WSA art. 133 § 1 ppsa poprzez nieustalenie, że w dniu wydania przez GDOŚ postanowienia z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem było ww. postanowienie i tym samym stanowiło ono, stosownie do art. 56 ppsa, przeszkodę do wszczęcia postępowania wznowieniowego, skutkiem czego było naruszenie przez Sąd art. 151 ppsa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skargę należało oddalić. NSA wskazuje więc, że autor skargi kasacyjnej trafnie zwrócił uwagę na zbieg drogi postępowania sądowoadministracyjnego i nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, ale nie potrafił wskazać, jakiego rodzaju naruszenia prawa miałby dopuścić się WSA rozpatrując zaskarżone rozstrzygnięcie GDOŚ i w jaki sposób ten zbieg miałby naruszać prawo (por.: W. Sawczyn, Z problematyki zbiegu drogi administracyjnego postępowania nadzwyczajnego i drogi kontroli sądowej [w:] red. J. Niczyporuk, Kodyfikacja postępowania administracyjnego, Lublin 2010 r., s. 687 - 696). Za zasadny należało z kolei uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a\ w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 153 ppsa, poprzez sporządzenie uzasadnienia, w którym nie wyjaśniono w sposób należyty podstawy podjętego w wyroku rozstrzygnięcia, tj. na potwierdzenie, że w sprawie w świetle art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 upzp oprócz wnioskodawcy inwestorem jest także jego żona, będąca współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczy wniosek S. K. o ustalenie warunków zabudowy wskazano jedynie, że B. K. brała czynny udział w postępowaniu uzgodnieniowym, gdy tymczasem stosownie do art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 upzp ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, a zatem inwestorem jest tylko strona składająca wniosek o ustalenie warunków zabudowy - w niniejszej sprawie był nią jedynie Sławomir Kwiecień, tym samym stosownie do art. 149 § 3 kpa GDOŚ prawidłowo odmówił wznowienia postępowania uzgodnieniowego na wniosek B. K., a Sąd pierwszej instancji winien oddalić skargę stosownie do art. 151 ppsa. NSA zgadza się z autorem skargi kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku sporządzone przez WSA nie spełnia wymogów ustawowych stawianych przed tym składnikiem orzeczenia sądowego, a w szczególności w sposób przekonywujący i oparty na logicznej argumentacji, popartej działaniami interpretacyjnymi i osadzonej na poglądach doktryny i orzecznictwie, nie wyjaśnił, dlaczego WSA, przeciwnie do prawomocnych ustaleń zawartych we wcześniejszych orzeczeniach, wciąż uważa B. K. za inwestora w rozumieniu upzp. Naruszenie przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisów proceduralnych czyni przedwczesnym odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż ocena zastosowania przepisów prawa materialnego jest ściśle uzależniona od ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Rozpatrując sprawę ponownie WSA powinien wziąć pod uwagę zawarte w tym uzasadnieniu wskazówki NSA i prawidłowo je zastosować, biorąc pod uwagę wymagania, jakie stawiają przepisy procesowe przed kontrolującym legalność działań organów administracji Sądem pierwszej instancji. Szczególnie WSA powinien pamiętać o wadze bezpieczeństwa prawnego i spójności systemu prawa, które są niezwykle ważne jako fundament budowania zaufania obywateli do organów państwa, w tym sądów administracyjnych. WSA powinien też przeprowadzoną w sprawie analizę i podjęte na jej podstawie rozstrzygnięcie wyczerpująco uzasadnić, aby strony postępowania miały pewność, że rozstrzygnięcie Sądu oparte jest na rzeczywistych przesłankach a nie przypadkowości. Z przedstawionych wyżej względów, NSA na podstawie art. 185 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. NSA nie rozpoznał wniosku zawartego w skardze kasacyjnej na podstawie art. 188 ppsa, bowiem w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a NSA może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę tylko, gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego (art. 188 ppsa). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ppsa.